Meningen

De Franse Revolutie zorgt voor verdeeldheid binnen de Pruisische aristocratie. Enerzijds is er veel sympathie voor het gelijkheidsbeginsel, anderzijds is er angst dat die ideologie de status quo zal doorbreken. De romantische, maar neerslachtige dichter Heinrich von Kleist [Christian Friedel] denkt in Marie [Sandra Hüller] zijn zielsverwant te hebben gevonden en vraagt haar of zij bereid is met hem een einde aan haar leven te maken. Na meerdere afwijzingen verschuift Heinrichs aandacht naar Henriette Vogel [Birt Schnöink], een eigenzinnige vrouw die getrouwd is met de stijve, conservatieve Friedrich [Stephan Grossmann]. Het verhaal wordt meerdere keren onderbroken door muzikale intermezzo’s waarvan je het idee hebt dat Hausner er iets belangrijks mee wil zeggen. Datzelfde geldt voor de rol van Allisa Wilms als het nederige, zwijgzame dienstmeisje dat regelmatig prominent in beeld is, maar geen actieve rol heeft in het verhaal. Het trage tempo en de onderkoelde acteerstijl lijkt ook een bewuste keuze, maar het is mij eerlijk gezegd een raadsel welke punt Hausner probeert te maken.

Rachel [Virginie Efira] groeit op in een Frans dorpje waar traditionele waarden over liefde en huwelijk prevaleren. Eind jaren '50 ontmoet de dan 26-jarige Rachel - die binnen haar dorp als een ouwe vrijster wordt gezien - de charismatische Philippe [Niels Schneider], een intelligente, vrijgevochten Parijzenaar. De twee beginnen een affaire, maar al gauw blijkt dat ze niet aan elkaars verwachtingen tegemoet kunnen komen. Simpel gezegd: Philippe blijkt een onuitstaanbare klootzak te zijn, maar dat weerhoudt Rachel er niet van om haar rol te spelen in een knipperlichtrelatie die zich afspeelt over zo'n 35 jaar.

Efira is prima in de hoofdrol, daarbij beholpen door make-up waarbij ze op overtuigende wijze ouder wordt, maar Philippe is zo'n onuitstaanbare eikel dat je je afvraagt waarom Rachel hem niet meteen uit haar leven bant. De belangrijkste momenten uit het verhaal vinden buiten beeld plaats, inclusief het verschijnen en plotseling verdwijnen van belangrijke karakters. Het resultaat is niet alleen episodisch, maar ronduit rommelig en wekt het gevoel op dat iemand er flink de schaar in heeft gezet. Dit had beter gewerkt als miniserie, maar zou het dan een voldoende waard zijn? Ik waag het te betwijfelen.

Hoewel de opening suggereert dat het hier gaat om een op wetenschap gebaseerde kijk op de liefde, heeft sentiment en (voor sceptici als ik in ieder geval) pretentieus gefilosofeer over de liefde hier de overhand. Gesprekken over relaties worden afgewisseld met een ratjetoe aan muzikale odes aan de liefde en een enkele wetenschappelijke bespiegelingen. Maar over de resultaten van de onderzoeken komen we helaas weinig te weten, ook al omdat het Gieling vooral te doen lijkt om eindeloos gelul over de liefde en hoe mooi dat wel kan zijn. Maar ik sluit me liever aan bij Peter Schreiber: verwacht van mij geen suikerzoet of lieflijk geluid, want die vlinders komen onderhand mijn neus en oren uit. Maar goed, naïeve romantici denken daar heel anders over.

De 15-jarige rebel Jackie [Malloray Wanecque] valt voor Clotaire [Malike Frikah], een 17-jarige pestkop die opgroeit voor galg en rad. Wat ze in elkaar zien is een raadsel, dat het een rampzalig verloop zal krijgen, spreekt voor zich en dat ze elkaar als volwassenen (gespeeld door Exarchoplous en Civil) weer ontmoeten, even voorspelbaar als bespottelijk. Het was fijn geweest als Lellouche ook maar één reden had gegeven om mee te voelen met deze personages. Helaas laaft hij zich in extreem geweld dat ons alleen maar vervreemd van Clotaire. En met een speelduur van ruim 160 minuten is dit verschrikkelijk lang. Stijlvol gefilmde gebakken lucht, maar een energieke dans op ‘A Forest’ van The Cure kan ik niet onbeloond laten.

