Meningen

Alweer een film over de laatste jaren van Vincent van Gogh? Inderdaad, maar dit is de eerste keer dat de filmmakers werkelijk proberen (en er met vlag in wimpel in slagen) om in het verwarde hoofd van de even geniale als grillige kunstenaar te kruipen. Het is onbegrijpelijk dat regisseur Julian Schnabel, cameraman Benoit Delhomme en niet te vergeten componist Tatiana Lisovkaia over het hoofd zijn gezien door The Academy. Zij leveren allemaal een fabelachtige tour-de-force af in een film die alle registers van de filmkunst open trekt en ons trakteert op een visuele traktatie. Dat alles zou gemakkelijk unnen afleiden van de hoofdpersoon, maar Willem Dafoe is ronduit fenomenaal en zet Van Gogh neer als de gevoelige , constant aan zichzelf twijfelende, dwangmatige schilder wiens liefde voor de natuur ons leerde om anders naar die wereld te kijken. De film heeft meer weg van Rembrandt Fecit 1669 (1977) dan van Lust for Life (1956), maar laat dat AUB een aanbeveling zijn!

La Ciotat is een stadje aan de kust van Zuid-Frankrijk dat vroeger een belangrijke havenplaats was. De haven is nog steeds in gebruik, maar de stad heeft veel van zijn glans verloren. Een aantal probleemjongeren moet in de zomer meedoen aan een workshop en Antoine [Matthieu Lucci] sluit zich aan bij een workshop roman schrijven onder leiding van de gevierde schrijfster Olivia Dejazet [Marina Foïs]. De bedoeling is dat de deelnemers gezamenlijk tot een plot komen en dit ook samen uitwerken. Dat leidt tot heftige discussies, meestal aangezwengeld door Antoine zelf. Even geschrokken als geïntrigeerd door Antoines bijdrage aan het groepsproces, zoekt Olivia toenadering tot Antoine in de hoop zo zijn ware aard te ontdekken.

Laurent Cantet maakt goed gebruik van de locatie en weet het gevoel van verval en verveling, een belangrijk motief, doeltreffend te visualiseren. Lucci is uitstekend in de hoofdrol, waarbij hij op subtiele wijze een glimp van de duistere kant van zijn karakter toont, maar ook de sympathieke kant, vooral in de scènes met zijn jonge neefje. De andere deelnemers aan de workshop zijn ook goed neergezet en de heftige discussies leveren spannende momenten op. Het blijft echter teveel bij gepraat en er zijn teveel trage sequenties. Bovendien is de ontknoping teleurstellend, zeker gezien de dramatische opbouw naar die finale.

Nadat zijn broer is gestorven terwijl hij in hechtenis leidt Karim [Sami Slimane] een massale opstand tegen de politie in de wijk Athena. Zijn oudere broer Abdel [Dali Benssalah], een oorlogsveteraan die nu bij de politie werkt, probeert zijn invloed aan te wenden om zijn broer te kalmeren en de gemoederen in de wijk te sussen. Moktar [Ouassini Embarek], de oudste broer, heeft zo zijn eigen dubbele motieven om de rust te doen terug te keren. Onervaren agent Jérôme [Anthony Bajon] geraakt tussen twee vuren in deze dynamische, voortreffelijk geregisseerde actiethriller dat de tekortkomingen van het (oppervlakkige) scenario niet kan verhullen.

