Meningen

Een reconstructie van de strijd die Company D in november voerde om een strategisch belangrijke heuvel nabij Bergstein te veroveren. Met William Baldwin en Michael Madsen als de generalen die in hun legertentje bakkeleien over de juiste strategie en productiewaarden van nog een appel en een ei, kan het geen verrassing zijn dat de film niet beter is dan het scenario. Plukjes slechte acteurs doen alsof ze schieten en/of door neervallen in een amateuristische verzameling clichés. Altijd leuk (maar niet goed): Eric Roberts, hier als een fotograaf van Life Magazine die de soldaten op de zenuwen werkt. En de Duitse accenten zijn in zekere zin ook amusant.

In een dystopische toekomst moeten Mia [Elizabeth Olsen] en Aaryan [Elizabeth Olsen] een beoordelingstraject van 7 dagen doorlopen om een kind te mogen krijgen. De beoordelaar is Virginia [Alicia Vikander] en haar eindoordeel is doorslaggevend. Als het idee van Vikander die zich kleedt en gedraagt als een kleuter je aanspreekt, kun je je misschien over dat bespottelijke idee heenzetten. Het heeft uiteindelijk allemaal natuurlijk een diepe betekenis, maar je kunt het jezelf gerust vergeven als je niet gaat zitten wachten tot die betekenis wordt onthuld.

Ietwat gekunsteld drama over één dag op het werk van een jonge vrouw [Julia Garner] die vijf weken geleden begonnen is als één van de assistenten van een vrijwel onzichtbare filmproducer [Tony Torn]. Ze wordt afwisselend genegeerd en gekleineerd door haar mannelijke collega's, maar ze lijkt zich (met gepaste tegenzin) te schikken in haar vernederende rol. Door een samenloop van omstandigheden begint ze te vermoeden dat haar baas een ongepaste interesse toont in een nieuwe vrouwelijke collega. Zonder enig concreet bewijs te hebben besluit ze een klacht in te dienen.

Hoewel het binnen een paar minuten al duidelijk is dat we hier te maken hebben met een werkklimaat waarin seksisme en discriminatie van de vrouw gemeengoed is, vindt regisseur en scenarist Kitty Green het nodig om die boodschap er keer op keer in te hameren. De mannen zijn stuk voor stuk lompe, seksistische karikaturen maar ook Garner is ééndimensionaal als de jonge vrouw die een weg probeert te vinden in de giftige bedrijfscultuur. Ondanks een intrigerende opening loopt dit helaas op niets uit.

Peperdure derde live-action versie van de verhalen van Asterix en Obelix, maar het budget is vooral opgegaan aan weelderige sets, overdreven special effects en een serie onsamenhangende ideeën die zelden iets toevoegen aan het toch al slappe verhaal. Asterix en Obelix helpen een vriend om de Olympische Spelen te winnen zodat hij met prinses Irina mag trouwen. Een hoop onzinnige kolder is het gevolg. De indrukwekkende cast doet wat het kan maar het scenario laat ze volledig in de steek.

De combinatie van slapstick en satire van de Asterix-reeks komt goed uit de verf in deze vlotte animatiefilm waarin de druïde Panoramix [Bernard Alane] na een onschuldig incident besluit dat het tijd is om zijn opvolger aan te wijzen. Dat betekent ook dat hij het geheime recept van de toverdrank, waarmee de Galliërs zich nog altijd standhouden tegen de Romeinen, zal overdragen. De jonge Pectine [Lévanah Solomon] zou een perfecte keuze zijn ... maar wordt afgewezen omdat ze een meisje is. En dus beginnen Panoramix, Astérix [Christian Clavier] en Obélix [Guillaume Briat] aan een uitgebreide zoektocht. Eén van de kandidaten is Sulfurix [Daniel Mesguich], een oude rivaal van Panoramix die er alles aan wil doen om het geheim van de toverdrank te ontdekken. Degelijk animatie, een hoog tempo en prima stemvertolkingen maken dit tot één van de beste films uit de vaak behoorlijk middelmatige Asterix-reeks.

