Meningen

Middelmaat.

Dit soort komedies zie je tegenwoordig wellicht wat minder vaak. Het is namelijk net iets gedurfder dan de standaard van vandaag. Dat maakt van Blades of Glory soms een leuke film, aan de andere kant is het echt zo'n flauw gebeuren dat je bijna weg begint te kijken uit schaamte. Wel leuk om te vermelden dat dit weliswaar de eerste hoofdrol is die ik van Heder heb gezien.

Jammer genoeg voor Heder vind ik hem niet zo geweldig. Het is meer de vormgeving van zijn personage die komisch uitpakt, maar als het op de acteertalenten van Heder zelf aankomt is er bijna niets meer van over. Ferrell zit wat comfortabeler op zijn plek in de komediewereld, maar ook zijn personage is afwisselend grappig. Iets leuker dan Heder, maar niet echt geweldig.

De achtergrond (kunstschaatsen) is wel genietbaar, de rest van de film verschiet het meeste van zijn kruit in de eerste helft. Dat stuk kent de leukste beelden, daarna wordt er een verhaal opgebouwd waar Poehler en Arnett onder andere hun intrede doen. Vanaf dat moment verzakt de film in een nogal pijnlijk gebeuren. Het blijft lekker wegkijken, maar de beste stukjes zitten in het gekibbel tussen Heder en Ferrell. Ik vind het niveau in ieder geval wat hoger liggen dan zo'n luie Rogen-komedie.

Herzien vanwege een gebrek aan herinnering en aangezien ik het befaamde eerste deel ook recentelijk heb bezocht, maar deze moet simpelweg nog altijd het onderspit delven. Regisseur Adam Wingard gaat vooral sensationeel te werk en veroorzaakt daarvoor te veel chaos en bombast. Het acteerwerk is niet geweldig en de personages zijn oersaai waardoor het logisch is om je kracht dan uit het visuele te putten, maar het zit enige vorm van spanningsopbouw erg in de weg. Sporadisch zitten er wel wat intense momenten tussen, maar te weinig om dit als geheel boven water te houden. Richting de finale gaat Wingard helemaal los en alhoewel het er per definitie niet slecht uitziet op cinematografisch vlak, maakt het vooral een rommelige en ongecontroleerde indruk. Een complete herhalingsoefening had niet gehoeven, maar de bewerkingen die Blair Witch met zich meebrengt voegen simpelweg niets toe. Enkel de trucage met de oorcamera’s is erg geslaagd.

Herzien. Blijft een geslaagde en vooral boeiende film, zeker als je het zeer kleinschalige budget in het achterhoofd neemt. Het acteerwerk is zeer degelijk, de opbouw is geslaagd en de finale blijft uiteraard iconisch. Regisseurs Daniel Myrick en Eduardo Sánchez weten op knappe wijze de spanning op te wekken door zeer weinig te tonen en voornamelijk in te zetten op audio, ondanks dat de film nergens verzandt in een nagelbijter. Het jammerlijke is dat er tussen de beelden door nooit een hoogtepunt weet op te treden (de creativiteit was er namelijk wel) en de bedreiging nergens een gevaarlijk kleurtje krijgt, maar verder heb ik weer ouderwets genoten. De klacht over een gebrek aan gebeurtenissen is tot op zekere hoogte gegrond, maar je kan als regisseur natuurlijk niet veel kanten op met zo weinig centjes.

Afknapper.

Het is wederom opnieuw vanwege de High-school in de film dan ik mezelf weer heb laten meeslepen om hem mee te pakken, maar het blijkt steeds vaker zo te zijn dat deze films uiteindelijk weer tegenvallen. Deze ook helaas.

Het positieve aan de film is de rol van Alexander. Ze speelt wel een cliché type, maar doet dit eigenlijk wel degelijk met verve. Lekker charmant en bovendien ook gewoon overtuigend. Geen al te makkelijke rol, maar bovengemiddeld uitgevoerd.

De film is opvallend traag. Het lijkt echt iets te willen vertellen, maar slaat de plank ter vertelling eigenlijk behoorlijk mis. Het is nooit helemaal duidelijk wat de film wil zeggen. Je zou zeggen, anti-pesten. Maar de film behandeld zo veel verschillende onderwerpen dat pesten wat wegvalt.

Bovendien maakt de film enkele rare keuzes. Shephard is opvallend jong als regisseuse, maar maakt direct een grandioos verkeerde regiekeuze door haarzelf een hoofdrol te geven. Niet alleen is ze zeer ondermaats, maar komt ook geen enkel moment goed over.

De karakters moeten allemaal ook zo overdreven sterk aangezet zijn. Iedereen speelt abnormaal vreemd en doet abnormaal raar. Het valt te veel op, en daardoor is de film niet serieus te nemen. Bovendien is het visueel ook weinig bijzonder. Te veel saaie shots en een te traag verloop.

Dit is echt een misser. Het wil wel wat vertellen, maar vertelt te veel en te slordig. Onderwerpen komen en gaan, en vallen voor een lange tijd weg, om opeens weer naar boven te komen. Concentreer je gewoon op 1 onderwerp, inplaats dat je er te veel gebruikt. Het is dan ook duidelijk dat Shephard nog niet helemaal weet wat ze wil met dit project. Maar ze is dan ook nog wel jong.

Aardig.

Niet verkeerd, maar ook absoluut niet goed. Het mag duidelijk zijn dat dit de eerste film was van Baron want de knulligheid spat er soms vanaf. Dat neemt echter niet weg dat het resultaat duidelijk zijn best doet, al komen de echt goede stukken pas laat in de tweede helft tevoorschijn.

