Meningen

Halfje erbij na herziening. Regisseur Ridley Scott toont zijn vakmanschap hier optimaal, met indrukwekkende cinematografie en een degelijk tempo. De duur van de film vraagt uiteraard wat van je uithoudingsvermogen, want na een halfuur vliegen de kogels onophoudelijk in het rond. Er wordt de kijker weinig rust gegund om een optimale indruk mee te geven van de soldaten die zich in deze situatie verkeerden. Het camerawerk en de montage doen wat lomp aan, maar verder brengt Scott de ervaring uitstekend over en wekt een effectieve mengelmoes op van diverse benodigde emoties. Wat mij betreft één van de betere oorlogsfilms ooit gemaakt, puur vanwege het gevoel van machteloosheid en gewicht dat het overbrengt op de kijker.

Martin Lawrence bewijst zichzelf een acteur waar je beter je limieten aan kan hangen wanneer het aankomt op humor, want als je hem laat doorschieten is Black Knight het gevolg. Regisseur Gil Junger dient enkel als vertaler van het desbetreffende scenario, waar in totaal drie mensen aan hebben gewerkt. De indruk dat Lawrence uiteindelijk vooral zijn eigen dingetje aan het doen was heerst sterk, spijtig genoeg is daar weinig leuks aan. Schreeuwen, verwijzingen naar modernere cultuur en overal mee willen bemoeien zijn dagelijkse orde aan de dag hier. Bovendien loopt elk bijfiguur er levenloos en saai tussen, met Marsha Thomason en Tom Wilkinson als ideale voorbeelden. Geslaagd is de opmaak van de locatie, die behoorlijk authentiek oogt. Spijtig genoeg wordt er inhoudelijk zo weinig mee gedaan, maar uiteindelijk duurt de film niet lang waardoor Lawrence godzijdank niet al te uitbundig doorgaat met zijn domme gelul.

Matig.

Lucifer Valentine, enkel onder het publiek bekend die actief naar zijn films zoeken. Ik heb er tot nu toe 1 van hem gezien buiten deze documentaire, en dat gaan er meerdere worden, maar tot nu toe vond ik die ene film erg slecht. Bijzonder dan ook dat de beste film onder zijn naam een documentaire betreft, terwijl zijn normale films toch van een heel ander kaliber zijn.

Een documentaire kan je het alleen niet echt noemen, meer een registratie van een aantal mensen die diep in de drugswereld verstrikt zijn geraakt. Je komt dan ook waarschijnlijk niet dichter bij dit soort mensen dan deze documentaire. De verstikkende, smerige sfeer is voelbaar en de docu weet daarnaast ook regelmatig te choqueren. Zonde dat Valentine het alleen niet kan laten zijn eigen trademarks erin te vermengen.

Zo wordt alles redelijk overdreven aangezet. De situatie zelf is rauw genoeg, maar Valentine monteert er vervolgens een nogal bijzondere soundtrack onder die compleet onnodig is. Daarnaast vliegt de editing compleet uit de bocht. Heel veel cuts in dezelfde scene. Het heeft totaal geen meerwaarde, en het went pas na een hele lange tijd, maar dan zit je al op de helft.

Daarnaast valt het op dat er toch een aantal dingetjes voor effect zijn gedaan. Een paar scenes, zeker richting het einde, lijken simpelweg nep te zijn. Het internet zegt dat overigens ook. Heel veel is uiteraard echt, maar hou dat dan ook zo. Verder zit er nog wat naakt in deze film, waar ik geen problemen mee heb, maar de regisseur duidelijk ook niet, aangezien er tot een ongemakkelijk niveau op ingezoomd wordt.

Erg informatief is het verder niet, maar het schept wel een uitstekend beeld van de levens van verslaafden die tot het extreme in de drugs zitten. Het boeit deze mensen ook duidelijk helemaal niets wat ze doen. Bij vlagen ook hartverscheurend aangezien je diens condities ook daadwerkelijk ziet verslechteren. Dat doet Valentine wel goed, maar probeert dit vervolgens te hard, waardoor er toch een deel van het effect verloren gaat.

Het is jammer dat deze film niet best geregisseerd is dus, want verder is het idee wel iets waar je respect voor moet hebben. Het beeld krijg je dan ook uitstekend te zien, en daar kan ik de regisseur dan ook enkel voor applaudisseren. Black Metal Veins vormt waarschijnlijk de meest bijzondere "documentaire" die je in tijden zal zien, maar het is het op bepaalde manieren wel waard, op te veel echter niet.

De regie van David Slade helpt deze unieke combinatie tussen videospel en kijkfilm een geheel eind op weg, maar het inhoudelijke schrijfwerk is te slordig en onafgemaakt. Zeker richting het einde (dat letterlijk door de kijker wordt gekozen) beginnen de plotgaten tot aan het storende af op te vallen. Fionn Whitehead is daarnaast onovertuigend als naïeve hoofdrolspeler en wordt regelmatig overklast door de bijrollen. Bandersnatch bevat wat geslaagde vormen van humor en de interactieve communicatie met de liefhebber zorgt voor de benodigde kijkaandacht, maar daarbuiten komt het toch ietwat teleurstellend uit de hoek.