Anno 1955 is het woestijndorpje Asteroid City (87 inwoners) alleen van historische waarde omdat er 5000 jaar geleden een asteroïde neerkwam. Allerlei volk strijkt daar neer en moet een week in quarantaine wanneer ze getuige zijn van het bliksembezoek van een ruimtewezen dat een relikwie steelt. Om de tijd te doden praten de mensen over onzinnige koetjes en kalfjes, uiteraard met dat gladgestreken gezicht dat typerend is voor een film van Wes Anderson, en trekt Anderson de aandacht continu naar zichzelf met zijn zinloze camerabewegingen. Zijn scenario doet denken aan een bij elkaar geraapt zootje aan losse, onvoldoende uitgewerkte ideeën en het raamwerk rondom met een MC [Bryan Cranston] die vertelt over hoe een toneelschrijver [Edward Norton] tot zijn nieuwe creatie kwam, riekt naar zelfverheerlijking. “You can’t wake up, if you don’t fall asleep”, roept de cast tijdens de epiloog. “If this movie wasn’t so dull, I wouldn’t fall asleep”, wilde ik ze bijna toeschreeuwen. Tom Hanks en Scarlett Johansson komen zijn de enigen die zorgen voor leven in de brouwerij. Schaamteloze zelfverheerlijking, maar devote fans zullen daar helaas niet om malen.

Abominabele variant op The Invisible Man (1933) waarin moordenaar Roger Sanders [Frank Ashmore] zich verdiept in het boeddhisme om zichzelf onzichtbaar te maken. Zo weet hij uit zijn cel te ontsnappen om wraak te nemen op de vrouwen die direct verantwoordelijk zijn voor zijn veroordeling. Charless Barret [Robert Foxworth] is de detective die er alles aan doet om verdere slachtoffers te voorkomen.

Dit was één van de laatste films van Sue Lyon, die zoveel indruk maakte als Lolita in de gelijknamige Kubrickklassieker maar het spoor duidelijk behoorlijk bijster raakte. Amateuristische special effects, dwaze moordscenes en een idioot einde zijn slechts een greep uit de redenen om deze zogenaamde SF-horror aan je voorbij te laten gaan.

Astronaut Sam Walker [Kate Mara] moet van haar leiddinggevende (en vader) [Larry Fishburne] in quarantaine na een incident bij haar terugkeer op aarde. Ze kampt met onverklaarbare geluiden en mysterieuze visioenen die ze op advies van collega en beste vriend Val [Macy Gray] geheim houdt, ook voor haar echtgenoot [Gabriel Luna] en haar dochter [Scarlett Holmes]. Als de klachten alleen maar ernstiger worden, begint Sam zich af te vragen wat er in werkelijkheid met haar is gebeurd. Intrigerend mysterie met een sterke cast heeft een merkwaardige, vergezochte en teleurstellende ontknoping.

Alweer een film over de laatste jaren van Vincent van Gogh? Inderdaad, maar dit is de eerste keer dat de filmmakers werkelijk proberen (en er met vlag in wimpel in slagen) om in het verwarde hoofd van de even geniale als grillige kunstenaar te kruipen. Het is onbegrijpelijk dat regisseur Julian Schnabel, cameraman Benoit Delhomme en niet te vergeten componist Tatiana Lisovkaia over het hoofd zijn gezien door The Academy. Zij leveren allemaal een fabelachtige tour-de-force af in een film die alle registers van de filmkunst open trekt en ons trakteert op een visuele traktatie. Dat alles zou gemakkelijk unnen afleiden van de hoofdpersoon, maar Willem Dafoe is ronduit fenomenaal en zet Van Gogh neer als de gevoelige , constant aan zichzelf twijfelende, dwangmatige schilder wiens liefde voor de natuur ons leerde om anders naar die wereld te kijken. De film heeft meer weg van Rembrandt Fecit 1669 (1977) dan van Lust for Life (1956), maar laat dat AUB een aanbeveling zijn!

