Black Museum (2017)

Vond dit wel overtreffende trap gestoord. Het idee van perpetual pain werd ook in USS Callistar onderzocht, maar hier ging het wmb nog een stapje verder. Brr.

Black Mirror behoort tot een van de betere series, zo ook de aflevering. Ik vraag mij wel of we deze aflevering als een film mogen beschouwen.

Apart.

Het is een soort van mini-anthology binnen een anthology-reeks. Binnen één aflevering dus eigenlijk weer gewoon drie mini-verhaaltjes, waarvan er één de omkadering vormt. Het is dan misschien een beetje zuur dat de twee stand-alone verhalen eigenlijk tot de meest interessante van de reeks behoren.

Komt ook vooral omdat het toch redelijk persoonlijke verhalen blijven, daar waar vele andere afleveringen toch een iets breder draagvlak kennen. Jammer is dan weer dat er echt amper tijd is om iets met die verhalen te doen. Binnen de 20 minuutjes moet alles afgerond zijn, niet echt genoeg tijd om er écht wat van de maken.

De vertelling errond is iets minder interessant, vooral ook wat aan de voorspelbare kant. Qua regie valt het wel mee, al is het veruit het minste wat ik van McCarthy gezien heb. Wat mij betreft blijft hij vooral films maken, daarin kan hij z'n persoonlijke handtekening véél beter kwijt.

De twee aparte verhalen zorgen er wel voor dat dit toch wel één van de betere afleveringen binnen het Black Mirror gebeuren is, maar nog steeds stelt het allemaal niet zo heel veel voor.

2.5*

Black Mirror, reeks naar m'n hart, kan niet wachten op 5de seizoen ?

Laatste aflevering van het laatste seizoen. Sowieso een interessante serie met het aanwezige potentieel. Het viel me op dat de iets langere afleveringen iets meer nuance en diepgang brachten. Het niveau van acteren was wisselend. Deze Black museum sluit het seizoen degelijk af.

Het is intrigerend uitgangspunt en een beroemd wetenschappelijk experiment waarbij je als individu de macht en controle over iemand hebt en je over de mogelijkheid beschikt hem pijnschokken toe te dienen. Het is een sadistisch kantje van de mens dat er blijkbaar meer zijn dan je aanvankelijk dacht. Ook het eerste verhaal van de dokter was interessant. Verslaafd aan pijn zoals een drug en steeds hunkerend naar meer en meer, en vooral ook extremer en extremer. Beetje gestoord, maar best vermakelijk.

Beetje rare epsiode, het is net alsof ze nog een paar Black Mirror verhaaltjes hadden liggen waar ze geen hele aflevering mee konden vullen en ze daarom maar in 1 pan gooiden.

De eerste van die verhaaltjes is overigens wel lekker naar en vermakelijk, de laatste 2 een stuk minder.

In White Bear ook.

De voorlopig laatste reguliere aflevering van Black Mirror (jaja, de interactieve Bandersnatch volgde nog) is er eentje die ik vooral erg rommelig vond, waardoor het me al vrij snel weinig meer boeide. Jammer, want er zaten wel aardige ideeën in. Kom maar snel met dat vijfde seizoen!

3*

Heerlijk zelfreflectief om te eindigen met een episode die niet alleen terugverwijst naar eerdere seizoenen, maar zelf ook is opgezet als een anthologie-aflevering binnen een anthologie-serie. De aflevering deed me qua humor en gore een beetje denken aan 'Body Bags' (1993) van John Carpenter en Tobe Hooper. Een jonge vrouw (Letitia Wright) bezoekt een horror-museum langs de snelweg en krijgt langs drie objecten een beeld van onethische tech-praktijken. Eerst wist museumeigenaar Rolo Haynes (Douglas Hodge) technologie te verkopen waarmee diagnostiek kon worden aangescherpt door de overdracht van pijn en sensaties. Daarna transponeerde hij het bewustzijn van een comateuze vrouw in het lichaam van haar man. Tot slot patenteerde hij het bewustzijn van een terdoodveroordeelde voor eigen gebruik. Zoals vaker dit seizoen is het allemaal wat vergezocht en eerder macabere galgenhumor dan subtiele maatschappijkritiek. Toch heeft 'Black Museum' (2017) ontegenzeggelijk z'n charme in hoe een absolute sleazebag als Rolo Haynes verschillende verhaallijnen bij elkaar brengt. Concluderend over het hele vierde seizoen: Black Mirror heeft veel aan urgentie ingeleverd en is soms repetitief en voorspelbaar, maar scoort punten omdat het zich in vermakelijke pulp-tradities blijft plaatsen.

Wel oké, zeker dat eerste verhaaltje dat ook veruit het beste wordt uitgewerkt. Die andere twee zijn toch wat minder - de lengte werkt dan echt tegen- en ook het einde is niet heel verrassend. Op een gegeven moment zijn dat soort dingen in deze serie wel uit te tekenen. Acteerwerk ook middelmatig en hoewel de zaken rond techniek wel aardig zijn, is het ook wel meer van hetzelfde. 2,5*.

Bijzonder fijne aflevering van Black Mirror. Een overkoepeld sciencefiction verhaal, waarbinnen twee andere verhalen verteld worden. Met name het eerste is erg gruwelijk, en de tweede is naast erg komisch, vooral verontrustend. De setting in het Black Museum werkt goed, en de museumhouder is een goede verteller, die ons meeneemt in zijn bijzondere verhalen. De twist op het eind (moeder leeft voort in het meisje) voelde nogal overbodig en voegde werkelijk niets toe aan het verhaal, het deed er zelfs afbreuk aan. Verder één van de betere afleveringen.

4*

Aardige aflevering met een dito cast. Begint sterk met de introductie van het museum weet dat niet de hele speelduur vast te houden.

Interessante aflevering omdat het meerdere verhaaltjes oplevert. Aan de ene kant misschien zonde dat dat geen volwaardige afleveringen zijn geworden, maar de manier waarop het hier in elkaar gegoten wordt heeft wel wat. Naar het einde toe zie je de twist wel aankomen, en je kunt veel vraagtekens zetten bij hoe de dame het systeem heeft weten te hacken, maar dat hoeft de pret niet helemaal te drukken. Dikke plus is natuurlijk de verwijzingen naar eerdere episodes, iets wat BM vaker doet en een leuke running gag is binnen een anthology-serie.

Tot op zekere hoogte erg indrukwekkend op conceptueel vlak, zoals we wel gewend zijn van Black Mirror. Een regisseur als Colm McCarthy is echter een wat onverwachte keuze, maar heeft binnen zijn loopbaan wel meerdere eigenzinnigheidjes gedirigeerd waardoor de keuze zeker te rechtvaardigen is. In ieder geval wint Black Museum de meeste kracht met de eerste twee verhaaltjes, want de 69 minuten bevatten weliswaar bij elkaar drie verschillende perspectieven die aan elkaar worden gelinkt. Verontrustend, origineel en boeiend, een indruk die door McCarthy voor lange tijd precies in balans wordt gehouden. Eenmaal het overkoepelende verhaaltje naar buiten treedt zoeken de schrijvers het echter te veel op, bovendien begint de logica ook te verwateren. Het leek vooral alsof de film erg nodig met een knal moest eindigen, maar het resultaat komt er wat geforceerd mee over. Wellicht door te beperkte speelduur, maar niettemin staan de eerste twee ideeën genoeg op zichzelf om van Black Museum een hoogstaande aflevering te maken.