Au Bout des Doigts (2018)

Vanaf 1 augustus in de bioscoop (Splendid Film)

Wat is dat toch met die jonge crimineeltjes en pianotalent?

Ik sla deze over, oogt iets teveel als formulewerk.

Yep,

nog nooit zó veel clichees in één film gepropt gezien.

...En dan toch nog drie sterren?

Overbodig flutwerk dat – zoals Askikker al meldde – volledig van de clichés aan elkaar hangt. Ik weet niet of computers tegenwoordig al films maken, want deze film zou heel goed door een computer kunnen zijn gemaakt: het is puur formulewerk zonder ergens ook maar een spoor van originaliteit of authenticiteit. En wat je eveneens van een computer zou kunnen verwachten: het verhaal heeft gebreken (is niet altijd geloofwaardig) en heeft wat vreemde elementen zoals popliedjes als achtergrondmuziek bij de scenes (wel heel leuke popliedjes zoals At Last van Etta James en Where Is My Mind van The Pixies).

Aan de andere kant zijn formules en clichés niet voor niets formules en clichés die telkens worden gebruikt: ze zijn effectief gebleken om het gewenste effect te bereiken. Zo weet ook deze film een enkele keer wel te ontroeren, al is het een goedkoop gemaakt effect. De film heeft ook twee regels die ik wel mooi vond en die de film heel eventjes naar een iets hoger niveau tilde:

- ‘De muziek heeft bezit van je genomen en jij hebt bezit genomen van de muziek’

- ‘Het verschil tussen mij en jou is dat ik verloren ben geraakt in de muziek en dat jij jezelf hebt gevonden in de muziek’.

PS. Bij de omschrijving hierboven staat drama/komedie. De komedie kan ik niet plaatsen, tenzij men bedoelt dat de film lachwekkend slecht is.

Step Up voor pianisten met een hoofdrolspeler die qua uiterlijk het midden houdt tussen Channing Tatum en Taron Egerton. Hoewel Mathieu [Jules Bencherit] niet meer dan een paar jaar les heeft gehad van zijn mentor (een buurman op leeftijd) is Pierre [Lambert Wilson], het hoofd van de afdeling muziek van het Conservatorium in Parijs, zo onder de indruk van Mathieus pianospel op een piano in een winkelcentrum, dat hij het straatschoffie koste wat kost aan zijn school wil verbinden. Sterker nog: hij is vastbesloten Mathieu zijn school te laten vertegenwoordigen op een prestigieus internationaal concours! Mathieu grijpt zijn kans, ook al omdat hij daarmee zijn taakstraf voor een mislukte inbraak ontloopt, maar (zucht) het gaat niet over rozen.

Problemen komen en verdwijnen als sneeuw voor de zon, ook in de romance met celliste Anna [Karidja Touré], maar de muziek is indrukwekkend en Wilson weet zijn personage van een diepgang te voorzien die nauwelijks op papier is terug te vinden. Fans van Kristin Scott Thomas zullen niet zozeer teleurgesteld zijn over haar spel, maar wel over haar ondankbare rol. Volgende keer beter, zullen we maar hopen.

Erg vermoeiend maakbaarheidssprookje. Blank straatschoffie (want er zijn niet alleen maar zwarte straatschoffies, dat verhaal) blijkt pianogenie en ontmoet zwart meisje uit een gegoede familie dat cello speelt in klassiek orkest. Tuurlijk!

Rachmaninov meets street-rap maar dan geschreven door iemand die de laatste dertig jaar zijn studeerkamer niet verlaten heeft.

De term cliché stamt uit het Frans, wellicht wilden de makers dit helder maken bij iedereen.

1,5*

Net een voldoende voor mij. De film begon veelbelovend, vond de acteurs goed spelen en de muziekstukken op de piano waren prachtig en adembenemend. Maar tegen het einde aan zijn alle Hollywood dozen open getrokken en daarmee de film verpest. Het was alsof een kind de regie had overgenomen . Jammer

Lange zit, de muzikale stukken zijn goed maar de personages wat leeg, ook al horen ze dat niet te zijn. Het verhaaltje volgt de herkenbare voorspelbare paden en de trucendoos tegen het einde had niet speciaal gehoeven. Niet een hele vervelende film, maar het had zonder twijfel meer kunnen zijn.

Jammer.
2*

Omdat ge precies al kunt vermoeden hoe het verhaaltje zal aflopen, verwacht ge toch wat te beleven onderwege, maar dat is helaas niet het geval.
Een vlakke vertoning, zonder enige spankracht, rijk aan cliché's en met acteurs die je absoluut niet meeslepen in hun verhaal. Zelfs Kristin Scott Thomas stelt in haar karikaturale rol teleur.
We willen er wel een kleine 3 aan geven omdat succes toch wel wat emotie oplevert maar teveel moogt ge u er niet aan laten vangen.

Deze film ook eens bekeken en het was een mooie film. De film verveelde niet en boeiende van begin tot einde. De cast deed het prima en de film zag er goed uit. Geen verwachtingen bij deze film en heb me er prima mee vermaakt.

Ik kan me absoluut niet vinden in de vele negatieve commentaren hier. Het is waar dat je al vrij snel wist wat het eindresultaat zou zijn, toch boeide de film mij van het begin tot het einde.