Amityville: Mt. Misery Rd. (2018)

Dit is veruit het slechtste stuk afval dat ik heb gezien. Het acteerwerk is zo slecht. Het is meer dan slecht. Ik zweer dat de barscène met zijn vriendin "haar kont schudden" verbijsterend was. Slaapkamerscène was net zo stom.

Maak gewoon wat sekstapes en klaar ermee. Je vrouw stript natuurlijk graag voor de camera - prima, maar zet haar talenten in voor porno. Ik heb dit niet eens afgemaakt. Rechtstreeks de prullenbak in. Crap acteren, crap regisseren, en gewoon een verspilling.

Charlie [Chuck Morrongiello] heeft een dure auto, woont in een kast van een huis en zijn vriendin Buzi [Karolina Morrogniello] voldoet volledig aan het stereotype beeld van het domme blondje. Mt. Misery Road is een bos dat volgens overleveringen behekst zou zijn en waar vliegende bollen, The Mothman, The Hell Hound en ene Mary schijnen rond te waren. Charlie en Buzi gaan onderweg, komen onderweg mensen die minstens 5 keer zeggen dat ze niet moeten gaan omdat ze er niets te zoeken hebben en mensen daar verdwijnen. Amateurisme troef in dit extreem zelfingenomen ijdelheidsproject: Chuck brengt een aantal verschrikkelijke liedjes ten gehore (waaronder zijn Magnum Opus “Buzi’s Got A Nice Booty”) en de dialoog bestaat voor een groot deel uit “That’s creepy” of “That’s scary.” De aftiteling is hilarisch en kijk zeker even tot het einde voor de (niet geheel verrassende) taalfout. Mt. Misery Road ligt overigens bij Huntingdon, zo’n 28 kilometer buiten Amityville. Genoeg gezegd...

Sommige regisseurs hebben wel de passie, maar niet de aanleg voor het vak. Andere regisseurs hebben hier echter gewoon niets te zoeken moeten domweg van dergelijk materiaal afblijven, waaronder Chuck Morrongiello. Amityville: Mt. Misery Rd is een belabberde, uiterst amateuristische puinhoop geworden die vooral lijkt te dienen om het ego te strelen van de makers. Een voorbeeld zijn een aantal nogal aparte muzieknummers die (zeer letterlijk) reppen over het aantrekkelijke lichaam van de vrouwelijke protagoniste. Verder lijkt elke scene volslagen nergens op en duurt het welgeteld 45 minuten voordat de hoofdpersonages zich überhaupt in de locatie bevinden die de titel aangeeft. Vervolgens word je als kijker opgezadeld met een halfuur aan nietszeggende en lelijk gedirigeerde beelden waarin je constant iemand door een onoverzichtelijk bos ziet rennen, het gaat werkelijk helemaal nergens over. Morrongiello doet een serieuze gooi naar het maken van de slechtste film binnen deze uiterst goedkope reeks en met deelnemers zoals Mark Polonia is dat een behoorlijke prestatie.