The Amityville Moon (2021)

Films met Amityville in de titel zijn, volgens mij, net zo talrijk als Sharks-films. Dit is ook al het tweede bezoek van regisseur Thomas J. Churchill aan Amityville. Na een openingsscène waarin een paar probleem-meisjes proberen vluchten uit het St. Matthias Rehabilitation een door de kerk gerund opvanghuis, zal de kijker de komende veertig minuten verder niets meer krijgen te zien. Het verandert in een ongelooflijk trage en spraakzame puinhoop. Probeert er een mysterie over wat de de priesters en nonnen verbergen in te gooien...maar euh...er zit maan in de titel.. zal het dan niet een...tja het enige van belang was wie-o-wie is het? Het acteerwerk was dubieus en jonge meisje zijn hier gewoon vrouwen van net onder de dertig. Maar dan...in de laatste twintig minuten zijn er opeens goedkoop bloed, een aardige weerwolfcreatie en een old-school transformatiescène die zelfs best goed was! Ja props voor F/X-team! Helaas wordt dat overschaduwd door zoveel gebreken.

Eerlijk is eerlijk, regisseur Thomas J. Churchill loopt zijn medecollega's binnen deze reeks vooruit. Uiteraard zegt dat vooral veel over de concurrentie, maar toch was het fijn om een Amityville-film te aanschouwen die voor de verandering wat makkelijker uit te zitten valt. Vooral de opzettelijke poging om daadwerkelijk gebruik te maken van praktische effecten is fijn, daarnaast is het acteerwerk niet eens zo heel onuitstaanbaar. Uiteraard gaat dat gecombineerd met een idioot verhaal, een saaie visuele vormgeving en een ontzettend kale inrichting waardoor het niettemin nog altijd een erg laag niveau kent. Mijn enigszins positieve commentaar mag niet verbloemen dat het nog altijd met weinig inspanning geregisseerd is, maar ten opzichte van de andere rommeltjes valt dit nog te doen.