Meningen

Hm.

Inderdaad een bedenkelijke remake van de versies uit 1974 en 2006 die allebei toch echt een stuk beter zijn dan deze film. Nu vallen deze films ook niet al te makkelijk te vergelijken aangezien de versie uit 2019 een andere kant opgaat. Niet vreemd omdat je dat wel vaker ziet bij dit soort remakes, maar Black Christmas maakt het in dit geval wel heel erg bond.

Zo heeft deze film niks te maken met de eerdere versies en doet volledig zijn eigen ding. Dat is dus wat ik niet bedoelde in mijn openingsalinea. Een film moet wel ergens een beetje in dezelfde lijnen vallen als het origineel, en deze film kent enkel de setting als overeenkomst, en dat het misschien sneeuwt. Verder staat deze film volledig op zichzelf. Een slasher waarop gewoon de naam Black Christmas geplakt is dus.

Als slasher is het in ieder geval al heel erg tam. De moorden kennen geen spatje bloed en de manieren van ombrengen zijn alles behalve creatief. Gewoon een zeer tamme versie van steekwerk, en daarbij horen enkele feministisch getinte verwijzingen, denk maar aan die autosleutel. Vind ik eigenlijk nog wel leuk bedacht, maar omdat de moord zo tam is komt het toch niet helemaal over.

Ik heb er geen probleem mee als een film feministisch getint is, maar Black Christmas maakt het wel heel bond, zeker in de finale. De regisseuse wilde blijkbaar zelf niet perse een film maken die balls-to-the-walls feministisch is, maar faalt daar dan behoorlijk in want het gevoel dat alle mannen slecht zijn heerst wel in deze film.

Visueel is het allemaal nog best aardig, leuk versierd en ingericht. De moord die tijdens de opening plaatsvind was best stijlvol en het blijft altijd wel aanvoelen als een kundig in elkaar gestoken film. Het is echter de finale zelf die mijn cijfer doet verlagen naar een 1,5*, want anders had de film tegen een 2,0* of 2,5* aangezeten zelfs.

De finale is namelijk erg belachelijk. Waar de film in ieder geval voorheen nog iets subtieler omsprong met de feministische toon slaan in de finale de stoppen door. Eigenlijk is alles gewoon suf te noemen. De actie, de boodschap en de dialogen. Alles is tamelijk suf. Bovendien ook gecombineerd met tam bloedvergieten. De kijkwijzer had eigenlijk dicht tegen een 12+ aan kunnen zitten denk ik zo.

Acteerwerk is gelukkig wel goed, het is toch echt de finale die het wel heel bond maakt. Alles daarvoor was nog een vlotte maar zeer tamme slasher die best leuk ingericht is. Ik vraag me af of regisseuse Takal zelf echt dacht dat deze film goede reviews zou gaan halen, ik kan het me bijna niet voorstellen. Matige film. Ik respecteer de boodschap en de verwijzingen, maar breng het op z'n minst op een andere manier.

Brave De Palma.

Goed om te zien dat hij als regisseur toch niet vervalt in heel ouderwetse regie a la Polanski, al is dat in deze film natuurlijk wel van toepassing. Maar toch blijft het ergens wel modern aanvoelen. Zeker het gebruik van kleuren en trucjes voelt nog wel modern aan hier en daar.

Alleen maakt dat deze film nog niet perse top. Al is het eerste half uur toch best leuk. Daar gebeurt ook het meest. Zeker aangezien de film opent met een rel. Die zet in ieder geval een beetje de toon. Niet snel daarna volgt een schietpartij en het aantreffen van de beroemde Black Dahlia-lijk. Dat maakt het eerste half uur best leuk.

Bovendien ziet het er visueel netjes uit. Maar hoe verder de film vordert, hoe saaier het wordt. Het begint steeds trager te worden en uiteindelijk begint de aandacht toch wat te verslappen. Pas richting het einde begint de film weer op te leven, maar dat laat dan wel 80 minuten op zich wachten helaas.

Acteerwerk is niet heel best. Je moet ook wel wat doen om Eckhart als de beste acteur eruit te laten komen. Dit moet ook tevens de slechtste rol van Johansson zijn die ik tot nu toe zag. Hartnett heeft wel de looks, maar qua acteerwerk lijkt hij erg weinig zin te hebben.

Film duurt ook iets te lang. De film legt ook te veel de focus op onbelangrijke en saaie zaken zoals een liefdesrelatie tussen Hartnett en Swank dat geen indruk maakt. Het vooral willen zien dat de beroemde Black Dahlia-zaak wat meer aandacht kreeg, want dat doet de titel wel vermoeden.

Had ook iets enger en spannender gemogen voor de rest, maar de film blijft toch wel braaf. Het lijkt wordt ook vooral buiten beeld gelaten. Pas in 1 van de laatste scenes krijgen we het heel kort van dichterbij te zien. Missertje, maar uiteindelijk niet heel slecht. Het blijft nog steeds een kundig geregisseerde film die vooral de focus op saaie zaken legt.