Als je de drie 'verfilmingen' uit 1912 - het jaar van de ramp - niet meetelt, is dit de eerste van in totaal 5 verfilmingen van de ramp met de Titanic. De film is gemaakt in de tijd dat de geluidsfilm net zijn intrede deed en er zijn maar liefst drie versies simultaan gefilmd: een zwijgende versie, een Engelse versie en een Duitse versie met een hele andere cast. Deze recensie betreft de Britse gesproken versie en die is eigenlijk het aanzien niet waard, maar als je je probeert te verplaatsen in de bioscoopbezoeker van toen, is dit wellicht een aardig curiosum. Het verhaal is mager, het tempo ligt laag en de vertolkingen zijn soms werkelijk tenenkrommend. De toch al weinig verheffende dialogen worden soms werkelijk overdreven gearticuleerd, alsof de cast niet zeker was of het publiek het anders zou verstaan. En er zijn ook scènes die volstrekt zinloos zijn. Zo is er een longshot waarbij drie mensen onderaan een trap staan. Iemand vraagt: "Weet je waar die-en-die is?" "Nee", luidt het antwoord en vervolgens loopt één van de drie links het beeld uit en lopen de andere twee de trap op, terwijl om één of andere opeens een orkest een vrolijk jazz-deuntje speelt. Het is derhalve bijzonder rommelig gemonteerd en van spanning is al helemaal geen sprake. Maar het moet voor veel bioscoopgangers in 1929 de eerste keer geweest zijn dat ze het geluid van de zee hoorden, evenals het scala aan - iets te dik aangezette - geluiden die op de Titanic te horen waren voor en tijdens de ondergang van het schip. De hele productie lijkt gehaast in elkaar te zijn gezet om de nieuwe markt van de geluidsfilm te bedienen, maar het resultaat is een rommelige curiositeit. Ik zou wel héél graag de zwijgende versie van deze film willen zien!

Marokkaanse surfer [Fettah Lamara] legt steeds grotere afstanden langs de kust af en ervaart zowel het gevoel van vrijheid op de Atlantische Oceaan als de verschillen in cultuur. Zou hij een beter leven tegemoet kunnen varen door via Gibraltar het Europese vasteland te bereiken? Episodische film bevat veel mooie plaatjes van de Atlantische Oceaan en een parade aan spectaculaire slow motion beelden van spectaculaire stunts, afgewisseld met de stemmige overdenkingen over vrijheid, de schoonheid van de zee en de toekomst. Na een half uur is de stof in feite op en van Van Ewijk meerdere keren in herhalen.

Kapitalisme, corruptie, uitbuiting, immigratiepolitiek en feminisme verwerkt in een saai romantisch drama (min of meer) met een spookachtig laagje. Bouwvakkers in Dakar eisen dat ze eindelijk hun loon krijg uitbetaald na drie maanden werk aan een prestigeproject in de Senegalese hoofdstad, maar ze krijgen nu op rekest. Een aantal van hen besluit vervolgens de gevaarlijke reis per zee te ondernemen richting Spanje, in de hoop dat ze daar een beter leven kunnen opbouwen. Eén van hen is Suleiman die, zo moeten we in ieder geval aannemen, dol is op Ada, die zelf weer voorbestemd is te worden uitgehuwelijkt aan een man waar ze niets voor voelt.

Een wirwar aan half uitgewerkte ideeën volgt met als gevolg dat de film verwarrend en soms ronduit saai is. De bedoelingen zijn ongetwijfeld goed, maar het amateuristische acteerwerk en de wat knullige effecten betekenen dat (ook) dit schip de haven niet bereikt.

28 jaar geleden doodde de levensgevaarlijke AI-bot Harlan [Simu Liu] zijn ‘moeder’ Val Shepherd [Lana Parilla] die hem ontwierp. Wanneer generaal Jake Boothe ontdekt op welke planeet Harlan zich schuilhoudt, stuurt hij een eenheid met Kolonel Elias Bank [Sterling K. Brown] en – na enige twijfel – analist en Vals dochter Atlas [Jennifer Lopez] om Harlan te vangen en terug te brengen. Daarvoor moet Atlas zeer tegen haar zin samen zien te werken met Smith [Gregory James Cohan], de AI-bot die Atlas en haar missie beschermt. De zonneklare verwijzingen naar 2001: A Space Odyssey en Alien zijn ondoordacht, maar Lopez is erg goed en tussen de plichtmatige actiescènes door roepen scenaristen Leo Sardarian en Aron Eli Coleite op lichtvoetige wijze vragen over onze relatie met AI op die tot nadenken stemmen.

Een ingewikkelde plot over een lijst die in het bezit is van een Stasi-agent met de codenaam Spyglass [Eddie Marsin] die van plan is over te lopen vanuit Berlijn, vlak voor de val van De Muur. De platinablonde spionne Lorraine Broughton [Charlize Theron] krijgt de opdracht contact te leggen met collega David Percival [James McAvoy] zodat ze Spyglass en zijn informatie veilig over kunnen brengen naar het westen.