La Ciotat is een stadje aan de kust van Zuid-Frankrijk dat vroeger een belangrijke havenplaats was. De haven is nog steeds in gebruik, maar de stad heeft veel van zijn glans verloren. Een aantal probleemjongeren moet in de zomer meedoen aan een workshop en Antoine [Matthieu Lucci] sluit zich aan bij een workshop roman schrijven onder leiding van de gevierde schrijfster Olivia Dejazet [Marina Foïs]. De bedoeling is dat de deelnemers gezamenlijk tot een plot komen en dit ook samen uitwerken. Dat leidt tot heftige discussies, meestal aangezwengeld door Antoine zelf. Even geschrokken als geïntrigeerd door Antoines bijdrage aan het groepsproces, zoekt Olivia toenadering tot Antoine in de hoop zo zijn ware aard te ontdekken.

Laurent Cantet maakt goed gebruik van de locatie en weet het gevoel van verval en verveling, een belangrijk motief, doeltreffend te visualiseren. Lucci is uitstekend in de hoofdrol, waarbij hij op subtiele wijze een glimp van de duistere kant van zijn karakter toont, maar ook de sympathieke kant, vooral in de scènes met zijn jonge neefje. De andere deelnemers aan de workshop zijn ook goed neergezet en de heftige discussies leveren spannende momenten op. Het blijft echter teveel bij gepraat en er zijn teveel trage sequenties. Bovendien is de ontknoping teleurstellend, zeker gezien de dramatische opbouw naar die finale.

Nadat zijn broer is gestorven terwijl hij in hechtenis leidt Karim [Sami Slimane] een massale opstand tegen de politie in de wijk Athena. Zijn oudere broer Abdel [Dali Benssalah], een oorlogsveteraan die nu bij de politie werkt, probeert zijn invloed aan te wenden om zijn broer te kalmeren en de gemoederen in de wijk te sussen. Moktar [Ouassini Embarek], de oudste broer, heeft zo zijn eigen dubbele motieven om de rust te doen terug te keren. Onervaren agent Jérôme [Anthony Bajon] geraakt tussen twee vuren in deze dynamische, voortreffelijk geregisseerde actiethriller dat de tekortkomingen van het (oppervlakkige) scenario niet kan verhullen.

Als je de drie 'verfilmingen' uit 1912 - het jaar van de ramp - niet meetelt, is dit de eerste van in totaal 5 verfilmingen van de ramp met de Titanic. De film is gemaakt in de tijd dat de geluidsfilm net zijn intrede deed en er zijn maar liefst drie versies simultaan gefilmd: een zwijgende versie, een Engelse versie en een Duitse versie met een hele andere cast. Deze recensie betreft de Britse gesproken versie en die is eigenlijk het aanzien niet waard, maar als je je probeert te verplaatsen in de bioscoopbezoeker van toen, is dit wellicht een aardig curiosum. Het verhaal is mager, het tempo ligt laag en de vertolkingen zijn soms werkelijk tenenkrommend. De toch al weinig verheffende dialogen worden soms werkelijk overdreven gearticuleerd, alsof de cast niet zeker was of het publiek het anders zou verstaan. En er zijn ook scènes die volstrekt zinloos zijn. Zo is er een longshot waarbij drie mensen onderaan een trap staan. Iemand vraagt: "Weet je waar die-en-die is?" "Nee", luidt het antwoord en vervolgens loopt één van de drie links het beeld uit en lopen de andere twee de trap op, terwijl om één of andere opeens een orkest een vrolijk jazz-deuntje speelt. Het is derhalve bijzonder rommelig gemonteerd en van spanning is al helemaal geen sprake. Maar het moet voor veel bioscoopgangers in 1929 de eerste keer geweest zijn dat ze het geluid van de zee hoorden, evenals het scala aan - iets te dik aangezette - geluiden die op de Titanic te horen waren voor en tijdens de ondergang van het schip. De hele productie lijkt gehaast in elkaar te zijn gezet om de nieuwe markt van de geluidsfilm te bedienen, maar het resultaat is een rommelige curiositeit. Ik zou wel héél graag de zwijgende versie van deze film willen zien!

