Meningen

Nejma [Oulaya Amamra] viert haar debuut als (de eerste vrouwelijke) stierenrenner met een uitgebreid met bevriende collega’s. Om tot in de kleine uurtjes door te kunnen gaan, neemt ze een “magisch middel” in. Vanaf dat moment maakt Nejma een transformatie door. Eerst alleen in haar hoofd, later ook fysiek. Wat is er aan de hand en wat veroorzaakt deze transformatie? Benestan laat je in het ongewisse tot aan de laatste akte. Ze creëert weliswaar een onheilspellende sfeer, maar de ontknoping is banaal en behoorlijk ongeloofwaardig.

De hoogzwangere Itto [Oumaima Barid] is getrouwd met Amine [Mehdi Dehbi], die deel uitmaakt van een rijke en machtige Marokkaanse familie bij wie ze, vanwege haar eenvoudige afkomst, zich niet altijd op haar gemak voelt. Door een ingrijpend incident, dat zich gedurende film openbaart, komt Amine vast te zitten in een kamp in Kouribgha. Uit veiligheidsoverwegingen moet Itto op eigen houtje evacueren en zich bij haar echtgenoot voegen. Onderweg krijgt ze hulp van Fouad [Fouad Oughaou], een schaapherder die weinig ontzag heeft voor macht en rijkdom. Ouderwetse SF-thriller – in de goede zin des woords – gebruikt een intrigerend mysterie als kapstok voor kritiek op de hypocrisie van het klassensysteem en religie, alsmede van onze sterk vertroebelde band met onze natuurlijk omgeving – en de dieren in bijzonder. Plezierige film die in de epiloog jammer genoeg lijkt terug te krabbelen qua maatschappelijke en sociale kritiek.

Het is 1972 en de 12-jarige Meena [Chandeep Uppal] probeert haar draai te vinden in een Engels dorp waar zij en haar familie veelvuldig te kampen hebben met vooroordelen en racisme. Toch weet Meena een (soort van} vriendschap te sluiten met buurgenoot Anita Rutter [Anna Brewster], maar de opening maakt al duidelijk dat hun vriendschap gaat uitlopen op slaande ruzie dat mogelijk tragische consequenties heeft. Prachtige cinematografie van Cinders Forshaw en een aantrekkelijke ondersteunende cast zijn grote pluspunten, maar de mechanische voice-over van Uppal en het teleurstellend oppervlakkige verhaal doen de aandacht regelmatig verslappen.

Leeghoofdige film waarin Luc Besson zich (helaas) heeft gespecialiseerd is nooit vervelend, maar heeft wel extra te lijden onder de warrige chronologie. De film begint in 1985, springt dan naar '5 years later' en vervolgens vliegen tussentitels als '3 months earlier', '6 months later' je om de oren. Besson gebruikt deze structuur om je als kijker op het verkeerde been te zetten. Door een eerder vertoonde scène te voorzien van nieuwe informatie krijgen we een nieuw perspectief op de gebeurtenissen die zich zojuist hebben voltrokken. Eén keer kan dat best leuk zijn, maar Besson herhaalt deze gimmick keer op keer. Mogelijk probeert hij daarmee de aandacht van het idiote verhaal af te leiden, maar dat is helemaal niet nodig omdat je deze film alleen kunt waarderen als je je verstand op nul kunt zetten. Mij kost dat nu éénmaal erg veel moeite, maar ik betwijfel of ik daar rouwig om moet zijn.

Een aantal tieners gaat de strijd aan tegen het zombievirus dat bijna iedereen in het slaapstadje Little Haven heeft geïnfecteerd. Slecht geschreven en matig geacteerde tienerkomedie is een mix van High School Musical en Shaun Of The Dead met een jeugdige cast die aardig kan zingen, maar weinig kaas heeft gegeten van komedie. Maakt niet uit, het scenario moet het sowieso niet hebben van humor, … of originaliteit. Een paar aardige popliedjes maken dit hooguit verteerbaar voor volk dat niet geïnitieerd is in de wereld van de zombiehorror.

Tolstoys literaire meesterwerk wordt gereduceerd tot een verspilling van geld en talent aan een egotrip van Joe Wright die constant de aandacht op zichzelf vestigt met zijn opzichtig theatrale regie. Jude Law is kleurloos als Alexei Alexandrovich Karenin, de echtgenoot van Anna Karenina [Keira Knightley] die een affaire heeft met Alexei Vronsky [Aaron Taylor-Johnson] tijdens een bezoek aan haar broer Stiva [Matthew McFadyen]. Tolstoy draait zich om in zijn graf. Een megalomane aanfluiting.