Anaïs [Anaïs Demoustier] is een vrolijk rondfladderende en (letterlijk) gehaast levende 30-jarige vrouw die, niet lang nadat ze haar ex-vriendje tussen neus en lippen heeft verteld dat ze een abortus heeft ondergaan, de veel oudere Daniel [Denis Padalydès] ontmoet. Hun affaire wordt complex wanneer Anaïs ontdekt dat Daniel een relatie heeft met de 56-jarige auteur Emilie Ducret [Valeria Bruni Tedeschi]. Wanneer Anaïs Emilie toevallig tegenkomt op straat en besluit haar aan te spreken, lijkt ze haar eigen glazen in te gooien. Demoustier is uitstekend in de hoofdrol, daarbij ongetwijfeld geholpen door de nauwkeurig geselecteerde kledingontwerpen van Charlotte Richard, maar het scenario doet niet aan logica of geloofwaardigheid en neemt een onverwachte, niet geheel geslaagde serieuze wending in het laatste kwart.

De dood van Adolf Hitler luidt definitief een grote ommekeer in voor de 12-jarige Nanning [Jasper Billerbeck] op het eiland Amrum. Zijn ouders steunden de nazi’s, Nanning was lid van de jeugdbeweging. Bewoners keren zich tegen hen en vreemdelingen belanden op het eiland. Portret van een kind, opgevoed in een fascistische staat, dat geconfronteerd wordt met een plotseling onzekere toekomst. Gebaseerd op het levensverhaal van Hark Bohm, die aan het einde te zien is. Akin zet de sfeer van het eilandleven goed neer, maar Billerbecks gemanierde spel doet afbreuk aan de geloofwaardigheid van zijn personage. Diane Kruger heeft een belangrijke bijrol als een boerin die de nazi’s een doorn in het oog is.

Dertig jaar na de moorden uit Amsterdamned maakt een copycat opnieuw de grachten van Amsterdam onveilig. Tara [Holly Mae Brood] leidt het onderzoek, maar kan de hulp van Eric Visser [Huub Stapel], die destijds het onderzoek leidde, goed gebruiken. Maas was duidelijk te lui om iets nieuws te bedenken en ontpopt zich als de grootste copycat! De opening is grotendeels een kopie van die uit Amsterdamned, er is opnieuw een achtervolging met een speedboot door de Amsterdamse grachten en veel castleden van toen hebben een cameo. Stapel kan ermee door, maar verder is het acteerwerk zo abominabel als het bespottelijke scenario en de belegen grappen. De reclame voor onze hoofdstad en het grachtenwater dat door moet gaan voor bier, ligt er duimendik bovenop! Eerste Nederlandse film in IMAX.

Immigrant Tomas [Alec Secareanu] heeft nachtmerries over de tijd dat hij als grensbewaker een amulet vond en bijna een geëmotioneerde vrouw doodschoot. Dan belandt hij opeens met een bebloed hoofd in ziekenhuis (of zoiets) en ontmoet Tomas zuster Claire [Imelda Staunton]. Op dat moment valt hier al geen touw meer aan vast te knopen dat maakt de rest van de film een zware zit, ondanks het ingeleefde spel van Secareanu, een aangenaam sinistere Staunton en enkele visueel fraaie momenten.

De reden waarom de naam Robert Falcon Scott wereldwijd bekender is dan die van Roald Amundsen wordt duidelijk in deze biografische film die, net als de hoofdpersoon, vrij kleurloos is en z'n kracht vooral haalt uit het camerawerk van Pål Ulvik Rokseth. Enige historische voorkennis is absoluut een pré. Als de man die de eerste succesvolle expeditie naar de Zuidpool leidde is Amundsen nog steeds een held in eigen land, maar de Britten zagen hem als een verrader en hebben zijn reputatie beschadigd.