Een ogenschijnlijk eenvoudig plot wordt ontsierd door een aantal overbodige karakters aan de mix toe te voegen, evenals een overdaad aan twists die meestal komen op het moment dat er toch al weinig chocola valt te maken van het verhaal. Maar niet getreurd: het plot is niet meer dan een excuus voor een hele serie knokpartijen. Een standaard knokwerkje zou je zeggen, maar in de tweede helft is er één scène waarin de film zichzelf ontstijgt. Het betreft een langdurig gevecht, beginnend op de trap van een appartementencomplex, tijdens een demonstratie op Alexanderplatz. De choreografie, het camerawerk en de montage zijn meesterlijk en deze fysiek uitputtende scène bevat stuntwerk van de allerhoogste orde, alsmede een uiterst indrukwekkende tour-de-force van Charlize Theron, die haar eigen stunts deed en goed ondersteunend werk van altijd betrouwbare Marsden. Het is een geniale sequentie in een verder behoorlijk formulematige film waarin karakteracteurs Toby Jones en John Goodman nauwelijks iets te doen hebben.

Wanneer Cécile [Mélissa Barbaud] met haar man Alex [Pio Marmai] naar het ziekenhuis moet om te bevallen, vraagt ze de alleengaande buurvrouw Sandra [Valeria Bruni Tedeschi], die ze nauwelijks kennen, om op haar zoon Elliott [César Botti] te passen. Sandra gaat schoorvoetend akkoord en kan het direct goed vinden met haar ontwapenend eerlijke gast. Wat zich die dag voltrekt, zet de levens van alle betrokkenen volledig op de kop, ook voor Céciles moeder [Catherine Mouchet] en Elliotts biologische vader [Raphaël Quenard]. Een intelligent relatiedrama dat opvalt vanwege de authentieke dialogen en de onconventionele (maar realistische) reacties op de vaak pijnlijke woorden. Tedeschi heeft een onbetaalbare chemie met Botti en de baby’s/peuters die zijn zusje Lucille spelen.

Eind jaren '50 waren de titel met het woord 'Giant' erin wel een beetje opgedroogd. Toen kwam iemand op het idee dat een duikpak wel wat weg heeft van een grote bloedzuiger en een paar bescheiden aanpassingen later waren de kostuums klaar voor deze dwaze SF-horror. Meer woorden hoef ik er niet aan vuil te maken...

Beter goed gejat dan slecht verzonnen.Van originaliteit is hier geen sprake, maar Dominik Hartl en co-scenarist Armin Prediger spelen gelukkig leentjebuur bij hoogstaande zombiefilms waaronder Dead Snow en Braindead. Er is geen verhaal, slechts een excuus: dubieuze wetenschappers verspreiden onbedoeld een virus onder de mensen in een Tiroler skioord waardoor ze in zombies veranderen. Een paar niet besmette snowboarders gaan de zombies te lijf met de hulp van een doortastende barvrouw.

Niet elke grap is raak en sommige goede grappen (het vakkundige gebruik van snowboards in de strijd tegen de zombies) worden wat teveel uitgemolken, maar er zijn voldoende rake momenten en flauwe woordspelingen om de liefhebber van melige, zichzelf totaal niet serieus nemende horrorfilms tot grote tevredenheid te stemmen.

Op het moment dat een groep jonge straatcriminelen onder leiding van Moses [John Boyega] buurtbewoner en verpleegkundige Sam [Jodie Whittaker] berooft, wordt de buurt aangevallen door buitenaardse wezens. Omdat niemand de jongens serieus neemt, besluiten ze hun buurt eigenhandig te verdedigen met de weinige middelen die ze hebben. Nick Frost heeft een amusante bijrol als de lokale wiethandelaar in deze SF-actiekomedie die op intelligente wijze vooroordelen op de hak neemt, het belang toont van het kennen van je buren en laat zien waartoe straatjongeren in staat zijn als je ze iets waardevols geeft om voor te strijden. Speelfilmdebuut van John Boyega die een paar jaar later de rol van Finn speelde in Star Wars: Episode VII – The Force Awakens.

