Meningen

Twee jaar geleden heeft Tessa [Josephine Langford] haar relatie met Hardin [Hero Fiennes Tiffin] verbroken omdat hij zonder overleg hun levensverhaal in boekvorm publiceerde “om anderen te helpen”. Mocht je het vergeten zijn, het gaat over het meest egocentrische stel uit de filmgeschiedenis. Hardin heeft een fortuin verdiend met zijn boek en reist onaangekondigd naar Lissabon om de banden aan te halen met Nathalie [Mimi Keene], met wie hij 5 jaar geleden een onenightstand had die eindigde in haar publieke vernedering. Natuurlijk wordt hij met open armen ontvangen, maar zodra hij een vleugje kritiek moet incasseren zet hij het op een zuipen. Dit gedrocht is zowaar het dieptepunt uit de tenenkrommende reeks en is vooral een promo voor Lissabon met generieke popdeuntjes en een volstrekt belachelijk verhaal, waardoor de waanzinnige ontknoping niet eens een verrassing genoemd kan worden.

Na de plotselinge dood van haar echtgenoot [Nasser Nemarzia] ontdekt Britse moslima Mary [Joanna Scanlan] dat haar man een buitenechtelijke relatie had met Genevieve [Nathalie Richard], die aan de andere kant van Het Kanaal in Calais. Mary besluit haar vermeende rivaal te confronteren maar hun eerste ontmoeting verloopt anders dan verwacht. Scanlan maakt grote indruk in dit complexe, immer boeiende drama over verlies, vergeving en verwerking met enkele verrassende, maar geloofwaardige wendingen. Speelfilmdebuut van Khan die tevens verantwoordelijk is voor het sterke scenario, met een ontroerende onthulling op het einde.

After Midnight liggen de meeste mensen te slapen. De kans is groot dat jou hetzelfde overkomt bij het zien van deze film, want het bestaat vooral uit een hoop gemopper, gemekker, gezanik en gezeur van hoofdpersonen Hank [Jeremy Gardner] en Abby [Brea Grant]. Goed, er gebeurt iets in het begin en er is een spectaculaire ontknoping, maar van enige spanningsopbouw (laat staan van suspense) is geen enkele sprake dus neem het jezelf niet kwalijk als je dit afzet voor de zeurpieten met hun drie vrienden besluiten er een karaoke-avond van te maken, ook al komt het einde dan eindelijk in zicht!

Filosofieprofessor Alma [Julia Roberts] wacht op een besluit over een vaste aanstelling op Yale University wanneer adorerende studente Maggie [Ayo Edeberi] haar vertelt dat Alma’s collega Hank [Andrew Garfield] zich schuldig heeft gemaakt aan seksueel grensoverschrijdend gedrag. Scenarist Nora Garrett gaat bewust momenten die meer duidelijkheid zouden kunnen geven uit de weg door de direct betrokkenen nadrukkelijk naar de achtergrond te verschuiven. In plaats daarvan registreert het Alma’s worsteling met de keuzes die zij maakt en fysieke problemen die steeds ernstigere vormen aannemen. Roberts was zelden zo goed, Stuhlbarg schittert als haar passief-agressieve echtgenoot. De schets van de (morele) generatiekloof is wel erg zwart-wit en de ontknoping is onbevredigend in deze spraakmakende, maar vooral frustrerende karakterschets.