Toen ik vooraf hoorde dat Adrian Grunberg een poging zou wagen om een waardige haaienhorrorfilm te regisseren, werd ik stiekem toch een beetje enthousiast. Het is geen regisseur met een waanzinnig sterk oeuvre, maar wel eentje die ervaring heeft binnen de grotere regieprojecten en die kennis wellicht kan gebruiken om een film als deze naar een goed einde te dirigeren. Niets blijkt minder waar, ook The Black Demon mag zich categoriseren tot het rijtje van zeer matige haaienfilms. Om te beginnen is dit al moeilijk een haaienfilm te noemen. We bevinden ons op en onder het water, maar de haai wordt gematigd in beeld gebracht en Grunberg kiest voor de onderlinge relatieontwikkeling en een ecologische voetnoot. Erg jammer, want de haaienaanvallen zijn opvallend indrukwekkend met als ideaal voorbeeld de aanval op het bootje. De crew doet het niet onaardig met het materiaal waarover ze beschikken, maar Grunberg kan geen spanning in het geheel vermengen en beleeft maar schaarse hoogtepunten binnen deze film. De finale tilt het net een half puntje verder, maar ik moet zeggen dat The Black Demon tot de grootste teleurstellingen behoort die 2023 te bieden heeft.

Verwarrende horrorfilm die de indruk wekt dat er willekeurig stukken uit zijn geknipt. Alle beelden moeten uiteindelijk dienen voor een halfbakken plotwending, maar die komt er weinig overtuigend en vooral slecht doordacht tussenuit. Het acteerwerk is daarbij nog redelijk, ook al krijgt geen van de castleden veel ruimte om wat aan te vangen met diens personages. De moordenaar ziet er te eenvoudig uit, van een stabiele spanningsboog is geen sprake en de moorden zelf snijden ook geen hout. Wat rest is een redelijke overgave naar het Halloweensfeertje en de korte speelduur, maar daarmee is het meeste afgedaan.

Het idee achter Black Eyed Susan is goed gevonden en de hoofdrol van Damian Maffei is sterk, maar regisseur Scooter McCrae maakt er desondanks een troosteloze, oninteressante bedoening van. Het duurt eindeloos voordat de eerste schokkende, spannende of sfeervolle beelden naar voren komen en zelfs die zijn weinig memorabel. Enkel de finale pakt redelijk door, alles voorafgaand is bekender en minder interessant terrein. Yvonne Emilie Thalker is bovendien een te eenvoudige robot en verbleekt totaal tegenover de veel professionelere uitstraling van Maffei. Als dan ook de omgeving niet bepaald doordacht oogt, zorgt Black Eyed Susan er niet bepaald voor dat je als griezelliefhebber aan je trekken komt. Pun intended.

Voor de kerst nog een keertje op korte termijn herzien, maar het cijfer blijft hetzelfde. Leuk vermaak, zeer degelijk geacteerd, maar de uiteindelijke inhoud is weinig om over naar huis te schrijven. De grootste potentie is eigenlijk een potentiële zombieaanval op een volle winkel, maar dat idee was regisseur Casey Tebo blijkbaar te ambitieus. De finale viel me tegen, die een veel te plastische indruk achterlaat. De effecten blijven verder wel gelukkig best praktisch, waardoor juist het soms geanimeerde bloedvergieten bij vlagen wat wenkbrauwen laat fronsen.

Halfje erbij na herziening. Regisseur Ridley Scott toont zijn vakmanschap hier optimaal, met indrukwekkende cinematografie en een degelijk tempo. De duur van de film vraagt uiteraard wat van je uithoudingsvermogen, want na een halfuur vliegen de kogels onophoudelijk in het rond. Er wordt de kijker weinig rust gegund om een optimale indruk mee te geven van de soldaten die zich in deze situatie verkeerden. Het camerawerk en de montage doen wat lomp aan, maar verder brengt Scott de ervaring uitstekend over en wekt een effectieve mengelmoes op van diverse benodigde emoties. Wat mij betreft één van de betere oorlogsfilms ooit gemaakt, puur vanwege het gevoel van machteloosheid en gewicht dat het overbrengt op de kijker.

Martin Lawrence bewijst zichzelf een acteur waar je beter je limieten aan kan hangen wanneer het aankomt op humor, want als je hem laat doorschieten is Black Knight het gevolg. Regisseur Gil Junger dient enkel als vertaler van het desbetreffende scenario, waar in totaal drie mensen aan hebben gewerkt. De indruk dat Lawrence uiteindelijk vooral zijn eigen dingetje aan het doen was heerst sterk, spijtig genoeg is daar weinig leuks aan. Schreeuwen, verwijzingen naar modernere cultuur en overal mee willen bemoeien zijn dagelijkse orde aan de dag hier. Bovendien loopt elk bijfiguur er levenloos en saai tussen, met Marsha Thomason en Tom Wilkinson als ideale voorbeelden. Geslaagd is de opmaak van de locatie, die behoorlijk authentiek oogt. Spijtig genoeg wordt er inhoudelijk zo weinig mee gedaan, maar uiteindelijk duurt de film niet lang waardoor Lawrence godzijdank niet al te uitbundig doorgaat met zijn domme gelul.