Alles daarvoor is vooral het volgen van een intens oninteressant personage, die zijn ding doet. Baron speelde zelf de hoofdrol, maar kwam daarbij in een valkuil terecht. Vooral door de narration. Iemand anders werd ingehuurd om zijn stem te verzorgen, maar hierdoor voelt het geen moment aan als Baron. Aan de andere kant, als hij dit wel zelf deed had hij gewoon niet echt een passende stem gehad. Het beste was dan om de narration gewoon weg te laten, wat mij betreft.

Zoveel voegt het ook niet toe, de film wordt er geen moment professioneler of interessanter mee. De eerste helft van de film is gewoon oninteressant te noemen. Er gebeurt geen hol en de personages zijn alles behalve spannend, inclusief Baron zelf. Tussendoor zijn de beelden nog knap geschoten, maar de film voelt erg leeg aan.

Net zoals personage Baron zijn seksuele frustraties niet in de hand heeft, heeft regisseur Baron zijn soundtrack niet in de hand. De deuntjes schieten alle kanten uit en vloeken ontzettend met de scenes. Vrolijke deuntjes tijdens deprimerende momenten, of feestachtige deuntjes tijdens achtervolgingen. De soundtrack klinkt leuk, maar weet in principe geen enkele scene te ondersteunen.

In de tweede helft maakt de film een 180 gradendraai. De beelden zijn plots interessanter en spannender en de pay-offs zijn sterk. Deze film kent voor zijn tijd 1 van de meest brute moorden die ik heb gezien. Uitstekende opbouw, intrigerende beelden en een rauw toontje. Het lijkt alsof Baron even in een crisis zat maar zichzelf uiteindelijk een schop onder zijn kont gaf. De film eindigt dan ook sterk.

Daarnaast is de rauwe toon goed gedaan, deze film heeft meer in zijn mars dan een hoop andere films uit deze tijd. Jammer dat de film hier en daar slordigheidjes met de editing en soundtrack vertoond. Verder een redelijke film, volledig gered door een sterke tweede helft.

Mel Brooks.

Blazing Saddles had eigenlijk de film moeten zijn die me juist aan het lachen kon krijgen. Dat gebeurde helaas maar zelden, en dat ligt er vooral aan dat de cast die in deze film rondloopt niet over de vaardigheden en humor beschikt om de grappen goed af te leveren. Eigenlijk was het gewoon vervelend.

Deze film haalt zijn kracht voornamelijk uit momenten die erg droog zijn en weinig bijdragen aan het verhaal. Die beelden zijn schaars, want als de film vaak een droog moment te pakken heeft, heeft het de neiging om er ontzettend lang omheen te cirkelen waardoor de grap na enige tijd compleet uitgewerkt is.

Het acteerwerk is ook niet best binnen deze film, vooral namen zoals Gene Wilder vielen me ontzettend tegen. Misschien toch een wat on-and-off acteur geworden ondertussen, die in de films van Mel Brooks helaas niet veel kan doen behalve hysterisch grappen afleveren. Zo ernstig als in Young Frankenstein is het gelukkig niet, maar toch heb ik vanuit zijn kant geen enkele geslaagde grap kunnen opmerken.

Ik vond het al bij al en matige film. Voor een soort parodiefilm nog altijd mooi versierd en groots opgezet, maar de decors dragen nauwelijks bij aan de film zelf. Het voelt erg aan als een nogal toneelachtige en klungelige film die veel juist wil doen maar zijn kracht enkel uit een bepaald aantal momenten kan halen. Er zitten zeker leukere stukjes bij, maar die worden overschreeuwt door de mindere grappen.

Er gaat na herziening toch een halfje af. Regisseuse Carlson Young verdient lof voor een dapper filmdebuut waarin creativiteit de absolute voorkeur krijgt, maar The Blazing World laat zich uiteindelijk toch te veel lijden door bronmateriaal dat als inspiratie heeft gediend. De film geniet van een aantal aparte decors, een kleurrijke vormgeving en overtuigend acteerwerk binnen complexe rollen. Toch ligt de dramatische onderlaag er tamelijk dik bovenop en zien bepaalde "werelden" er simpelweg te goedkoop uit, specifiek in de woestijnomgeving. De bijzonder lange aanloop levert bovendien geen pluspunten op voor Young, maar haar potentie is zeker te merken en die mag ze gerust doorzetten in de toekomst.

Solide.

Hele andere film dan ik op voorhand had verwacht, want zeker voor een oorlogsfilm uit de jaren '70 waarin de technieken bij lange na niet zo geavanceerd waren als de technieken die in hedendaagse films worden getoond komt het best onderscheidend uit de hoek. Wellicht dat de film dan ook niet als volbloed oorlog moet worden gezien.

Wat deze film van soortgelijke genrefilms weet te onderscheiden is dat de oorlog eigenlijk vooral achtergrond is. De wereld waarin we het jongetje zien weet dat er oorlog gaande is, maar hijzelf niet, en neemt zijn trommeltje mee naar welke plek dan ook. Dat is vooral wat de film toont, het leven vanuit een jongen met absurdistische karaktertrekjes die zijn eigen weg aan het vinden is op zeer jonge leeftijd.

Dat gaat gecombineerd met wat opmerkelijke stijloefeningen die ik zeer kon waarderen. Het is wel zo dat de film te lang doorratelt, want na enige tijd lijkt er minder te vertellen te zijn. Wanneer de jongen bijvoorbeeld, wel bijzonder overigens, een seksuele relatie aangaat met een oudere dame lijkt dit eerder erbij te zijn gehaald in een verwoede poging om de film wat verder te distantiëren van andere oorlogsfilms, maar ik zag er persoonlijk weinig relevantie in.