Tot op zekere hoogte erg indrukwekkend op conceptueel vlak, zoals we wel gewend zijn van Black Mirror. Een regisseur als Colm McCarthy is echter een wat onverwachte keuze, maar heeft binnen zijn loopbaan wel meerdere eigenzinnigheidjes gedirigeerd waardoor de keuze zeker te rechtvaardigen is. In ieder geval wint Black Museum de meeste kracht met de eerste twee verhaaltjes, want de 69 minuten bevatten weliswaar bij elkaar drie verschillende perspectieven die aan elkaar worden gelinkt. Verontrustend, origineel en boeiend, een indruk die door McCarthy voor lange tijd precies in balans wordt gehouden. Eenmaal het overkoepelende verhaaltje naar buiten treedt zoeken de schrijvers het echter te veel op, bovendien begint de logica ook te verwateren. Het leek vooral alsof de film erg nodig met een knal moest eindigen, maar het resultaat komt er wat geforceerd mee over. Wellicht door te beperkte speelduur, maar niettemin staan de eerste twee ideeën genoeg op zichzelf om van Black Museum een hoogstaande aflevering te maken.

Vermoeiend.

Powell & Pressburger hebben kort indruk gemaakt bij mij, maar nu ik de derde film heb gezien heb ik het allemaal wel gezien. Ik vind het nu oninteressante regisseurs die het geluk hebben dat hun films in kleur gemaakt mochten worden. Maar veel beter worden ze er niet van.

Het verhaal is best interessant, maar oh zo braaf uitgewerkt. Je ziet bijna niets dat je maar een beetje kan raken. Afstandelijke romantiek, wat gehuil en 1 scene met een zweepslag. Verder komt het niet en ik kan het daarom vrijwel impactloos noemen. Het sloeg niet bepaald aan.

En dan krijgen we ook nog een paar compleet ridicule karakters voorgeschoteld waarvan alleen maar Farrar nog positief indruk weet te maken. Eigenlijk was dat kleine jochie nog de beste acteur. Kerr vond ik echt oliedom. Rare gezichtsuitdrukkingen. Byron was al helemaal vreselijk. Wat een abnormaal ridicuul karakter. Door een actrice gespeeld die werkelijk zo talentloos is dat ik me ongemakkelijk ging voelen. Ik heb geen enkele goede scene met haar gezien.

En om te bedenken dat de film nog zo goed begon. Die beelden boven dat bergstadje waren serieus indrukwekkend. Die gehele intro was van hoger niveau. Indrukwekkende decors en grandioze detail. Er is echt wel wat te prijzen hier, maar een hoop andere elementen laten het toch afweten.

Nog een aantal andere scenes die als een tang op een varken slaan qua uitvoering. Ik snap het idee, maar de uitvoering is vaak om te huilen. Om tranen met tuiten bij te huilen. Die dans van dat poppetje voordat de generaal binnenkomt. Het is gewoon pijnlijk te noemen.

Hier en daar dan nog wel een aantal aardige momenten. Het flauwvallen met rode gloed. Het gevecht boven de klif. En nogmaals die sterke intro. Allemaal filmisch goede momenten die compleet de das worden omgedaan door de ridicule loop. Ik wil de film best goed vinden, maar ik vind dit echt niet om aan te zien.

Ik zal mijn cijfer nog een beetje milder afstemmen, omdat deze film dan toch nog wel filmisch indrukwekkende momenten weet te vertonen. Voor de rest een grote teleurstelling.

Mwa.

Voor een marvel film dat meestal wel een groot spektakel dient te zijn, en dit was op sommige stukken ook zeker een spektakel, vond ik deze film toch niet zo goed als verwacht.

Om positief te beginnen, Jordan is altijd leuk om te zien. Hij acteert meestal wel goed, en hier was hij ook niet verkeerd. Kaluuya is ook wel een fijne acteur, en natuurlijk Whitaker. De cast was redelijk sterk, alleen het verhaal zelf sprak me niet erg aan.

Ondanks een goede actiescene hier en daar vond ik het allemaal iets te zoet, ook al is het een disneyfilm. Of tenminste, dat hoorde ik. Jammer, maar het kan ook aan mij liggen.

Damn.

De Black Panther-reeks is met name voor de Amerikaanse wereld nogal een symbool geworden, maar ik kan alleen maar van blijdschap spreken dat ik nooit met die hype ben meegevoerd. Als dat zo was dan moedig ik een film als deze, die 161 minuten duurt en vrijwel niets te melden heeft, aan. In ieder geval levert Coogler hiermee één van de mindere Marvelfilms af.

Ze proberen vooral hard om T'Challa te rouwen. Zeker een halfuur van de film bestaat uit figuren die acteren alsof ze Boseman heel erg missen. Ik mis hem ook, want hij was zowat het enige personage in Wakanda met een zekere charme. Als je hem uit de reeks haalt, blijft er werkelijk niets over van de protagonisten. Wat een saaie bende trommelt Coogler hier op, met sterk aangezette, belachelijke accenten en verwoede pogingen tot zowel humor als dramatiek. Het mag allemaal niet baten, het zorgt er namelijk vooral voor dat het tempo uit de film wordt gehaald.