Amundsens expeditie had aanvankelijk tot doel de Noordpool als eerste te bereiken maar het nieuws dat de Amerikaan Peary daar al in was geslaagd deed Amundsen op het allerlaatste moment beslissen om zijn zinnen te zetten op de Zuidpool. Dit kwam als een onaangename verrassing voor de Britse Scott die eveneens op het punt stond aan zijn expeditie naar de Zuidpool te beginnen. Door een combinatie van betere voorbereiding, een meer pragmatische benadering en geluk met de weersomstandigheden wist Amundsen de Zuidpool een maand eerder te bereiken dan de Scott, die vele tegenslagen kende en op de terugweg op enkele kilometers van het basiskamp als laatste lid van zijn expeditie gedesillusioneerd zou sterven in zijn tent terwijl hij tevergeefs wachtte op het einde van een sneeuwstorm. Amundsens (terechte) opmerking dat Scott grote fouten had gemaakt in zijn voorbereiding viel niet in goede aarde bij een volk dat treurde om het verlies van hun 'held'. Dat is maar een voorbeeld van hoe Amundsens kwaliteiten als expeditieleider hem tegenwerken in alledaagse menselijke contacten.

Pål Sverre Hagens interpretatie van de Noorse ontdekkingsreiziger komt authentiek over, maar Amundsens stoïcijnse karakter en gebrek aan empathie maken hem tot een weinig verheffend ankerpunt voor dit historische drama dat daarom ook wat langdradig is. Interessant wanneer het zich richt op Amundsens verschillende expeditie, de verkenning van de relatie met zijn broer en die met de vrouwen in zijn leven boeit veel minder.

Het tragische leven van Amy Winehouse, die op 27-jarige leeftijd stierf na een turbulente muzikale carrière die zich voor een groot deel voor de camera's van de nimmer aflatende paparazzi afspeelde. Regisseur Kapadia kiest voor een traditionele, chronologische benadering en gebruikt vooral archiefmateriaal. De keuze om veel film- en fotomateriaal te gebruiken van de paparazzi die Amy's leven mede tot een persoonlijke hel maakten, geeft bovendien een wat ongemakkelijk gevoel. Amy biedt weinig nieuwe inzichten. Dat deze documentaire toch de middelmaat iets ontstijgt komt door de vele homevideo's uit haar jonge jaren, voor de grote doorbraak en natuurlijk door de enigmatische Amy Winehouse zelf, die met recht één van de grootste talenten van haar generatie genoemd mag worden.

Sentarô [Masatoshi Nagase] is de zwijgzame, wat nukkige manager van een kleine flensjeswinkel. Wanneer de 76-jarige Tokue [Kirin Kiki] op een dag vraagt of zij voor Senatarô mag komen werken, laat hij zich pas na lang aandringen overhalen om haar in dienst te nemen. Hoewel Tokue een aandoening heeft waardoor ze haar vingers niet goed kan gebruiken, blijkt ze een meester te zijn in het maken van de bonenvulling (de ‘An’ uit de titel) voor de flensjes. De complimenten van de klanten doet Sentarô duidelijk goed, maar wanneer de vrouw van de winkeleigenaar [Miyoko Asada] een geheim ontdekt over Tokues verleden, komt Sentarô voor een moeilijke keuze te staan. Een in bedachtzaam tempo voltrekkend psychologisch drama over drie generaties (er is ook nog een eenzame tiener [Kyara Uchida] die een veilige thuishaven vindt in de flensjeswinkel) is uitstekend geacteerd, met een glansrol voor de innemende Kiki. De tijd die Kawase neemt om het verhaal en de onderliggende gedachtes en gevoelens uit te drukken stelt soms het geduld op de proef, maar dat is het waard.