Verder veel bijzondere situaties met een goed visueel stijltje. Een film dus die lang doorgaat en na enige tijd niet zo veel meer te zeggen heeft, maar ook een film die zich op positieve wijze weet te onderscheiden van genregenoten. Ik heb er tegen verwachtingen in best van kunnen genieten. Fijn ook om te zien dat niet elke film die ik denk te zien die uitkomst hanteert. Zo wist Die Blechtrommel me goed te verrassen.

Regisseur Ben Younger profiteert van inspirerend bronmateriaal om zijn film mee in te kleuren, maar Miles Teller maakt een nogal ongeloofwaardige indruk als topatleet. Vaak komt hij namelijk aanzienlijk minder ervaren over dan zijn tegenstanders en de passie voor zijn vak slaat zelden aan, ondanks z'n professionele pogingen om dit wel voor elkaar te boksen. Specifiek de finale resulteert door eerdergenoemde redenen in een ware afknapper, maar gelukkig wordt er degelijk geacteerd en omtrent de inhoud genoeg om een speelduur van 116 minuten te rechtvaardigen. Op visueel vlak bovendien rauw en direct genoeg om de setting te kunnen ondersteunen, maar daar houden de meeste complimenten vervolgens mee op.

Misser.

Geen slechte film, maar wel eentje die helaas niet helemaal gelukt is. Ik keek hem eigenlijk vooral voor de poster van de DVD die op bol.com staat. Die zag er echt magisch mooi uit, eeuwig zonde dat er niets in deze film in de buurt van dat beeld komt.

Chan is weer terug in zijn rol als bejaarde actieheld. Qua acteren blijft het nog steeds niet helemaal vlot bij hem. Alhoewel het qua emotie en dramatiek wel iets beter gaat met zijn acteerprestaties. Maar zodra hij Engels spreekt floept de houterigheid er weer uit.

Maar Chan is niet de vreselijkste rol in deze film. Bij lange na niet zelfs. Die komen namelijk in de vorm van Mulvey en Haubrich. Maar meest vreselijke en irritante rol gaat naar Ou-Yang. Want wat een irritant stemmetje heeft zij, naast het feit dat haar acteerkunsten weinig verheffend zijn.

De rolletjes zijn vaak allemaal erg typerend en overdreven. Zo zijn de bad guys er echt suf uit. Wanneer komen ze met iets creatiefs en origineels? Ze hadden hier weinig genoeg creativiteit voor het verhaal en loop van het verhaal, maar wanneer het op karakters uitkomt, vliegt de film uit de bocht.

Wel hangt er een lekker tempo tussen de actiescènes en zorgt Luo voor genoeg humor tussendoor. Eindelijk een acteur uit Azië die oprecht iets grappiger en minder irritant was dan de algemene Aziatische opkomst. De meeste vlotheid komt dan ook van hem.

Voor de rest redelijke actiescènes, al voelt de eerste actiescène eigenlijk al aan als een slotfase. Maar hij kickt wel lekker in en hebben we ook nog originele locaties zoals het Sydney Opera House, dat ook nog redelijk leuke beelden oplevert. Bovendien weet de regisseur wel redelijk met het actiegenre overweg te kunnen.

Er hangt genoeg energie en vlotheid in de film, al lijkt de film wat moeite te hebben met welke weg hij wil kiezen. Het is aan de ene kant een kinderfilm, en aan de andere een actiefilm met veel poeha. Het matcht niet altijd even lekker.

Bovendien hangt die 16+ er alleen maar omdat de eerste actiescène een stuk harder was dan de andere actiescènes, alsof er even iemand anders in de regiestoel zat. Voor de rest is het gewoon de normale Chan-actie en in de echte slotfase lelijk gespeel met greenscreens.

Maar wel genoeg vlotheid en tempo in de film, waardoor je het niet bepaald saai kan noemen. Lekker energiek in beeld gebracht, al had het wel iets harder gemogen en soms iets minder een kinderfilm. Het levert geen voldoende op, maar ook geen lage onvoldoende.

Coraci onder niveau.

Heeft altijd wel een beetje op de juiste plek gezeten. Dat is op de plek waar komedie de centrale focus vormt. Soms mengt hij daar wat drama in, soms gaat hij echter voluit in flauwe grapjes. Blended is een goed voorbeeld van dat tweede, maar juist dat soort films behoren eigenlijk tot het mindere werk van Coraci.

Vooral de consistente veiligheid van de film is wat teleurstellend, al helemaal als je jezelf in een achtergrond als Afrika bevindt. Daar komen vanzelfsprekend wat mooie plaatjes vandaan, maar deze plaatjes zijn eigenlijk maar schaars. Te schaars, want er moet toch echt wel wat specialers vanuit de regie komen als een film als deze naar behoren wilt functioneren.

Humor is voorspelbaar maar behapbaar. Verder een goed vermakelijk verhaaltje en situaties die elkaar in redelijke flow opvolgen. Maar daarmee is het meeste ook weer zo'n beetje gezegd, want Blended is namelijk ook een film die je als kijker snel weer vergeten bent. Eigenlijk ook gewoon te snel om echt als een goede film geclassificeerd te worden. Daarmee is het dus eigenlijk vooral een half resultaat te noemen.

Ai.