Misschien is het meest tragische aan het leven van Anna Nicole Smith wel dat ze het leven van haar idool Marilyn Monroe leefde tot het bittere einde. Vickie Lynn Marshall kreeg op jonge leeftijd een zoon en liet haar familie en de vader van haar kind achter om op eigen houtje veel geld te verdienen. Roem vergaarde ze als centerfold voor Playboy in mei 1992, rijkdom verzekerde ze zich door haar huwelijk met de 62 jaar oude miljardair J. Howard Marshall. Smiths hoogte- en dieptepunten passeren de revue, vooral vanuit het perspectief van collega-stripper en boezemvriendin Missy Byrum en mensen die haar kenden als (bevriende) klant. Enkele familieleden (waaronder Anna’s moeder) komen even aan het woord in deze eenzijdige, maar onderhoudende biografische documentaire.

Santa Monica, 1970: John [Ward Horton] geeft de hoogzwangere Mia [Annabelle Wallis] een pop als cadeau voor hun aanstaande dochter. Kort daarna raakt Mia ernstig gewond bij een aanval door hun doorgedraaide buren. Zowel Mia als haar baby overleven deze bizarre aanslag, maar kort nadat ze uit het ziekenhuis zijn teruggekeerd begint het te spoken. Zou één en ander te maken hebben met die vreemde pop? Leonetti kent de conventies / clichés van het genre en serveert die stuk voor stuk op (inclusief een open einde) in deze weinig memorabele, formulematige horrorfilm. Annabelle heeft meer weg van Chucky dan van de Good Guy Doll wat de vraag oproept: waarom zou je zo’n afschrikwekkende pop voor je kind kopen?

Goed uitgewerkte karakters, verzorgde cinematografie en sterke vertolkingen van Mckenna Grace, Madison Iseman en Katie Sarife maken dit tot een redelijke, doch niet geheel geslaagde horrorfilm. Regisseur Gary Dauberman weet een onheilspellende sfeer te creëren, maar qua horror is het eerste uur weinig meer dan een lang uitgerekte tease waarin weinig gebeurd en de zogenaamde schrikmomenten vooral worden veroorzaakt door een opgeblazen geluidseffect. Er zijn een paar veelbelovende ideeën - het behekste tv-scherm en de munten - maar die leveren niet het gewenste (lees: angstaanjagende) effect op. In de finale gaan opeens alle remmen los en dat is weer iets teveel van het goede. Maar het goede spel van de drie hoofdrolspeelsters zorgen voor een bevredigend slot in één van de betere films binnen het genre, al kan het zeker nog beter.

Zuster Charlotte [Stephanie Sigman] moet erg wanhopig geweest zijn om met zes meisjes uit het weeshuis haar intrek te nemen in een uiterst afgelegen woning die het midden houdt tussen The Amityville House en Bates Motel. De man-des-huizes [Anthony LaPaglia] is bovendien een zonderlinge, weinig vriendelijke man en zijn echtgenote [Miranda Otto] is zo ziek dat ze nooit uit bed komt. Janice [Talitha Bateman], die als gevolg van polio op krukken loopt, is de eerste die 's nachts vreemde geluiden hoort en op onderzoek uit gaat. Al gauw merken ook de andere meiden dat er iets niet pluis is in Casa Mullens, maar omdat ze nergens ander terecht kunnen blijven ze er toch maar hangen... en dat heeft onaangename gevolgen!

Regisseur Sandberg slaagt er regelmatig in een onheilspellende sfeer te creëren, maar weet dat meestal niet verzilveren met een werkelijk effectief schrikmoment. De scènes met een vogelverschrikker beginnen bijzonder veelbelovend, maar Sandberg verzandt dan toch weer in goedkoop effectbejag dat de aanvankelijk creepy sfeer om zeep helpt. Er is wel bijzonder sterk acteerwerk van Talitha Bateman en ook Lulu Wilson levert prima werk af als Janices hartsvriendin Linda. Een geval van 'Close, but no cigar!'