Tweelingzussen Sanna en Zohra wonen samen in een Brussels appartement. Ruim drie jaar lang registreerde Zohra met hulp van Romy Mana de ontwikkeling van de relatie tussen de twee zussen. Ze lachen, praten over koetjes en kalfjes en lange tijd valt er niets interessants te zien of te horen. Sanaa’s besluit om een hijab en een hoofddoek te dragen, doet enig stof opwaaien, maar het wordt nooit duidelijk waarom.

Hetty Naaijkens-Regel Helmrich spreekt met verschillende bekende Indo’s (volgens de vader van Adriaan van Dis een afkorting voor “In Nederland Door Omstandigheden”) over de familiegeschiedenis. Begint briljant met een ronde uit het spelprogramma ‘De Slimste Mens’ waaruit blijkt dat de drie kandidaten helemaal niets blijken te weten over Indo’s en een fraai geanimeerde les “geschiedenis van Nederlands Oost-Indië”, uitstekend verteld door Adriaan van Dis. Hetty Naaijkens-Retel Helmrich (zelf een Indo) maakt eerst nog volop gebruik van familiefilms en archiefbeelden van Nederlands Oost-Indië. Later vervalt ze helaas in een collage van pratende hoofden die regelmatig in herhaling vallen en worden boeiende vertellingen afgewisseld met weinig zinvolle anekdotes. Er is een perfect einde … helaas gaat deze film dan nog twintig minuten door waarin alleen het slotlied van Wieteke van Dort de moeite waard is.

Onterecht als thriller aangemerkt rechtbankdrama waarin Sandra [Sandra Hüller] wordt aangeklaagd op verdenking van doodslag nadat haar echtgenoot [Samuel Maleski] is gestorven na een val uit het raam van de bungalow waar verder alleen Sandra aanwezig was. Sandra bereidt zich voor op de zitting met haar goede vriend en raadsman Vincent [Swann Arlaud], maar begrijpt niet goed waarom ze zich moet verdedigen. Hoewel er alleen wat halfbakken indirect bewijs is, besluit de openbare aanklager [Antoine Reinartz] Sandra toch aan te klagen. Een kansloze missie natuurlijk, waardoor de lange scènes in de rechtbank nutteloos en overbodig zijn. Maar Hüller is fantastisch als de vrouw die worstelt om alle halfbakken verwijten van zich af te schudden en de 12-jarige Graner maakt grote indruk als Sandra’s slechtziende zoon, vooral in de scène waarin hij zich beseft dat zijn oorspronkelijke verklaring mogelijk onjuist was.

Softporno gecombineerd met filosofisch geleuter door twee op zijn zachtst gezegd ongebruikelijke karakters. Voyeurs met een voorliefde voor controversiële en vrij expliciete seksscènes komen hier wellicht aan hun trekken, maar ik kan me niet voorstellen dat er ook maar iemand is die al dat oeverloze, pretentieuze gelul tussendoor kan waarderen. Wellicht vinden sommigen dit schokkend, maar het zal de meeste kijkers volstrekt koud laten.