Toch wel heel jammer dit, want de boodschap is iets dat duidelijk door hoort te schemeren. Jammer dat het zo zwak neergezet is in een film die zelfs voor kinderen niet leuk is. De cast is enthousiast bezig en lijkt plezier te hebben, maar Mexx Nachbar heeft een wat te brutale toon wat mij betreft.

De film weet niet te boeien, kent weinig interessante dingen en eigenlijk vrijwel niks wat het onderwerp wat interessanter over te laten komen. Egbert Jan Weeber loopt hier verdwaald tussen en gedraagt zich weer heerlijk onmenselijk. Ali en Nachbar zijn wel een leuk duo, en krijgen beiden wel een voldoende ondanks de toon.

Deze film kan je gerust overslaan, kinders en volwassenen. Het is het niet waard. Een onderwerp zoals dit verdient een betere film. Cijfer was waarschijnlijk hoger geweest, maar dat einde is weer eens zo zoet, brrr.

Te makkelijk.

The Blind Side kent een goed eerste halfuur, maar vervalt daarna in een iets te omslachtige poging om een lieve feelgoodfilm te maken. Het valt te verwachten dat Amerikaanse tienerdramafilms niet al te veel aandurven qua beelden, maar deze film speelt de kaarten wel heel veilig, wat het resultaat niet ten goede komt.

Deze film kent goed acteerwerk, dat staat in ieder geval vast. Aaron doet het leuk in zijn rol, en Bullock, alhoewel ze een stroeve start kent, weet haar draai ook goed te vinden. Head doet het als dat kotertje ook opvallend goed. Dat er goed acteerwerk in de film zit betekent echter niet dat ik de personages ook leuk moet vinden, want iedereen is een behoorlijk karikaturale verschijning.

Enkele rollen, helaas ook die van Head, passen niet in de film en zorgen ervoor dat de film uiteindelijk een beetje kinderachtig aanvoelt. Het begin belooft nog een redelijk intieme film, maar daarna wordt de film per minuut sprookjesachtiger en daarmee wordt het schrijfwerk ook lui. Alles gaat Aaron regelmatig te makkelijk af en karakterontwikkeling wordt kort-door-de-bocht gebracht.

Visueel allemaal braaf en degelijk. Enkele scenes zien er goed uit, maar toch blijft het allemaal veilige regie en neemt regisseur Hancock niet vaak de moeite om er echt indrukwekkende scenes in te plaatsen. Ik vind het wel jammer dat er geen echt goede scene bijzit, maar aan de gemiddelde score te zien zijn de meeste mensen het daar niet met me eens.

Vermakelijk is het allemaal wel en het blijft goed wegkijken. Toch is het inhoudelijk wat gebrekkig en gaat het personage Aaron regelmatig wat makkelijk af. Personages zijn ook net wat te onrealistisch waardoor deze film als semibiografie niet serieus te nemen valt. Dat zijn wel wat jammerlijke zaken, maar daarbuiten was het aardig vermaak waar ik vlot doorheen kwam. Leuk om eens gezien te hebben, maar naar mijn mening onwaardig aan zo'n hoog gemiddelde.

Oninteressante film over een haaienaanval op een koppeltje, vlak bij een tropisch eiland. Regisseur Anthony C. Ferrante heeft ondertussen al eventjes ervaring met dit soort pulpprojecten en met haaien is hij evenzeer niet onbekend, maar lijkt het hier eerder over een serieuze boeg te willen gooien. Erg effectief komen zijn pogingen tot spanningsopbouw echter niet voor de dag, want de haaien zijn slecht geanimeerd en komen weinig enerverend in beeld. Een absolute dooddoener is dat de makers aan het basisconcept een soort misdaadplotje proberen te breien, maar dit komt dermate halfbakken voor de dag dat het de rest van de film eerder in de weg zit dan ondersteunt. Je zou hopen dat je nog kan zeggen dat het allemaal niet te lang duurt, maar met 100 minuten op de klok is zelfs daar geen sprake van.

Aardig drama.

Maar niet zo fantastisch als dat de geluiden bij het uitkomen van de film hebben beweerd. Blinded by the Light is een zeer reguliere film die waarschijnlijk dankzij een ietwat zwaar achterliggend onderwerp beter aan kan slaan. Dat moet ook de gelegenheid bieden tot wat sterk sentiment, maar dat blijft bij deze film uit.

Niet dat de film het helemaal negeert. In tegendeel zelfs, er zit net zo veel drama in deze film als komedie. Het probleem is dat ik veel van het dramagedeelte op aanstellerij vond lijken, zoals die kerel die zich op z'n teentjes getrapt voelt nadat het hoofdpersonage zijn muzieksmaak belachelijk maakt. Verder is de keuze om er een soort musical van te maken ook iets te abstract om het allemaal gebalanceerd te houden. Leuke stijlkeuze, maar niet erg effectief.

Acteerwerk is voldoende. De types worden keurig ingevuld maar het voornaamste probleem is dat geen enkel personage een echt vernieuwende of herkenbare verschijning kan vormen. Het voelt allemaal erg filmisch en theatraal aan waardoor de kijker zich moeilijk in de gebeurtenissen kan verplaatsen. Hierdoor blijft een echte klap of betrekking uit, maar dat neemt niet weg dat het een degelijk stukje film blijft.

Finale vond ik best sterk en het verloop van de film voelt fris genoeg aan om niet in deugen te vallen. De film mist vooral wat oprechte emotie, nu is het vooral leuk vermaak met een diepere boodschap. Niet dat de komedie hilarisch is verder, maar regisseur Chadha weet de boel net aan luchtig genoeg te houden om de 2 uur dat de film duurt tot een vlot geheel te bewegen. Iets meer balans en herkenbaarheid en de film had zomaar een topper kunnen worden,

Coppola op feestjacht.