Marokkaanse surfer [Fettah Lamara] legt steeds grotere afstanden langs de kust af en ervaart zowel het gevoel van vrijheid op de Atlantische Oceaan als de verschillen in cultuur. Zou hij een beter leven tegemoet kunnen varen door via Gibraltar het Europese vasteland te bereiken? Episodische film bevat veel mooie plaatjes van de Atlantische Oceaan en een parade aan spectaculaire slow motion beelden van spectaculaire stunts, afgewisseld met de stemmige overdenkingen over vrijheid, de schoonheid van de zee en de toekomst. Na een half uur is de stof in feite op en van Van Ewijk meerdere keren in herhalen.

Kapitalisme, corruptie, uitbuiting, immigratiepolitiek en feminisme verwerkt in een saai romantisch drama (min of meer) met een spookachtig laagje. Bouwvakkers in Dakar eisen dat ze eindelijk hun loon krijg uitbetaald na drie maanden werk aan een prestigeproject in de Senegalese hoofdstad, maar ze krijgen nu op rekest. Een aantal van hen besluit vervolgens de gevaarlijke reis per zee te ondernemen richting Spanje, in de hoop dat ze daar een beter leven kunnen opbouwen. Eén van hen is Suleiman die, zo moeten we in ieder geval aannemen, dol is op Ada, die zelf weer voorbestemd is te worden uitgehuwelijkt aan een man waar ze niets voor voelt.

Een wirwar aan half uitgewerkte ideeën volgt met als gevolg dat de film verwarrend en soms ronduit saai is. De bedoelingen zijn ongetwijfeld goed, maar het amateuristische acteerwerk en de wat knullige effecten betekenen dat (ook) dit schip de haven niet bereikt.

28 jaar geleden doodde de levensgevaarlijke AI-bot Harlan [Simu Liu] zijn ‘moeder’ Val Shepherd [Lana Parilla] die hem ontwierp. Wanneer generaal Jake Boothe ontdekt op welke planeet Harlan zich schuilhoudt, stuurt hij een eenheid met Kolonel Elias Bank [Sterling K. Brown] en – na enige twijfel – analist en Vals dochter Atlas [Jennifer Lopez] om Harlan te vangen en terug te brengen. Daarvoor moet Atlas zeer tegen haar zin samen zien te werken met Smith [Gregory James Cohan], de AI-bot die Atlas en haar missie beschermt. De zonneklare verwijzingen naar 2001: A Space Odyssey en Alien zijn ondoordacht, maar Lopez is erg goed en tussen de plichtmatige actiescènes door roepen scenaristen Leo Sardarian en Aron Eli Coleite op lichtvoetige wijze vragen over onze relatie met AI op die tot nadenken stemmen.

Een ingewikkelde plot over een lijst die in het bezit is van een Stasi-agent met de codenaam Spyglass [Eddie Marsin] die van plan is over te lopen vanuit Berlijn, vlak voor de val van De Muur. De platinablonde spionne Lorraine Broughton [Charlize Theron] krijgt de opdracht contact te leggen met collega David Percival [James McAvoy] zodat ze Spyglass en zijn informatie veilig over kunnen brengen naar het westen.

Een ogenschijnlijk eenvoudig plot wordt ontsierd door een aantal overbodige karakters aan de mix toe te voegen, evenals een overdaad aan twists die meestal komen op het moment dat er toch al weinig chocola valt te maken van het verhaal. Maar niet getreurd: het plot is niet meer dan een excuus voor een hele serie knokpartijen. Een standaard knokwerkje zou je zeggen, maar in de tweede helft is er één scène waarin de film zichzelf ontstijgt. Het betreft een langdurig gevecht, beginnend op de trap van een appartementencomplex, tijdens een demonstratie op Alexanderplatz. De choreografie, het camerawerk en de montage zijn meesterlijk en deze fysiek uitputtende scène bevat stuntwerk van de allerhoogste orde, alsmede een uiterst indrukwekkende tour-de-force van Charlize Theron, die haar eigen stunts deed en goed ondersteunend werk van altijd betrouwbare Marsden. Het is een geniale sequentie in een verder behoorlijk formulematige film waarin karakteracteurs Toby Jones en John Goodman nauwelijks iets te doen hebben.