Matig.

Lucifer Valentine, enkel onder het publiek bekend die actief naar zijn films zoeken. Ik heb er tot nu toe 1 van hem gezien buiten deze documentaire, en dat gaan er meerdere worden, maar tot nu toe vond ik die ene film erg slecht. Bijzonder dan ook dat de beste film onder zijn naam een documentaire betreft, terwijl zijn normale films toch van een heel ander kaliber zijn.

Een documentaire kan je het alleen niet echt noemen, meer een registratie van een aantal mensen die diep in de drugswereld verstrikt zijn geraakt. Je komt dan ook waarschijnlijk niet dichter bij dit soort mensen dan deze documentaire. De verstikkende, smerige sfeer is voelbaar en de docu weet daarnaast ook regelmatig te choqueren. Zonde dat Valentine het alleen niet kan laten zijn eigen trademarks erin te vermengen.

Zo wordt alles redelijk overdreven aangezet. De situatie zelf is rauw genoeg, maar Valentine monteert er vervolgens een nogal bijzondere soundtrack onder die compleet onnodig is. Daarnaast vliegt de editing compleet uit de bocht. Heel veel cuts in dezelfde scene. Het heeft totaal geen meerwaarde, en het went pas na een hele lange tijd, maar dan zit je al op de helft.

Daarnaast valt het op dat er toch een aantal dingetjes voor effect zijn gedaan. Een paar scenes, zeker richting het einde, lijken simpelweg nep te zijn. Het internet zegt dat overigens ook. Heel veel is uiteraard echt, maar hou dat dan ook zo. Verder zit er nog wat naakt in deze film, waar ik geen problemen mee heb, maar de regisseur duidelijk ook niet, aangezien er tot een ongemakkelijk niveau op ingezoomd wordt.

Erg informatief is het verder niet, maar het schept wel een uitstekend beeld van de levens van verslaafden die tot het extreme in de drugs zitten. Het boeit deze mensen ook duidelijk helemaal niets wat ze doen. Bij vlagen ook hartverscheurend aangezien je diens condities ook daadwerkelijk ziet verslechteren. Dat doet Valentine wel goed, maar probeert dit vervolgens te hard, waardoor er toch een deel van het effect verloren gaat.

Het is jammer dat deze film niet best geregisseerd is dus, want verder is het idee wel iets waar je respect voor moet hebben. Het beeld krijg je dan ook uitstekend te zien, en daar kan ik de regisseur dan ook enkel voor applaudisseren. Black Metal Veins vormt waarschijnlijk de meest bijzondere "documentaire" die je in tijden zal zien, maar het is het op bepaalde manieren wel waard, op te veel echter niet.

De regie van David Slade helpt deze unieke combinatie tussen videospel en kijkfilm een geheel eind op weg, maar het inhoudelijke schrijfwerk is te slordig en onafgemaakt. Zeker richting het einde (dat letterlijk door de kijker wordt gekozen) beginnen de plotgaten tot aan het storende af op te vallen. Fionn Whitehead is daarnaast onovertuigend als naïeve hoofdrolspeler en wordt regelmatig overklast door de bijrollen. Bandersnatch bevat wat geslaagde vormen van humor en de interactieve communicatie met de liefhebber zorgt voor de benodigde kijkaandacht, maar daarbuiten komt het toch ietwat teleurstellend uit de hoek.

Tot op zekere hoogte erg indrukwekkend op conceptueel vlak, zoals we wel gewend zijn van Black Mirror. Een regisseur als Colm McCarthy is echter een wat onverwachte keuze, maar heeft binnen zijn loopbaan wel meerdere eigenzinnigheidjes gedirigeerd waardoor de keuze zeker te rechtvaardigen is. In ieder geval wint Black Museum de meeste kracht met de eerste twee verhaaltjes, want de 69 minuten bevatten weliswaar bij elkaar drie verschillende perspectieven die aan elkaar worden gelinkt. Verontrustend, origineel en boeiend, een indruk die door McCarthy voor lange tijd precies in balans wordt gehouden. Eenmaal het overkoepelende verhaaltje naar buiten treedt zoeken de schrijvers het echter te veel op, bovendien begint de logica ook te verwateren. Het leek vooral alsof de film erg nodig met een knal moest eindigen, maar het resultaat komt er wat geforceerd mee over. Wellicht door te beperkte speelduur, maar niettemin staan de eerste twee ideeën genoeg op zichzelf om van Black Museum een hoogstaande aflevering te maken.

Vermoeiend.

Powell & Pressburger hebben kort indruk gemaakt bij mij, maar nu ik de derde film heb gezien heb ik het allemaal wel gezien. Ik vind het nu oninteressante regisseurs die het geluk hebben dat hun films in kleur gemaakt mochten worden. Maar veel beter worden ze er niet van.

Het verhaal is best interessant, maar oh zo braaf uitgewerkt. Je ziet bijna niets dat je maar een beetje kan raken. Afstandelijke romantiek, wat gehuil en 1 scene met een zweepslag. Verder komt het niet en ik kan het daarom vrijwel impactloos noemen. Het sloeg niet bepaald aan.