Wat ik wel geslaagd vond was de vormgeving van de tegenstander. De focus op het geneuzel van de goodguys mondt eerder uit in saaiheid, maar Huerta daarentegen vond ik bijzonder intrigerend. Mooie wereld ook, Talokan, knap in beeld gebracht en verzonnen. Toch één van de weinige gevallen waar al die extra focus wel goed uitpakt, want hij vormt zonder twijfel één van de meest memorabele schurken binnen het universum. Dat gedoe met zijn blauwe volgelingen vond ik stiekem ook wel wat hebben. Liever dat dan nog zo'n figuur in strak pak met superkrachten.

De film is nog wel uit te kijken voor een groot deel vanwege genoeg spectaculaire en vooral grootse scenes tussendoor. Het gaat pas echt mis in de finale, waar Wright dan officieel het stokje overneemt van Boseman. Wat was dat een miserabele keuze. Niet alleen gedraagt ze zich de helft van de tijd als een pure schurk, maar ziet het geüpgraded pak er belabberd uit en is die Wakanda Forever-oneliner niet te harden. Het zal vast geweldig zijn geweest voor de liefhebbers, maar ik vond het één van de meest ridicule keuzes die iemand uit het Marvel-universum ooit heeft gemaakt.

Tot slot is het vooral een gewaagde keuze om zoveel onzin tot een mengsel van 161 minuten te persen, want ik vond 134 minuten voor het eerste deel eigenlijk al heel ruim. Coogler plakt er hier klakkeloos nog een halfuur achteraan, maar bijdragen aan enige kwaliteit doet het niet. Gelukkig biedt een film als deze heel veel kansen voor acteurs/actrices die graag een schurk willen spelen, want je bent namelijk hoe dan ook interessanter dan de inwoners van Wakanda.

Kwalitatief vervolg vanuit de capabele handen van regisseur Scott Derrickson, al is het even geleden dat hij met iets echt geweldigs uit de hoek kwam. The Black Phone 2 weerlegt de hoofdrol van Mason Thames naar Madeleine McGraw, die toch allebei heel knap uit de voeten kunnen met twee zeer complexe rollen. De bijrollen zijn wat insignificanter, maar dragen nog altijd degelijk bij aan het verhaal. Derrickson pakt geregeld uit met een aantal kundig opgebouwde scenes en een sterke sfeerzetting, maar echt nagelbijtend spannend wordt de film nergens. Ethan Hawke is bovendien minder intimiderend dan in de vorige film, wellicht omdat het concept ditmaal stukken vergezochter is. Het geheel blijft gelukkig lekker wegkijken en brengt genoeg om zijn bestaan te rechtvaardigen, maar je moet het kunnen accepteren.

Snel even herzien. Een ideale film om het niveau van regisseur Scott Derrickson te bevestigen. Ik was ook erg blij dat hij niet besloot om de superheldenfilms door te zetten, ondanks dat zijn bijdrage echt heerlijk was. Hij blijft, voor mij, gewoon een op en top horrorregisseur. Jammerlijk aan de film is dat het personage van Ethan Hawke net iets teveel dreiging mist (hij heeft vooral teveel dialoog), maar het acteerwerk is bijzonder sterk en de sfeer wordt meer dan degelijk vastgehouden. Het ontbreekt aan echt intense momenten, maar The Black Phone laat me in smart afwachten op het volgende project van Derrickson.

Lollige Horrorkomedie.

Black Sheep deed me erg denken aan Braindead, zoals andere hier hebben gezegd. Helaas is de gore niet zo veel als daar.

Natuurlijk is hij nergens echt eng, en zeer absurd. Soms zelf over de top met Weerwolfschapen dat naar mijn mening ook weer iets te veel over de top is.

Het acteerwerk is wat je verwacht in een horrorfilm, niet het beste wat je kan krijgen. Maarja, wat had je dan wel verwacht hiervan? een goed verhaal?

Prima film om te kijken met op sommige scenes een goede dosis gore. Een aanrader voor Horrorkomedie fans.

Toch iets anders.

Keek deze film voornamelijk vanwege het absurde concept en de verwachtingen van een Grindhouse-achtige film. Zeker de poster doet wat vermoeden dat je naar zo'n type film gaat kijken. Uiteindelijk veel het best mee op dat gebied en kregen we een veel humanere film.

Jammer dat het daarmee wel een minder leuke film is geworden. Je kan me wel wakker maken voor een gek verhaal maar als ik had geweten dat van het vastketenen maar ongeveer 30-45 minuten van sprake was dan had ik wel twee keer nagedacht voordat ik de film opnam. Het is wel jammer eigenlijk, dat is nu juist waar de film op kan scoren.

Acteerwerk is in ieder geval bovengemiddeld. Jackson kan dit ondertussen wel met zijn ogen dicht. Het blijft een goed acteur. Schrok ook best van Ricci. Dit lijkt me nu niet meteen het type rol dat ze normaal speelt gezien haar onschuldige uitstraling. Maar ze doet het in ieder geval met verve.