Samen met The World at War en Claude Lanzmanns Shoah behoort dit tot de meest waardevolle documentaires die er ooit zijn gemaakt over de Tweede Wereldoorlog. Met hulp van de Anne Frank Stichting wist een team onder leiding van Jon Blair mensen op te sporen die Annelise Frank en haar familie persoonlijk kenden. Zij plaatsen “Het Dagboek van Anne Frank” in een breder perspectief en brengen Anne, maar vooral ook de mensen over wie zij schreef meer dan ooit tot leven. Oud-klasgenoten, schoolvriendinnen van Anne en Margot, werknemers van Otto Frank, medegevangenen in Kamp Westerbork, mensen die in dezelfde trein naar Duitsland werden afgevoerd en overlevenden die Anne en Margot in hun laatste dagen meemaakten. Annes beste vriendin Lies Goslar komt uitgebreid aan het woord maar ook Werner Peter Pfeffer, de zoon van Fritz Pfeffer, met wie Anne lange tijd een kamer deelde. Wie Annes dagboek nog niet heeft gelezen zal dat na het zien van deze monumentale, waardevolle en vaak diep ontroerende documentaire zeker willen doen. De ontmoeting tussen Miep Gies en Werner Pfeffer is hartverscheurend. Blair maakt effectief gebruik van special effects om een beeld te schetsen van hoe Het Achterhuis eruit moet hebben gezien. Glenn Close en Joely Richardson verdienen complimenten voor de manier waarop zijn fragmenten uit het dagboek voordragen en Kenneth Branaghs sobere commentaar is eveneens precies goed.

Anne [Hanna van Vliet] legt de laatste hand aan haar debuutroman in Amsterdam. Zodra ze daarmee klaar is verhuist ze naar Montreal waar haar vriendin Sara [Jouman Fattal] hun nieuwe woning aan het inrichten is. Het geluk lijkt haar toe te lachen, totdat haar uitgever [Romana Vrede] laat weten dat Annes boek in de huidige vorm niet geschikt is voor publicatie en dat ze moet werken met een schrijfcoach [Georgina Verbaan]. Bovendien leert ze op een feestje in Paradiso Lou [Thorn de Vries] kennen. Vanaf dat moment begint Anne vraagtekens te zetten bij de keuzes die ze heeft gemaakt. Prima geschreven en geregisseerd romantisch drama met een uitmuntende Van Vliet verdient extra lof omdat het de leefwereld van de LGBTQ+-gemeenschap als een vanzelfsprekendheid beschouwd. Grensverleggend, zonder zichzelf daarvoor op de borst te kloppen. Spin-off van de gelijknamige serie waar ik geen aflevering van gezien heb.

Een controversiële film vanwege het feit dat Alain Resnais hier vele filmconventies negeerde om een film te maken die, ook bijna 60 jaar later, nog steeds uniek is. De titel lijkt te bevestigen (want niets is zeker in dit geval) dat de basis van het verhaal een herinnering (of was het een droom?) is die een man deelt met een vrouw die hij een jaar geleden in Marienbad (of was het Friedrichsbad?) zou hebben ontmoet, maar zich niets van hun ontmoeting herinnert. Uiteraard interpreteer ik deze film op mijn eigen manier, maar die interpretatie deel ik niet omdat iedere andere interpretatie net zo waardevol is. In het bijzonder aan te raden voor fans van Lost Highway (1997) en Mulholland Dr. (2001) van David Lynch.

Een film die begint en eindigt met ‘La Valse À Mille Temps’ en kan nooit helemaal slecht zijn, zo dacht ik totdat ik deze smakeloze komedie uit had gezeten. Albert [Pio Marmaï] en Bruno [Jonathan Cohen] zitten om verschillende redenen diep in de schulden. Ze besluiten zich aan te melden bij een groep milieuactivisten die gespecialiseerd zijn in blokkades en bezettingen, zodat ze van de gelegenheid gebruik kunnen maken om hun van hun schulden af te komen. Een belachelijk geven verwerkt in een scenario dat complexe problemen als gokverslaving, depressie en medicijnenverslaving bagatelliseert en ook nog een dikke middelvinger opsteekt naar milieuactivisme. De romcom-achtige slotscène slaat helemaal nergens op. Van de makers van Intouchables, nota bene!