En dan krijgen we ook nog een paar compleet ridicule karakters voorgeschoteld waarvan alleen maar Farrar nog positief indruk weet te maken. Eigenlijk was dat kleine jochie nog de beste acteur. Kerr vond ik echt oliedom. Rare gezichtsuitdrukkingen. Byron was al helemaal vreselijk. Wat een abnormaal ridicuul karakter. Door een actrice gespeeld die werkelijk zo talentloos is dat ik me ongemakkelijk ging voelen. Ik heb geen enkele goede scene met haar gezien.

En om te bedenken dat de film nog zo goed begon. Die beelden boven dat bergstadje waren serieus indrukwekkend. Die gehele intro was van hoger niveau. Indrukwekkende decors en grandioze detail. Er is echt wel wat te prijzen hier, maar een hoop andere elementen laten het toch afweten.

Nog een aantal andere scenes die als een tang op een varken slaan qua uitvoering. Ik snap het idee, maar de uitvoering is vaak om te huilen. Om tranen met tuiten bij te huilen. Die dans van dat poppetje voordat de generaal binnenkomt. Het is gewoon pijnlijk te noemen.

Hier en daar dan nog wel een aantal aardige momenten. Het flauwvallen met rode gloed. Het gevecht boven de klif. En nogmaals die sterke intro. Allemaal filmisch goede momenten die compleet de das worden omgedaan door de ridicule loop. Ik wil de film best goed vinden, maar ik vind dit echt niet om aan te zien.

Ik zal mijn cijfer nog een beetje milder afstemmen, omdat deze film dan toch nog wel filmisch indrukwekkende momenten weet te vertonen. Voor de rest een grote teleurstelling.

Mwa.

Voor een marvel film dat meestal wel een groot spektakel dient te zijn, en dit was op sommige stukken ook zeker een spektakel, vond ik deze film toch niet zo goed als verwacht.

Om positief te beginnen, Jordan is altijd leuk om te zien. Hij acteert meestal wel goed, en hier was hij ook niet verkeerd. Kaluuya is ook wel een fijne acteur, en natuurlijk Whitaker. De cast was redelijk sterk, alleen het verhaal zelf sprak me niet erg aan.

Ondanks een goede actiescene hier en daar vond ik het allemaal iets te zoet, ook al is het een disneyfilm. Of tenminste, dat hoorde ik. Jammer, maar het kan ook aan mij liggen.

Damn.

De Black Panther-reeks is met name voor de Amerikaanse wereld nogal een symbool geworden, maar ik kan alleen maar van blijdschap spreken dat ik nooit met die hype ben meegevoerd. Als dat zo was dan moedig ik een film als deze, die 161 minuten duurt en vrijwel niets te melden heeft, aan. In ieder geval levert Coogler hiermee één van de mindere Marvelfilms af.

Ze proberen vooral hard om T'Challa te rouwen. Zeker een halfuur van de film bestaat uit figuren die acteren alsof ze Boseman heel erg missen. Ik mis hem ook, want hij was zowat het enige personage in Wakanda met een zekere charme. Als je hem uit de reeks haalt, blijft er werkelijk niets over van de protagonisten. Wat een saaie bende trommelt Coogler hier op, met sterk aangezette, belachelijke accenten en verwoede pogingen tot zowel humor als dramatiek. Het mag allemaal niet baten, het zorgt er namelijk vooral voor dat het tempo uit de film wordt gehaald.

Wat ik wel geslaagd vond was de vormgeving van de tegenstander. De focus op het geneuzel van de goodguys mondt eerder uit in saaiheid, maar Huerta daarentegen vond ik bijzonder intrigerend. Mooie wereld ook, Talokan, knap in beeld gebracht en verzonnen. Toch één van de weinige gevallen waar al die extra focus wel goed uitpakt, want hij vormt zonder twijfel één van de meest memorabele schurken binnen het universum. Dat gedoe met zijn blauwe volgelingen vond ik stiekem ook wel wat hebben. Liever dat dan nog zo'n figuur in strak pak met superkrachten.

De film is nog wel uit te kijken voor een groot deel vanwege genoeg spectaculaire en vooral grootse scenes tussendoor. Het gaat pas echt mis in de finale, waar Wright dan officieel het stokje overneemt van Boseman. Wat was dat een miserabele keuze. Niet alleen gedraagt ze zich de helft van de tijd als een pure schurk, maar ziet het geüpgraded pak er belabberd uit en is die Wakanda Forever-oneliner niet te harden. Het zal vast geweldig zijn geweest voor de liefhebbers, maar ik vond het één van de meest ridicule keuzes die iemand uit het Marvel-universum ooit heeft gemaakt.

Tot slot is het vooral een gewaagde keuze om zoveel onzin tot een mengsel van 161 minuten te persen, want ik vond 134 minuten voor het eerste deel eigenlijk al heel ruim. Coogler plakt er hier klakkeloos nog een halfuur achteraan, maar bijdragen aan enige kwaliteit doet het niet. Gelukkig biedt een film als deze heel veel kansen voor acteurs/actrices die graag een schurk willen spelen, want je bent namelijk hoe dan ook interessanter dan de inwoners van Wakanda.