Uiteindelijk duurt de film vooral te lang. De regie mist wat pit. Wat nudity hier en daar om nog wat spierballen achter de regie te laten zien maar ook dat blijft tamelijk braaf. Het geweld is ook niks om over naar huis te schrijven. Die 16+ is dan ook redelijk misleidend. Verwacht beslist geen gewelddadige wegkijker.

Het drama is degelijk. Het is alleen te standaard. Want ondanks dat het concept nog wel origineel is blijven de drama elementen te braaf en daarmee te onopvallend. De drama zelf had ook wel wat degelijker uitgewerkt kunnen worden. Iets meer focus en minder focus op andere bijzaken die er uiteindelijk niet veel toedoen.

Het is niet slecht, maar duurt toch echt te lang en de regie zingt nog een toontje te laag. Dit soort concepten hebben wat viezigheid nodig, en dit ziet er te schoon uit.

Ja.

Toch persoonlijk is dit voor mij een van de mindere Aronofsky's. Het verhaal is zeker wel origineel in elkaar gestoken en prima gebracht. De horror achtige hallucinaties zijn intens en Portman staat goed te acteren, net als Cassel.

De film weet zijn eigen stijl hier zeker te brengen. Een soort drama/thriller met horrortrekjes. Maar wel heel milde horrortrekjes. Waarbij Aronofsky me erg wist te overtuigen met Requiem for a Dream en Mother! lukt dat hier maar deels. En dat is toch wel vrij jammer.

Uiteindelijk is het resultaat niet slecht. Een pakkend verhaal waarbij het overduidelijk is dat het echte zwanenmeer in het verhaal vermengt zit. Schiet op sommige visuele vlakken wat tekort, maar is in het algemeen zeker een aanrader.

Degelijke Australische natuurhorrorfilm met een aangenaam sfeertje, maar een groot gebrek aan spanning. In principe zijn dit soort films niet erg origineel meer. Het gegeven van "groepje mensen vaart verboden wateren op en krijgt te maken met een krokodil" is al meerdere keren overgedaan. Regisseurs Nerlich en Traucki komen niettemin een best eind en dat met weinig middelen. De locatie is goed gekozen, de cast acteert zeker niet ondermaats en de film duurt nergens te lang. Toch kent de film een gebrek aan echte dreiging, die krokodil wordt namelijk nooit spannend. Dan kunnen de regisseurs zoveel trekken aan het concept als ze zelf willen, maar zonder spanning valt een film als deze te makkelijk stil. Op deze manier maakt Black Water zijn 90 minuten vol, zonder echte uitschieters te includeren. De basis is er wel, alleen moeten de extraatjes nog meewerken. Jammer, maar er zijn nog altijd mindere kandidaten binnen het subgenre.

Fase 4.

Alle lof naar Marvel dat ze van relatief kleine beginconcepten een heel platform hebben opgebouwd. Stan Lee zag er dolgelukkig uit in zijn films en ik kan de man alleen maar applaudisseren. Echter is het logisch dat er met de veranderende maatschappij qua politiek ook de superheldenfilms steeds iets serieuzer worden. Black Widow ter voorbeeld.

Voor mij blijven Marvel-films echter niet veel meer dan waar ze oorspronkelijk bedoeld voor lijken te zijn, en dat is dom, lomp en episch vermaak met veel actie en gevechten. Natuurlijk komt er dan een moment dat alles een beetje op hetzelfde begint te lijken, maar dat kan altijd nog met de volle overtuiging worden uitgevoerd. Dat mis ik echter een beetje bij Black Widow.

Johansson is een degelijk actrice, maar in de rol van Black Widow heb ik haar nooit zo speciaal gevonden. Waarom ze dan toch zoveel aanhangers kreeg ontgaat me een beetje. Ik heb liever een Pugh (ongeacht dat domme accent) die ik hier vele malen overtuigender vind. Harbour net wat te melig, Weisz redelijk afgedankt. Zo'n goede actrice waar je zo'n platte rol aangeeft. Altijd zonde.

Visueel ziet de film er wederom vooral duur en opgeblazen uit. De gevechtscenes overtuigen niet echt, maar de achtergronden en spektakelscenes worden met genoeg poeha gebracht. Zeker de finale loopt best lekker door. Tussendoor alleen iets te veel afleiding door karakterontwikkeling. Ik snap volledig waarom, Black Widow moet een belangrijke film vormen, maar de ontwikkeling wordt totaal niet vernieuwend, slim of impactvol weergegeven.

Toch vond ik de openingscredits best impactvol gebracht, ondanks dat de film zelf nooit dat duistere toontje voortzet. Wat wel volgt is een iets te lange superheldenfilm met een gezond tempo, maar tevens teveel geleuter tussendoor en een titelheld die ik niet zo boeiend vond. Focus op family Johansson & Pugh vond ik dan wel weer beter, maar ik had toch liever iets beter uitgedachte rollen gezien om dat te laten werken. Momenteel leken het te veel op NPC's die Marvel gewoonlijk kiest voor zijn films (de grapjes, de serieuze, de eigenwijze etc). Dat was wel jammer. Fase 4 trapt wat mij betreft met deze film matig af, maar we hebben ze ook minder getroffen.

Ach.