Step Up voor pianisten met een hoofdrolspeler die qua uiterlijk het midden houdt tussen Channing Tatum en Taron Egerton. Hoewel Mathieu [Jules Bencherit] niet meer dan een paar jaar les heeft gehad van zijn mentor (een buurman op leeftijd) is Pierre [Lambert Wilson], het hoofd van de afdeling muziek van het Conservatorium in Parijs, zo onder de indruk van Mathieus pianospel op een piano in een winkelcentrum, dat hij het straatschoffie koste wat kost aan zijn school wil verbinden. Sterker nog: hij is vastbesloten Mathieu zijn school te laten vertegenwoordigen op een prestigieus internationaal concours! Mathieu grijpt zijn kans, ook al omdat hij daarmee zijn taakstraf voor een mislukte inbraak ontloopt, maar (zucht) het gaat niet over rozen.

Problemen komen en verdwijnen als sneeuw voor de zon, ook in de romance met celliste Anna [Karidja Touré], maar de muziek is indrukwekkend en Wilson weet zijn personage van een diepgang te voorzien die nauwelijks op papier is terug te vinden. Fans van Kristin Scott Thomas zullen niet zozeer teleurgesteld zijn over haar spel, maar wel over haar ondankbare rol. Volgende keer beter, zullen we maar hopen.

Charlie [Morgan Saylor] pauzeert haar studie om te zorgen voor haar moeder Laura [Andrea Riseborough] in haar strijd tegen kanker. Het leven op een afgelegen kippenboerderij in New Jersey (waar de kippen ook in huis vrij rondlopen) valt Charlie tegen, ook al vanwege haar moeders eigenzinnige houding en grillige gedrag. En dan staat Solange [Catherine Deneuve] op de stoep, de grootmoeder die Charlie niet wist dat ze had. Drie generaties vrouwen zijn gedwongen om elkaar en hun familiegeschiedenis onder ogen te komen en dat terwijl de vogelgriep de levens bedreigt van Laura’s geliefde toom kippen. De sterke cast doet wat het kan, maar het verhaal is te afgezaagde en (dus) te voorspelbaar om te beklijven. De cast verdiende beter.

Amateuristisch acteerwerk en weinig subtiel religieus symbolisme in een minimalistisch, nogal overschat meditatief drama dat vooral opvalt vanwege Bressons schijnbare obsessie met handen en het feit dat een ezel alle tegenspelers van het scherm speelt terwijl hij tussen verschillende eigenaren heen en weer slingert. Stilistisch bij vlagen interessant maar meestal pretentieus en bij lange na niet zo veelzeggend als veel gerespecteerde critici ons al decennialang trachten te doen geloven.

Een uur lang is dit pure perfectie en heeft het er alle schijn van dat dit de beste film van de eeuw kan zijn. Maar de stroom aan visueel verbluffende, intelligente ideeën raakt op en de laatste 45 minuten zijn conventioneel en - gezien alles wat eraan vooraf ging - ronduit teleurstellend. In november 1920 wordt Albert Maillard [Albert Dupontel], een oorlogsveteraan, in Marokko door een officier ondervraagd over een misdaad die hij zou hebben gepleegd. Dat verhaal begint op 9 november 1918, de dag waarop kapitein D'Haulney Pradelle [Laurent Lafitte], de commandant van de eenheid waartoe Maillard behoort, het bericht krijgt dat er mogelijk een wapenstilstand komt en dat hij nadere orders moet afwachten. Maar de oorlogszuchtige Pradelle veroorzaakt op sluwe wijze een list waarmee hij toch nog een veldslag uitlokt. Maillard komt bijna om het leven maar wordt gered door Edouard Péricourt [Nahuel Pérez Biscayart], die echter zelf zijn volledige onderkaak verliest. Maar nu de oorlog voorbij is kunnen de twee hun oude leven niet meer oppakken en moeten Albert en Edouard een plan verzinnen om te overleven... en, als het even kan, wraak te nemen op Pradelle.

Het trackingshot waarin een herdershond over het beruchte Niemandsland draaft om een boodschap af te geven, is al een visueel huzarenstukje en de scènes op het slagveld zijn duidelijk geïnspireerd door Paths of Glory en All Quiet on the Western Front (1930), de beste films over The Great War aller tijden. Het scenario weet je keer op keer te verbluffen met vaak inktzwarte humor - de 'gastarbeiders' op de begraafplaats, Alberts 'gevechten' met minder gelukkige oorlogsveteranen - een sterk romantische element en een prettige, ironische inslag. De zorgvuldig ontworpen, oogstrelende sets en de prachtige maskers maken dit tot een lust voor het oog. Maar zodra 'het plan' is gesmeed blijkt de koek op te zijn en voltrekt zich een vrij voorspelbaar melodramatisch verhaal af dat je doet afvragen waarom ze deze film niet een half uur hadden ingekort. Zit dicht tegen een meesterwerk aan, maar uiteindelijk overheerst de teleurstelling.