In de opening van deze documentaire loopt een woordenwisseling tussen tweelingbroers Matt en Luke Goss dusdanig uit de hand dat ze bijna slaags raken. Het gebeurt in de aanloop naar een reünieconcert dat de broers in de O2-arena zouden moeten geven. Drummer Luke is nog altijd verbitterd over het feit dat zijn rol in het succes van boyband Bros is gemarginaliseerd, Matt koestert nog altijd wrok tegen zijn broer die op het hoogtepunt van hun faam besloot dat het mooi was geweest en zo een einde maakte aan het ongelofelijke succes. Ruim 25 jaar later zijn Matt en Luke, die de laatste 10 jaar nauwelijks met elkaar hebben gesproken, toch overgehaald om samen op te treden. Luke, die een verdienstelijk acteur is geworden, heeft al jaren zijn drums meer aangeraakt maar is vastbesloten om zich niet weer aan de kant te laten zetten. Matt heeft zijn zangcarrière nieuw leven ingeblazen met een een serie succesvolle shows in Las Vegas en heeft al helemaal bedacht hoe de show zou moeten verlopen.
Zeer openhartige documentaire over twee broers die qua persoonlijkheid totaal van elkaar lijken te verschillen: Luke is een bedachtzame, introverte man en Matt is ijdel en ziet zichzelf als een soort amateur-filosoof. Matts ontboezemingen over het belang van zijn bandana en zijn huisregels ('Ik sta geen ruzie toe in dit huis') en zijn ongelukkig geformuleerde wijsheden zorgen voor een onbedoelde komische noot, maar dat is een absolute bonus in een film die op prachtige wijze zowel de goede als slechte kanten van familiedynamiek - en de druk die plotseling faam met zich meebrengt - bloot legt. Daarmee is dit veel meer geworden dan een muzikale biografie of een concertfilm en hoef je helemaal geen fan van Bros te zijn om dit te kunnen waarderen. Probeer je tranen maar eens te bedwingen bij 'Garden of Forgiveness'.

Michelle Williams en Julianne Moore doen iets te nadrukkelijk een gooi naar een Oscarnominatie in deze erg melodramatische remake van de gelijknamige film van Susanne Bier uit 2006. Williams speelt de rol van Isabel, een Amerikaanse vrouw die haar leven gewijd heeft aan een weeshuis in India. Wanneer de succesvolle zakenvrouw Theresa [Julianne Moore] aangeeft een enorm bedrag aan het weeshuis te willen doneren, stelt ze als eis dat Isabel persoonlijk naar New York afreist om de zaak te beklinken. Na een vrij droge, zakelijke eerste ontmoeting nodigt Theresa Isabel uit op het huwelijksfeest van haar dochter Grace [Abby Quinn]. Zoals de titel al doet vermoeden, is dat het begin van een serie onthullingen die de levens van alle betrokkenen op zijn kop zal zetten.

De meeste aandacht zal uitgaan naar het acteerduel tussen diva's Moore en Williams, maar het is opvallend hoe gemakkelijk Abby Quinn zich staande houdt tussen de acteerkanonnen en ze bijna van het scherm speelt. Haar eerste persoonlijke ontmoeting met Isabel is een zeer nauwkeurig geregisseerd emotioneel hoogtepunt en een masterclass in klein acteren. Cudrup levert ook puik werk af als Theresa's echtgenoot Oscar, die lange tijd probeert zijn eigen emoties te onderdrukken. Regisseur/scenarist Bart Freundlich doet weliswaar iets teveel zijn best om de tranen te laten vloeien, maar slaagt er toch in je een paar keer een brok in de keel te bezorgen.

Tienerkarikaturen Tessa Young [Josephine Langford] en Hardin Scott [Hero Fiennes Riffin] stuntelen zich door de ene na de andere crisis, dan wel het gevolg van overdadige alcoholconsumptie en jaloezie, dan wel de ‘schuld’ van een ongewenst familielid, en elke crisis eindigt met de mededeling dat het toch echt voorbij is. Een stemmig, slap popdeuntje en een robbertje seks later is het weer koek en ei voor zolang het duurt. De chemie tussen de twee hoofdrolspelers was er niet en zal er ook nooit komen, maar aangezien de After-boekenreeks van Anna Scott (die meeschreef aan het scenario) uit vier delen bestaat komt er voorlopig geen einde aan deze verschrikking. Vervolg: After We Fell.

Tess [Josephine] is een bloedmooie, brave, welgestelde blondine, maar haar vriendje Hardin [Hero Fiennes Tiffin] is altijd gekleed in het zwart, heeft een flink aantal tatoeages en spreekt met een Brits accent. Het is dan ook geen verrassing dat dit romantische drama een opeenvolging is van tienerdramaclichés. Gelukkig is er om het kwartier een tienerseksscene met zo’n hijgerig, tenenkrommend popdeuntje om te onderstrepen dat Landon zich louter heeft laten inspireren door de grote hoeveelheid bagger dat dit genre al jaren teistert.

