Meningen

In een dorpje in Georgia wordt de gerespecteerde dokter John Geats [Cullen G. Chambers] gegijzeld door een groep onder leiding van Roy Lambert [Rob Gough]. Het is aan Sheriff Ben Watts [Bruce Willis] om de gijzeling te beëindigen, maar wanneer hij ontdekt wat de reden is voor de gijzeling, vermoedt hij dat er andere belanghebbenden in het spel zijn, waaronder de machtige Charles Rutledge [Timothy V. Murphy], die iets te verbergen heeft. Dubieuze accenten, chaotisch camerawerk en rommelig gefilmde schietpartijen in nog zo’n slecht geschreven standaardthriller waar Willis al jaren een patent op heeft.

Opvallend genuanceerd biografisch drama over Chris Kyle [Bradley Cooper], een militair die furore maakt tijdens de oorlog in Irak als sluipschutter en het leven redde van vele Amerikaanse soldaten. Bij thuiskomt merkt zijn vrouw [Sienna Miller] dat hij niet meer dezelfde is maar Kyle blijft de mentale last die hij met zich meedraagt ontkennen. Eastwood geeft betekenis aan het credo “Love the soldiers, hate the war” door enerzijds te tonen hoe moeilijk het is om persoonlijk te beslissen over leven en dood, vooral wanneer kinderen in zijn vizier komen, en anderzijds duidelijk te maken dat het voor onschuldige Irakese burgers haast onmogelijk is om de Amerikaanse soldaten van hun onschuld. Een indringend, respectvol maar eerlijk portret van een opmerkelijke soldaat, wars van heroïek maar vol empathie voor alle betrokkenen. Genomineerd voor 6 Oscars, won in de categorie ‘Best Sound Editing’ (Alan Robert Murray, Bub Asman).

De timide Aren [Justice Smith] wordt uitgenodigd om lid te worden van een geheime organisatie die bestaat uit zwarte mensen die zich inzetten om witte mensen te helpen hun doel te bereiken zonder hen daarbij in de weg te zitten. Voor zijn eerste opdracht gaat Aren aan het werk bij socialmediaplatform Meetbox. Daar moet hij hij Jason [Drew Tarver] helpen een wit voetje te halen bij de eigenaar [Rupert Friend] en hem koppelen aan een relatie met collega Lizzie [An-Li Bogan]. Scherpe, maar luchtige satire over (gebrek aan) culturele diversiteit en het keurslijf dat veel zwarte Amerikanen er nog altijd van weerhoudt op te komen voor hun belangen. Smith en Bogan zijn uitstekend en de epiloog is een juweeltje.

De door fobieën geplaagde winkelbediende, cartoonist en stoner Mike [Jesse Eisenberg] ontdekt over bijzondere te beschikken wanneer hij doelwit wordt van een ambitieuze CIA-agent [Topher Grace]. Met hulp van Rose [John Leguizamo] slaat hij samen met zijn vriendin Phoebe [Kristen Stewart] op de vlucht. CIA-agent Lasseter [Connie Britton] probeert ondertussen juist te voorkomen dat Mike het veld moet ruimen. Een rol die op het lijf is geschreven van Eisenberg en in Stewart heeft hij een ideale tegenspeler gevonden voor deze vlotte, amusante en originele actiekomedie.

De titel zegt alles: Kurt Warner [Zachary Levi] leek voorbestemd om één van de vele getalenteerde American Footballspelers te worden die de stap naar het hoogste niveau net niet weten te maken, maar het lot – en God, niet te vergeten – bleken andere plannen te hebben. Dit clichématige biografische sportdrama is veel te voorspelbaar en alleen dankzij de sympathieke vertolking van Warner met moeite uit te zitten. Paquin speelt love interest Brenda Meoni, een gescheiden moeder van (je raadt het nooit) een blinde zoon.