Shock-comedian Henry Mc Henry en operazangeres Ann Defrasnoux [Marion Cotillard] worden verliefd, trouwen en krijgen een kind dat ze Annette noemen. Maar wanneer Henry’s carrière in vervalt raakt is het snel gedaan met idylle. Henry’s financiële problemen stapelen zich dusdanig op dat hij besluit het unieke talent van zijn dochter uit te buiten. Een standaardverhaal in een bij vlagen surrealistische setting en voorzien van muziek door synthpop-legendes Ron en Russel Mael, beter bekend als Sparks. Helaas bestaat de muzikale intermezzo’s te vaak uit één of twee zinnen die om onduidelijke redenen tien keer herhaald worden. Driver is altijd het aanzien waard, maar het is de inmiddels 7-jarige Devyn McDowell (die op haar 4e debuteerde op Broadway) die het meeste indruk maakt in de sterke finale. Daar moet je wel twee uur op wachten.

De steeds veranderende onderlinge verhoudingen tussen drie mannen en een vrouw die elkaar in de zomer van 1982 leren kennen en in de bijna 40 jaar daarna samen plezier hebben, ruzie maken, uit elkaar groeien en door een speling van het lot toch weer bij elkaar komen. De verhaallijnen hebben veel weg van een soort compilatie uit veertig jaar As The World Turns en Pierfrancesco Favino kan echt niet meer doorgaan voor een twintiger. Regisseur/co-scenarist Gabriele Muccino houdt de vaart erin en Elo Molí zorgt zorgt voor voldoende fraaie plaatjes om te voorkomen dat je je gaat vervelen.

Annie [Quvenzhané Wallis] werd op 4-jarige leeftijd te vondeling gelegd en woont in het pleeghuis van de drankzuchtige, onvriendelijke Miss Hannigan [Cameron Diaz] in de hoop dat haar ouders haar komen oppikken. Een alternatief dient zich aan in de vorm van de steenrijke ondernemer en burgemeesterskandidaat Will Stacks [Jamie Foxx] die op advies van zijn campagnemanager besluit Annie te gebruiken om zijn imago op te poetsen. Cynische hervertelling van de musical die al twee keer eerder (in 1982 en 1999) is verfilmd. Wallis speelt Annie als een betweterig, verwaand nest, Stacks is een opportunistische kluns en Diaz maakt zich schuldig aan ernstig overacteren. Alle bekende liedjes komen voorbij in gepolijste, lusteloze uitvoeringen (inclusief autotune) en met moderne arrangementen die de ellende alleen maar vergroten. Enig lichtpuntje is Byrne als Grace en het nieuwe liedjes ‘Who Am I?’ gezongen door Foxx, Diaz en Wallis. Als je dit hebt doorstaan, vergeet dan niet: “The sun will come out.”

Het is 1973 (het jaar van Roe v. Wade) en ook in Frankrijk zijn artsen en ‘gewone’ vrouwen bezig om de regering onder druk te zetten om vrouwen legaal en naar eigen keuze de mogelijkheid te bieden op anticonceptie en abortus. Annie [Laura Calamy] ondergaat zelf een abortus en besluit zich na een tragische gebeurtenis zelf aan te sluiten bij een van de ongeveer 200 groepen die illegaal, maar zeker niet in het geheim, abortussen aanbieden. Lenoir en coscenarist Axelle Ropert besteden te veel tijd aan uitvoeringen van abortus en aan ethische en politieke discussies. Veruit de beste momenten betreffende de veranderende relatie tussen Annie en haar gezin, waarbij de scènes met haar zestienjarige dochter Caroline [Louise Labeque] het meest indruk maken. Nadrukkelijke pro-choice propaganda duurt zeker een half uur langer dan nodig en doet te veel denken aan Angry Jane, dat ruim een half jaar eerder in première ging.

Woody Allen blies het genre op hilarische en effectieve wijze nieuw leven in met “Annie Hall”, een film waarin Woody’s alter-ego Alvy Singer [niet geheel toevallig een neurotische komiek] terug kijkt op de stukgelopen relatie met Annie Hall [Diane Keaton]. Maar die terugblik bestaat niet uit romantische etentjes, gelukzalige wandelingen in het maanlicht of hartverscheurende tragedies. “Annie Hall” gaat juist over een aantal ogenschijnlijk hele alledaagse momenten, de kleine ergernissen die in elke relatie sluipen en die zich langzaam maar zeker opstapelen tot het haast onvermijdelijke breekpunt. Die momenten zijn enerzijds grappig, maar ook zeer herkenbaar. Eén van de bekendste scènes is die waarin Alvin en Annie in de keuken een aantal ‘ontsnapte’ kreeften proberen te vangen en te koken. Alvy maakt zich enorm druk terwijl Annie, waarschijnlijk mede door Alvy’s barrage aan hilarische bespiegelingen, er meer om moet lachen en Alvy zelfs fotografeert terwijl hij vol walging een kreeft in de hand heeft. Er is weinig irritanter dan iemand die je uitlacht om je angsten of neuroses.

