Avec Amour et Acharnement (2022)

Nieuwe Denis met een fijne cast, kom maar op.

Met het acteerdebuut van Hana Magimel, de dochter van Juliette Binoche en Benoît Magimel.

Vanaf 15 september 2022 in de bioscoop (Cherry Pickers)

Radiopresentator Sara [Juliette Binoche] is al negen jaar samen met Jean [Vincent Lindon], een voormalige rugbyspeler die na een gevangenisstraf probeert de draad weer op te pakken door samen te werken met zijn oude vriend François [Grégoire Colin]. Dat François en Sara een langdurige relatie hebben gehad is voor Jean geen obstakel, maar bij Sara zorgt het aanhalen van de banden met haar ex oude, onverwerkte gevoelens naar boven. Voer voor een oppervlakkig boeketreeksprulletje, maar Denis maakt er een uiterst intiem en spannend relatiedrama van door de hoofdpersonen veelvuldig gevangen te houden in vele extreme close-ups en het sublieme spel van Binoche en Lindon resulteert in een indrukwekkende explosie van emoties.

Het verhaal volgt een vrij standaard patroon. Het begint met een volmaakte liefdesrelatie, geen vuiltje aan de lucht, en dan gebeurt er iets waardoor de liefde langzaam maar zeker afbrokkelt. Dat 'iets' is in dit geval de komst van een derde personage: zakelijk partner en soort-van vriend van hem, ex-geliefde van haar. Oude liefde roest niet en alles gaat kapot.

De film wist me niet te grijpen. Aanvankelijk deels omdat er op een nogal knullige informatie werd gegeven via dialogen. ("Je weet toch dat [iets wat de gesprekspartner uiteraard weet, maar nu weet de kijker het ook]). Toen we als kijker wisten wat we van de maker moesten weten en die ergernis weg-ebde, werd het helaas niet veel boeiender.

Het drama was denk ik te klein, de liefde was niet diep genoeg geworteld, er stond wat mij betreft weinig op het spel. Aan het einde dacht ik: nou, prima toch dat ze uit elkaar gaan? Eind goed, al goed.

Het lijkt of de filmmakers vol hebben ingezet de talenten van acteerkanon Juliette Binoche….
Inzoomen op haar en draaien maar… Binoche stelt zeker niet teleur, maar de film wel.

Vooral omdat ze , Sara nogal plotsklaps verliefd moet worden op haar ex Francois, als een overjarige bakvis
Als ze alleen zijn naam maar hoort….. terwijl dat op het scherm helemaal niet invoelbaar is, vooral omdat de rol van Francois maar klein is, en het zeker niet op te maken is uit hun interactie. De gehele focus ligt op Hoe dat uitpakt voor het stel, Sara en Jean (acteert ook uitstekend). Op deze manier wordt een op zich spannend gegeven niet erg spannend in de film.
Hier had meer ingezeten…

Niet mijn film, en wellicht ook nog eens een verkeerd moment, maar ik kon het echt niet worden met dit ding. Terwijl ik Claire Denis toch best hoog heb zitten, en Lindon en Binoche helemaal. Maar het epos verliest zich in teveel getob, en dan zonder dat daar enig uitzicht op een goede afloop inzit. Dan denk ik al gauw, maar jullie zijn toch allemaal min of meer volwassen mensen, het is niet alsof je dit soort pubergedoe voor het eerst meemaakt?Niet dat het er leuker van wordt, maar je kan het toch een plaats geven, en alsjeblieft zonder je zo aan te stellen.

Ook allemaal niet heel Frans, zoals ik dat dan ken. Er gaat wel eens wat mis in de liefde, maar daar zeg je dan 'C'est la vie' van, en je houdt je verdriet voor je. Tenzij het zo groot is dat het op een crime passionel uitloopt, maar de enige crime passionel die ik hier zie ontstaan is er een die Denis van een volgende film weerhoudt. Zonde van het talent van Lindon en Binoche, ik hoop ze gauw weer in een goede film te zien.

Ik ben wel gewend dat denis je wat puzzelstukjes geeft, maar zelden antwoorden. Dat leverde al een aantal topfilms op en minstens een boeiende film, maar nu gaat het voor het eerst helemaal mis.

Alle personages zijn erg onsympathiek, Sara gedraagt zich hele film als soort puberende bakvis, François is een soort Holleeder op afstand en Jean als een waardeloze vader.

Hun driehoeksverhouding start interessant en zelfs spannend, maar stort door hun gedrag halverwege compleet in elkaar omdat je ze eigenlijk geen van allen nog iets gunt. De verhaallijn tussen Jean, zoon en oma komt totaal niet uit de verf. De compleet plotselinge omslag van Sara is meermaals ongeloofwaardig.]

Nog erger zijn de momenten dat Binoche tegen zichzelf praat in lift, in bed of voor spiegel, om kijker letterlijk te vertellen wat wij ook wel zo zien. Voelt echt als een beginnend filmmaker, geen idee waarom denis dit doet, echt tenenkrommend.