David Byrne, het creatieve brein achter de ultiem concertfilm Stop Making Sense, brengt opnieuw een unieke concertbeleving, deze keer in samenwerking met Spike Lee, wiens ervaring als regisseur van de musical School Daze en enkele klassieke videoclips een waardevolle aanvulling is. Byrne verschijnt met maar liefst twaalf muzikanten op een theaterpodium zonder enige PA. Byrne is uiteraard de frontman, maar iedere bandlid verschijnt op enig moment vooraan op het podium en het publiek kan ze bijna aanraken. De bevrijding van de PA geeft de muzikanten de kans om ook fysiek samen muziek te maken en het speelplezier is aan iedereen af te lezen. De setlist is een perfecte mengeling van klassiekers, geliefde albumtracks en solowerk. Een unieke concertervaring en net wanneer je denkt dat Byrne geen nieuwe visuele ideeën meer heeft, weet hij je verrassen met een fraai stuk visueel theater. En Byrne klinkt nog net zo energiek als 35 jaar geleden! Byrnes interactie met publiek is eveneens voortreffelijk, zeker ook in de toegift. Lees regie is voorbeeldig.

Denise Richards speelt de rol van de briljante forensisch psycholoog Amanda Tyler die moet onderzoeken of er reden is om de executie van moordenaar Jackson Shea [Kaiwi Lyman] af te blazen. Hoewel Amanda Shea benadert als een klein kind, neemt hij haar direct in vertrouwen en in flashbacks ontdekken we dat hij een zwaar leven heeft gehad. Dus...

De keuze voor Denise Richards is even belachelijk als het scenario. Bruce Dern is de enige die acceptabel acteerwerk neerzet in zijn bijrol als een corrupte sheriff, al moet je je sterk afvragen wat hem ertoe gebracht heeft om zijn naam hieraan te verbinden.

Somber, vaak deprimerend relaas van Debra [Sienna Miller], die moeite heeft de eindjes bij elkaar te knopen voor haarzelf, haar dochter en diens jonge zoontje en bovendien steeds de verkeerde mannen lijkt aan te trekken. Wanneer haar dochter op een dag spoorloos verdwijnt, moet ze zelf de zorg voor haar kleinzoon op zich nemen en de hoop behouden dat haar dochter ooit weer opduikt. Sienna Miller is subliem in de hoofdrol, maar de andere rollen zijn minder goed uitgewerkt. Hoewel deze karakterstudie een periode van 11 jaar bestrijkt blijft Debra, ondanks Millers ingeleefde spel, toch een enigma.

Zonderlinge, mislukte mengeling van feit (de vermeende ontvoering van miljonairsdochter Patty Hearst) en fictie waarin activiste Jenny [Hong Chau] betrokken raakt bij de ontvoering van drie vrouwen. Eén van hen [Sarah Gladan] heeft sympathie voor de politieke doeleinden van de ontvoerders en daardoor wordt de scheidslijn tussen slachtoffer en medeplichtige steeds vager. Redelijk acteerwerk kan de matige karakteriseringen en het rommelige scenario onvoldoende verhullen.

Amerikaanse huurling [George Clooney] overleeft een liquidatiepoging op een afgelegen locatie in Zweden en probeert van de radar te verdwijnen met hulp van zijn mentor Pavel [Johan Leysen]. Die stuurt hem naar een afgelegen Italiaans dorpje en adviseert hem om geen enkel contact met de buitenwereld te zoeken. Pavel brengt “Eduardo” in contact met een Belgische vrouw [Thekla Reuten] voor wie hij een sluipschuttersgeweer moet ontwerpen en afstellen. Ondertussen begint “Eduardo” een affaire met een prostituee [Violante Placido] en zoekt hij met hulp van een plaatselijke pater [Paolo Bonacelli] verlossing voor het feit dat hij in Zweden een onschuldige vrouw [Irina Björklund] doodde. Fraai gefilmde misdaadthriller vol paranoia vervangt adrenaline door suspense door Corbijns sobere cameraregie en het ontbreken van montagetrucs en ‘spannende muziekjes’. Clooney speelt een van zijn beste rollen met verve.