Maar het is vooral de vorm die “Annie Hall” zo bijzonder maakt: tijdens een flashback over Alvy’s schooljaren, waarin Jonathan Munk de 9-jarige Alvy speelt, verschijnt Allen opeens zelf in de banken en lucht zijn hart ten opzichte van het meisje dat er voor heeft gezorgd dat hij de school moet verlaten omdat hij het meisje ongevraagd heeft gezoend. Let daarbij ook op de reactie van het meisje! Andere memorabele momenten zijn de vergelijking tussen Alvy’s diner bij Annies wat stijve ouders en een diner bij de familie Singer, als ook het moment waarop Alvy willekeurige voorbijgangers vraagt om relatieadvies en niet te vergeten de korte cartoon waarin Annie verschijnt als The Wicked Queen uit “Snow White & The Seven Dwarfs”.

“Annie Hall” is een aaneenschakeling van dit soort ongebruikelijke, maar zeer effectieve stijlmiddelen in een film waarbij werkelijk niets voorspelbaar is. Met een scenario vol spitsvondige, maar inzichtelijke dialogen en twee hoofdrolspelers op het top van hun kunnen is dit het eerste absolute meesterwerk uit het omvangrijke oeuvre van Woody Allen. Met “Manhattan” [1979], “Hannah & Her Sisters” [1986] en “Crimes & Misdemeanors” [1989] zou hij dat artistieke succes herhalen, maar wie wil weten hoe grappig, hoe origineel en hoe authentiek een romantische komedie kan zijn, vindt geen beter beginpunt dan “Annie Hall”.

Bioloog Lena [Natalie Portman] is dolblij wanneer haar echtgenoot [Oscar Isaac] na een jaar vermist te zijn geweest, terugkeert van een geheime missie waarvan hij zich niets lijkt te kunnen herinneren. Ze krijgt meer duidelijkheid van Dr. Ventress [Jennifer Jason Leigh] die haar vertelt over ‘The Shimmer’, een entiteit die de planeet langzaam dreigt op te slokken. Lena besluit zich aan te sluiten bij een nieuwe expeditie in ‘The Shimmer’ met alleen maar vrouwelijke wetenschappers. Garlands bewerking van de gelijknamige roman van Jeff VanderMeer doet hier en daar denken aan 2001: A Space Odyssey en heeft in Portman en Leigh twee uitstekende hoofdrolspelers. Wees gewaarschuwd: het is allemaal nogal cryptisch en Garland houdt het tempo bewust laag.

Het 25-jarige huwelijksfeest van Ellen [Diane Lane] en Paul [Kyle Chandler] is ook bijzonder omdat hun vier kinderen erbij zijn. Een perfecte dag met als enige smetje een woordenwisseling tussen Ellen en oudste zoon Josh [Dylan O’Brien] over zijn schrijversambities en zijn relatie met Elizabeth[Phoebe Dynevor], een oud-leerling van Ellen die er indertijd radicale ideeën op nahield over de Amerikaanse samenleving. In de jaren daarna zijn er meerdere ‘anniversaries’ waarbij de veranderde verhoudingen tussen familieleden parallel lopen met veranderingen in de maatschappij onder invloed van Elizabeths bestseller ‘The Change’. Verontrustende satirische thriller in de traditie van Network met een krachtige, emotionele vertolking van Lane en sterk tegenspel van O’Brien als de zoon die als eerste een transformatie doormaakt. De zussen worden met verve gespeeld door Madeline Brewer, Zoey Deutch en Mackenna Grace. Verrassend, spraakmakend en intellectueel stimulerend.