Jake [Colin Farrel], Kyra [Jodie Turner-Smith] en hun dochter Mika [Malea Emma Tjandrawidjaja] zijn aangeslagen wanneer Yang [Justin H. Min], een hulprobot die ze behandelen als een zoon en broer, niet langer meer functioneert. Het gezin vraagt hulp bij “Brothers and Sisters” in de hoop hem te recyclen, maar stuiten daarbij op technische problemen en morele dilemma’s. Regisseur Kogonada lijkt het meest van zijn kruit verschoten te hebben na de familiedanswedstrijd (die mij deed denken aan de National Bim Hour uit de beruchte muzikale campklassieker The Apple) en verzandt al snel in aanmatigend gepreek waarbij hij weliswaar enkele interessante vragen opwerpt, maar er ook in slaagt om de kijker in slaap te sussen.

Door een zonnevlam zijn de oude grenzen op Aarde verdwenen en is de regie overgenomen door War Lords. Einzelgänger, avonturier en huurling Jake [Dave Bautista] wordt door zelfverklaarde koning August [Samuel L. Jackson] ingehuurd om de Mona Lisa te stelen van generaal Volkov. De zoektocht brengt Jake naar de voormalige Maginot-linie waar hem de nodige verrassingen staan te wachten. Kurylenko mag meedoen in deze routinematige, maar goed te pruimen futuristische actiefilm.

De setting is veelbelovend: een Brits echtpaar bestaande uit kolonel Lewis Morgan [Jason Clarke] en Rachael [Keira Knightley] reist in 1946 naar het verwoeste Hamburg waar Lewis tot taak heeft een bijdrage te leveren aan het herstellen van de orde en het opsporen van de laatste Hitler-getrouwen. Het Britse leger confisceert voor hun het huis waar Stephen Lubert [Alexander Skarsgård] en zijn tienerdochter Heike [Flora Thiemann] wonen en die naar de zolderkamer worden verbannen. Helaas is dit geen thriller geworden over de klopjacht op Nazi's, maar een teleurstellend standaardwerkje over de liefdesdriehoek die ontstaat omdat Rachael zich verveelt. De acteurs halen het onderste uit de kan, maar het blijft ongeïnspireerde boeketreeksromantiek uit de tijd dat vrouwen nog weke knieën (en meer) kregen als een man ook maar enige avances maakt.

Sfeervol coming-of-age waarin de 11-jarige Sophie [Frankie Corio] met haar vader Calum [Paul Mescal] vakantie viert in Turkije. Er is een kink in de kabel maar pas na een aantal gebeurtenissen en ontmoetingen waardoor Sophie een persoonlijke groei doormaakt wordt duidelijk welke schaduw er over deze vakantie hangt. De slotonthulling is letterlijk en figuurlijk er niet één om vrolijk van te worden en het plot meandert teveel, maar Wells stijlvolle regie en het innemende spel van Corio maken veel goed.

Verfilming van het autobiografische boek van journalist ontdekkingsreiziger Ejnar Mikkelsen, die in 1909 op Groenland leider is van de zoektocht naar Ludvig Mylius-Erichsen. Erichsen en zijn manschappen kwamen om het leven tijdens een poging de noordgrens van het eiland in kaart te brengen. Deze film volgt Mikkelsen [Nikolaj Coster-Waldau] en de onervaren Iver Iversen [Joe Cole] tijdens de gevaarlijke laatste etappe van een expeditie vol tegenslagen. Ondertussen proberen de teruggekeerde expeditieleden minister van Financiën Neergaard [Charles Dance] over te halen om een nieuwe reddingsexpeditie te financieren. Prima avonturenfilm geeft inzicht in de politieke belangen van de poolexpedities van die tijd en werd een paar jaar later extra actueel door de dreiging van de VS om Groenland over te nemen.

Vissers Rakesh en Ganesh zijn grootgebracht met traditionele vismethodes. Maar de concurrentie is moordend en strengere regels (onder anderen m.b.t. nachtvissen met ledlampen) maakt het haast onmogelijk om vast te houden aan een eeuwenoude familietraditie. Enige kennis van visserij komt goed van pas om de problematiek te begrijpen. Kaur toont ook de sobere omstandigheden waaronder Rakesh en Ganesh hun gezinnen moeten onderhouden. De verhaallijn is wat aan de magere kant en hoewel dit zich aanprijst als cinema vérité zijn er veel scènes die lijken te zijn nagespeeld. Onderhoudend, maar niet geheel overtuigend.