Mandy Starr [Halsey] laat haar gewelddadige man [Eric Dane] voor dood achter slaat op de vlucht. Wat hieraan voorafging en wat volgt ontdekken we aan de hand van een bonte stoet aan personages, waaronder Mandy’s zoontje [Gavin Maddox Bergman], een beruchte misdadiger [Eric Rex], een vertegenwoordiger [Zahn McClarnon] van inheemse bevolking, een sociaal onhandige man [Paul Walter Hauser] die zoekt naar een levenspartner en een serveerster [Sydney Sweeney]. Intelligent opgebouwde mix van western, misdaadfilm en komedie vol verrassende, vermakelijke plotwendingen. Beleefde z’n festivalpremière in 2023, maar verscheen twee jaar later pas in de bioscoop.

Misdaaddrama begint als karakterstudie van lijstenmaker Jonathan Zimmerman [Bruno Ganz] die kampt met gezondheidsproblemen. Hoewel zijn behandelend arts hem steeds vraagt onderzoeken af te wachten wordt Jonathan benaderd door de mysterieuze Raoul Minot [Gérard Blain] die zegt '"zeker te weten" dat Jonathan niet lang meer te leven heeft. Raoul biedt Jonathan een enorme som geld in ruil voor één, mogelijk twee liquidaties.

Begint als een karakterstudie maar ontvouwt zich geleidelijk als mysterie en uiteindelijk als spannende actiethriller. Een ware nagelbijter met voortreffelijk spel van Ganz en Hopper (als de Amerikaanse vriend uit de titel) en indrukwekkend camerawerk van Robby Müller. Dit vergt wat geduld van de kijker maar dat wordt ten zeerste beloond. Regisseurs Samuel Fuller en Nicholas Ray hebben kleine rolletjes en Wenders zelf verschijnt als een volledig in verband gewikkelde patiënt in een ambulance.

Na de Tweede Wereldoorlog betaalt Jozef Stalin een vergoeding aan overlevenden van de Armeense Genocide waarmee ze kunnen terugkeren naar hun geboortegrond dat op dat moment onderdeel uitmaakt van de Sovjet-Unie. Charlie Bakchinyan [Michael A. Goorjian], die als kind in 1915 in de VS belandde, besluit hier gebruik van te maken. Hij redt Vanya [Greg Ganoyan], het zoontje van de Russische officier Dmitry Petrov [Mikhail Trukhin], maar omdat hij geen Russische en Armeens verstaat, wordt hij door een opeenstapeling van misverstanden veroordeeld tot 10 jaar strafkamp in Siberië. De gevangenis waar hij zijn transport afwacht, wordt getroffen door een aardbeving en daarom wordt Charlie daar aan het werk gezet. Hij houdt de moraal hoog door over de afgebrokkelde muur te gluren naar het gezinsleven van Tigran [Hovik Keuchkerian], een Armeense schilder die werkt als kampwachter om het strafkamp te ontlopen. Het scenario refereert aan Charlie Chaplins The Great Dictator, Buster Keatons The Scarecrow en Jacques Tati’s Playtime, maar het verhaal is vooral een mix van Rear Window en La Vita È Bella met een weinig expressieve hoofdpersoon. Goorjians achterliggende boodschap is hoopvol en Keuchkerian en Grigoryan (als Tigrans echtgenote) zetten een fraai staaltje pantomime neer. Bakhchinyans komische timing is wisselvallig.

Wie wil weten waarom Jair Messias Bolsinaro en Luiz Inácio Lula da Silva elkaars bloed dan wel letterlijk, dan wel figuurlijk kunnen /konden drinken doet er goed aan deze documentaire te bekijken, ook al wijst het de beschuldigende vinger nadrukkelijk naar Bolsinaro’s achterban en portretteert het Lula als louter een slachtoffer van smerige politieke spelletjes. De titel verwijst naar de geheime vriendjes waarmee de tegenstanders van de linkse Lula de voormalige president (die in 2022 werd herkozen) beschuldigden van betrokkenheid bij corruptie bij staatsbedrijf Petrobras. Te éénzijdig om te overtuigen.