In 2005 overnacht Michael Stone [David Thewlis] in een hotel in Cincinatti waar hij één van de hoofdsprekers is op een verkopersconventie. Zijn huwelijk is in een crisis geraakt en daardoor sluit hij zich emotioneel af voor de buitenwereld. Tot hij in het hotel Emily [Tom Noonan] en Lisa [Jennifer Jason Leigh] ontmoet. Hoewel Lisa wat onhandig is in de omgang en zich schaamt voor haar uiterlijk, voelt Michael zich direct aangetrokken door haar stem en vraagt hij haar of ze met hem naar zijn hotelkamer wil. Hoewel de keuze voor het innovatieve stop-motion met een 3D-printer aanvankelijk wat gekunsteld lijkt, is het een briljante keuze. Om de monotonie van Michaels leven uit te drukken, maar ook om de verschijning van Lisa te benadrukken, lieten regisseurs Duke Johnson en Charlie Kaufman alle andere stemmen inspreken door Tom Noonan, die elk personage exact dezelfde stem geeft – iets wat vooral hilarisch is wanneer Michael in de gang van het hotel een ruziënd stel passeert. Het heeft uiteindelijk allemaal niet veel om het lijf, maar dit bevat wel één van de meest tedere liefdesscènes uit de recente filmgeschiedenis.

Was William Shakespeare daadwerkelijk de auteur van de beroemde toneelstukken en gedichten die op zijn naam staan? Scenarist John Orloff neemt als uitgangspunt dat William Shakespeare [Rafe Spall] een opportunist was die de eer opeiste voor de toneelstukken die door een anonieme bron waren geschreven. De werkelijke schrijver was Edward De Vere [Rhys Ifans] die anoniem wilde blijven om ongestraft kritiek te kunnen leveren op de machthebbers en toneelschrijver Ben Jonson [Sebastian Armesto] was zijn tussenpersoon. Het is een interessante theorie, maar de onderbouwing is behoorlijk vergezocht. Een fraaie, levendige productie met goed acteerwerk, vooral van Ifans en Redgrave (als koningin Elizabeth I). Door de vele personages is het moeilijk te volgen en de flashbacks maken het nog verwarrender.

Stripper en sekswerker Ani [Mikey Madison] laat zich door een klant Ivan [Marek Eidelshtein] overhalen om voor $ 15.000 een week te doen alsof ze een relatie hebben. De week eindigt zowaar in een huwelijksaanzoek en Ani maakt gebruik van deze kans op een levens als miljonairsvrouw. Maar dan begint Ivans familie zich met de zaken te bemoeien. De eerste 45 minuten bestaat volledig uit seks, drank, drugs en feesten en is ronduit saai. Wanneer Toros [Karren Karagulian], Garnick [Vache Tovmasyan] en Igor [Yura Borisov] ten tonele verschijnen neemt het verhaal een Tarantinoeske wending die op vaak hilarische wijze de clichés van de Russische zware jongens op de hak neemt. Helaas eindigt deze onevenwichtige mix van komedie en drama met een vage en overbodige epiloog waarmee Baker plotseling probeert sympathie op te wekken voor een opportunistische jonge vrouw voor wie geld tot dan toe de enige drijfveer is geweest voor haar soms ronduit onuitstaanbare gedrag.

Een fraaie hybridge van politiek docudrama en animatiefilm waarin het boek van Ryszard Kapuscinski, gebaseerd op diens persoonlijke ervaringen als oorlogscorrespondent, op enerverende wijze tot leven is gebracht. Na een heldere uiteenzetting over de complexe politieke situatie in Angola rondom de onafhankelijkheidsverklaring, volgen we de Poolse journalist Ryszard 'Rico' Kapuscinski tijdens zijn pogingen om steeds dieper door te dringen in het hart van het conflict. Deze reconstructie is gefilmd als een animatiefilm maar wordt regelmatig afgewisseld met interviews met de échte personages. Het resultaat is zeer meeslepend, vooral omdat regisseurs Raúl de la Fuente en Damian Nenow er op deze manier in slagen om deze sleutelfiguren uit de ontstaansgeschiedenis van het onafhankelijke Angola op een levendige en realistische wijze tot leven brengen. De animatiestijl is grotendeels sober, waardoor de paar prachtig vormgegeven droomsequenties des te meer indruk maken. Het resultaat is een inzichtelijke documentaire die nooit als een documentaire aanvoelt en daardoor juist meer beklijft.