Kwalitatief vervolg vanuit de capabele handen van regisseur Scott Derrickson, al is het even geleden dat hij met iets echt geweldigs uit de hoek kwam. The Black Phone 2 weerlegt de hoofdrol van Mason Thames naar Madeleine McGraw, die toch allebei heel knap uit de voeten kunnen met twee zeer complexe rollen. De bijrollen zijn wat insignificanter, maar dragen nog altijd degelijk bij aan het verhaal. Derrickson pakt geregeld uit met een aantal kundig opgebouwde scenes en een sterke sfeerzetting, maar echt nagelbijtend spannend wordt de film nergens. Ethan Hawke is bovendien minder intimiderend dan in de vorige film, wellicht omdat het concept ditmaal stukken vergezochter is. Het geheel blijft gelukkig lekker wegkijken en brengt genoeg om zijn bestaan te rechtvaardigen, maar je moet het kunnen accepteren.

Snel even herzien. Een ideale film om het niveau van regisseur Scott Derrickson te bevestigen. Ik was ook erg blij dat hij niet besloot om de superheldenfilms door te zetten, ondanks dat zijn bijdrage echt heerlijk was. Hij blijft, voor mij, gewoon een op en top horrorregisseur. Jammerlijk aan de film is dat het personage van Ethan Hawke net iets teveel dreiging mist (hij heeft vooral teveel dialoog), maar het acteerwerk is bijzonder sterk en de sfeer wordt meer dan degelijk vastgehouden. Het ontbreekt aan echt intense momenten, maar The Black Phone laat me in smart afwachten op het volgende project van Derrickson.

Lollige Horrorkomedie.

Black Sheep deed me erg denken aan Braindead, zoals andere hier hebben gezegd. Helaas is de gore niet zo veel als daar.

Natuurlijk is hij nergens echt eng, en zeer absurd. Soms zelf over de top met Weerwolfschapen dat naar mijn mening ook weer iets te veel over de top is.

Het acteerwerk is wat je verwacht in een horrorfilm, niet het beste wat je kan krijgen. Maarja, wat had je dan wel verwacht hiervan? een goed verhaal?

Prima film om te kijken met op sommige scenes een goede dosis gore. Een aanrader voor Horrorkomedie fans.

Toch iets anders.

Keek deze film voornamelijk vanwege het absurde concept en de verwachtingen van een Grindhouse-achtige film. Zeker de poster doet wat vermoeden dat je naar zo'n type film gaat kijken. Uiteindelijk veel het best mee op dat gebied en kregen we een veel humanere film.

Jammer dat het daarmee wel een minder leuke film is geworden. Je kan me wel wakker maken voor een gek verhaal maar als ik had geweten dat van het vastketenen maar ongeveer 30-45 minuten van sprake was dan had ik wel twee keer nagedacht voordat ik de film opnam. Het is wel jammer eigenlijk, dat is nu juist waar de film op kan scoren.

Acteerwerk is in ieder geval bovengemiddeld. Jackson kan dit ondertussen wel met zijn ogen dicht. Het blijft een goed acteur. Schrok ook best van Ricci. Dit lijkt me nu niet meteen het type rol dat ze normaal speelt gezien haar onschuldige uitstraling. Maar ze doet het in ieder geval met verve.

Uiteindelijk duurt de film vooral te lang. De regie mist wat pit. Wat nudity hier en daar om nog wat spierballen achter de regie te laten zien maar ook dat blijft tamelijk braaf. Het geweld is ook niks om over naar huis te schrijven. Die 16+ is dan ook redelijk misleidend. Verwacht beslist geen gewelddadige wegkijker.

Het drama is degelijk. Het is alleen te standaard. Want ondanks dat het concept nog wel origineel is blijven de drama elementen te braaf en daarmee te onopvallend. De drama zelf had ook wel wat degelijker uitgewerkt kunnen worden. Iets meer focus en minder focus op andere bijzaken die er uiteindelijk niet veel toedoen.

Het is niet slecht, maar duurt toch echt te lang en de regie zingt nog een toontje te laag. Dit soort concepten hebben wat viezigheid nodig, en dit ziet er te schoon uit.

Ja.

Toch persoonlijk is dit voor mij een van de mindere Aronofsky's. Het verhaal is zeker wel origineel in elkaar gestoken en prima gebracht. De horror achtige hallucinaties zijn intens en Portman staat goed te acteren, net als Cassel.

De film weet zijn eigen stijl hier zeker te brengen. Een soort drama/thriller met horrortrekjes. Maar wel heel milde horrortrekjes. Waarbij Aronofsky me erg wist te overtuigen met Requiem for a Dream en Mother! lukt dat hier maar deels. En dat is toch wel vrij jammer.

Uiteindelijk is het resultaat niet slecht. Een pakkend verhaal waarbij het overduidelijk is dat het echte zwanenmeer in het verhaal vermengt zit. Schiet op sommige visuele vlakken wat tekort, maar is in het algemeen zeker een aanrader.