Kort naar zijn terugkeer van het front in Irak gaat oorlogsveteraan Sam [Martin Starr] langs bij Bassam [Laith Nakli], een Irakees die als tolk werkte voor Sams eenheid en daarom zijn vaderland heeft verruild voor de VS. Bassam ontvangt Sam met open armen maar dat leidt tot onbegrip bij Bassams zus Amira [Dina Shihabi] die illegaal bij haar broer verblijft en niets moet hebben van een Amerikaanse soldaat. Maar wanneer Amira op straat wordt aangehouden wegens illegale handel en het bezitten van een vals identiteitsbewijs dreigt ze te worden gedeporteerd. Ze weet te ontsnappen maar kan niet langer meer onderduiken bij haar broer. Sam lost een ereschuld in door Amira tijdelijk onderdak te verschaffen in zijn kleine appartement. Hoewel de twee zich aanvankelijk afvragen hoe lang ze het met elkaar uit zullen houden, groeien ze langzaam maar zeker naar elkaar toe.

Sam Mullins scenario ontleent vooral veel kracht aan de subtiele, verrassende , maar geloofwaardige manier waarop de relatie tussen de twee ogenschijnlijke tegenpolen zich ontwikkelt. Starr en Shibabi zijn uitstekend gecast en hun onderlinge chemie geeft deze film een warmte waardoor je Amira & Sam alle geluk van de wereld gunt. Een potentieel beladen onderwerp krijgt een luchtige, maar oprechte benadering in dit sympathieke romantische drama met enkele komische momenten.

Ultragoedkope prul lijkt te zijn gefilmd in een slooppand en is zeer slecht in beeld gebracht. Veel geouwehoer afgewisseld met plotselinge (en weinig effectieve) geweldsuitbarstingen. Lisa [Sophia Del Pizzo] heeft haar doodzieke moeder verzorgt tijdens diens laatste levensjaren en denkt daarom dat een baantje bij Amityville Asylum haar op het lijf geschreven is. Haar sollicitatie bij Dr Elliot Mixter [Jared Morgan] werkt wellicht nog op de lachspieren, maar de scènes met collega Delaney [Lee Bane] zijn al genoeg om je in slaap te sussen. Niet de slechtste film met het woord ‘Amityville’ in de titel, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Goedkoop gemaakt, slecht geschreven prutswerkje waarin een demonische politieagent [Lovie Johnson] de straten onveilig maakt. Een groepje agenten probeert hem te stoppen. Gemaakt voor een appel en een ei, wat vooral te merken is aan de knullige decoraties. Een van de vele prutswerkjes die Hatanaka in de jaren 20 heeft gemaakt en waarmee hij waarschijnlijk hoopt ooit in een adem genoemd te worden met Hershell Gordon Lewis, Bert I. Gordon en Edward D. Wood Jr. Dat is bij deze gelukt, maar dat zal hem er niet van weerhouden om meer van hetzelfde te blijven brengen.

Het is 1998 en Douglas [Jason Williams] en Virginia Benson [Amy van Horne] kopen het gevreesde huis aan 112 Ocean Drive is Amityville omdat ze nu éénmaal niets beters kunnen krijgen. Er is een opstandige tienerdochter [Nadine Crocker], een vervelend broertje [Devin Clark] dat alles meent te moeten filmen (en een excuus is voor het belabberde camerawerk) en een schattig klein zusje [Gracie Largent] met een onzichtbaar vriendje. “Beter goed gejat, dan slecht bedacht”, moet Meed gedacht hebben want hij steelt scènes uit o.a. The Blair Witch Project en Paranormal Activity, al bakt hij er natuurlijk helemaal niks van. De laatste 10 minuten zijn (gelukkig) onbedoeld grappig.