In “Anatomy Of A Murder” neemt advocaat Paul Biegler [James Stewart] de verdediging op zich neemt van Frederick Manion [Ben Gazzara], een luitenant in het leger die barman Barney Quill doodschoot omdat die Fredericks echtgenote Laura [Lee Remick] zou hebben verkracht. Frederick wordt aangeklaagd voor moord, maar Paul wil bewijzen dat hier sprake is van ‘temporary insanity’. Paul moet daarvoor in ieder geval aantonen dat Laura is verkracht en dat blijkt nog niet zo makkelijk te zijn. Laura is een aantrekkelijke vrouw die op de bewuste avond vrij sexy gekleed was, bovendien is ze erg flirterig. Daar komt nog eens bij dat barman Alphonse Paquette [Murray Hamilton], de belangrijkste ooggetuige in deze zaak, een goede vriend van Barney was.
Anno 2017 is de film lang niet meer zo controversieel als in 1959. Dit was de eerste film waarin het woord ‘panties’ valt en er openlijk wordt gesproken over vrouwenondergoed. En wat te denken van het woord ‘spermatogenesis’? Een uiterst correcte medische term voor het hele proces dat eindigt met een zaadlozing. Aangezien het hier om een verkrachting gaat is de vraag of er sporen van ‘spermatogenesis’ zijn gevonden volledig op zijn plaats, maar bioscoopgangers waren geschokt toen James Stewart deze term (excuses voor de formulering) in zijn mond nam. James Stewart was de verpersoonlijking van de gewone Amerikaanse man, vergelijkbaar in reputatie en statuur met Tom Hanks, dus ook hij nam ook een groot risico door deze rol te accepteren.
Zeer opvallend is ook het vrouwelijke slachtoffer, zoals gezegd geen braaf huisvrouwtje maar een aantrekkelijke, sexy en flirterige jonge vrouw wiens luchtige houding in haar gesprekken met de advocaat die haar man moet verdedigen tegen een aanklacht voor moord! Het is daarom niet verwonderlijk dat de aanklager suggereert dat er geen sprake was van verkrachting, maar dat Laura Barney had verleid. Daarmee roert de film een moreel dilemma aan waarin Paul Biegler het uiteraard vol overgave opneemt voor Laura (en daarmee voor vrouwen in het algemeen).
Deze film heeft bijzonder veel aandacht voor het juridische proces, zonder daarbij ooit teveel in advocatenjargon te vallen. Het toont welke trucs de advocaten aan beide kanten gebruiken, inclusief de vele ‘objections’ en de afwegingen van de rechter om een bezwaar wel of niet toe te kennen. Stewart torent boven alles uit in één van zijn beste rollen en The Academy nomineerde hem voor een Oscar. Ook George C. Scott (als één van de aanklagers) en Arthur O’Connell [als Stewarts alcoholische partner] kregen een nominatie. Preminger [beste film], Wendell Mayes [scenario], Sam Leavitt [cinematografie zwart/wit] en Louis R. Loeffer [montage] kregen ook een nominatie. Dit was echter het jaar waarin “Ben Hur” met vrijwel alle Oscars aan de haal ging. En zo werd ook Premingers beste werk overschaduwd door een ander meesterwerk. Gezien zijn lange carrière en zijn imposante filmografie denk ik dat hij er zelf niet zo heel erg van wakker heeft gelegen, bovendien heeft hij nu de erkenning die hij verdient: als één van de toonaangevende filmmakers van de 21e eeuw.

Ron Burgundy [Will Ferrell] en Veronica Corningstone [Christina Applegate] zijn getrouwd en hebben een zoon [Judah Nelson]. Aan hun relatie komt abrupt een einde wanneer de legendarische Mack Tannen [Harrison Ford] Veronica aanwijst als zijn opvolger en Ron per direct ontslaat. Wanneer Freddie Shapp [Dylan Baker] Ron benadert voor het eerste 24 uurstelevisienetwerk sluiten Brick Tamland [Steve Carell], Brian Fantana [Paul Rudd] en Champ Kind [David Koechner] zich direct aan. De terugkeer van dit gouden team van weleer is het startschot voor een egostrijd zonder weerga. De capriolen van Ron en zijn minstens zo idiote collega’s was net voldoende voor één film. Dit vervolg bestaat uit een aaneenschakeling van flauwe, gedateerde en vaak infantiele grappen die de cast maximaal uitmelkt.

Makelaar Oren Little [Michael Douglas] probeert het huis waar hij met zijn overleden vrouw woonde te verkopen. In de tussentijd woont hij in zijn huurappartementencomplex ‘Little Shangri La’. Dan verschijnt zijn zoon [Scott Shepherd] met de mededeling dat hij een gevangenisstraf moet uitzitten en het verzoek of Oren zou willen zorgen voor zijn kleindochter Sarah [Sterlin Jerins] (en de hond). Oren heeft weinig keus maar dumpt Sarah feitelijk bij zij buurvrouw Leah [Diane Keaton], een nachtclubzangeres die geen set kan doorkomen zonder te huilen over het verlies van haar echtgenoot. In grote lijnen kun je wel raden waar het naartoe gaat in deze romantische komedie die aansluit bij de talenten van Douglas en Keaton en het imago dat ze in hun vele jaren op het witte scherm hebben opgebouwd. En dit is een kolfje naar de hand van Rob Reiner, die een leuke bijrol heeft als Leahs muzikale begeleider.