Degelijke Australische natuurhorrorfilm met een aangenaam sfeertje, maar een groot gebrek aan spanning. In principe zijn dit soort films niet erg origineel meer. Het gegeven van "groepje mensen vaart verboden wateren op en krijgt te maken met een krokodil" is al meerdere keren overgedaan. Regisseurs Nerlich en Traucki komen niettemin een best eind en dat met weinig middelen. De locatie is goed gekozen, de cast acteert zeker niet ondermaats en de film duurt nergens te lang. Toch kent de film een gebrek aan echte dreiging, die krokodil wordt namelijk nooit spannend. Dan kunnen de regisseurs zoveel trekken aan het concept als ze zelf willen, maar zonder spanning valt een film als deze te makkelijk stil. Op deze manier maakt Black Water zijn 90 minuten vol, zonder echte uitschieters te includeren. De basis is er wel, alleen moeten de extraatjes nog meewerken. Jammer, maar er zijn nog altijd mindere kandidaten binnen het subgenre.

Fase 4.

Alle lof naar Marvel dat ze van relatief kleine beginconcepten een heel platform hebben opgebouwd. Stan Lee zag er dolgelukkig uit in zijn films en ik kan de man alleen maar applaudisseren. Echter is het logisch dat er met de veranderende maatschappij qua politiek ook de superheldenfilms steeds iets serieuzer worden. Black Widow ter voorbeeld.

Voor mij blijven Marvel-films echter niet veel meer dan waar ze oorspronkelijk bedoeld voor lijken te zijn, en dat is dom, lomp en episch vermaak met veel actie en gevechten. Natuurlijk komt er dan een moment dat alles een beetje op hetzelfde begint te lijken, maar dat kan altijd nog met de volle overtuiging worden uitgevoerd. Dat mis ik echter een beetje bij Black Widow.

Johansson is een degelijk actrice, maar in de rol van Black Widow heb ik haar nooit zo speciaal gevonden. Waarom ze dan toch zoveel aanhangers kreeg ontgaat me een beetje. Ik heb liever een Pugh (ongeacht dat domme accent) die ik hier vele malen overtuigender vind. Harbour net wat te melig, Weisz redelijk afgedankt. Zo'n goede actrice waar je zo'n platte rol aangeeft. Altijd zonde.

Visueel ziet de film er wederom vooral duur en opgeblazen uit. De gevechtscenes overtuigen niet echt, maar de achtergronden en spektakelscenes worden met genoeg poeha gebracht. Zeker de finale loopt best lekker door. Tussendoor alleen iets te veel afleiding door karakterontwikkeling. Ik snap volledig waarom, Black Widow moet een belangrijke film vormen, maar de ontwikkeling wordt totaal niet vernieuwend, slim of impactvol weergegeven.

Toch vond ik de openingscredits best impactvol gebracht, ondanks dat de film zelf nooit dat duistere toontje voortzet. Wat wel volgt is een iets te lange superheldenfilm met een gezond tempo, maar tevens teveel geleuter tussendoor en een titelheld die ik niet zo boeiend vond. Focus op family Johansson & Pugh vond ik dan wel weer beter, maar ik had toch liever iets beter uitgedachte rollen gezien om dat te laten werken. Momenteel leken het te veel op NPC's die Marvel gewoonlijk kiest voor zijn films (de grapjes, de serieuze, de eigenwijze etc). Dat was wel jammer. Fase 4 trapt wat mij betreft met deze film matig af, maar we hebben ze ook minder getroffen.

Ach.

Black Wood is nog een variant op de Wendigo-legende. Klaarblijkelijk was het dus dit jaar tijd dat de desbetreffende toevoeging zich in het wilde westen moest gaan afspelen. Toch kan ik deze film na afloop moeilijk tot een horrorfilm rekenen, omdat het erg erg érg lang duurt voordat de film waarmaakt wat het in de omschrijving belooft.

Daarvoor is het eigenlijk een beetje een combinatie van allerlei soorten gegevens waarvan er maar enkelen echt werken. Wat de film hoe dan ook in z'n voordeel kan trekken is de locatiekeuze, die genoeg sfeer uitademt om een film als deze mogelijk te maken. De wat trage camera evenals de onopvallende soundtrack helpen alleen niet mee en vertragen de film zelfs eerder. In een film die al zo lang nodig heeft om op te starten is dat nadelig.

Eenmaal de finale nadert komen de eerste echt interessante stukken voorbij geschoten waarbij de regisseur ook wel degelijk toont dat de visuele meerwaarde belangrijk voor hem was. Verder is het alleen een traag en vooral taai gebeuren waar je soms maar moeilijk doorheen kan komen. Als horrorfilm is het niet de slechtste binnen z'n soort, maar voor wat het wil bereiken komt het niet ver.