Als regisseuse heb ik haar stijl nooit zo kunnen achterhalen. Als ik denk dat ik mijn vinger op de juiste plek kan leggen, zie ik later toch weer een heel ander soort film vanuit haar. Wel lijkt ze graag de zaken te willen bekijken door middel van een vrouwelijk perspectief, en doet dat dit keer met een waargebeurd verhaal nog wel.

Veel redelijk bekende actrices hier, zonder dat ze echt goed indruk weten te maken. Zeker Watson viel me erg sterk tegen, al heb ik nog te weinig met haar gezien denk ik zo. De hype rondom Farmiga tevens nooit zo begrepen. In American Horror Story vond ik haar ook al niet zo bijzonder, dit keer evenmin. Broussard is verder onzichtbaar en Mann wordt wel heel erg ver in een stereotiep rolletje gedrukt.

Als je daar een beetje omheen kan kijken staat je gelukkig wel een aardige film te wachten, met enkele treffende stijlkeuzes. De scenes op het feest zijn bijvoorbeeld redelijk alhoewel nooit overweldigend, en de keuze om de overvallen vanuit "stranger" perspectief te filmen is leuk gedaan. Bovendien ook genoeg detail en kleurtjes om de boel wat op te fleuren, op dat gebied geen klachten.

Leuke zaak overigens verder, maar waarom het vervolgens een nogal droge en afstandelijke verfilming moet krijgen is me wel een raadsel. Film zwalkt constant tussen diverse genres zonder er echt eentje te willen kiezen. Die dromerige toon die Coppola blijft aanhouden werkt wel, maar uiteindelijk krijg je er toch wel het gevoel mee dat je naar gebakken lucht hebt gekeken. Misschien leerzamer om gewoon over de daadwerkelijke zaak te lezen mocht je een liefhebber zijn.

Regisseuse Zoë Kravitz debuteert met deze mysterieuze thriller die naar het einde toe een duidelijke boodschap draagt. Deze wordt echter niet bepaald subtiel gebracht en ligt er behoorlijk dik bovenop, maar gelukkig weet de opbouw redelijk te verhullen wat de uiteindelijke uitkomst moet bieden. Channing Tatum en Adria Arjona acteren bovendien uitstekend en overklassen de hoofdrolspeler (Naomi Ackle) met gemak. De aparte manier van knippen en het hoge tempo zorgen daarnaast voor interesse en daardoor aandacht van de kijker, maar eenmaal de onderste laag naar buiten komt ontbreekt het Kravitz aan lef. Het zou me trouwens niet verbazen als Kravitz goed naar het werk van Jordan Peele heeft gekeken, op een aantal punten valt dit namelijk (ondanks de andere boodschap) goed te vergelijken met Get Out.

De herziening zorgt niet voor verandering qua beoordeling. Regisseur Joe Begos levert met Bliss zonder meer zijn beste werk tot op de dag van vandaag af, ook al leveren zijn overige projecten niet veel tegengas. Deze film moet het hebben van de kleurrijke beelden, intense muziekkeuzes en hyperactief camerawerk, waardoor het gebeuren de kijker moeiteloos betrekt in de gekte die het poogt neer te zetten. Het is inderdaad jammer dat de hoofdpersonages niet bepaald sympathiek of leuk zijn om naar te kijken, maar naarmate de tijd verstrijkt zoekt de film op prettige wijze de visuele grenzen op en weet daardoor met andere insteken best te boeien. Het vormt een creatief, vermakelijk en vakkundig in elkaar gedraaide trip die me zeker kon smaken.

Een film die zijn meerwaarde maar ook zijn ondergang kent in de personages. Voor Jason Statham is een film als Blitz lichtelijk andere koek. Iets dramatischer van aard en vooral een gebrek aan knokpartijen, maar zoals altijd toont hij zich capabel over de rollen die hij omarmt. Het is echter Aidan Gillen die de pannen van het dak speelt, vooral zijn schurkenintroductie is een waar hoogtepunt. Regisseur Elliott Lester voorziet zijn thriller verder van genoeg geweldsdelicten, excentrieke figuren en tempo om niet te vervelen, maar het scenario van Nathan Parker en Ken Bruen includeert veel te veel dramatiek. Met name het secundaire plot van Zawe Ashton is compleet inwisselbaar, inclusief alle poespas die haar situatie meebrengt. Ook Luke Evans en Ned Dennehy, ondanks hun verdienstelijke acteerwerk, vertragen het verhaal enkel. Uiteindelijk is het vooral leuk om de opsporing zelf te zien evenals de bijzondere fratsen van de moordenaar, maar een hoogstaande film is Blitz allerminst.

Middelmatige sciencefictionklassieker die het helaas moet afleggen tegenover de superieure herbewerking uit 1988. Zeker het acteerwerk en het taaie middenstuk laten geen positieve punten achter, waar veel te veel tijd wordt gespendeerd aan een hoofdpersonage dat iedereen om zich heen probeert te overtuigen van aanstormend gevaar. Als kijker zie je dit buitenaardse gevaar in de eerste 5 minuten al op beeld (waarmee het opgelegde mysterie meteen verdwijnt) en na een geheel uur is deze bedreiging niet veel groter dan een rots. Het duurt veel te lang (ondanks de beknopte speelduur) om bij de finale te komen en het slappe gezever tussen allerlei oninteressante figuren gaat je snel de keel uithangen. De effecten zijn voor die periode bijzonder overtuigend en het eerste kwartier is doeltreffend vlot, verder is de remake een veel betere besteding van je tijd.

