Meningen

Philippe Lemesle [Vincent Lindon] is directeur van een fabriek in huishoudelijke artikelen dat onderdeel uitmaakt van een internationale, niet bij naam genoemde ‘groep’, Thuis klaagt hij zoveel over zijn werk dat zijn echtgenote [Sandrine Kiberlain] op het punt staat echtscheiding aan te vragen. De stress neemt alleen maar toe wanneer blijkt dat zoon Lucas [Anthony Bajou], die gebruik maakt van ‘bijzondere opvang’, een begeleider met een passer heeft aangevallen. Bovendien krijgt Philippe opdracht om 58 personeelsleden te ontslaan, terwijl dat personeel juist klaagt over enorme werkdruk. Portret van een man die volledig verstrikt raakt in zijn loyaliteit en de wil om het iedereen zoveel mogelijk naar de zin te maken. Tijdens de werkbesprekingen blijft de camera vrijwel altijd op Lindon gericht en zien we hoe de frustratie toeneemt. De vraag blijft natuurlijk hoe hij zich uit deze samenloop van omstandigheden weet te redden. Lindon is ronduit briljant, maar het dramatische hoogtepunt komt wanneer Jerry Hickey via videolink zijn opwachting maakt als Cooper, de grote baas.

Laat je niet van wijs brengen door de indrukwekkende cast. Er valt wat plezier te beleven aan Farrell vs Malkovich en Chastain vs Farrell, maar het verhaal is oppervlakkig en voorspelbaar. Ava [Jessica Chastain] is een huurmoordenaar met een strafblad, mede het gevolg van haar overdadige gebruik van drank en drugs. Haar contactpersoon en vertrouweling is Duke [John Malkovich], die gewend is aan Ava’s neuroses. Wanneer ze door die neuroses een liquidatie verpest, brengt Ava zichzelf, haar mentor en haar familie in gevaar. De knokpartijen zijn heel aardig, verder valt er bar weinig te genieten.

Omdat de aanwezigheid van “Airbreather” Spider [Champion] een gevaar is voor de Omatikaya sturen Jake [Sam Worthington] en Neytiri [Zoe Saldaña] hem weg. Dat vinden Lo’ak [Britain Dalton], Kiri [Sigourney Weaver] en Tuk [Trinity Jo-Li Bliss] niet leuk. Ze laten hun ouders achter om Spider te vergezellen en belanden in het ene na het andere avontuur. Jake en Neytiri gaat op zoek, Quaritch [Stephen Lang] sluit een verbond met de agressieve Ash People onder leiding van Varang [Oona Chaplin] en het eindigt uiteraard met een “veldslag”. Ruim drie uur met volop actie en prachtige plaatjes, maar het verhaal is voorspelbaar, de dialogen zijn afgezaagd en vooral het spel van de jonge cast laat te wensen over.

Ik heb 'm overigens in 2D gezien.

Jake Sully [Sam Worthington] heeft sinds de gebeurtenissen in Avatar vier kinderen gekregen met Neytiri [Zoe Saldaña] maar de vrede wordt verstoord wanneer Quaritch [Stephen Lang] terugkeert om wraak te nemen. En zijn militaire eenheid heeft zich nu het uiterlijk en de bijzondere krachten van de Avatars aangemeten in de hoop daarmee de strijd in hun voordeel te beslechten. Jake kan zijn volk het beste beechermen door zich te verschuilen bij het Watervolk, maar ook daar blijken ze niet veilig. Het is een raadsel waarom er vijf mensen nodig waren om een verhaal te bedenken dat volstrekt voorspelbaar en verschrikkelijk afgezaagd is. De finale heeft een paar aardige momenten maar ook daar lijkt maar geen einde aan te komen! Behoefte aan een goede nachtrust is een pré, behoefte aan een goede film zeker niet.

Radiopresentator Sara [Juliette Binoche] is al negen jaar samen met Jean [Vincent Lindon], een voormalige rugbyspeler die na een gevangenisstraf probeert de draad weer op te pakken door samen te werken met zijn oude vriend François [Grégoire Colin]. Dat François en Sara een langdurige relatie hebben gehad is voor Jean geen obstakel, maar bij Sara zorgt het aanhalen van de banden met haar ex oude, onverwerkte gevoelens naar boven. Voer voor een oppervlakkig boeketreeksprulletje, maar Denis maakt er een uiterst intiem en spannend relatiedrama van door de hoofdpersonen veelvuldig gevangen te houden in vele extreme close-ups en het sublieme spel van Binoche en Lindon resulteert in een indrukwekkende explosie van emoties.