Halfgeslaagde parodiefilm op de bekende clichés die griezelfilms in het verleden veelvuldig op het scherm hebben gezet. Het was vooral afwachten totdat er daarop een antwoord zoals The Blackening zou komen, maar helaas vervalt regisseur Tim Story te veel in nogal kinderachtige grapjes en typetjes. Een aantal castleden kunnen erg goed acteren, maar zetten zichzelf totaal klem in nogal infantiele toilethumor. Op het vlak van sfeer daarnaast opvallend kundig, waardoor het extra jammer is dat de spanning over de grote lijn afwezig blijft. Het concept van dat spelletje is verder best leuk gevonden, maar wordt te vlug afgebroken. Het is duidelijk dat horror niet het primaire genre is van Story, maar desondanks verwaarloosd hij dit toch echt te veel. Ik sluit overigens niet uit dat een boel verwijzingen en grapjes over mijn hoofd zijn gevlogen.

Zorgwekkende documentaire met een aantal schrijnende beelden en onthullingen. Ongelooflijk dat deze zaak zo lang ongemoeid door heeft kunnen gaan, maar gelukkig geeft regisseuse Gabriela Cowperthwaite veel ruimte aan de dieptepunten van deze industrie (die overigens natuurlijk voor deze documentaire ook allang bekend waren, maar wellicht niet op de huidige schaal). Blackfish laat bij vlagen te veel aan interpretatie over en mikt erg nadrukkelijk op nostalgie en emotie vanuit de kijker, maar slaagt niettemin overtuigend in de basisopzet. De korte speelduur werkt bovendien treffend, zodat het beeldmateriaal weinig ruimte krijgt om een strak verhaal nodeloos uit te rekken.

Uitgebluste film met wat degelijke actiescenes, maar een pover uitgewerkte thrillerkant. Een groot euvel binnen Blackhat zijn de personages, die geen moment interessant weten te worden. Chris Hemsworth is een nogal makkelijke keuze en mist de benodigde charisma om de film te kunnen dragen, daarnaast is zijn relatie met Tang Wei lachwekkend voorspelbaar. Regisseur Michael Mann (die toch al wat ervaring op heeft kunnen doen over de jaren heen) doet verwoede pogingen om de film te kunnen voorzien van moderne inslagen en experimenteert er met het visuele vlak op los, maar kan niet verhullen dat het allemaal nogal droog in beeld wordt gebracht. Met de geluidsbewerking is weinig mis en de finale is best boeiend, maar de volledige aanloop en het bijkomende mysterie zijn spijtig genoeg oersaai. Toch knap hoe zo'n ervaren productieteam geen enkel noemenswaardig personage kan schrijven, waartussen het figuurtje van Hemsworth overigens als beresterke digitale crimineel compleet ongeloofwaardig bijloopt.

Tweede Lee.

Maakte bij zijn eerste film Oldboy best indruk op mij. Jammer dat deze tweede film niet meer dezelfde indruk te maken. Ik herken er niet meer de echte meerwaarde van Lee zelf in. Ondanks dat ik hier wel getuige was van de eerste "Double Dolly" truck van Lee.

In het begin was ik even bang dat dit weer zon flauwe komedie zal worden die de draai nooit echt kan vinden, net als destijds bij The Death of Stalin . Ironisch dat Buscemi dan ook hier weer terugkeert, ondanks hij niet zo erg vaak op het doek mag verschijnen van regisseur Lee.

Meeste kracht komt wel duidelijk van de acteurs. Het duo Washington & Driver zijn overtuigend. Daarbij ook geholpen door de extra bijrollen van Grace, Harrier, Eggold en Pääkkönen. Het komt allemaal dankzij de heren best overtuigend en geloofwaardig over.

Enkele leuke visuele trucjes, zoals de eerder genoemde "Double Dolly" truck door de gangen. Ook de speech van Hawkins (Ture) was visueel erg sterk en was duidelijk 1 van de hoogtepunten van de film waar de regie van Lee duidelijk wat meerwaarde had.

Jammer dat Lee de rest van de film best "normaal" regisseert. Ik had nog wat meer meerwaarde verwacht van de beste man. Het is dan ook altijd wel jammer dat dit soort filmpjes zo op elkaar moeten lijken qua biografie. Dat voelt de relatie tussen Washington en Harrier weer zo "cliché" aan.

Lee kiest niet echt een kant, al is het wel duidelijk dat de KKK hier niet van gaat houden. Maar de regie blijft op dat gebied nog best neutraal. De KKK wordt wel in slecht daglicht gezet, maar Lee lijkt nooit echt 1 bepaalde kant te kiezen. Het verhaal is vlot gebracht met voldoende tempo waardoor de 135 minuten wel een lange, maar geen vervelende zit waren.

Maar de film heeft ook wel minpunten. Ik had me niet ingelezen over het verhaal van Satllworth, en toch kon ik het hele verhaal wederom raden. De spanning en het gevaar van het undercoverwerk was ook simpelweg niet aanwezig ondanks een aantal pogingen. De chemie ontbreekt, dus ook geen sfeer.

Film lijkt door de neutrale regie ook niet veel impact te willen maken, en dan voelde de beelden aan het einde wel wat misplaatst aan omdat het best tam was voor zo'n onderwerp. Al blijven de beelden van de autoaanslag wel even hangen, enge momenten. Maar desondanks is dit een vermakelijk en snel filmpje dat wel degelijk doet wat het moet doen.