Grappig filmpje.

Verbazingwekkend gewoon dat zo'n oliedom project in 1988 een budget heeft weten te bemachtigen van maar het liefst 19 miljoen. Dat is voor zo'n film als deze echt belachelijk veel, maar de film weet zichzelf wel erg aardig op te vullen en zijn budget goed te benutigen.

The Blob is dan ook een typisch voorbeeld van een guilty pleasure film. Een film die volkomen nergens op slaat, domme personages heeft en een belachelijk concept kent maar wel erg leuk is. Zijn charme haalt The Blob dan ook eigenlijk volledig uit zijn special effects, voornamelijk afkomstig van die grote slijmbal.

Acteerwerk is niet al te best. De personages die rondlopen zijn redelijk standaard met een paar gekkies daartussen. De tieners zijn in ieder geval net aan boeiend genoeg om een speelduur mee te vullen, het gaat eigenlijk pas mis wanneer de wetenschappers na 50 minuten verschijnen.

Alles wat daarvoor komt is best leuk. De film komt soms opvallend goor uit de hoek met een aantal geweldige moorden. Het verhaaltje boeit en de stad is sfeervol ingericht. Het voelt volledig aan als een foute 80s horrorfilm en dat mag ik wel. Daarnaast ziet de blob er ook echt geweldig uit.

Daarna, dus na 50 minuten, kakt de boel wat in omdat het allemaal iets saaier wordt als de wetenschappers om de hoek komen kijken. Het gaat net wat te veel richting een standaard tiener vs the world film en dat gaat ten koste van de charme en het tempo. Zonde want de film was leuk op weg. In de bombastische finale komt de film echter weer helemaal terug.

Speelduur is geen minuut te lang of te kort en buiten het matige half uurtje na minuut 50 is het een erg vlotte wegkijker. Jammer dat ik de film toch wel wat te laat zie. Ik heb erg genoten van de slijmerige special effects en de heerlijke finale. Goed vermaak uit de 80s. Een horrorfilm met veel budget.

Mwa.

Bijzondere film, dat kan je The Block Island Sound wel nageven. McManus doet echter wel heel erg zijn best om iets origineels te doen, maar vervalt daarbij toch iets te veel in "vaagheid". Niet dat ik daarmee echt problemen heb, maar het geforceerde gevoel geeft toch wel echt de doorslag in deze film.

Het helpt ook niet als de acteurs het niet bepaald sterk doen. Archambault bijvoorbeeld acteert wel erg absurd, waardoor hij zelfs binnen het kader van zijn rol niet serieus te nemen valt. Vrouwe McManus en Sheffield daartegenover zijn ook niet de meest briljante personages. Erg saai neergezet. Een beetje jammer, want een film als deze kan alle elementen om er een boeiende film van te maken gebruiken.

TBIS schiet het op een hoop vlakken tekort. Montage en editing hadden wat knapper mogen zijn maar vooral de sfeer had iets beter kunnen zijn. Veel steun zit op de soundtrack en sound editing, maar die weten niet altijd te lukken en voelen wederom nogal geforceerd aan. Als deze film een wat nuchterdere vorm had van regie had het veel beter behapbaar kunnen zijn.

Nu is het vooral een bijzondere film die iets te graag origineel wil zijn. Dat er verder van de kijker wordt gevraagd om er zelf een betekenis aan te geven heb ik geen problemen mee, maar zoals het hier wordt gedaan komt toch wat lui over. Mysterieus blijft het allemaal wel, maar het pad dat je denkt dat de film gaat volgen, dat volgt ie niet. Geen zeemonsters dus, hoeveel het geluid er ook op lijkt.

Aardig verder. Het is niet perse slecht, maar ook niet goed. McManus doet echt te veel zijn best om er een nieuw iets van te maken, maar dat weet niet over te komen. Jammer, want qua locatie en opbouw zit het allemaal goed. Kon er uiteindelijk gewoon niet optimaal van genieten, dus voor nu een 2,5*. Misschien dat ik hem eens in de toekomst eens opnieuw kijk.

Redelijk.

Alleen gekeken vanwege de cast. Cena? Zelden iets met hem gezien, behalve natuurlijk de internet dingen die je vroeger best vaak hoorde en zag. Je ziet ook duidelijk dat hij nog het lichaam heeft van een worstelaar, wat leuke dingen opleverde.

In tegenstelling tot de meeste Amerikaanse komedies kon ik om deze wel een beetje glimlachen. Minder geschreeuw en echt lollige dingen. Barenholtz is een van de weinige Amerikaanse komieken die me echt wel aan het lachen maakt. Cena en Mann iets minder, maar waren prima.

De tienermeiden waren ook niet erg grappig , Newton doet het redelijk. Een komedie die je niet gezien hoeft te hebben, maar af en toe wel geslaagd. Meer komediepopcorn.

Mwa.

Niet een al te bijzondere Nederlandse film dit, dat ook nog eens een remake is op de Engelse The Disappearance of Alice Creed (2009) maar helaas is die film zoals je wel kan verwachtten een stukje beter dan deze film. Dat ligt vooral omdat hier de karakters vrij onsympathiek zijn.

Chronis is vrij vervelend, waar ze aan het begin wel aardig was, maar later helaas vrij onsympathiek is. Kenzari en Gernandt zijn al een stuk beter, maar ook niet bepaald geweldig, al komen ze een stuk geloofwaardiger over.