Black Wood is nog een variant op de Wendigo-legende. Klaarblijkelijk was het dus dit jaar tijd dat de desbetreffende toevoeging zich in het wilde westen moest gaan afspelen. Toch kan ik deze film na afloop moeilijk tot een horrorfilm rekenen, omdat het erg erg érg lang duurt voordat de film waarmaakt wat het in de omschrijving belooft.

Daarvoor is het eigenlijk een beetje een combinatie van allerlei soorten gegevens waarvan er maar enkelen echt werken. Wat de film hoe dan ook in z'n voordeel kan trekken is de locatiekeuze, die genoeg sfeer uitademt om een film als deze mogelijk te maken. De wat trage camera evenals de onopvallende soundtrack helpen alleen niet mee en vertragen de film zelfs eerder. In een film die al zo lang nodig heeft om op te starten is dat nadelig.

Eenmaal de finale nadert komen de eerste echt interessante stukken voorbij geschoten waarbij de regisseur ook wel degelijk toont dat de visuele meerwaarde belangrijk voor hem was. Verder is het alleen een traag en vooral taai gebeuren waar je soms maar moeilijk doorheen kan komen. Als horrorfilm is het niet de slechtste binnen z'n soort, maar voor wat het wil bereiken komt het niet ver.

Halfgeslaagde parodiefilm op de bekende clichés die griezelfilms in het verleden veelvuldig op het scherm hebben gezet. Het was vooral afwachten totdat er daarop een antwoord zoals The Blackening zou komen, maar helaas vervalt regisseur Tim Story te veel in nogal kinderachtige grapjes en typetjes. Een aantal castleden kunnen erg goed acteren, maar zetten zichzelf totaal klem in nogal infantiele toilethumor. Op het vlak van sfeer daarnaast opvallend kundig, waardoor het extra jammer is dat de spanning over de grote lijn afwezig blijft. Het concept van dat spelletje is verder best leuk gevonden, maar wordt te vlug afgebroken. Het is duidelijk dat horror niet het primaire genre is van Story, maar desondanks verwaarloosd hij dit toch echt te veel. Ik sluit overigens niet uit dat een boel verwijzingen en grapjes over mijn hoofd zijn gevlogen.

Zorgwekkende documentaire met een aantal schrijnende beelden en onthullingen. Ongelooflijk dat deze zaak zo lang ongemoeid door heeft kunnen gaan, maar gelukkig geeft regisseuse Gabriela Cowperthwaite veel ruimte aan de dieptepunten van deze industrie (die overigens natuurlijk voor deze documentaire ook allang bekend waren, maar wellicht niet op de huidige schaal). Blackfish laat bij vlagen te veel aan interpretatie over en mikt erg nadrukkelijk op nostalgie en emotie vanuit de kijker, maar slaagt niettemin overtuigend in de basisopzet. De korte speelduur werkt bovendien treffend, zodat het beeldmateriaal weinig ruimte krijgt om een strak verhaal nodeloos uit te rekken.

Uitgebluste film met wat degelijke actiescenes, maar een pover uitgewerkte thrillerkant. Een groot euvel binnen Blackhat zijn de personages, die geen moment interessant weten te worden. Chris Hemsworth is een nogal makkelijke keuze en mist de benodigde charisma om de film te kunnen dragen, daarnaast is zijn relatie met Tang Wei lachwekkend voorspelbaar. Regisseur Michael Mann (die toch al wat ervaring op heeft kunnen doen over de jaren heen) doet verwoede pogingen om de film te kunnen voorzien van moderne inslagen en experimenteert er met het visuele vlak op los, maar kan niet verhullen dat het allemaal nogal droog in beeld wordt gebracht. Met de geluidsbewerking is weinig mis en de finale is best boeiend, maar de volledige aanloop en het bijkomende mysterie zijn spijtig genoeg oersaai. Toch knap hoe zo'n ervaren productieteam geen enkel noemenswaardig personage kan schrijven, waartussen het figuurtje van Hemsworth overigens als beresterke digitale crimineel compleet ongeloofwaardig bijloopt.

Tweede Lee.

Maakte bij zijn eerste film Oldboy best indruk op mij. Jammer dat deze tweede film niet meer dezelfde indruk te maken. Ik herken er niet meer de echte meerwaarde van Lee zelf in. Ondanks dat ik hier wel getuige was van de eerste "Double Dolly" truck van Lee.

In het begin was ik even bang dat dit weer zon flauwe komedie zal worden die de draai nooit echt kan vinden, net als destijds bij The Death of Stalin . Ironisch dat Buscemi dan ook hier weer terugkeert, ondanks hij niet zo erg vaak op het doek mag verschijnen van regisseur Lee.

Meeste kracht komt wel duidelijk van de acteurs. Het duo Washington & Driver zijn overtuigend. Daarbij ook geholpen door de extra bijrollen van Grace, Harrier, Eggold en Pääkkönen. Het komt allemaal dankzij de heren best overtuigend en geloofwaardig over.

Enkele leuke visuele trucjes, zoals de eerder genoemde "Double Dolly" truck door de gangen. Ook de speech van Hawkins (Ture) was visueel erg sterk en was duidelijk 1 van de hoogtepunten van de film waar de regie van Lee duidelijk wat meerwaarde had.