In 1823 maakte de Franse uitvinder Joseph Niepce de oudste nog bestaande foto. 200 jaar later bespreken Danielson en Van Aertryck de ontwikkeling van de fotografie en de psychologische effecten die het had en heeft op de menselijk geest in deze spraakmakende, voortreffelijk samengestelde compiltatie. Veel unieke beelden, waaronder ‘the making of’’ een IS-recruteringsvideo, kinderen die poseren voor portretfoto’s en Le Sacre d’Édouard VII (1902) van George Mélies. De titel verwijst naar de reactie van koning Edward VII op de film. Een overtuigende, waardevolle aanvulling op het publieke debat op de invloed van (sociale) media op het leven anno nu.

Prequel op de meesterlijke Heimat-trilogie die scenarist/regisseur Edgar Reitz in 1984 startte en de sociaal-culturele geschiedenis van Duitsland in de 20e eeuw beschreef aan de hand van de lotgevallen van de bewoners van het (fictieve) dorpje Schabbach. De spil van die serie was de familie Simon en dat geldt ook voor dit relaas dat zich afspeelt in de jaren '40 van de 19e eeuw. Schabbach is een hechte gemeenschap en de bewoners kennen eigenlijk alleen het dorpje zelf en de nabijgelegen dorpen. In Duitsland is een groeiende weerstand tegen de regerende elite (die weerstand zou leiden tot de zogeheten Maartrevolutie in 1848) en de intellectuele Jakob Simon [Jan Dieter Schneider] droomt ervan te ontsnappen aan de beklemming van het dorpsleven. Wanneer hij hoort over de schoonheid van en de mogelijkheden in Brazilië besluit hij alles op alles te zetten om daar een nieuw leven op te bouwen.

Reitz weet de sfeer van de tijd op prachtige wijze tot leven te wekken, waarbij de levendige scènes tijdens een dorpsmarkt een effectief contrast vormen met de schitterend gefilmde scènes in de weilanden net buiten het dorp. Het enige wat ontbreekt is de epische schaal van de andere Heimat-films, maar het is een waardige individuele episode uit de (bijzonder) lange serie.

De ervaren neurloog Alex [Özlem Saglanmak] maakt een onjuiste inschatting met fatale gevolgen waardoor tiener Oliver [Jacob Spang Olsen] te laat is voor medische hulp en in een coma belandt. Eerst krijgt ze te maken met kritiek van neurochirurg Esben [Olaf Johannessen] en met een collega [Anne Sofie Wanstrup] die wil dat Alex een ander probleem oplost. Wanneer ze Olivers ouders [Trine Dyrholm, Anders Matthesen] moet confronteren met de feiten worstelt Alex met schuldgevoelens. Intelligent, ontroerend medisch drama belicht op overtuigende wijze de emoties van alle betrokken, alsmede wat voor impact emoties en verwijten kunnen hebben in situaties waarin een kleine onvolkomenheid verwoestende gevolgen kan hebben. Dyrholm bewijst nog eens één van de beste acteurs van haar generatie te zijn.

Lára [Kristin Þára Haraldsdóttir] is een alleengaande IJslandse moeder die amper rond kan komen. Ze is dan ook dolblij als ze wordt aangenomen als douanier op het vliegveld. Op haar eerste werkdag is zij degene die Adja [Babetida Sadjo] betrapt op een vals paspoort waardoor de Guineese vrouw in een asielzoekerscentrum terecht komt. Bij toeval kruizen de paden van deze twee vrouwen elkaar later nog eens en blijkt dat ze meer met elkaar gemeen hebben dan ze dachten. Goed geacteerd drama waarin de mistroostige IJslandse vergezichten de innerlijke gevoelens van beide protagonisten verbeelden en waarin Pétursson de stem van het menselijke geweten (en de kritische boodschap over de opvang van vluchtelingen) verpersoonlijkt als Lára’s zoontje, die mensen immers beoordeelt op wat hij ziet, niet op basis van een paspoort.