Julien [Gaspard Manesse] en zijn oudere broer François [Stanislas Carré de Malberg] worden in 1943 naar een katholiek internaat gestuurd omdat het in Parijs niet veilig voor ze zou zijn. Julien raakt daar bevriend met een andere nieuweling, Jean Bonnet [Raphael Fejtö] die vaak het doelpunt is van pesterijen. Julien merkt dat de schoolleiders van het internaat Jean anders behandelen en begint langzaam maar zeker te begrijpen waarom dat zo is. Malles meest persoonlijke film is gebaseerd op een incident uit zijn jeugd. Een intelligent en buitengewoon indringend portret van een onschuldige jeugd en hoe door de buitenwereld opgelegde labels onderlinge relaties beïnvloeden.

Voor degenen die enigszins bekend zijn met het werk van Audrey Hepburn is er niets nieuws onder de zon in deze weinig diepgravende lofzang op de actrice die een stijlicoon werd en langdurig succes in Hollywood opgaf om voor haar kinderen te zorgen. De nimmer aflatende stroom aan lofbetuigingen (tel maar eens hoe vaak het woord 'icoon' voorbij komt) door vrienden en collega's onderstreept de eenzijdigheid van dit portret. Coan sprak echter ook met Hepburns kinderen en er zijn veel audio-fragmenten waarin Audrey zélf vertelt over haar professionele en persoonlijke ervaringen. Dat geeft deze documentaire wat meer gewicht. Bovendien is het beeldmateriaal uitstekend geselecteerd, ook al is het laatste kwart meer een promo voor Unicef. Het gebruik van balletdansers om een fase uit Audreys leven uit te beelden was onverstandig.

Audrie Pott en Daisy Coleman maakten afzonderlijk van elkaar hetzelfde mee. Deze minderjarige tieners waren zo dronken dat een aantal jongens hen seksueel vernederde en beelden daarvan verspreidde. Beide n probeerden een einde te maken aan hun leven, alleen Daisy slaagde daar niet in. Wat deze terugblik onderscheidt van andere documentaires over seksueel misbruik, is dat twee van de verantwoordelijken voor de vernedering van Daisy (anoniem) juridisch verplicht werden om mee te werken aan deze documentaire. Hun verklaringen zijn veelzeggend, maar dat geldt zeker ook voor Darren White, de sheriff van Nodaway County. Zij schetsen de toxische mannencultuur die (blijkbaar) typerend is voor dit soort Amerikaanse stadjes.

Na een aantal jaren in België te hebben gewoond, keert Koffi [Marc Zinga] met zijn zwangere verloofde Alice [Lucie Debay] terug naar zijn geboorteland Congo om de zegen van zijn familie te krijgen. Hij krijgt bepaald geen warm onthaal en Alice moet toekijken hoe de familie en de plaatselijke gemeenschap Koffi onderwerpen aan mystieke, angstaanjagend ogende rituelen. Deze verhaallijn wordt meerdere keren onderbroken door wat lijkt op flashbacks, waarin de leiders van twee rivaliserende jeugdbendes elkaar uitdagen. Ik weet nog steeds niet wat het verband is tussen de verschillende verhaallijnen en vond het vooral verwarrend. Schrijver en coscenarist Baloji heeft wel gevoel voor sfeer en is een filmmaker om in de gaten te houden, maar deze debuutfilm lijkt me voor Westerse kijkers onvoldoende toegankelijk. Vernieuwend is het wel, hopelijk blijkt dat in de toekomst een positieve kwalificatie te zijn.

Nadat een vader zelfmoord heeft gepleegd, komen zijn volwassen dochters met hun partners voor het eerst in lange tijd samen bij moeder [Meryl Streep]. Uiteraard komt er een hoop oud zeer boven, wat resulteert in een acteerduel met een cast om je vingers bij af te likken, waarbij Streep en Julia Roberts (als de oudste dochter) de sterrollen hebben, maar dit is werkelijk een ensemblestuk en de volledige cast levert prima werk af. Het is alleen jammer dat het materiaal wat stoffig is, het is allemaal al eens gedaan en daardoor slaagt de film er niet in om je mee te slepen in de familiesores.