Jammer dat Lee de rest van de film best "normaal" regisseert. Ik had nog wat meer meerwaarde verwacht van de beste man. Het is dan ook altijd wel jammer dat dit soort filmpjes zo op elkaar moeten lijken qua biografie. Dat voelt de relatie tussen Washington en Harrier weer zo "cliché" aan.

Lee kiest niet echt een kant, al is het wel duidelijk dat de KKK hier niet van gaat houden. Maar de regie blijft op dat gebied nog best neutraal. De KKK wordt wel in slecht daglicht gezet, maar Lee lijkt nooit echt 1 bepaalde kant te kiezen. Het verhaal is vlot gebracht met voldoende tempo waardoor de 135 minuten wel een lange, maar geen vervelende zit waren.

Maar de film heeft ook wel minpunten. Ik had me niet ingelezen over het verhaal van Satllworth, en toch kon ik het hele verhaal wederom raden. De spanning en het gevaar van het undercoverwerk was ook simpelweg niet aanwezig ondanks een aantal pogingen. De chemie ontbreekt, dus ook geen sfeer.

Film lijkt door de neutrale regie ook niet veel impact te willen maken, en dan voelde de beelden aan het einde wel wat misplaatst aan omdat het best tam was voor zo'n onderwerp. Al blijven de beelden van de autoaanslag wel even hangen, enge momenten. Maar desondanks is dit een vermakelijk en snel filmpje dat wel degelijk doet wat het moet doen.

Niet best.

The Blackout Experiment zal waarschijnlijk nooit de bekendheid krijgen die het dan ook niet verdiend. Ik kwam de film tegen toen ik over de horrorsectie zat te browsen van een filmsite. Die site geeft vooral goedkope films weer die snel vergeten zullen worden, en dat zegt genoeg over deze film en wat je ervan kan verwachten.

Deze film speelt in op het concept waarbij mensen wakker worden op een vreemde locatie dat een groot spel blijkt te zijn. Het jammere is dat je in deze film weinig spel zal gaan zien. Door middel van wat opdrachten die de slachtoffers krijgen, die eigenlijk de standaarddingetjes zijn zoals "schiet je vriend dood", zien we steeds meer acteurs het toneel verlaten. Niet heel origineel meer, maar niettemin erg intrigerend.

Wat de film vooral als meerwaarde kent is dat het goed acteerwerk heeft, en over acteurs beschikt die er duidelijk zin in hebben. Ondanks dat de dialogen wat achterblijven dat de nodige moeilijkheden voor de cast oplevert, wordt er duidelijk geacteerd en worden dialogen overtuigend uitgesproken. Er wordt met het hart gespeeld, en met emotie. Hierdoor heb je al snel wat voordeel.

Verder probeert de film ook nog weleens indruk te maken op het visuele vlak. Er wordt wat gespeeld met het licht en effecten, maar helaas werkt het beperkte budget tegen. Vooral de decoraties missen, maar ook een mooi filtertje. Een sfeer breekt zelden door, en de kamer ziet er niet uit als een kamer die zoveel mensen opgesloten kan houden. Het grootste minpunt is dat het de grafische horror nogal opzichtig ontwijkt door letterlijk naar een zwart beeldscherm te springen als er een personage af wordt gemaakt.

Deze film was een kans om iets unieks neer te zetten en heeft ook wel de potentie, alleen ontbreekt het talent naar mijn mening. Regisseur Moffat IV kan nog wel ergens komen, mits hij wat centjes toegeschoven krijgt en nog steeds gevoel heeft om goed te casten. Tevens ben ik van mening dat horror nooit zo opzichtig ontweken mag worden, want die momenten bieden juist de mogelijkheid tot kansen. Een gemist resultaat, die helaas weinig bereikt, maar wel alvast een podium heeft.

Degelijk geacteerd en zeker qua look best sfeervol, maar Blackwater Lane verslikt zich in de finale volledig. Regisseur Jeff Celentano en scenarist Elizabeth Fowler profiteren allebei met een opvallend stabiele hoofdrol van Minka Kelly, die toch redelijk fris omgaat met dit uitgekauwde figuur. De omgeving is daarnaast ideaal en tussendoor wordt de spanning regelmatig onvoorzichtig, maar soms effectief opgebouwd. Eenmaal dan bekend wordt gemaakt wat er gaande is, verliest Blackwater Lane spijtig genoeg alle krediet. Veel te vergezocht en totaal ongeloofwaardig. Je vraagt je af waarom deze figuren toch zo ver gaan voor zoiets simpels. Niettemin nog bonuspunten voor een degelijk begin en de fraaie natuurlocaties.