Eigenzinnig, luchtig Uruguyaans drama in drie episodes begint met de wake voor Elena [Victoria Jorge] waarbij Adela [Chiara Houracde] zich zwijgende groot blijft houden ondanks een zichtbaar, diepgeworteld verdriet. In de episodes die volgen ontdekken we de voorgeschiedenis van deze twee beste vriendin vanuit Adela’s perspectief waarbij een belangrijke rol is weggelegd voor Luci [Eva Dans], een wederzijdse vriendin die hen bezoekt met haar zoontje. Het scenario is wat stuurloos en ontbeert diepgang, maar de charismatische cast en visuele grappen (waaronder een amusante verwijzing naar Babe en de ontknoping) houden je bij de les.

Over een periode van 5 jaar portretteerde Amalie Atkins haar tante Agatha, die zelfvoorzienend leeft op een perceel ver buiten de stad waar ze een appartement heeft. Als een mengelmoes van Klazien uit Zalk en Rob ‘Eigen Tuin’ Verlinden toont en vertelt ze hoe ze met huis- tuin- en keukenmiddelen haar oogst beschermt tegen de natuurlijke vijanden. Tussendoor licht ze een tipje van de sluier op over haar familiegeschiedenis, maar dat doet ze duidelijk met enige tegenzin. Agatha en haar levensstijl wekken interesse en bewondering op en Atkins maakt op amusante wijze gebruik van haar ervaring als beeldend kunstenaar om het visueel interessanter te maken. Door het gebrek aan persoonlijke diepgang taant de interesse naar een uurtje.

Door een bizarre samenloop van omstandigheden is Adaline Bowman [Blake Lively] sinds een auto-ongeluk in 1938 geen dag meer verouderd. Vijftien jaar lang weet ze dat geheim te houden, maar wanneer wetenschappers haar willen laten opnemen voor wetenschappelijke testen, laat ze haar dochter [Cate Richardson] achter. Sindsdien verhuist ze om de tien jaar zodat ze een nieuwe identiteit kan aannemen. Dat laat geen ruimte voor innige vriendschappen, laat staan een relatie. In 2013 valt ze echter als een blok voor Ellis [Michiel Huisman]. Sprookjesachtig romantisch drama over het nut en de waarde van (bij voorkeur samen) oud worden is behoorlijk vergezocht, maar lijdt vooral aan een gebrek aan verhaal. Lively blijkt een prima keuze voor de titelrol, maar de beste momenten komen van Lynda Boyd, als Adalines blinde vriendin en van Ellen Burstyn als haar inmiddels 80-jarige dochter, die zich moet voordoen als haar grootmoeder.

Olsen [Mel Gibson] zit op een bankje in Washington wanneer hij tot zijn schrik ontdekt dat hij het doelwit is van een aanslag. In flashbacks ontdekken we wat hiervoor de reden is in deze verwarrende en, gezien de aansprekende cast, uiterst teleurstellende thriller. Het heeft in ieder geval iets te maken met een vermeende terrorist [Barkhad Abdi] die in Antwerpen onderworpen wordt aan de meedogenloze ondervragingstechnieken van een groepje Amerikaanse agenten dat denkt dat hij een terrorist is. Het is hoe dan ook een hoop oeverloos geklets dat pas helemaal op het einde uitmondt in een niet onaardige schietpartij. De vraag is of het je tegen die tijd nog iets kan schelen hoe deze confrontatie afloopt. Ik waag dat te betwijfelen.

Druk Gyalpo is sinds 2006 de (draken)koning van Bhutan en laat regelmatig volksonderzoek plegen om het Bruto Nationaal Geluk te meten. Amber en Guna behoren tot de 75 ambtenaren die door het land reizen om die metingen te verrichten. Deze documentaire volgt het tweetal tijdens hun ontmoetingen en gesprekken met inwoners en toont ‘geluksscore’ die de geïnterviewden hebben behaald op basis van een lijst met 149 vragen in 8 categorieën. Het idee om het succes van je land te meten aan de hand van geluk in plaats van het Bruto Nationaal Product is goedbedoeld, maar wanneer Bhattarai en Zurbó zich verdiepen in enkele geïnterviewden (en Amber) blijkt het meten van geluk niet zo eenvoudig te zijn. Prachtig portret van een bijzondere cultuur toont het contrast tussen de stad en het platteland vanuit een uniek perspectief en met een prettige dosis ironische humor. Fascinerend en zeer onderhoudend.