Wanneer Cécile [Mélissa Barbaud] met haar man Alex [Pio Marmai] naar het ziekenhuis moet om te bevallen, vraagt ze de alleengaande buurvrouw Sandra [Valeria Bruni Tedeschi], die ze nauwelijks kennen, om op haar zoon Elliott [César Botti] te passen. Sandra gaat schoorvoetend akkoord en kan het direct goed vinden met haar ontwapenend eerlijke gast. Wat zich die dag voltrekt, zet de levens van alle betrokkenen volledig op de kop, ook voor Céciles moeder [Catherine Mouchet] en Elliotts biologische vader [Raphaël Quenard]. Een intelligent relatiedrama dat opvalt vanwege de authentieke dialogen en de onconventionele (maar realistische) reacties op de vaak pijnlijke woorden. Tedeschi heeft een onbetaalbare chemie met Botti en de baby’s/peuters die zijn zusje Lucille spelen.

Eind jaren '50 waren de titel met het woord 'Giant' erin wel een beetje opgedroogd. Toen kwam iemand op het idee dat een duikpak wel wat weg heeft van een grote bloedzuiger en een paar bescheiden aanpassingen later waren de kostuums klaar voor deze dwaze SF-horror. Meer woorden hoef ik er niet aan vuil te maken...

Beter goed gejat dan slecht verzonnen.Van originaliteit is hier geen sprake, maar Dominik Hartl en co-scenarist Armin Prediger spelen gelukkig leentjebuur bij hoogstaande zombiefilms waaronder Dead Snow en Braindead. Er is geen verhaal, slechts een excuus: dubieuze wetenschappers verspreiden onbedoeld een virus onder de mensen in een Tiroler skioord waardoor ze in zombies veranderen. Een paar niet besmette snowboarders gaan de zombies te lijf met de hulp van een doortastende barvrouw.

Niet elke grap is raak en sommige goede grappen (het vakkundige gebruik van snowboards in de strijd tegen de zombies) worden wat teveel uitgemolken, maar er zijn voldoende rake momenten en flauwe woordspelingen om de liefhebber van melige, zichzelf totaal niet serieus nemende horrorfilms tot grote tevredenheid te stemmen.

Op het moment dat een groep jonge straatcriminelen onder leiding van Moses [John Boyega] buurtbewoner en verpleegkundige Sam [Jodie Whittaker] berooft, wordt de buurt aangevallen door buitenaardse wezens. Omdat niemand de jongens serieus neemt, besluiten ze hun buurt eigenhandig te verdedigen met de weinige middelen die ze hebben. Nick Frost heeft een amusante bijrol als de lokale wiethandelaar in deze SF-actiekomedie die op intelligente wijze vooroordelen op de hak neemt, het belang toont van het kennen van je buren en laat zien waartoe straatjongeren in staat zijn als je ze iets waardevols geeft om voor te strijden. Speelfilmdebuut van John Boyega die een paar jaar later de rol van Finn speelde in Star Wars: Episode VII – The Force Awakens.

Step Up voor pianisten met een hoofdrolspeler die qua uiterlijk het midden houdt tussen Channing Tatum en Taron Egerton. Hoewel Mathieu [Jules Bencherit] niet meer dan een paar jaar les heeft gehad van zijn mentor (een buurman op leeftijd) is Pierre [Lambert Wilson], het hoofd van de afdeling muziek van het Conservatorium in Parijs, zo onder de indruk van Mathieus pianospel op een piano in een winkelcentrum, dat hij het straatschoffie koste wat kost aan zijn school wil verbinden. Sterker nog: hij is vastbesloten Mathieu zijn school te laten vertegenwoordigen op een prestigieus internationaal concours! Mathieu grijpt zijn kans, ook al omdat hij daarmee zijn taakstraf voor een mislukte inbraak ontloopt, maar (zucht) het gaat niet over rozen.

Problemen komen en verdwijnen als sneeuw voor de zon, ook in de romance met celliste Anna [Karidja Touré], maar de muziek is indrukwekkend en Wilson weet zijn personage van een diepgang te voorzien die nauwelijks op papier is terug te vinden. Fans van Kristin Scott Thomas zullen niet zozeer teleurgesteld zijn over haar spel, maar wel over haar ondankbare rol. Volgende keer beter, zullen we maar hopen.