Het meest interessante aspect binnen The Blackwell Ghost is dat regisseur Turner Clay (evenzeer de hoofdrolspeler) over een eigen vliegtuig beschikt waarmee hij van locatie naar locatie vliegt. Een bijzonder extraatje dat best leuk uitpakt, maar helaas houdt het daar vervolgens weer zo'n beetje mee op. Clay gaat zelfbewust te werk en probeert door middel van een hoop monologen zoveel mogelijk saaie opbouw en griezelclichés uit de weg te ruimen, maar zijn constante aanwezigheid kent na 30 minuten een vermoeiende impact. Het constante gezever gaat de potentiële spanning namelijk in de weg zitten en ondanks dat de finale wat sfeervoller voor de dag komt, gaat het meeste van de film daardoor verloren. Er wordt creatief omgesprongen met het zeer beperkte budget en de speelduur is doeltreffend beperkt, maar tegenover de grote Found Footage-spelers delft deze film snel het onderspit door een gebrek aan benodigde horrorafwerking.

Ouderwets vormgegeven, maar regisseur Uwe Boll levert hier een wat betere film af dan zijn voorgaande projecten. Moeilijk is dat niet, want dat waren allemaal stuk voor stuk brolwerkjes. Blackwoods kent echter nog altijd een aantal lelijk ingevulde stileringen, waarvan specifiek het gespeel met slowmotion onoverzichtelijk en amateuristisch uitpakt. Het acteerwerk is daarnaast niet best, maar eenmaal het verhaal op gang komt weet Boll een zekere vorm van sfeer te creëren. De inhoud doet verder erg denken aan een voorganger van Vacancy, maar dan met minder budget en iets meer psychologische inmenging. De uiteindelijke insteek is een verrassing en de aanloop is best entertainend, maar na een halfuur lag ik toch te worstelen met mijn concentratie vanwege het gebrek aan spanning en sensatie.

Ok.

Best een ok filmpje uiteindelijk, waarvan ik wel denk dat dit veel beter had kunnen zijn. Het heeft veel potentie om een goede film te zijn, een gave hoofdrol, een geslaagde opening en soms lekker lompe actie. En toch weet het allemaal niet maximaal te zijn.

Waar het vooral mis gaat, is de montage. De meeste actiescènes lijken erg gaaf en lomp te zijn, maar worden zo chaotisch en snel in beeld gebracht dat het allemaal niet zo geweldig meer is. Dit doen een hoop films met potentie fout eigenlijk.

Snipes is wel leuk, al had hij wel een stuk cooler kunnen zijn denk ik. De looks had hij zeker, de moves ook en soms de one-liners ook. Hij had best charme. Het is dan ook jammer dat uit zijn karakter niet al te veel bijzonderheden worden gehaald. Wanneer Snipes met zijn motor het gebouw ingaat, en daar als een soort Mad Max doorheen gaat was gaaf, maar te snel voorbij.

Daarbij worden een hoop gave Snipes solos om zeep geholpen door de wat terughoudende montage. Visueel ook soms lelijk, duidelijk iets te veel uit de computer. Dit had minder CGI moeten hebben en meer bloed, ingewanden en lompheid.

Het lijkt allemaal wel erg gaaf te zijn, en er zitten een aantal gave stukken in, maar in het algemeen had ik hier veel meer van verwacht. Slotfase was tenminste erg goed, en de opening was lekker. Vermaak ten top, de 2 uur kwam ik makkelijk doorheen, maar het had beter kunnen zijn.

Hetzelfde.

Al verkies ik duidelijk dit deel. Dit deel komt op vele gebieden beter tot zijn recht als deel I, al laat het desondanks nog een hoop vallen. Het is wel zonde, aangezien Blade echt wel een tof karakter kan zijn, maar dit nooit lijkt te worden.

Snipes blijft gewoon goed als Blade, maar zijn rol blijft op vele gebieden beperkt. Hij is nooit optimaal cool, vooral omdat er altijd er op de momenten dat er met zijn personage uitgehaald kan worden een remmer in die de gaafheid van zijn karakter weer wegnemen.

De regie van Del Toro heeft veel meerwaarde. Visueel heeft de film in vergelijking met deel I veel vooruitgang geboekt, dat is duidelijk. Qua personages is er niks verbeterd, maar visueel is het gewoon beter. Zowel op CGI als cameragebruik.

Het is vlotter en makkelijker uit te kijken, maar het is wel jammer dat ondanks de verbetering in CGI, het er soms nog best matig uitziet en te opvallend is. De actiescènes zijn wat rustiger, maar nog steeds best onoverzichtelijk soms. De opening haalt het ook bij lange na niet bij de opening van deel I.

Acteerwerk is nog wat matig. Ondanks dat Snipes wel goed is en natuurlijk Perlman, Yen en Kristofferson goed bezig zijn zitten er enkele erg matige rollen in. Goss is niet overtuigend als schurk, en Varela was al helemaal een catastrofe in acteren. De rollen zijn vaak ook gewoon suf.

De actiescènes mogen er wel zijn soms, maar het had allemaal wet wat lomper gemogen. Meer ledematen en dergelijke dingen. De Blade films moeten echt cool zijn met een karakter zoals Snipes, maar doen dit simpelweg gewoon niet. En dat is wat de film afremt. Voor de rest prima vermaak.

Niet echt.

Voor mij toch niet helemaal de ideale film die vele hierin zien. Verhaal klonk als muziek in mijn oren, maar is zeer saai uitgewerkt. Ik keek hem vanwege het verhaal maar ook vanwege onze eigen Rutger Hauer die het wel leuk doet hier.