We hebben Adam Kent/Superbat [Stephen Rannazzisi], Jean Wonder [Amy Smart], een belabberder imitatie van Heath Ledger en Cesar Romero in Dark Jokester [Simon Rex] en Beaverine [Tony Cavalero]. Originaliteit is niet het sterkste punt van scenarist Richard Dane Scott, maar gelukkig is de regie en het acteerwerk net zo amateuristisch. Een schoolproject voor beginnende tieners die nog niets begrijpen van het filmvak of de filmkunst. Een lowbudget-versie van een film van Jason Friedberg en Aaron Seltzer. En ik dacht (en hoopte) dat we hier voorgoed van waren bevrijd!

“The tesseract has awakened” op Aarde en de Chitauri volgen hun ‘leider’ Loki [Tom Hiddleston] naar Aarde om deze onbeperkte energiebron op te kunnen eisen. Loki hypnotiseert Hawkeye [Jeremy Renner] die daardoor een belangrijke sta-in-de-weg is voor de Avengers, die uiteraard willen voorkomen dat Loki kans ziet om de Tesseract voor zijn kwade doeleinden in kan zetten. Whedon slaagt er wonderwel in om de vele karakters voldoende ruimte te geven om meer dan een figurant te worden. Vooral het subplot met David Banner [Mark Ruffalo] en Natasha Romanoff [Scarlett Johansson] is interessant. Het is jammer dat de finale slechts een excuus is om een stad op spectaculaire wijze (met uitstekende special effects) volledig in puin te leggen. Origineel is anders, wat dat betreft. Vervolg: Avengers: Age of Ultron.

Jonathan Stark [Robert Downey Jr.] en David Banner [Mark Ruffalo] hebben het programma Ultron ontworpen om de wereld te beschermen. Hoewel deze vorm van AI bewaakt wordt door Jarvis [stem: Paul Bettany] weet Ultron zichzelf een fysieke vorm te geven (met de stem van James Spader). En Ultron blijkt een visie te hebben op de strijd tussen goed en kwaad die de mensheid bedreigt. The Avengers zijn op zoek naar Loki’s scepter en een blik nieuwe superhelden – het gevolg van een experiment van HYDRA – mengt zich in de strijd waardoor het er niet overzichtelijker wordt. En het is uiteindelijk slechts een opzet naar het volgende deel: Avengers: Infinity War.

Thanos [Josh Brolin] heeft met behulp van de zes stenen die hij verzamelde in 'Infinity War' van de menselijke bevolking op aarde gehalveerd. De nog levende Avengers rouwen om hun verloren vrienden, totdat de doodgewaande Scott Lang [Paul Rudd] opeens op de stoep verschijnt bij Clint Barton [Jeremy Renner] en Natasha Romanoff [Scarlett Johansson]. Hier wordt het verhaal wat technisch, maar Scott heeft in ieder geval een idee hoe de resterende Avengers terug kunnen keren in de tijd en kunnen voorkomen dat Thanos die zes stenen in handen krijgt. Daarvoor hebben ze de hulp nodig van de briljante Jonathan Stark [Robert Downey Jr], maar die heeft het geluk gehad dat zijn geliefde Pepper Potts [Gwyneth Paltrow] en hun kind nog leven en is bang ze alsnog kwijt te raken.

Het slotakkoord in de Avengers-quadrilogy heeft een sombere, meditatieve toon, maar door te kiezen voor karakterisering en psychologische diepgang in plaats van bombastisch geweld wordt de zeer getalenteerde cast niet overschreeuwd door lawaaiige explosies en special effects. Christopher Markus en Stephen McFeely zijn bovendien met een complex plot gekomen waardoor de karakters door middel van tijdreizen terug keren naar momenten uit de eerdere Avengers-films, maar dat levert alleen verwarring op wanneer dat de bedoeling is. Een film waar je eindeloos essays over kunt schrijven. Ik geloof dat het verhaal een metafoor is voor de (haast onmogelijke) strijd tegen klimaatverandering en dat de epiloog een metafoor is voor de sociale en politieke veranderingen die de wereld heeft ondergaan en nog steeds ondergaat. Het feit dat je eindeloos na kunt praten over de betekenis van een Marvelfilm onderstreept het feit dat dit sowieso één van de meest intelligente films uit de succesvolle serie is.

De Avengers zijn opgesplitst in twee kampen: het kamp Iron Man [Robert Downey Jr] en het kamp Captain America [Chris Evans]. Maar wanneer Thanos [Josh Brolin]. de pleegvader van Gamora [Zoe Saldana], één van de Guardians of the Galaxy, op jacht is naar zes mystieke ringen waarmee hij het heelal wil redden van de overbevolking die het leven bedreigt, moeten beide kampen, met de hulp van The Guardians of the Galaxy en van hun nieuwe bondgenoot Black Panther [Chadwick Boseman], de stenen die zij in bewaring hebben met hand en tand verdedigen.