Een groepje jongeren logeert in een vervallen theater in Amityville dat een van hen [Monèle LeStrat] heeft geërfd. Haar advocaat [Tiana Diehl] brengt de burgemeester [Donal Phillips] op de hoogte. De proloog maakt duidelijk dat het er niet pluis is, maar ook dat Walker alle actie buiten beeld laat plaatsvinden. Zeker niet de slechtste in de onophoudelijke reeks horrorfilms met het woord Amityville in de titel, maar dat wil niet veel zeggen.

Charlie [Chuck Morrongiello] heeft een dure auto, woont in een kast van een huis en zijn vriendin Buzi [Karolina Morrogniello] voldoet volledig aan het stereotype beeld van het domme blondje. Mt. Misery Road is een bos dat volgens overleveringen behekst zou zijn en waar vliegende bollen, The Mothman, The Hell Hound en ene Mary schijnen rond te waren. Charlie en Buzi gaan onderweg, komen onderweg mensen die minstens 5 keer zeggen dat ze niet moeten gaan omdat ze er niets te zoeken hebben en mensen daar verdwijnen. Amateurisme troef in dit extreem zelfingenomen ijdelheidsproject: Chuck brengt een aantal verschrikkelijke liedjes ten gehore (waaronder zijn Magnum Opus “Buzi’s Got A Nice Booty”) en de dialoog bestaat voor een groot deel uit “That’s creepy” of “That’s scary.” De aftiteling is hilarisch en kijk zeker even tot het einde voor de (niet geheel verrassende) taalfout. Mt. Misery Road ligt overigens bij Huntingdon, zo’n 28 kilometer buiten Amityville. Genoeg gezegd...

Blumhouse besloot de Amityville-franchise nieuw leven in te blazen door er wat budget tegenaan te gooien, te zorgen voor een degelijke cast en trouw te blijven aan de geest en de mythologie van The Amityville Horror uit 1979. Veertig jaar na de oorspronkelijke Amityvillemoorden verhuist Joan [Jennifer Jason Leigh] met haar dochter Belle [Bella Thorne] en Juliet [Mckenna Grace] naar het beruchte huis aan 112 Ocean Drive omdat de kelder een ideale ruimte is om Belles tweelingbroer James [Cameron Monaghan] te verzorgen en omdat Amityville over de juiste medische faciliteiten beschikt om bij te springen in geval van nood. Belle probeert haar moeder tevergeefs over te halen om James vredig te laten sterven. Wanneer James tegen alle verwachtingen in voorzichtig lijkt te herstellen, ontdekt Belle al gauw dat er duistere machten aan het werk zijn. Een slim scenario, sfeervolle regie en een huiveringwekkende rol van Monaghan maken dit tot (veruit) de beste film uit de Amityville-franchise.

Slechtere films dan Amityville: Mt. Misery Road bestaan niet, maar Carlos Ayala doet een bewonderenswaardige poging om hetzelfde bedenkelijke niveau te bereiken. In deze extreem trage, slaapverwekkende horrorfilm wil paranormaal onderzoeker Heather West contact leggen met de geest van een meisje dat 19 jaar eerder is vermoord. Een hopeloze productie met een surrealistische scène die te vergelijken is met de droomsequentie uit Ed Woods Glen Or Glenda. Als je het tot het einde volhoudt, kijk dan zeker de aftiteling na en houd pen en papier bij de hand om te zien hoe vaak Carlos Ayala zijn eigen naam in beeld laat komen. Een abominabele egotrip.