Amateurdetective Stephanie [Anna Kendrick] heeft een boek heeft geschreven over de gebeurtenissen uit A Simple Favor waarvoor Emily [Blake Lively] werd veroordeeld. Emily is in hoger beroep gegaan tegen de uitspraak en verrast Stephanie tijdens een lezing met de uitnodiging voor haar huwelijk met Dante Versano [Michele Morrone] op Capri. Stephanies zoon [Joshua Satine] en Emily’s ex-man [Henry Golding] zijn ook uitgenodigd, maar een mysterieus sterfgeval doet Stephanie vermoeden dat zich een moordenaar onder de trouwgasten bevindt. De titel verwijst zeker niet naar de kijker, want die zit net als de cast opgezadeld met een rommelig script vol matige grappen die net zo vergezocht zijn als de ontknoping van de whodunit. Feig gooit een paar expliciete verwijzingen naar films van Alfred Hitchcock in de strijd en zet de deur zelfs open voor nóg een (overbodig) vervolg. Hopelijk laten de makers zich daarvoor vooral inspireren door Herman Finkers en zijn cursus “Omgaan met teleurstellingen”.

Een jaar uit het leven van Tom [Jim Broadbent] en Gerri [Ruth Sheen], een Londens echtpaar van middelbare leeftijd dat zich kenmerkt door een gastvrijheid op een realistische no-nonsense manier die je zelden ziet in films. Vaste bezoeker is Gerri’s oud-collega Mary [Lesley Manville], een eenzame vrouw die hunkert naar een betekenisvolle relatie en dweept met Tom en Gerri’s zoon Joe [Oliver Maltman]. Ook Toms broers Joe [Oliver Maltman] en Ron [David Bradley] die elk hun eigen sores hebben. Een eerbetoon aan “gewone” fatsoenlijke mensen met een perfecte cast met Sheen als uitblinker.

De Duitse kunstenaar Anselm Kiefer werd twee maanden voor het einde van de Tweede Wereldoorlog geboren. Eind jaren 60 raakte hij in opspraak door een aantal kunstwerken waarin hij de zwijgcultuur rondom het Nazi-verleden aan de kaak stelde. De combinatie van zijn productiviteit en de omvang van veel van zijn werken – dat Wenders op vermakelijke wijze duidelijk maakt – vereist een fabriekshal als opslagplaats. Wenders volgt Anselm terwijl die op zijn fiets door zijn ‘atelier’ rijdt en laat het oog van de camera vallen op een aantal complexe kunstwerken die Anselm passeert. Geinige beelden, maar over de maker van de kunstwerken komen we niet zo gek veel te weten. Kritische vragen stellen doet Wenders al helemaal niet. Een oogstrelende, maar oppervlakkige documentaire vol aristiekerige ansichtkaarten. Gezien in 2D en dat doet je verlangen naar de 3D-versie, die daarom ½ ster extra verdient.

Lapa combineert archiefbeelden met voorgelezen fragmenten uit de dagboeken en briefuitwisselingen van SS-leider Heinrich Himmler. Wat blijkt: Himmler had een menselijke kant die steeds meer overschaduwd werd door zijn persoonlijke ambities en zijn geloof in de Nationaal-Socialistische ideologie. Zou het? Niet oninteressant, maar voor wie zich een klein beetje heeft verdiept in WOII of extremisme in het algemeen weinig onthullend. Bovendien zijn er teveel nietszeggende, banale dagboekfragmenten. Een zonderlinge documentaire waarvan je je afvraagt wat de makers dachten te bereiken.

Een komische acteur als actieheld is tot nog toe ongelukkig uitgepakt: Seth Rogen als The Green Hornet viel niet in goede aarde en Ryan Reynolds [die inmiddels als serieus acteur aan het doorbreken is] werd in Green Lantern opgezadeld met een matig script. Paul Rudd blijkt echter de ideale man om Ant-Man te spelen. Ant-Man past helemaal in een groeiende traditie waarin zelfspot aan de orde van de dag is. De onderkoelde humor van Paul Rudd is precies genoeg om de humoristische scènes de juiste uitwerking te geven, zodat de film nooit in pure zelfparodie vervalt. De actie is explosief, maar ook luchtig. De scène uit de trailer [waarin Ant-Man wordt aangereden door een speelgoedtrein] is daar een perfect voorbeeld van. Geen epische gevechten waarbij hele steden in puin worden gelegd, maar knap gemaakte actiescènes vol vaart en humor. Een verademing tussen alle door testosteron gedreven SF-actie-films van de laatste jaren!