Het is 1977 in Brazilië en het zijn roerige tijden. António [Licínio Januário] is onderweg naar Recife, waar hij zich onder een pseudoniem schuil moet houden tot hij een mogelijkheid ziet om naar het buitenland te vluchten. De redenen voor zijn geplande vlucht worden geleidelijk duidelijk in deze indrukwekkende reconstructie van de jaren 70 in een corrupt land. Het zwartkomische eerste hoofdstuk schetst de cultuur op even schokkende als hilarische wijze en de ontknoping in het derde hoofdstuk is buitengewoon spannend. Wat zich daartussen afspeelt, is door de grote hoeveelheid personages en hun complexe onderlinge relaties niet altijd even goed te volgen. Wie desondanks de concentratie op kan brengen, wacht een indrukwekkende cinematische ervaring.

De 83-jarige Sergio rouwt nog om de dood van zijn echtgenote, maar reageert vol enthousiasme op een advertentie in de krant waarin werk wordt aangeboden voor een man van 80 tot 90 jaar. Wanneer tijdens zijn sollicitatiegesprek blijkt dat het gaat om spionage raakt hij alleen maar meer geïnteresseerd. Sergio dient te infiltreren in een verzorgingstehuis waar, volgens de dochter van één van de bewoners, sprake is van diefstal, mishandeling en verwaarlozing. Sergio laat zich opnemen en is zogenaamd onderwerp van een documentaire, waardoor een cameracrew hem overdag kan filmen.

Dit uitgangspunt biedt een uniek perspectief op ouderdom. We zien hoe Sergio opleeft doordat hij een nieuw doel in zijn leven heeft, maar we geleidelijk ontdekken we ook dat er meer leven (en levenslust) in zijn medebewoners zit dan je bij aanvang zou zeggen. Sergio's noodzakelijke nieuwsgierigheid blijkt bovendien een onverwachte impact te hebben op een aantal bewoners... en uiteindelijk ook op Sergio zelf. Een afwisselend humoristisch, hartverwarmend en hartverscheurend eerbetoon aan 80-plussers met een groots verjaardagsfeest als één van de hoogtepunten. En wat betreft die misstanden in het ziekenhuis? Tja, daarvoor moet je dit juweeltje zelf bekijken.

Een beetje Kurosawa (Rashomon om precies te zijn), een beetje DeSade (met expliciete erotische scènes) en een stevige dosis eigenzinnigheid van regisseur Chan-wook Park zelf. Verfilming van de roman "Fingersmith" die zich afspeelde in Victoriaans Engeland maar hier is overgeplaatst naar Japan. Het verhaal van een Koreaans dienstmeisje dat een 'graaf' helpt haar meesteres over te halen met hem te trouwen, krijgt een boeiende wending wanneer we in het tweede deel alle gebeurtenissen vanuit een ander perspectief te zien krijgen. Het resultaat is een goed geproduceerde, zwartkomische romantische vertelling met een vleugje gruwelijkheid. Goed geacteerd, altijd verrassend maar vast en zeker niet naar ieders smaak.

Helen en Roza Citron behoorden tot het zeer selecte gezelschap dat tijdens concentratiekamp Sobibor levend wist te verlaten. Dat was vooral te danken aan het feit dat SS-officier Frank Wunsch een oogje op haar had en zelf een relatie (in zekere zin) met haar onderhield. De drie hoofdrolspeler waren bij het verschijnen van deze documentaire al jaren dood, maar zij doen elk hun versie van het verhaal. Sarfaty plaatst één en ander in een context door te spreken met andere overlevenden. De titel maakt duidelijk hoe de vork in de steel zat, maar maakt ook duidelijk waartoe mensen bereid zijn om zichzelf en de mensen van wie ze houden, zo goed en zo kwaad mogelijk, te beschermen.