Prima droevige sfeer, maar helaas is het weinig origineel meer. Ze hadden hier meer originaliteit in moeten stoppen, dan was het waarschijnlijk een stuk beter geweest. Acteerwerk van de heren is in orde, maar het verhaal blinkt niet meer uit.

Overweldigend.

Kreeg online een hoop kritiek vanuit een internationale schaal, maar ik krijg dan ook vooral het idee dat het komt omdat de regisseur in het verleden iets heeft gezegd dat tegen het doel van de film leek te zijn. Hoe dan ook, ik trek me er niets van aan en geniet gewoon van de film zelf. En diezelfde film is behoorlijk sterk.

Je zou niet snel denken dat een film met een Cubaanse actrice in een Amerikaanse hoofdrol echt sterk uit gaat pakken, en in Dominik had ik eerlijk gezegd ook maar weinig vertrouwen. Wel een gestileerde, maar uiteindelijk vooral saaie regisseur. Met Blonde pakt hij echter behoorlijk uit, en trakteert ons op een visueel geperfectioneerde en complexe film die zich vrijwel uitsluitend focust op de tragedie van Monroe.

De Armas doet het sterk in de hoofdrol en levert gemakkelijk een prestatie af die maar weinig haar na kunnen doen. De film zelf is een soort biografie, maar dan vooral over de minpunten van haar leven. Het was hoe dan ook een tragedie, dus de keuze is begrijpelijk. Het levert wel een film op die je niet vrolijk zal maken, maar Dominik trekt dit vervolgens verder en levert een resultaat af dat me angstig, woedend en gestrest tegelijk maakte. Weinig films zullen het Blonde na kunnen doen.

Vrijwel elke scene heeft wat te vertellen en de film blijft boeiend tot de laatste seconde. De lange speelduur wordt nooit gevoeld en ik moet zeggen dat ik volledig werd meegesleept in het laatste uur. Dit is de film die Dominik voor mij op de kaart heeft gezet en van wat ik tot nu toe heb gezien mag het zichzelf vrolijk als beste film kronen uit zijn carrière. Positieve verrassing en Netflix kegelt zijn eigen niveau weer eens omhoog.

Overigens kan ik de onconventionele, dromerige vertelling alleen maar begrijpen. Dominik laat ons gewoon zien hoe Monroe zelf door haar leven ging, en dat was ook niet bepaald sober.

Zoals verwacht.

Blood & Guts is zonder twijfel een aanklikfilm. Zo'n film die je ooit eens voorbij ziet komen op een site die gratis films aanbiedt, waarbij je het volgende denkt; "dat is wel een lollige titel, misschien toch maar even proberen". Enkel om er na afloop achter te komen dat je je nieuwsgierigheid toch niet de vrije loop had moeten laten gaan.

Deze film is zoals je waarschijnlijk kan verwachten bij een blik op de titel niet erg kwalitatief, en doet altijd wat denken aan een afstudeerproject die geen goed cijfer kon trekken uit de beoordelaars, maar toch leuk genoeg bleek te zijn om door productiebedrijven te worden opgepikt. Het is een wilde speculatie vanuit mijn kant, maar ik zal niet verbaasd zijn als mijn gedachtes nog dicht tegen de waarheid aan zitten ook.

De luidruchtige humor is het enige element dat de kijker nog wat naar de film kan trekken, en misschien ook het feit dat er ontzettend veel gebeurd binnen deze film. Je zal voor de gekke finale echter wel 45 minuten moeten wachten die als opbouw moet dienen, maar niet veel meer doet dan schmieren. Wat de film eigenlijk bereikt binnen die tijd? Niet veel. Je weet dat de personages er staan, maar dat is het ook weer zo'n beetje.

Visueel hebben ze nog wel wat moeite gedaan in de versiering van het huis, en ik ben ook wel blij dat ze hebben gekozen voor grafische aftermaths. Je kan echter zien dat ze niet veel meer centjes over hadden, want de moorden zelf worden nooit in beeld gebracht en de make-up is op z'n zachts uitgedrukt kut te noemen. Wat zwarte verf over de cast heen gooien, en klaar is kees. Deze simplistische denkwijze bewijst zich regelmatig in probleem door de film heen.

Ik moet zeggen dat ik niet vaak zo'n rumoerige film heb gezien die uiteindelijk zo saai uitpakt, want ondanks de vele pogingen om het tempo erin te houden kaatst deze film alle kanten uit, en dat werkt averechts. Ik was de eerste helft nog wel enigszins vermaakt, maar daarna wist ik niet meer wat ik zag, waardoor de interesseboog met veel tempo afnam. Een ietwat gehaaste uitwerking van een productie die wat motivatie mist, maar soms zijn hart nog wel op de goede plek heeft zitten.

Slecht.

Een soort voorganger van Twilight, maar dan iets minder buitenaards, maar toch slechter. Het zit de film dan ook niet echt mee dat het budget lager is en de regie vooral een stuk luier. Von Garnier lost enkele elementen toch echt te simplistisch en makkelijk op, wat het resultaat zelf nooit ten goede komt.

Zeker die transformaties zijn eigenlijk te stom voor woorden. Tijdens de eerste transformatie wordt er even weggeknipt en vervolgens landt een wolf op de vloer. Het zijn dit soort zaken die de film al snel slecht laten aanvoelen, maar ook de transformaties die je wel te zien krijgt zien er bijzonder uit. Lichtgevende wolven, ik heb het eigenlijk nog niet eerder zien gebeuren, maar indrukwekkend of cool is het niet.