Paleontoloog en fossieldeskundige Mary Anning [Kate Winslet] gaat in op een verzoek van Roderick Murchison [James McArdle] die bereid is haar te betalen als ze zijn (vermoedelijk) depressieve vrouw Charlotte [Saoirse Ronan] laat meegaan tijdens haar zoektochten naar fossielen op het kiezelstrand bij Lyme. Het contact tussen de twee vrouwen verloopt moeizaam, totdat Charlotte ernstig ziek wordt en de dorpsarts [Alec Secareanu] Mary vraagt de dagelijkse zorgt op zich te nemen.

Veel stiltes en veelzeggende blikken in een weinig verheffend, formulematig romantisch drama. Het scenario van regisseur Francis Lee laat veel vragen onbeantwoord, met name over beide hoofdpersonen, en Winslet en Ronan slagen er mede daardoor niet in om hun personages van enige diepgang te voorzien. Er zijn wel enkele vrij expliciete seksscènes. Subtiel is dit niet, goed is het helaas ook niet.

Abdul Aziz is het boegbeeld van een religieuze beweging die eenvoudige, veelal in armoede levende ouders gouden bergen beloven als ze hun kind inschrijven bij 'De Rode Moskee'. Slechts één keer per jaar bezoeken de kinderen hun ouders, de rest van de tijd bestuderen ze de Koran. Wat de ouders, veelal gematigde moslims, niet weten is dat hun kinderen omgevormd worden tot radicale fundamentalisten die bereid zijn hun leven te geven in de strijd tegen de ongelovigen. Na een storm van protesten besluit de Pakistaanse president Pervez Musharraf in 2007 deze scholen te sluiten en dat is het begin van een langdurige periode van terreur die volgens Aziz maar op één manier te stoppen is.

De makers van deze verontrustende documentaire slaagden erin alle kanten van dit conflict te belichten. Opvallend is de openheid van zaken die de charismatische Abdul Aziz geeft over de visie en de methodes van deze religieuze beweging. Een clip van een jongetje dat laat zien hoe hij critici de mond kan snoeren (niet letterlijk overigens) is schokkend, vooral vanwege zijn reactie na afloop van zijn tirade. Wie dat ziet begrijpt meteen hoe en waarom deze kinderen gemakkelijk te indoctrineren zijn. Gezien de omstandigheden is het begrijpelijk, maar toch jammer dat de tweede helft vooral bestaat uit een reconstructie van de gebeurtenissen vanaf ongeveer 2010 aan de hand van archiefbeelden. Dat is minder indringend en mist uiteraard de diepgang van het eerste deel van deze lovenswaardige, maar niet geheel geslaagde documentaire.

Tolk en vertaler Nat [Laia Costa] trekt zich terug in een bouwvallig huis in een afgelegen dorpje waar iedereen elkaar kent om in rust te werken aan en zich te bezinnen op de volgende stap in haar leven. Ze ligt regelmatig in de clinch met verhuurder Casero [Luis Bernejo], die een aantal belangrijke reparaties weigert te betalen, omdat Nat huurverlaging heeft afgedwongen vanwege de mankementen. Nat verdient wat bij door Joaquin [Amadeo Marín] te helpen bij de zorg voor zijn dementerende vrouw Robert [Tiri Iruzubieta] en via buurman Joaquín [Armadeo Marín] komt Nat in contact met Andreas [Hovik Keuchkearian], een geboren Armeniër die in Duitsland opgroeide. Hij wil de lekkages in het huis wel verhelpen, maar omdat Nat daar onvoldoende geld voor heeft, biedt hij zijn diensten aan in ruil voor seks. Maar wat begon als een zakelijke onenightstand groeit uit tot iets meer, in ieder geval voor Nat. Goed geacteerd psychologisch drama voltrekt zich in een wel erg laag tempo en ontaardt in het laatste kwart in een onvervalst melodrama dat afbreuk doet aan het beoogde realisme.