Mocht je deze film toevallig in je ééntje zien, speel dan eens een spelletje 'Ontdek je Plekje' en verzin je eigen commentaar bij de eindeloze trackingshots en statische shots van de mistroostige locaties waar hoofdrolspeler Sinan doorheen loopt terwijl hij met allerhande volk discussieert over de waarde van literatuur, religie en meer van zulks. Slaapverwekkende navelstaarderij, temeer daar de film suggereert een verfilming te zijn van het boek dat aspirerend schrijver Sinan wanhopig aan de man probeert te brengen. Meer dan drie uur onuitstaanbare blablabla dat meer geschikt is voor een podcast, maar totaal niet voor cinema. Technisch prima gedaan en voor zover er sprake is van acteerwerk is dat wel in orde, maar pretentieus en ontzettend saai. Wijlen Joop Scheltens had wel raad geweten met deze filmplaatjes.

De 29-jarige Aya [Fatma Sfarr] krijgt door een samenloop van omstandigheden de kans om haar uitzichtloze leventje als hotelmedewerker te verruilen voor een zorgeloos leventje in Tunis. Ze huurt een kamer bij Lobna [Yassmine Dimassi] die haar laat kennismaken met het nachtleven. Aan de zorgeloosheid komt snel een einde wanneer Aya betrokken is bij een incident waarbij Karim [Ala BenHamad] om het leven komt en ze haar verhaal moet doen (en zich moet identificeren) bij een achterdochtige rechercheur [Nidhal Saadi]. Speelt zich af in het kielzog van de Arabische Lente, die begon in Tunesië. Barsaoui's goed geacteerde dissectie van de Tunesische samenleving levert interessante inzichten op, maar wordt overschaduwd door het vergezochte, melodramatische plot.

Aileen Wuornos was een armoedige, verpauperde zwerver die financieel overleefde door middel van prostitutie. Ze doodde in de periode van december 1989 tot september 7 van haar mannelijke klanten en staat in de VS nog steeds bekend als de eerste vrouwelijke serie-moordenaar. In januari 1991 wordt Wuornos opgepakt en een week later legt ze een bekentenis af waarbij ze benadrukt dat ze handelde uit zelfverdediging. Het verhaal rondom het gerechtelijk onderzoek en de rechtszaak die leidde tot haar doodsvonnis even bizar als fascinerend: Wuornos werd verraden door haar geliefde, de Openbare Aanklager was meer uit op een veroordeling dan op de waarheid, Wuornos nam de - op zijn zachtst gezegd - excentrieke, maar vooral zeer onervaren Steve Glazer in de arm om haar te verdedigen. Niet alleen verprutste hij de verdediging, hij verdiende ook nog een zakcentje over de rug van Wuornos als 'agent' van Arlene Pralle, die als herboren Christen besloot Aileen te adopteren en die alleen met Broomfield wil praten voor een flinke vergoeding.

Deze documentaire bestaat voor een behoorlijk deel uit archiefbeelden die, met de toelichting van Nick Broomfield, de dubieuze feiten op een rij zet en je als kijker geboeid houden. De altijd charismatische, vriendelijk klinkende Broomfield spreekt met allerlei mensen die een rol hebben gespeeld in het leven van Wuornos, of dat in ieder geval te beweren. Uiteraard zitten daar wat rare figuren bij, maar het meest schrijnend is toch wel de hypocrisie van Arlene Pralle en het opportunisme van de Openbare Aanklager die Wuornos vooral zag als een middel om stemmen te winnen. Om nog maar te zwijgen over het gescherm met auteurs- en filmrechten! Het zijn echter de gesprekken met Wuornos zelf die het meeste indruk maken en die je ongetwijfeld aan het twijfelen brengen over de ware toedracht van dit alles. Is zij het slachtoffer dat uit noodweer handelde om (verdere) verkrachting te voorkomen, of is ze toch de koelbloedige, manipulatieve seriemoordenaar? Broomfield filmt alle geïnterviewden in close-up en laat het aan de kijker om chocola te maken van hun woorden en hun gezichtsuitdrukkingen. Een pasklaar antwoord krijg je niet, maar dat deze film een stuk hypocrisie en opportunisme binnen het Amerikaanse rechtssysteem op scherpe wijze blootlegt staat buiten kijf en vooral dat maakt deze film zo interessant.