Veel gepraat, weinig actie (laat staan iets memorabels) in deze ultragoedkope rip-off van rip-offs van The Exorcist. Slaap lekker!

Viorel [Cristi Puiu] hobbelt door Boekarest waar hij allerlei klusjes doet, buurt met de buren, ruzie maakt met winkelmeisjes en tussen neus en lippen een paar gasten afschiet. Puiu’s vermoedelijke antwoord op het minstens zo slaapverwekkende Jeanne Dielman van Chantal Akerman is een goed excuus voor drie uur slapen. Wie weet pak je dan nog net de verklaring voor alle ongein mee, maar ik zou er de wekker niet voor zetten. Lekker blijven slapen!

Arshalouys Martikian speelde in 1919 onder het pseudoniem Aurora Mardiganian de hoofdrol in het uiterst succesvolle Hollywoodspektakel Auction of Souls. Ze speelde zichzelf in deze reconstructie van haar ervaringen als Armeense tiener die vanaf voorjaar 1915 vrijwel haar volledige familie verloor als gevolg van de vervolging door de Turken. Tegen het einde van de oorlog kwam ze terecht in Amerika en werd ze het gezicht van wat vooral dankzij Auction of Souls en de serie nieuwsartikelen (later onder de titel ‘Ravished America’ verkocht als boek) bekend en in veel landen erkend werd als de Armeense genocide. Sahakyan gebruikt beelden van een interview met Aurora en combineert dat met animaties en fragmenten uit de 18 minuten aan beeldmateriaal van Auction of Souls dat kort na Aurora’s overlijden in 1994 opdook. Het verhaal is opmerkelijk, relevant en nog altijd controversieel omdat Turkije de Armeense genocide nog altijd weigert te erkennen. Maar het gebruik van de melodramatische beelden uit Auction of Souls en de monotone voice-over van Petrossian beperken de emotionele impact van dit verhaal.

Aurore [Agnès Jaoui] is een gescheiden moeder die op het moment dat ze in de menopauze belandt besluit haar leven om te gooien. Haar hoogzwangere zus [Sarah Suco] en dochter Lucie [Lou roy-Lecollinet] die bezig is haar eigen leven op te bouwen eisen echter veel aandacht op. En dan ontmoet ze Hervé [Eric Viellard], een getrouwde jeugdliefde met wie ze een affaire begint. Vrij afgezaagd verhaal over het moment waarop je lichaam je begint te vertellen dat je ‘oud’ bent bevat vermakelijke terzijdes en profiteert van Jaoui’s authentieke spel en goede komische timing.

Een film in drie delen, en ze zijn niet allemaal even goed. Het eerste deel, waarin Katja [Diane Kruger] het verlies van haar gezin probeert te verwerken, is een goed geacteerd, maar weinig verrassend psychologisch drama dat zich vooral richt op het rouwverwerkingsproces. Het tweede deel richt zich eerst op het politie-onderzoek, met een uitstekende Henning Peker als commissaris Gerrit Reetz die Katja op even omzichtige als doortastende wijze ondervraagt, en toont bovendien het verloop van de rechtszaak (Vielen Dank!). Dit deel is met zeer veel aandacht voor detail gemaakt en veruit het beste deel van de film. Het toont hoe politie de moeilijke balans probeert te vinden tussen empathie met het slachtoffer en een nuchtere kijk op de feiten en de bewijzen die voor handen liggen, alsmede de zakelijke manier waarop de rechtszaak verloopt. Het laatste deel is weer een wat dwaze psychologische thriller die de tot dan toe authentieke toon van de film behoorlijk om zeep helpt. Het einde is een slappe, melodramatische uitvlucht. Een film met een ernstige identiteitscrisis, een paar enorme plotgaten en een bijzonder twijfelachtige moraal.