Charlie [Morgan Saylor] pauzeert haar studie om te zorgen voor haar moeder Laura [Andrea Riseborough] in haar strijd tegen kanker. Het leven op een afgelegen kippenboerderij in New Jersey (waar de kippen ook in huis vrij rondlopen) valt Charlie tegen, ook al vanwege haar moeders eigenzinnige houding en grillige gedrag. En dan staat Solange [Catherine Deneuve] op de stoep, de grootmoeder die Charlie niet wist dat ze had. Drie generaties vrouwen zijn gedwongen om elkaar en hun familiegeschiedenis onder ogen te komen en dat terwijl de vogelgriep de levens bedreigt van Laura’s geliefde toom kippen. De sterke cast doet wat het kan, maar het verhaal is te afgezaagde en (dus) te voorspelbaar om te beklijven. De cast verdiende beter.

Amateuristisch acteerwerk en weinig subtiel religieus symbolisme in een minimalistisch, nogal overschat meditatief drama dat vooral opvalt vanwege Bressons schijnbare obsessie met handen en het feit dat een ezel alle tegenspelers van het scherm speelt terwijl hij tussen verschillende eigenaren heen en weer slingert. Stilistisch bij vlagen interessant maar meestal pretentieus en bij lange na niet zo veelzeggend als veel gerespecteerde critici ons al decennialang trachten te doen geloven.

Een uur lang is dit pure perfectie en heeft het er alle schijn van dat dit de beste film van de eeuw kan zijn. Maar de stroom aan visueel verbluffende, intelligente ideeën raakt op en de laatste 45 minuten zijn conventioneel en - gezien alles wat eraan vooraf ging - ronduit teleurstellend. In november 1920 wordt Albert Maillard [Albert Dupontel], een oorlogsveteraan, in Marokko door een officier ondervraagd over een misdaad die hij zou hebben gepleegd. Dat verhaal begint op 9 november 1918, de dag waarop kapitein D'Haulney Pradelle [Laurent Lafitte], de commandant van de eenheid waartoe Maillard behoort, het bericht krijgt dat er mogelijk een wapenstilstand komt en dat hij nadere orders moet afwachten. Maar de oorlogszuchtige Pradelle veroorzaakt op sluwe wijze een list waarmee hij toch nog een veldslag uitlokt. Maillard komt bijna om het leven maar wordt gered door Edouard Péricourt [Nahuel Pérez Biscayart], die echter zelf zijn volledige onderkaak verliest. Maar nu de oorlog voorbij is kunnen de twee hun oude leven niet meer oppakken en moeten Albert en Edouard een plan verzinnen om te overleven... en, als het even kan, wraak te nemen op Pradelle.

Het trackingshot waarin een herdershond over het beruchte Niemandsland draaft om een boodschap af te geven, is al een visueel huzarenstukje en de scènes op het slagveld zijn duidelijk geïnspireerd door Paths of Glory en All Quiet on the Western Front (1930), de beste films over The Great War aller tijden. Het scenario weet je keer op keer te verbluffen met vaak inktzwarte humor - de 'gastarbeiders' op de begraafplaats, Alberts 'gevechten' met minder gelukkige oorlogsveteranen - een sterk romantische element en een prettige, ironische inslag. De zorgvuldig ontworpen, oogstrelende sets en de prachtige maskers maken dit tot een lust voor het oog. Maar zodra 'het plan' is gesmeed blijkt de koek op te zijn en voltrekt zich een vrij voorspelbaar melodramatisch verhaal af dat je doet afvragen waarom ze deze film niet een half uur hadden ingekort. Zit dicht tegen een meesterwerk aan, maar uiteindelijk overheerst de teleurstelling.