Wat wil deze film zeggen? Dat je het verleden (geliefde, zoon) niet kunt wegstoppen, dat dit altijd blijft rondspoken.Meer kon ik er niet van maken.

Echt te hoge irritatiefactoren, konden het prima camerawerk en acteerwerk (vooral Lindon) niet meer goedmaken. Gelukkig eindigen de films van denis al tijden met mooi tindersticks liedje, zodat je toch nog goed afsluit.

Cameravoering en montage zijn weer dik in orde in deze Denis. Wat een originele beeldtaal heeft ze toch, zonder gimmicks of zucht naar mooie plaatjes. In tegendeel, het is eerder groezelig en slordig, non-artificieel (met nauwelijks aanvullende belichting). Fijn ook de blijvende nadruk op transport als een stijlelement doorheen het oeuvre.

Waar het misgaat bij Avec amour et Acharnement is het scenario. Zoals de anderen hier al zeggen. Veel te perfecte liefdesscènes in het eerste deel, van een stel dat al 9 jaar getrouwd is maar het lijkt of ze net 3 maanden samen zijn. Je voelt op je klompen aan dat dit, hoe perfect ook, niet stand zal houden en inderdaad, vanuit het niks gooien de personages alles overboord. Dat geschreeuw aan het eind, het past helemaal niet in de filmstijl en ik kon het ook allemaal niet invoelen.

Graag beter materiaal kiezen Claire. Dit is een beetje zonde zo.

Wat een ongezellig klinisch appartement woont het stel in. Ik snapte Jean's nostalgie voor Vitry wel.

Ik heb Binoche nog nooit in een onsympathieke rol gezien, maar hier speelt ze dus een onsympathieke vrouw, ik kan niet anders zeggen.

De ex waar ze nog steeds gevoelens voor heeft is een creep.

Een film vol cynisme en spanningen. Relatiedrama's kunnen wel interessant zijn maar hier is het allemaal enorm kunstmatig en heeft het vrij weinig dynamiek, op het stevige einde na.

Dit is een goede film. Maar je moet er wel van houden. Beetje gek verhaal en af en toe dacht ik dat we telkens iets meer informatie kregen van de regisseur over de beweegredenen waarom de hoofdpersonages iets doen en bepalende beslissingen nemen. Uiteindelijk was het dan toch niets meer dan een destructieve driehoeksverhouding tussen de twee hoofpersonen en nog een bijrol personage. En daar tussen liepen ook nog wat andere subverhaaltjes. Het is een verfilming van een roman en ik denk dat daar het hele verhaal veel beter heeft gewerkt dan hier. Het voelde toch een een beetje geforceerd allemaal in de film. Een echte klik met de hoofdpersonages lukte maar niet. Regisseur Denis probeerde het met een subtiele aanpak en sloeg mijn inziens daarmee de plank iets te vaak mis. Maar dan toch een goede film. Hoe dan? DOOR EEN WERKELIJK FANTATISCHE SOUNDTRACK! De mooiste die ik in jaren gehoord heb. Prachtig hoe gevoel en gedachtengangen klanken krijgen in deze score. Daarom toch drie sterren en het nogmaals bekijken waard.

En toen… was de film afgelopen. Het zal wel aan mij liggen, maar ik kon er uiteindelijk geen touw meer aan vastknopen. Een sombere film over een getroebleerde driehoeksverhouding, waarin iedereen zijn eigen ding doet zonder veel rekening te houden met de gevoelens van anderen. Een overbodig secundair verhaallijntje over een rebellerende tiener hangt er een beetje losjes bij. De films van Claire Denis kunnen mij over het algemeen maar matig bekoren. Hoewel ik toch een fan ben van Juliette Binoche en Vincent Lindon, is dat met deze film niet verbeterd.

Binoche speelt als vanouds wel goed, maar haar personage heeft veel weg van een

irritant, verwend kreng die eigenlijk vanaf het begin al haar man 'psychologisch' aan het

treiteren lijkt.

Het is bijna puberaal gedrag eigenlijk, waarbij ondertussen haar man allerlei rare verwijten

wordt toegesmeten. Het komt allemaal gaandeweg nogal ongeloofwaardig over. Je zou

haar gedrag misschien kunnen toeschrijven aan een labiele persoonlijkheid, maar die

indruk wordt in de film ook niet direct gewekt.

En komt de film hiermee aldoor nogal wankel over, en speelt Binoche in deze film een

van haar merkwaardigste rollen. Het acteerwerk van Binoche, maar vooral van Vincent

Lindon, weet de film toch nog enigszins te redden.

Zo hé, dit was niet slechts zeer slecht maar ronduit irritant. Dialogen als "hoe was het op je werk" met als antwoord "goed" en heel veel van dit. En dan als donderslag bij heldere hemel kan die meneer ineens hele volzinnen, nee hele kapitelen uit een boek voordragen als een monoloog aan zijn zoon om hem de les te lezen. Nee, hier klopt geen moer van. En dan mevrouw, hoe oud was ze 55? Maar met de emotionele ontwikkeling van een 15 jarige. Oftewel, deze film is een draak, het aankijken niet waard.