Natuurlijk zit de film vol spectaculaire special effects en is er de weinig verrassende, plichtmatige epische veldslag. Maar scenaristen Christopher Markus en Stephen McFeely hebben gezorgd voor een perfecte mix van actie, sentiment en humor in een franchise waarin die balans - mede door de grote hoeveelheid aan vaststaande en geliefde karakters - haast onmogelijk valt te bereiken. Lang niet alle helden komen even goed uit de verf, maar de special effects - vooral betreffende Dr Strange [Benedict Cumberbatch] en Wong [Benedict Wong] - zijn ronduit formidabel. Het zijn echter de persoonlijke drama's die je het meest bijblijven. De confrontaties tussen Gamora en Thanos zijn onvergetelijk en voorzien deze film van een bewonderenswaardige en effectieve emotionele diepgang. Josh Brolin geeft op adembenemende wijze gestalte aan Thanos, die met zijn complexe motieven en multidimensionale karakter behoort tot de best geschreven filmschurken aller tijden. Het einde is weliswaar wat abrupt, maar er schijnt nog een scène na de credits te zijn. Die heb ik gemist maar doet hopelijk niet al teveel afbreuk aan wat er aan vooraf is gegaan.

Deze recensie betreft de versie van 84 minuten. David Wark Griffith weet op aardige wijze elementen uit 'The Tell-Tale Heart' en het gedicht 'Annabel Lee' van Edgar Allan Poe te verwerken tot (zoals de alternatieve titel 'Thou Shalt Not Kill' al doet vermoeden) een prekerig melodrama. Het happy end is nogal geforceerd, maar deze film is zeker de moeite van het bekijken waard omdat het de laatste film is die Griffith maakte voor zijn epische meesterwerk The Birth of a Nation (1915). Opvallend is het subtiele acteerwerk en het effectieve gebruik van close-ups om het drama te verhogen. Henry B. Walthall, die de hoofdrol zou spelen in The Birth Of A Nation, is uitstekend in de hoofdrol en Blanche Sweet speelt de charmante, maar ietwat naïeve love-interest. Geen meesterwerk, maar een must voor filmhistorici.

De aanwezigheid van Isabelle Huppert alleen wekt al de verwachting van een kwaliteitsfilm, maar die kwaliteit is ver te zoeken in dit onsamenhangende drama over een filosofiedocente [Huppert] die op school te maken krijgt met studentenprotesten, bezig is met onderhandelingen over een hernieuwde uitgave van een boek, regelmatig telefoontjes krijgt van haar depressieve moeder [Edith Scobb] die dreigt een einde te maken aan haar leven en ook nog eens moet verwerken dat haar echtgenoot [André Marcon] een buitenechtelijke affaire heeft. Fraai camerawerk van Denis Lenoir is een pluspuntje, maar tenzij je werkelijk alles van Huppert gezien wil hebben is dit verspilling van je tijd.

Een geoloog [Tuva Novotny] gaat met haar (bijna) ex-man [Peter Franzén], haar dochter [Felicia Maxime] en haar huidige geliefde [Kardo Razzazi] op zoek naar haar zoon [Edvin Ryding]. Die is verdwenen bij een feestje in de buurt van de grootste mijn ter wereld, waar het gevaar op aardbevingen en instorting constant is. Onderlinge verhoudingen en het verloop van de reddingsoperatie vertonen sterke overeenkomsten met rampenklassieker The Poseidon Adventure. En dat is in dit geval geen bezwaar.

Jorg [Bas Vuister] komt uit een boerenfamilie die met lede ogen toeziet hoe het familiebedrijf op z’n laatste poten loopt en hoe stedelijke nieuwbouw het vertrouwde platteland verdrijft. Hij en zijn vrienden reageren hun frustratie af op nieuwkomers met een migratieachtergrond waaronder Mahmoud [Mimoun Achak], maar die schroomt niet om terug te vechten. Film uit de serie ‘One Night Stand’ over urbanisatie en de sociale spanningen die het veroorzaakt maakt goed gebruik van locaties en is over het algemeen goed geacteerd door en grotendeels uit amateurs bestaande cast, maar is weinig diepgravend.

Een mysterieus incident zorgt voor een wereldwijde stroomstoring en een ontregeling van de menselijke biologische klok, waardoor bijna niemand meer kan slapen. In de wetenschap dat het gebrek aan slaap leidt tot waanzin en uiteindelijk de dood is alle hoop gevestigd op een slaapwetenschapper [Jennifer Jason Leigh]. Een moeder [Gina Rodriguez] en ex-junkie ontdekt dat haar 10-jarige dochter [Ariana Greenblatt] een van de weinigen is die nog wel kan slapen en begint met hulp van haar zoon [Lucius Hoyos] aan een race tegen de tijd om haar dochter in veiligheid te brengen. Schoolvoorbeeld van een scenario met een intrigerend uitgangspunt en originele ideeën dat een doodlopende straat inloopt en abrupt en onbevredigend eindigt.