Julien [Gaspard Manesse] en zijn oudere broer François [Stanislas Carré de Malberg] worden in 1943 naar een katholiek internaat gestuurd omdat het in Parijs niet veilig voor ze zou zijn. Julien raakt daar bevriend met een andere nieuweling, Jean Bonnet [Raphael Fejtö] die vaak het doelpunt is van pesterijen. Julien merkt dat de schoolleiders van het internaat Jean anders behandelen en begint langzaam maar zeker te begrijpen waarom dat zo is. Malles meest persoonlijke film is gebaseerd op een incident uit zijn jeugd. Een intelligent en buitengewoon indringend portret van een onschuldige jeugd en hoe door de buitenwereld opgelegde labels onderlinge relaties beïnvloeden.

Voor degenen die enigszins bekend zijn met het werk van Audrey Hepburn is er niets nieuws onder de zon in deze weinig diepgravende lofzang op de actrice die een stijlicoon werd en langdurig succes in Hollywood opgaf om voor haar kinderen te zorgen. De nimmer aflatende stroom aan lofbetuigingen (tel maar eens hoe vaak het woord 'icoon' voorbij komt) door vrienden en collega's onderstreept de eenzijdigheid van dit portret. Coan sprak echter ook met Hepburns kinderen en er zijn veel audio-fragmenten waarin Audrey zélf vertelt over haar professionele en persoonlijke ervaringen. Dat geeft deze documentaire wat meer gewicht. Bovendien is het beeldmateriaal uitstekend geselecteerd, ook al is het laatste kwart meer een promo voor Unicef. Het gebruik van balletdansers om een fase uit Audreys leven uit te beelden was onverstandig.

Audrie Pott en Daisy Coleman maakten afzonderlijk van elkaar hetzelfde mee. Deze minderjarige tieners waren zo dronken dat een aantal jongens hen seksueel vernederde en beelden daarvan verspreidde. Beide n probeerden een einde te maken aan hun leven, alleen Daisy slaagde daar niet in. Wat deze terugblik onderscheidt van andere documentaires over seksueel misbruik, is dat twee van de verantwoordelijken voor de vernedering van Daisy (anoniem) juridisch verplicht werden om mee te werken aan deze documentaire. Hun verklaringen zijn veelzeggend, maar dat geldt zeker ook voor Darren White, de sheriff van Nodaway County. Zij schetsen de toxische mannencultuur die (blijkbaar) typerend is voor dit soort Amerikaanse stadjes.

Na een aantal jaren in België te hebben gewoond, keert Koffi [Marc Zinga] met zijn zwangere verloofde Alice [Lucie Debay] terug naar zijn geboorteland Congo om de zegen van zijn familie te krijgen. Hij krijgt bepaald geen warm onthaal en Alice moet toekijken hoe de familie en de plaatselijke gemeenschap Koffi onderwerpen aan mystieke, angstaanjagend ogende rituelen. Deze verhaallijn wordt meerdere keren onderbroken door wat lijkt op flashbacks, waarin de leiders van twee rivaliserende jeugdbendes elkaar uitdagen. Ik weet nog steeds niet wat het verband is tussen de verschillende verhaallijnen en vond het vooral verwarrend. Schrijver en coscenarist Baloji heeft wel gevoel voor sfeer en is een filmmaker om in de gaten te houden, maar deze debuutfilm lijkt me voor Westerse kijkers onvoldoende toegankelijk. Vernieuwend is het wel, hopelijk blijkt dat in de toekomst een positieve kwalificatie te zijn.

Nadat een vader zelfmoord heeft gepleegd, komen zijn volwassen dochters met hun partners voor het eerst in lange tijd samen bij moeder [Meryl Streep]. Uiteraard komt er een hoop oud zeer boven, wat resulteert in een acteerduel met een cast om je vingers bij af te likken, waarbij Streep en Julia Roberts (als de oudste dochter) de sterrollen hebben, maar dit is werkelijk een ensemblestuk en de volledige cast levert prima werk af. Het is alleen jammer dat het materiaal wat stoffig is, het is allemaal al eens gedaan en daardoor slaagt de film er niet in om je mee te slepen in de familiesores.

Veel gepraat, weinig actie (laat staan iets memorabels) in deze ultragoedkope rip-off van rip-offs van The Exorcist. Slaap lekker!