The Amityville Murders (2018)

Nope!

Een overbodig deel die nergens weet te boeien. Totaal niet spannend, zeer goedkoop en ga zo maar door.

Dit was een lange saaie zit.

1,5*

Tjonge na al zoveel vreselijke sequels, spin-offs en wat al niet meer van Amityville te hebben gekeken is dit de eerste Amityville-film die wel overtuigd! Ik schoof de film al een beetje voor me uit… maar wat was ik aangenaam verrast. De film kiest voor de echte tragedie van de DeFeo-familiemoorden die plaatsvonden op 13 november in het huis aan 112 Ocean Avenue. (The Amityville Horror uit 1979 en 2005 (en min of meer alle andere) baseren zich op het minder waarschijnlijke verhaal van de familie Lutz) De enige andere film die hier ook van verhaalt was Amityville II maar die film propte daar zoveel geruchten en onzin in dat de naam DeFeo werd veranderd in Montelli. Dit verhaal komt wat dat betreft wat meer in de buurt van wat er misschien gebeurd kan zijn. Uiteraard is voor wie het verhaal kent, er veel bekend terrein; er is niet zoveel nieuw in deze film dat nog niet is verteld? Vader Ronald DeFeo Sr. was een gewelddadige man die letterlijke met ijzeren vuist over zijn gezin heerste, zoon Butch is een instabiele jongeman met een ernstig drugsprobleem, moeder Louise is niet bij machte om iets aan de situatie te doen.(leuk feitje; actrice Diane Franklin speelde de zus Dawn in Amityville II) Ook op de vermeende link met de maffia en vermist geld werd ingegaan, gelukkig ook geen taferelen van hoe vroom de familie wel niet zou zijn! Doordat er vraagtekens zijn waarom alle slachtoffers werden gevonden met hun gezicht naar beneden in bed werd de oude vertrouwde indianen-begraafplaats erbij gehaald. Wel wordt er een oma die zich bezig hield met zwarte magie opgevoerd om wat meer bovennatuurlijke sfeer te creëren. En ja die scenes zijn erg goed en spannend! De geesten zijn zwarte vlekken zodat men zich blijf afvragen; Doorgedraaid door drugs of zijn er ook echt geesten? Met de beelden laat de regisseur ook zien dat hij ook duidelijk een mening daarover had. De film eindigt met dat de deur van het huis opengaat en een stem ‘de familie Lutz’ verwelkomt in hun nieuwe huis. Tot nu toe de film waarvan ik verreweg het meest genoten heb!

Ik vond deze film wel oke. De sfeer is goed, de score is goed, er wordt redelijk goed geacteerd, de effecten doen hun ding: al met al best een aardige horrorfilm. Voegt het iets toe aan het origineel? Denk het niet, maar vergeet even het origineel, dan is deze film echt wel fijn om naar te kijken. Nou ja, fijn... Als je weet dat dit drama recht gebeurd is is "fijn" misschien niet het goede woord. 3,5*

Regisseur Daniel Farrands dirigeerde voor deze film enkel documentaires over horrorreeksen, dus wellicht dat hij doelbewust een compleet andere richting koos. Om dan meteen met Amityville aan de haal te gaan is dan ook een gewaagde keuze, aangezien deze serie allang niet meer bekend staat vanwege haar uitzonderlijke kwaliteiten. Niettemin kan ik de motivatie respecteren, ondanks dat Farrands duidelijk uit was op het vertellen van fictie. De film oogt relatief sfeervol en de opbouw kijkt prima weg, bovendien wordt er door de castleden meer dan degelijk geacteerd. Alhoewel de boel nooit kan ontpoppen tot een nagelbijter blijft het dus wel vermaken, waarmee The Amityville Murders meteen een voorsprong kent ten opzichte van de andere delen. Het mist echter wat afwerking op het visuele vlak (te veel lelijke computereffecten) en de finale zorgt simpelweg niet voor de benodigde kers op de taart. Elke verklaring met betrekking tot het bronmateriaal wordt daarnaast afgeschoven op paranormale invloeden en dat was naar mijn inzien te makkelijk, maar de 98 minuten gingen niettemin vlot voorbij.