De zoon van de in de Sovjet Unie verguisde maar daarbuiten zeer gerespecteerde, eigenzinnige filmmaker Andrey Tarkovsky, koppelt audiofragmenten uit interviews met de legendarische regisseur aan fragmenten uit de films die hij bespreekt. Een fascinerende analyse van deze metaforische films biedt tevens inzicht in de artistieke en politieke problemen waar Tarkovsky gedurende zijn carrière mee kampte. Een must voor fans en een aanrader voor diegenen die de achterliggende gedachten achter zijn poëtische films willen leren kennen.

De eerste helft van deze tweedelige miniserie, geproduceerd door Ridley en Tony Scott, bestaat voornamelijk uit saai wetenschappelijk gewauwel in een wetenschappelijk lab, politiek prietpraat door politici die aan de telefoon hangen of om onverklaarde redenen rondlopen. Zo nu en dan zijn we getuige van een incidentje dat ons duidelijk maakt waar al dat geouwehoer eigenlijk om gaat. De tweede helft bevat wat meer actie, maar leunt teveel op clichés en matige special effects die een intrigerend basisgegeven om zeep helpen. De versie uit 1971 is vele malen beter.

Jaren geleden verruilde Ray [Daniel Day-Lewis] zijn gezin voor een leven in isolement uit angst voor represailles wegens een incident tijdens ‘The Troubles’. Zijn broer [Sean Bean] spoort hem op en probeert hem over te halen om terug te keren naar zijn vrouw [Samantha Morton] en zijn zoon [Samuel Bottomley], die dreigt te ontsporen. Daniel Day-Lewis schreef het scenario van zijn eerste film sinds Phantom Thread (2017) met zijn zoon, die de regie op zich nam. Beans onderkoelde spel geeft Day-Lewis alle ruimte om zich van zijn meest intense kant te zien in dit meanderende, deprimerende drama dat platgetreden paden bewandelt en een pretentieuze, symbolische ontknoping heeft. De titel is een hint.

Denk een 0-0 tussen Barcelona - Real Madrid waarbij de keeper de hele wedstrijd ongehinderd de bal aan de voet houdt, inclusief verlenging. Of probeer je eens voor te stellen om 135 minuten lang te moeten zien hoe Justin Pipe tevergeefs dubbel 1 probeert uit te gooien. Als regisseur Lav Diaz als doel had je als kijker te laten voelen hoe uitzichtloos en dodelijk vervelend het leven is op de Filipijnen, dan is hij daar in geslaagd. Nodeloos uitgerekte takes, gefilmd met een volledig statische camera, vol nietszeggende beelden. Een afschuwelijk pretentieus arthousewerkje dat het filmfestival van Venetië, waar het de Gouden Leeuw won voor beste film (!), volstrekt ongeloofwaardig maakt. De film komt opeens tot leven wanneer John Lloyd Cruz verschijnt als een mannelijke travestiet/prostituee, het enige lichtpunt in deze haast oneindige duisternis. Helaas eindigt de film weer in slaapmodus en is het enige prijzenswaardige aan deze film dat ik 'm - zonder pauze - heb weten uit te zitten. Als dit een Gouden Leeuw kan winnen, dan is het de hoogste tijd dat Zanger Rinus een Edison krijgt voor z'n gehele oeuvre.