J.T. LeRoy was voor velen binnen en buiten de literaire wereld een vernieuwer, de stem van een generatie. "Sarah" en "The Heart Is Deceitful Above All Things" waren zeer succesvol. Maar J.T. LeRoy volgde het voorbeeld van o.a. Thomas Pynchon en J.D. Salinger door zich volledig buiten de publiciteit te houden. Deels uit verlegenheid, maar vooral omdat het levensverhaal van tienerjongen J.T. LeRoy de creatie was van de feitelijke schrijver Laura Albert, een mollige, onzekere dertigplusser. In deze documentaire vertelt zij hoe en waarom zij haar schoonzusje Savannah Knoop inzette om haar alter ego te spelen tijdens interviews en lezingen. Vergelijkingen met Milli Vanilli zijn onvermijdelijk, maar als we Laura Albert moeten geloven is haar relaas een stuk complexer. Noch Savannah Knoop, noch Laura Alberts echtgenoot Geoff komen aan het woord en Laura Albert is natuurlijk niet de meest betrouwbare bron voor ‘het ware verhaal’ achter JT Leroy. "En daarom adviseren wij van WC-Eend: WC-Eend."

Op 25 december 1989 stonden het Roemeense staatshoofd Nicolae Ceaușescu en zijn echtgenote Elena terecht in een showtribunaal nadat het Roemeense leger zich tegen hen had gekeerd. Directe aanleiding voor de coup was Ceaușescu's bevel aan het leger om te schieten op demonstranten in Timișoara, maar Ceaușescu had veel meer op zijn kerfstok. Ujica stelde deze documentaire samen aan de hand van archiefmateriaal van de Roemeense staatstelevisie gedurende Ceaușescu regime functioneerde als propagandamiddel en verantwoordelijk was voor een sterk staaltje zelfverheerlijking. Wat we zien is niet alleen de Ceaușescu zoals hij zichzelf zag, maar ook hoe de Roemenen hem zagen. En, minstens zo belangrijk, de rol die ook Westerse landen als het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten speelden in het bevestigen van Ceaușescu’s status als groot staatsman. Indrukwekkend, fascinerend, maar wel wat aan de lange kant.

In 2044 is 99,7% van de menselijke bevolking gestorven aan de gevolgen klimaatverandering en een serie zonnestormen. Om de in een woestijn veranderde planeet opnieuw leefbaar te maken voor de mensheid heeft ROC Corporation robots ontworpen die zich aan twee regels houden: ze mogen geen mensen pijn doen en ze mogen zichzelf of elkaar niet veranderen. ROC roept de hulp in van verzekeringsagent Jacq Vaucan [Antonio Banderas] nadat politieagent Sean Wallace [Dylan McDermott] beweert dat hij een robot moest vernietigen omdat die het tweede protocol had geschonden. De setting is weinig origineel en het verhaal komt wat langzaam op gang, maar Ibáñez (die het scenario schreef met Igor Legarreta en Javier Sánchez Donate) werpt een aantal interessante vragen op. Melanie Griffith speelt een zogenaamde ‘klokkenmaker’ die robots programmeert en voorziet daarnaast robot Cleo van een stem. En het zijn de overtuigend functionerende robots die de film stelen, vooral in de intrigerende finale. Javier Bardem is te horen als de blauwe robot.

Dit is een film van - zoals Gabber Piet zou zeggen - hakkuh en zaguh. De in detail getoonde lijkschouwing op een onbekende jonge vrouw stelt lijkschouwers Tommy en Austin [vader en zoon] voor raadsels. Naarmate de bizarre vondsten zich opstapelen, gebeuren er ook vreemde dingen in het mortuarium. Wanneer Tommy en Austin door de combinatie van een storm en onverklaarbare storingen opgesloten komen te zitten, is er geen ontsnappen meer mogelijk... de vraag is alleen nog waaraan ze moeten ontsnappen.
Met Brian Cox en Emile Hirsch heeft deze horrorfilm een bijzonder sterke cast. Regisseur Ovredal [hoe ze je zo'n diagonaal streepje door de O?] gebruikt een sobere, effectieve cameravoering waardoor de film vooral in het eerste deel regelmatig voor kippenvelmomenten zorgt. Het tweede deel is wat conventioneler en er zit in ieder geval één ongeloofwaardige twist in - de dood van Austins vriendin Emma - maar het leidt allemaal naar een goede uitgewerkte, intelligente en bevredigende finale.
Niet voor mensen met zwakke magen, dat zal geen verrassing zijn, maar wie van onderhuidse spanning houdt krijgt waar voor zijn geld.