Op 9 oktober 2002, 10 jaar na haar veroordeling wegens moord op 7 mannen, werd voormalige prositutee Aileen Wuornos geëxecuteerd. Nick Broomfield volgde in 1992 het verloop van haar rechtszaak en sprak daarin uitgebreid met Wuornos. In een laatste poging om het vonnis nietig te laten verklaren, volgt er nog één zitting en daarvoor is Nick Broomfield opgeroepen als getuige. Deze documentaire begint met een terugblik op "Aileen Wuornos: The Selling Of A Serial Killer" en zet op een rijtje welke ontwikkelingen er zijn geweest in de 10 tussenliggende jaren. Het meest opvallende daarin is de veranderde verklaring van Wuornos zelf, die duidelijk verbitterd is en die haar verbitterdheid niet onder stoelen of banken steekt in haar gesprek met Broomfield. Ook nu blijft Wuornos een enigma en blijft het gissen naar de waarheid rondom de zeven moorden waardoor ze in 1992 was veroordeeld. Dit is een ongemakkelijke, maar fascinerende documentaire en net als Broomfield zul je je blijven afvragen hoe de vork nou werkelijk in de steel zit. Wanneer Wuornos glashard beweert dat ze gelogen heeft in de rechtszaak, laat Broomfield haar hartverscheurende, oprecht ogende [gelogen?] verklaring zien. Het maakt het onmogelijk om deze documentaire op de inhoud te beoordelen, maar fascinerend en beklemmend is het zeker.

Op 9 oktober 2002 werd Aileen Wuornos geëxecuteerd, omdat ze schuldig was bevonden aan de moord op en beroving van zeven mannen. De Britse documentairemaker Nick Broomfield portretteerde Wuornos in 1992 en maakte een vervolg in 2003, het jaar waarin Charlize Theron haar speelde in Monster, een gedramatiseerde reconstructie van de gebeurtenissen. De Australische beeldend kunstenaar en filmmaker Jasmine Hurst voelde een verwantschap met Aileen Wuornos, omdat ze een verleden van seksueel misbruik deelden. Ze schreven elkaar brieven en Hurst kreeg toestemming om Wuornos te interviewen. Turner werpt onderbelichte vragen op over de vooringenomenheid van de aanklager, het achterhouden van cruciaal bewijs en andere dubieuze tactieken die ertoe bijdroegen dat Wuornos werd afgeserveerd als een onbetrouwbare getuige. Dat maakt dit tot een waardevolle aanvulling op eerdere films over deze in alle opzichten tragische zaak.

Intieme, maar weinig onthullende documentaire over Levon Helm, de drummer/zanger van The Band, één van de meeste invloedrijke Amerikaanse bands van de jaren '60 en '70. Hatley filmt Helm tijdens repetities en muzikale sessies met muzikale duizendpoot Larry Campbell ter voorbereiding op wat zijn laatste studioalbum zou worden. Hoewel hij de strijd met longkanker overwon rookt hij nog steeds een kettingroker en daardoor is er van zijn unieke stemgeluid weinig over. Hoewel Helm opleeft wanneer hij muziek maakt, ontstaat al gauw een beeld van een bittere, cynische en fragiele man die de prijs van zijn levensstijl nu betaalt: hij organiseert concerten in zijn huis om de huur te kunnen betalen, terwijl Robbie Robertson (de belangrijkste liedjesschrijver van The Band) rijk is geworden van royalties. Levon stelt zich kwetsbaar op, maar over zijn leven en carrière ná The Band komen we nauwelijks iets te weten.

De gezondheid en het leefgebied van een inheemse stam in het Amazonegebied is het gevolg van een vloek en alleen Prinses Ainbo [Lola Raie] kan die vloek opheffen. Een gordeldier [Dino Andrade] en een tapir [Joe Hernandezfungeren als ‘spirituele gidsen’ zijn aanwijzingen dat dit een wanhopige poging is om Disney/Pixar te kopiëren, maar dit is in alle opzichten inferieur. Matige, soms ronduit goedkoop ogen animatie, zwakke stemvertolkingen en een slap verhaal met een voorspelbare ecologische boodschap doen dit al gauw naar de bodem zinken. Thom Hoffman komt er nog redelijk zonder kleerscheuren vanaf als slechterik DeWitt.