Ford is ongeloofwaardig, maar past nog enigzins in zijn karakter. De film was een nogal lange zit omdat ik er maar niet doorheen kwam. Het verhaal pakte me niet, matig acteerwerk van verschillende personages, waar Sean Young toch wel voorop mee staat. Waarom is die vrouw eigenlijk actrice geworden?

Voor de rest weet Scott wel een aantal sterke scenes te maken, zoals de "Time To Die" speech van Hauer en het vrij sterke einde. Maar de film was helaas mijn aandacht al volledig kwijt na minuut 10, en dan zijn de 117 minuten en te lange zit. De het 163 minuten durende vervolg kwam ik weleens waar nog makkelijker doorheen.

Zeer langzame Sci-Fi.

Tja, de Ridley Scott uit 1982 vond ik ook al niet mooi. Maar misschien kan ik een wat nieuwere versie dan wel waarderen. Helaas niet erg.

Ryan Gosling speelt weer een stil karakter met een gezichtsuitdrukking. Zag ik ook al in Drive, volgens mij speelt hij meestal dit soort rollen. Ik wist wel wat ik kon verwachten, een langzaam verhaal. En dat is hier weer aan de ode. Niet dat ik een langzaam verhaal nou haat, maar dit zijn niet helemaal de films waar ik nou van hou.

Ik zou toch eventjes positief zijn, wat een geweldige visuals. De effecten, zo mooi. Schitterend in elkaar gezet. Ik snap dus wel waarom mensen hier zo dol op kunnen zijn. Ana de Armas en Ford doen het erg leuk, qua karakters kon ik me dus wel inleven. En dan een leuke openingsscène.

Maar helaas is het verhaal, zoals ik al zei, nogal langzaam. Er gebeurd naar mijn mening niet erg veel in de 163 minuten. Natuurlijk is dat wel wat Blade Runner zo speciaal maakt. Maarja, niet voor mij Heb er niet erg van kunnen genieten.

Wel van een leuk laatst half uur met kwaadaardig Hoeks. Schitterende afsluiter, maar het duurde toch iets te lang voor mij. Maar een flinke aanrader voor fans van echte ScienceFiction en uitmuntende visuals.

Regisseur John Lechago komt op de proppen met een spin-off binnen de bestaande reeks, maar eigenlijk gaat het nergens over de zogenaamde Blade en volgen we gewoon een aantal protagonisten die het tegen nazi's moeten opnemen. Het voelt dan ook erg aan als een bestaand verhaal waar terugkerende personages en poppen in worden gestopt om het toch maar even te linken aan de desbetreffende reeks. Ondanks dat de moorden wat bloederiger zijn en niet iedereen even belabberd acteert, maakt Lechago er een saai geheel van. Oninteressante actiescenes en veel te veel plot rekken de nogal korte speelduur verder op dan benodigd is, bovendien ontbreekt er een finale om alles nog een beetje gepast af te sluiten. De Puppet Master-reeks is in recentelijke jaren vooral gedegradeerd tot pure armoede, met slechts schaarse hoogtepunten tussen de bagger.

Best matig.

Ondanks dat de film op een aantal gebieden echt verbetering kent in vergelijking met deel I en II, is dit toch wel duidelijk de slechtste film uit de Blade trilogie. Wel merkwaardig, maar ook wel voorspelbaar. Maar ik had er wel even vertrouwen in na de opening.

Opening was goed, lekker spectaculair met goede actie. Grappige stukjes en een Snipes die erg goed op dreef was als actieheld. Helaas werd Snipes niet zo leuk meer als in de opening, sterker nog, het leek zelfs alsof hij niet meer in de hoofdrol speelde.

De actie is wat rustiger en minder chaotisch. Echter bevat elke beweging nog steeds een hoop geknip, moet je dan nagaan hoe onrustig de voorgaande delen waren. Dit geeft wel meer overzicht en is er meer ruimte voor een kick, maar het laat dan wel zien hoe matig de actiehelden zijn.

Ondanks dat Snipes nog wel leuk is, en Reynolds voor de luchtige toon zorgt, valt Biel toch wat door de mand. Ze ziet er leuk uit en doet het niet slecht, maar als actieheldin is ze gewoon niet goed. Duidelijk slecht in het vechten en geen echt coole uitstraling daarbuiten.

Cameragebruik is wel wat energieker soms en de sets zijn mooi, maar de actie, na de opening dan, is best matig. Het laat zien hoe brak de meeste mensen zijn in vechten. Vooral Purcell was wel heel slecht in vechten voor zo'n legendarisch figuur.

Maar buiten de actiehelden om zitten er nog grotere stoorzenders, de schurken. Wat een theatrale zooi. Vreselijk geacteerd (Posey) en vreselijk saaie figuren. Het komt geen moment over als vampier of schurk, eerder als volslagen debielen in vreemde kleding.

Echter kijkt het verrassend genoeg lekkerder weg dan de voorgaande delen, en de actie is wat leuker om te volgen eigenlijk. Visueel is het allemaal nog wat beter, ondanks dat de effecten vaak nog wat houterig blijven. Maar Goyer weet het visuele niveau absoluut omhoog te tillen.

Voor de rest gewoon matig.