Visueel verder niet al te best. Houterige effecten en weinig imponerende setpieces. Hier en daar wat aardige cinematografie, maar verder heeft deze film op visueel vlak weinig te bieden. Matige gevechtjes, makkelijke effecten en passieloze romance. Het had allemaal toch wel een stuk meer aandacht mogen krijgen, want het voelt nogal kort-door-de-bocht aan.

Acteerwerk is verder ook niet briljant, al doet Bruckner het nog wel aardig. De rest komt nooit echt over en de personages die ze spelen zijn afgeraffeld of simpelweg oersaai. Hierdoor kan er nooit echt een degelijke romance worden neergezet, maar daarnaast is het verhaal ook zo afgeraffeld en matig geschreven dat het hoe dan ook niet had kunnen werken.

Een nogal gehaast resultaat dat nooit overkomt. Er valt weinig te prijzen aan deze film, buiten een aardige finale en een vlot tempotje. Aangezien het allemaal ook niet te lang duurt wil het nog aardig snel vermaken, maar deze film is alles behalve hoogstaand. De regie schiet op te veel punten tekort, net als het schrijfwerk. Jammer.

Origineel is deze koude winterthriller van regisseur Jesse Palangio niet, want veel invloeden maken in de eerste minuten al duidelijk waar de mosterd vandaan komt. Niettemin is Blood and Snow interessant genoeg, ook al pakt het mysterie anders uit dan je vooraf zou verwachten. Een sfeervolle locatie en degelijk acteerwerk zorgen ervoor dat de uitgesponnen speelduur van 114 minuten nergens te lang aanvoelt, maar dat neemt niet weg dat Palangio beduidend weinig risico neemt. Originaliteit of heel spannende scènes worden namelijk kundig vermeden en de afloop laat zich raden, maar zó slecht als het gemiddelde doet vermoeden is het zeker niet.

Betere Zwick.

Het is niet meteen mijn favoriete regisseur betreffende dit soort films, maar wat kan ik dan ook zeggen, ik heb er pas 3 gezien tot nu toe. Maar Defiance vond ik in ieder geval behoorlijk mak en daarom was het vertrouwen niet al te hoog voor Blood Diamond. Maar gelukkig viel het mee.

Desondanks blijft de focus ook net wat te veel op de Amerikanen liggen die centraal zijn en zijn de gebeurtenissen vooral achtergrond. Het is altijd behoorlijk aanwezig, maar de focus ligt toch echt meer op DiCaprio en Connelly dan op bijvoorbeeld Hounsou.

Desondanks is de regie van Zwick hier een stuk sterker dan bijvoorbeeld bij eerdergenoemde Defiance. De film kent regelmatig confronterende scenes die soms goed in beeld gebracht worden en ook best spannend zijn. Heel hulpeloos voelde ik me niet, maar Zwick doet toch best een heel degelijke poging.

Acteerwerk is ok. Niet heel bijzonder, al is Hounsou wel goed. DiCaprio is ook degelijk, maar dat accent was inderdaad niet een heel goed idee. Connelly stelt ook niet heel veel voor. En dan nog een paar kleinere bijrollen die eigenlijk bijna niet te noemen zijn.

De film kent zo zijn harde momenten. Alleen wordt er niet heel veel ingegaan op deze brute gebeurtenissen en daardoor is de film nooit heel intens of meeslepend. Het verhaal stelt niet heel veel voor uiteindelijk, dus uiteindelijk mag de film daarom wel iets harder zijn. Maar dat kan natuurlijk aan mij liggen.

Het boeit in ieder geval wel, maar dit soort films liggen me dan ook best wel goed. Het blijven onderdelen in onze maatschappij die wel genegeerd worden. Zwick weet er redelijk wat mee te doen. Het kent spannende en harde momenten, maar het verhaal is niet heel bijzonder en de karakters zijn vaak iets te standaard. En het einde, waar Hounsou een staande ovatie zonder woorden krijgt, tja, het is toch net wat te zoet. Voor de rest is het wel een goede film.

Prettig.

Helemaal geen verkeerde film dit, die me veel beter beviel dan verwacht eigenlijk. Gibson overduidelijk in 1 van zijn betere rollen, dit soort types kan hij eigenlijk veel beter dan een vrijheidsstrijder naar mijn mening, hier lijkt hij echt in zijn element.

Qua actie had het wel allemaal nog wat lomper gemogen, maar in het algemeen ziet het er best prima uit eigenlijk. Niet erg grof, maar hier en daar zitten er best aardige dingen bij die bijdragen aan de sfeer. Maar het is nog steeds zo dat de actie echt lomp moet zijn rondom dit soort stoffige en verlaten omgevingen.

Omgeving zit er goed uit, lekker stoffig en warm sfeertje dat heerst. Alles draagt best bij aan een vlot en vuil sfeertje. Gibson ziet er ook behoorlijk vies uit en dat draagt ook goed bij. Moriarty doet het ook erg aardig, met een ok script dat net goed genoeg is om haar karakter een beetje fleur te geven.

Schurken zijn nergens heel eng of gevaarlijk, maar wel leuk en vlot. Luna heeft een leuke, haast speelse uitstraling en daarbij zijn Cabral en Trujillo ook prima in hun rol als bendelid en zelfs Sicario. Dichtbij de criminele wereld komt het niet, maar het beeld is vlot. Actiescènes zijn vaak ook niet onnodig druk en chaotisch gebracht.

Alles lijkt wel te kloppen, de film is vlot, duurt lekker kort en is als tussendoortje goed geslaagd. Vermaak gehalte is hoog, en dat is alles wat de film nodig heeft, en lijkt te willen bereiken. Niet meer, en niet minder.