Archeoloog Matthew Corbeck [Charlton Heston] en zijn hoogzwangere echtgenote Anne [Jill Townsend] bevinden zich in Egypte waar Matthew samen met zijn collega Jane Turner [Susannah York] op zoek is naar de tombe van een Egyptische prinses. Matthews obsessieve zoektocht zet zijn huwelijk onder druk en leidt tot een aantal noodlottige ongelukken, maar wanneer Jane de ingang van de tombe ontdekt is Matthew in de zevende hemel. Wanneer hij de tombe van de prinses vindt kan hij zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Het moment waarop hij de tombe openbreekt valt echter precies samen met het moment waarop Anne, twee maanden te vroeg, komt te bevallen van Margaret. Zou er een verband zijn?

Dit eerste half uur is veelbelovend, maar vervolgens springt het verhaal naar 'het heden', oftewel exact 18 jaar later. De kijker weet allang dat Margarets 18e verjaardag geen reden zal zijn voor een feestje, maar dan moeten we zo'n 45 minuten wachten tot Matthew zich dat eindelijk realiseert. Dan pas is er sprake van enige echte spanningsopbouw en eindigt deze horrorfilm met een paar aardige executies en aanverwante schrikeffecten. Dat is wel wat aan de late kant.

1921 van 1914 tot 1919 zijn meer dan 1 miljoen Britten omgekomen als gevolg van de oorlog of de griepepidemie, waardoor het ook wel ‘de tijd van de geesten’ wordt genoemd. Florence Cathcart [Rebecca Hall] onderzoekt vermeende geestverschijningen, ogenschijnlijk om charlatans te ontmaskeren, maar haar ware motieven zijn zeer persoonlijk. Robert Mallory [Dominic West] nodigt haar uit op kostschool voor jonges waar de geest rondwaart van een jongen die daar is vermoord. Eenmaal daar krijgt Florence last van waanbeelden – of zijn het herinneringen? – die haar onderzoek aanzienlijk moeilijker maken. Een sterke cast maakt het meeste van een niet bijster origineel spookverhaal dat weliswaar enkele sfeervolle momenten heeft, maar de zaak verpest met een zwakke ontknoping.

Negen satirische sketches waarin Iraanse burgers van alle leeftijden te maken krijgen met bureaucratie of opgelegde normen en waarden. Gefilmd met een statische camera waarin we het ‘slachtoffer’ te zien en de bureaucraat of moralist slechts horen. Altijd amusant, ook al zijn de satirische punten soms snel gemaakt. Daar staat een aantal juweeltjes tegenover. Mijn favorieten: een meisje [Afghavan Shabani] dat een schoolkostuum krijgt aangemeten (met een glansrol voor de koptelefoon), een regisseur [Farzin Mohades] die zijn scenario moet aanpassen en een vrouw van middelbare leeftijd [Goha Kheirandish] die op zoek is naar haar chihuahua.

Een Gouden Palm is allang geen aanbeveling meer, want op een enkele uitzondering na zijn de films die prijzen winnen in Cannes zeer matig. Helaas is deze winnaar in de categorie 'beste actrice' geen uitzondering op die gouden regel. Veelal op amateuristische wijze met de hand gefilmd, al zullen de verdedigers dat ongetwijfeld bestempelen als 'artistiek' en 'gepast claustrofobisch'. Ik vrees echter dat ze er niet in zullen slagen mij ervan te overtuigen dat er artistieke waarde valt te ontlenen aan een lange scène waarin hoofdpersoon Ayka door een ijskoud Moskou loopt. Na een tijdje heeft ze het koud en is ze doodmoe, maar we zien alleen de rug van Samal Yeslyamova dus van acteren is geen sprake. Ongeveer net zo zinloos is een shot van Ayka die een roltrap neemt en vervolgens een metro instapt. Yep, het is verrekte druk, maar waarom Sergei Dvortsevoy daar minuten voor nodig meent te hebben is een volstrekt raadsel.

De hoofdpersoon is illegaal in Rusland en heeft kort na haar bevalling haar zoon in de steek gelaten. Ze heeft een flinke schuld uitstaan maar probeert haar schuldeisers te ontlopen, maar pas laat in de film krijgen we inzicht in de reden voor die schuld en het maakt haar toch al ondoorgrondelijke bepaald niet sympathieker. Een gebrek aan achtergrondinformatie en karakterisering en een - mede daardoor - ééndimensionale vertolking maken dit sowieso tot een erg zware zit. Dierenliefhebbers dienen te weten dat er nogal wat onaangename scènes zijn, en dan heb ik het niet over het plukken van kippen.