Niet best.

The Blackout Experiment zal waarschijnlijk nooit de bekendheid krijgen die het dan ook niet verdiend. Ik kwam de film tegen toen ik over de horrorsectie zat te browsen van een filmsite. Die site geeft vooral goedkope films weer die snel vergeten zullen worden, en dat zegt genoeg over deze film en wat je ervan kan verwachten.

Deze film speelt in op het concept waarbij mensen wakker worden op een vreemde locatie dat een groot spel blijkt te zijn. Het jammere is dat je in deze film weinig spel zal gaan zien. Door middel van wat opdrachten die de slachtoffers krijgen, die eigenlijk de standaarddingetjes zijn zoals "schiet je vriend dood", zien we steeds meer acteurs het toneel verlaten. Niet heel origineel meer, maar niettemin erg intrigerend.

Wat de film vooral als meerwaarde kent is dat het goed acteerwerk heeft, en over acteurs beschikt die er duidelijk zin in hebben. Ondanks dat de dialogen wat achterblijven dat de nodige moeilijkheden voor de cast oplevert, wordt er duidelijk geacteerd en worden dialogen overtuigend uitgesproken. Er wordt met het hart gespeeld, en met emotie. Hierdoor heb je al snel wat voordeel.

Verder probeert de film ook nog weleens indruk te maken op het visuele vlak. Er wordt wat gespeeld met het licht en effecten, maar helaas werkt het beperkte budget tegen. Vooral de decoraties missen, maar ook een mooi filtertje. Een sfeer breekt zelden door, en de kamer ziet er niet uit als een kamer die zoveel mensen opgesloten kan houden. Het grootste minpunt is dat het de grafische horror nogal opzichtig ontwijkt door letterlijk naar een zwart beeldscherm te springen als er een personage af wordt gemaakt.

Deze film was een kans om iets unieks neer te zetten en heeft ook wel de potentie, alleen ontbreekt het talent naar mijn mening. Regisseur Moffat IV kan nog wel ergens komen, mits hij wat centjes toegeschoven krijgt en nog steeds gevoel heeft om goed te casten. Tevens ben ik van mening dat horror nooit zo opzichtig ontweken mag worden, want die momenten bieden juist de mogelijkheid tot kansen. Een gemist resultaat, die helaas weinig bereikt, maar wel alvast een podium heeft.

Degelijk geacteerd en zeker qua look best sfeervol, maar Blackwater Lane verslikt zich in de finale volledig. Regisseur Jeff Celentano en scenarist Elizabeth Fowler profiteren allebei met een opvallend stabiele hoofdrol van Minka Kelly, die toch redelijk fris omgaat met dit uitgekauwde figuur. De omgeving is daarnaast ideaal en tussendoor wordt de spanning regelmatig onvoorzichtig, maar soms effectief opgebouwd. Eenmaal dan bekend wordt gemaakt wat er gaande is, verliest Blackwater Lane spijtig genoeg alle krediet. Veel te vergezocht en totaal ongeloofwaardig. Je vraagt je af waarom deze figuren toch zo ver gaan voor zoiets simpels. Niettemin nog bonuspunten voor een degelijk begin en de fraaie natuurlocaties.

Het meest interessante aspect binnen The Blackwell Ghost is dat regisseur Turner Clay (evenzeer de hoofdrolspeler) over een eigen vliegtuig beschikt waarmee hij van locatie naar locatie vliegt. Een bijzonder extraatje dat best leuk uitpakt, maar helaas houdt het daar vervolgens weer zo'n beetje mee op. Clay gaat zelfbewust te werk en probeert door middel van een hoop monologen zoveel mogelijk saaie opbouw en griezelclichés uit de weg te ruimen, maar zijn constante aanwezigheid kent na 30 minuten een vermoeiende impact. Het constante gezever gaat de potentiële spanning namelijk in de weg zitten en ondanks dat de finale wat sfeervoller voor de dag komt, gaat het meeste van de film daardoor verloren. Er wordt creatief omgesprongen met het zeer beperkte budget en de speelduur is doeltreffend beperkt, maar tegenover de grote Found Footage-spelers delft deze film snel het onderspit door een gebrek aan benodigde horrorafwerking.

Ouderwets vormgegeven, maar regisseur Uwe Boll levert hier een wat betere film af dan zijn voorgaande projecten. Moeilijk is dat niet, want dat waren allemaal stuk voor stuk brolwerkjes. Blackwoods kent echter nog altijd een aantal lelijk ingevulde stileringen, waarvan specifiek het gespeel met slowmotion onoverzichtelijk en amateuristisch uitpakt. Het acteerwerk is daarnaast niet best, maar eenmaal het verhaal op gang komt weet Boll een zekere vorm van sfeer te creëren. De inhoud doet verder erg denken aan een voorganger van Vacancy, maar dan met minder budget en iets meer psychologische inmenging. De uiteindelijke insteek is een verrassing en de aanloop is best entertainend, maar na een halfuur lag ik toch te worstelen met mijn concentratie vanwege het gebrek aan spanning en sensatie.