Seriemoordenaar Jang Kyung-chul [Choi Min-sik] is onder meer verantwoordelijk voor de onthoofding van de echtgenote van agent Kim Soo-hyeon [Lee Byung-hun]. Geen wonder dat Kim zijn kans schoon ziet om wraak te nemen wanneer hij Jang op het spoor komt. Een simpel verhaal dat bestaat uit een serie uiterst grimmige, adembenemende bloederige confrontaties en waanzinnige plot twist. Voor wie houdt van perfect uitgevoerd, extreem geweld en intense vertolkingen (Choi Min-sik is onvergetelijk) zal volop genieten van dit gruwelijke kat-en-muisspel. Het spreekt voor zich dat dit er niet ééntje is voor mensen met minder sterke magen.

Stel, je bent een ervaren geheim agent direct verantwoordelijk voor de beveiliging van de president maar je wilt hem uit de weg ruimen. Hoe zou je dat doen? Wat dacht je van dit scenario:
Je neemt de hele eenheid mee tijdens een presidentieel vistripje, laat de hele eenheid uitroeien met drones, redt de president (!) en raakt zelf voldoende gewond om in hetzelfde ziekenhuis te worden opgenomen. Als geheim agent zorg je ook dat een eindeloze stroom aan belastend bewijsmateriaal achterblijft. Inderdaad, bepaald geen al te slim plan, maar dat weerhoudt de FBI er niet van Mike Banning [Gerard Butler] te arresteren voor de aanslag. Krankzinnig natuurlijk, maar dat is nog maar het begin van deze volstrekt idiote actiethriller. Echter, na een relatief lange inleiding voltrekken de actiescènes zich grotendeels in moordend tempo en is het allemaal goed gemonteerd en voorzien van uitstekende geluidseffecten. Morgan Freeman verhoogt de geloofwaardigheid, maar het is Nick Nolte die de film werkelijk redt met zijn sympathieke rol als Mikes vader. Hij zorgt bovendien voor een prettige en broodnodige dosis humor en hoe ordinair die slotregel ook moet zijn, ik daag je uit om niet in lachen uit te barsten. Verstand op nul, gaan met die banaan dus!

Lizzie [Noomi Rapace] is in therapie geweest om de dood van haar dochter te verwerken en de zorg voor haar zoon Thomas [Finn Little] gaat haar nog altijd moeilijk af. Lizzie fleurt op wanneer ze op een verjaardagspartijtje Lola [Annika Whiteley] ziet en via diens broer [Indi Serafin] contact weet te leggen met Lola’s moeder Claire [Yvonne Strahovski]. De twee vrouwen raken bevriend, totdat Lizzies aandacht voor Lola obsessieve vormen begint aan te nemen. Het scenario had kunnen resulteren in een exploitatieve B-thriller, maar Rapace zet een genuanceerd, geloofwaardig en sympathiek portret neer van een moeder die ondanks haar intense verdriet over de dood van haar kind probeert zo goed mogelijk te functioneren. Farrant bouwt de spanning geleidelijk op tot de boeiende finale en Whiteley is perfect als het meisje waar alles om draait. Oorspronkelijk verfilmd in 2008 als L’Empreinte d l’Ange, met Catherine Frot in de hoofdrol.

Terugblik op de politieke carrière van Angela Merkel vanaf haar beginjaren als onervaren minister in het kabinet van Helmut Kohl tot aan het eind van 16 jaar als Bondskanselier van Duitsland onderscheidt zich van het in hetzelfde jaar uitgebrachte Merkel door zich volledig te richten op haar politieke carrière en de rol die ze speelde bij vele nationale en internationale crises die ze op haar bordje kreeg. Voorzitter van de Europese Commissie Ursule von der Leyen, voorzitter van de Europese Centrale Bank Christine Lagarde en voormalig Prime Minister Theresa May geven inzicht in hoe Merkel zich als vrouw wist te handhaven in een wereld vol alfamannen en het symbool werd van stabiliteit in Europa. Vanzelfsprekend behandelt dit ook veel thema’s die ook in Merkel aan bod komen, maar de aandacht voor de invloed die Merkel heeft op de generatie die onder haar Bondskanselierschap is geboren geeft dit een interessante extra dimensie.