Hier kon ik nauwelijks een touw aan vastknopen. Ik geloof dat Amori Fragili (de titel op mijn bioscoopkaartje) niet chronologisch is verteld, maar dit is hoe dan ook een puinhoop geworden. Het helpt daarbij bepaald niet dat de centrale persoon een zelfingenomen tuttebel is, iemand die constant over haar eigen problemen praat en ieders aandacht ophoudt. Je vraagt je dan ook af wat Flavio [Thomas Trabacchi] er toe brengt om een relatie te beginnen met Claudia [Lucia Mascino]. Ze ruziën, komen weer bij elkaar, gaan vreemd, besluiten te trouwen, of niet of zoiets. Het zal allemaal wel... alleen een arthouse-criticus zal het lef hebben om deze film 'komisch' te noemen. Bah!

George [Jean-Louis Trintignant] en Anne [Emmanuelle Riva], beiden tachtigers, wonen samen in een appartement en zijn nog altijd dolgelukkig met elkaar. Tot Anne kort achter elkaar twee beroertes krijgt en nauwelijks meer in staat is om verbaal of fysiek te communiceren. Aangezien dochter Eva [Isabelle Huppert] met haar gezin in Groot Brittannië woont en George weigert zijn geliefde in een verzorgingshuis te plaatsen, besluit hij zelf de zorg op zich te nemen. Een simpel uitgangspunt voor een ontroerende film over een pijnlijk, voor velen herkenbaar onderwerp dat door de niet om zijn subtiliteit bekend staande Haneke met empathie en inzicht wordt behandeld, daarbij immens geholpen door het fantastische spel van de twee hoofdrolspelers. Haneke won een Gouden Palm en de film werd bekroond met een Oscar voor Beste Film in een Vreemde Taal.

Een angstige, depressieve kenneleigenaar [Patrick Hivon] belt de verkeerde ‘hulplijn’ en valt voor de stem van de medewerker [Piper Perabo]. Wanneer hij ontdekt dat ze door een klimaatcrisis hulp nodig heeft, biedt hij haar de helpende hand, ondanks dat ze getrouwd is. Aangenaam ongewone satirische komedie met een voortreffelijke Hivan, die knap het midden houdt tussen komedie en drama, en een innemende Perabo. Voor liefhebbers van onderkoelde humor tot en met de aftiteling (met de stem van Stephen de Oliveira).

Met veel bombarie aangekondigde 50e film van Lelouch omschrijft zichzelf als “een niet zo dramatische komedie”. Je zou het ook kunnen omschrijven als een “niet zo komisch drama”, want grappig of ontroerend wil het maar niet worden. Lelouch is vooral bezig om zoveel mogelijk van zijn trouwe castleden een rolletje te geven en vulde het scenario met bespiegelingen over oud worden in deze oppervlakkige, zelfingenomen en (dus) teleurstellende jubileumfilm. Het verhaal betreft overigens een oud-crimineel op leeftijd [Gérard Darmon] die te horen krijgt dat hij nog maar maanden te leven leven en zonder het te weten door zijn vrienden Ary [Ary Abittan, Philippe Lellouche] in contact komt met escort Sandrine [Sandrine Bonnaire] die zijn laatste levensdagen moet opfleuren en hopeloos verliefd op hem wordt. Kabbelt op zijn gemak voort en verveelt niet, maar daar is alles mee gezegd.

Blanche [Virginie Efira] heeft haar op op een langdurige relatie zo goed als opgegeven wanneer ze tijdens een avondje uit met haar tweelingzus Rose (een dubbelrol voor Efira) Grégoire [Melvil Poupaud] leert kennen. Wat begint als een hartstochtelijke liefdesrelatie krijgt een duistere kant wanneer Blanche letterlijk en figuurlijk aan den lijve ontdekt hoe bezitterig en paranoïde Grégoire blijkt te zijn. Vaak verteld verhaal is geconstrueerd als een serie flashbacks tijdens een gesprek tussen Blanche en haar advocaat [Dominique Reymond]. Origineel is dit zeker niet en Poupaud overdrijft zijn rol een beetje, maar Efira is uitstekend en maakt dit het bekijken waard.