Aileen: Queen of the Serial Killers (2025)

Eng mens.

Weerom een degelijke crime docu uit de stal van Netflix, over de moorden en de doodstraf van de prostituee Aileen Wuornos. Tijdens een interview na de moordzaak gaf ze toe dat ze enkel de eerste moord beging na een vermeende verkrachting door een klant. De zes andere moorden beging ze blijkbaar om minder ernstige redenen, zoals een klant die drugs verhandelde en een andere klant die haar op de hand geslaan zou hebben. Je zult maar zo iemand in je auto laten instappen, hopende op een snelle wip!
Opvallend ook dat veroordeelde seriemoordenaars dikwijls fans aan de buitenzijde hebben (en zelfs mensen die verliefd op hen worden) terwijl ze op de uitvoering van hun doodstraf wachten.

Veel authentieke beelden.

Real crime over de eerste vrouwelijke serial killer.

Alhoewel ze de 3e vrouw op death row was.

Mooie docu

3/5

6.5/10

We all have our demons to fight, but not everyone wins the battle.....

Dat dus.

De zoveelste docu over Wuornos, eerlijk gezegd ben ik ze een beetje beu. Het is hetzelfde verhaal als vele seriemoordenaars, een vreselijke jeugd!

Maar er zijn miljoenen mensen met een vreselijke jeugd, maar bij de seriemoordenaars blijft het toch vooral een defect in de hersenen, maar samen met de trauma's vormen ze een gevaarlijke cocktail.

Vraag mij soms af waarom de VS zoveel seriemoordenaars heeft, er zijn er al ongeveer 3500 gekend.

Ik stoor mij bij deze serie ook aan onzin die bijna bij elke Amerikaanse true-crime terugkomt, god heeft ons Aileen doen vinden en ze onze richting uitgestuurd.....man man.

En dan die idioten die Wuornos adopteren als ze al in de gevangenis zit.....its a god thing...rijp voor opsluiting

Ze is niet eerlijk behandeld, zeker bij haar eerste slachtoffer, maar er zijn toch zeven mensen vermoord....

Aileen Wuornos is waarschijnlijk de bekendste vrouwelijke seriemoordenaar. Over haar zijn verschillende documentaires gemaakt. Ook werd over haar een speelfilm gemaakt (Monster (2003)) waarin Charlize Theron bijna onherkenbaar de hoofdrol vertolkt. De vele aandacht die aan Aileen Wournos is besteed doet de vraag rijzen of een nieuwe documentaire meer dan 20 jaren na haar dood nu echt nodig is. “Niet echt”, is mijn antwoord na het bekijken van de documentaire. In de documentaire die veel archiefmateriaal bevat dat wordt aangevuld met wat interviews, komt geen onbekende informatie boven tafel.

Toch is de documentaire het bekijken waard. Regisseur Emily Turner concentreert zich niet heel erg op de moorden, maar hanteert een andere invalshoek. Turner reconstrueert het juridische proces van de inhechtenisneming tot de terechtstelling. Een juridisch proces dat zich jaren voortsleepte en waar de nodige vraagtekens bij geplaatst kunnen worden. Bekend terrein maar door de beklemende insteek interessant. In de documentaire zien we tevens de transformatie van Wuornos die zich in beginsel strijdbaar opstelt en zich in de loop van haar hechtenis heeft berust in haar lot en er zelfs naar uitkijkt. Haar veranderende persoonlijkheid wordt helder verbeeld in talrijke interviews met Wuornos en betrokkenen alsmede door opnamen van politieverhoren. Interessant om de transformatie van de strijdbare pool naar de berustende pool zo geaccentueerd te zien worden

Duidelijke antwoorden geeft de documentaire niet. De documentaire biedt echter wel interessante aanzetten tot overpeinzing. Aileen: Queen of the Serial Killers is in tegenstelling tot zijn titel een allesbehalve sensationele documentaire. De film werpt vragen op en doet in die zin meer dan het simpelweg neerzetten van het portret van een moordenares. De film biedt geen nieuwe informatie maar zet met zijn psychologische en (maatschappij)kritische invalshoek zeker interessante vraagtekens.

Op 9 oktober 2002 werd Aileen Wuornos geëxecuteerd, omdat ze schuldig was bevonden aan de moord op en beroving van zeven mannen. De Britse documentairemaker Nick Broomfield portretteerde Wuornos in 1992 en maakte een vervolg in 2003, het jaar waarin Charlize Theron haar speelde in Monster, een gedramatiseerde reconstructie van de gebeurtenissen. De Australische beeldend kunstenaar en filmmaker Jasmine Hurst voelde een verwantschap met Aileen Wuornos, omdat ze een verleden van seksueel misbruik deelden. Ze schreven elkaar brieven en Hurst kreeg toestemming om Wuornos te interviewen. Turner werpt onderbelichte vragen op over de vooringenomenheid van de aanklager, het achterhouden van cruciaal bewijs en andere dubieuze tactieken die ertoe bijdroegen dat Wuornos werd afgeserveerd als een onbetrouwbare getuige. Dat maakt dit tot een waardevolle aanvulling op eerdere films over deze in alle opzichten tragische zaak.

Aileen: Queen of the Serial Killers is gewoon het enorm trieste verhaal van een vrouw, die vanaf jonge leeftijd de omstandigheden tegen heeft, van het rechte pad raakt en vervolgens gruwelijke misdaden gaat plegen. De documentaire laat de feiten redelijk neutraal zien en en ook hoe het Amerikaanse rechtssysteem toch wel anders is dan wat wij hier kennen. De rol van de pers moet ook niet worden onderschat en dan zijn er nog randfiguren die de vrouw in kwestie beïnvloeden met bijvoorbeeld godsdienst. Haar executie brengt tenslotte een eind aan haar leven. Het is een indrukwekkend verhaal, maar vooral erg droevig.

Er is een bepaald slag Republikeinse mannetjes met onkreukbare scheidingen en perfecte tanden dat de wereld toch steeds net iets lelijker weet te krijgen. Of zoals zo'n onuitstaanbare gladde aal als openbaar aanklager John Tanner. Ik kende het treurige verhaal van Aileen Wuornos vooral uit de prachtige film 'Monster' (2003) met Charlize Theron. Maar het is toch anders als je in archiefbeelden ziet van hoe vooringenomen en seksistisch het strafproces van start is gegaan. Deze ongepolijste dame verdiende absoluut een zware straf, maar niet ten koste van recht en rechtvaardigheid. Belangrijke details uit het proces laten. Haar onder druk zetten bij de eerste verhoren. De verkrachtingen afdoen als een bijzaak in het geheel of zelfs ontkennen.