Meningen

Twee hartsvriendinnen staan op een kruispunt in hun leven. Lucy [Dakota Johnson] ontdekt op haar 32e dat ze lesbisch is en Jane [Sonoya Mizuno] keert samen met haar vriend Danny [Jermaine Fowler] terug naar haar geboorteplaats Londen om te beginnen aan haar droombaan. Jane wil Lucy helpen om haar seksuele identiteit een plaats te geven, maar komt zelf ook voor dilemma’s te staan. Een warm, eerlijk portret van vriendschap met een ontwapenende Johnson. Kiersey Clemons is zeer aanlokkelijk als de vrouw voor wie Lucy gevoelens koestert. De titel verwijst naar het gemak waarmee Lucy en Jane elkaar zeggen dat het OK gaat, terwijl ze weten dat het niet zo is.

Ja, natuurlijk. Matt Walsh is een politieke commentator die geen enkele moeite doet om zijn zelfingenomenheid en zijn vermeende intellectuele superioriteit te gebruiken om mensen met een ander wereldbeeld voor schut te zetten. Eerder ging hij het debat over genderidentiteit te lijf in What Is A Woman? met de onjuiste aanname dat geslacht en gender hetzelfde is. Dus. Hier bagatelliseert hij racisme vast te stellen dat er mensen zijn die munt slaan uit de gecreëerde behoefte aan politieke correctheid. Dat zal best waar zijn, maar Walsh levert geen enkel concreet bewijs aan. Zijn ego is blijkbaar zo opgeblazen dat hij niet inziet dat hij vooral zichzelf voor schut zet door zich afwisselend voor te doen als een irritante workshopdeelnemer en een specialist in DEI (Diversity, Equity, Inclusivity). Een buitengewoon naargeestig filmpje van een buitengewoon vervelend mannetje.

Hij hield van biljarten en van vieze grappen, was sociaal onhandig en verkwiste zijn geld. Maar hij was ook het grootste muzikale genie aller tijden, verantwoordelijk voor muzikale meesterwerken als “Eine kleine Nachtmusik”, “Die Zauberflöte”, “Don Giovanni” en “Le Nozze die Figaro”. Maar deze naar Wolfgang Amadeus Mozart vernoemde biografie is verteld vanuit het perspectief van Antonio Salieri, destijds hofcomponist van Keizer Joseph II en stikjaloers op het gemak waarmee de geniale, maar in Salieri’s ogen ook zeer irritante en soms ronduit respectloze Mozart. Mozart stierf op 35-jarige leeftijd en werd begraven in een graf voor armoedzaaiers. De exacte oorzaak van zijn dood is niet bekend, al neemt men aan dat hij stierf aan een ziekte. Dat neemt niet weg dat indertijd het hardnekkige gerucht de ronde deed dat Salieri verantwoordelijk was voor Mozarts dood.

“Amadeus” neemt dat intrigerende gerucht als uitgangspunt en maakt daarmee duidelijk dat deze biografische film geen geschiedenisles is, hoewel de karakteriseringen van Mozart [Tom Dulce] en Salieri [F. Murray Abraham] in ieder geval wel dicht bij de realiteit blijven, voor zover die bekend is. De film begint in 1823 wanneer de inmiddels hoogbejaarde Salieri luidkeels roept om vergeving voor de moord op Mozart, alvorens een mislukte zelfmoordpoging te doen. Hij belandt hierdoor in een gesticht, waar hij bezoek krijgt van een priester [Herman Mecklere] aan wie hij vertelt over zijn relatie met Mozart vanaf de eerste ontmoeting tot aan diens dood.

Salieri ziet Mozart voor het eerst wanneer hij een vrouw opjaagt en die na een paar zeer schunnige woordgrappen op uiterst lompe wijze ten huwelijk vraagt. Een ongemanierde vleugel in de ogen van de godvrezende, vrome Salieri. Maar Salieri ontdekt ook al heel snel dat Mozart een muzikaal genie is waar hij zelf absoluut niet aan kan tippen: hij omschrijft Mozarts muziek zelfs als de stem van God. Wanneer de gemaskerde Salieri tijdens een feest Mozart vraagt om zijn manier van spelen te imiteren, laat Mozart geen spaan van hem heel. Dit alles voedt de jaloezie en maakt Salieri vastberaden om Mozarts carrière naar de knoppen te helpen. Salieri heeft namelijk één troef: hij is hofcomponist van Keizer Joseph II [Jeffrey Jones], een groot liefhebber van muziek maar zonder muzikaal talent en zonder een oor voor muziek. Om die reden is Salieri de belangrijkste adviseur van de keizer en van die positie maakt hij op geslepen wijze gebruik.

“Amadeus” is een feest voor oor en oog. Veel van Mozarts belangrijkste meesterwerken passeren de revue en die zijn allemaal prachtig uitgevoerd door The Academy Of St Martin In The Fields onder leiding van Sir Neville Marriner. De muziek bestaat uit een dwarsdoorsnede van Mozarts beste werk. Daarom is deze film in dat opzicht een uitstekende kennismaking met Mozart en een genot voor de liefhebbers van zijn bekendste werken. Maar “Amadeus” schittert ook door de kwaliteit van de vaak zeer weelderige kostuums en de uitstekend verzorgde make-up. Daardoor brengt deze film de tijd waarin Mozart leefde op treffende wijze tot leven.

Maar ondanks al die aandacht voor detail zijn het de acteurs die de film domineren. Abraham en Hulce zijn allebei voortreffelijk in complexe rollen, want gedurende de film veranderen zowel Salieri als Mozart qua fysiek en karakter. Dat beide acteurs genomineerd werden voor een Oscar voor beste mannelijke hoofdrol zegt echter ook iets over het voortreffelijke script dat de acteurs de middelen geeft om zo te schitteren. Jeffrey Jones – voor veertigers waarschijnlijk vooral bekend als Mr Rooney uit “Ferris Bueller’s Day Off”- is ook subliem als de keizer die onder alle omstandigheden zijn muzikale beperkingen probeert te verhullen, maar niet schroomt om zijn autoriteit te laten gelden.

“Amadeus” won in totaal maar liefst 8 Oscars, waaronder die voor beste film [Saul Zaentz], beste regie [Milos Forman], beste acteur [F. Murray Abraham] en beste scenario [Peter Schaffer]. Dit is zo’n biografie die een genot is voor zowel filmliefhebbers als muziekliefhebbers. En dat zo’n films zijn dun gezaaid!

Wanneer everbitterde, humeurige G.K. [Naseeruddin Shah] een lift krijgt van riskja chauffeur Amal [Rupinder Nagra], is hij zo onder de indruk van diens geduld, nederigheid en integriteit dat hij Amal een plaats geeft in zijn testament. G.K. komt kort daarna te overlijden en zijn kinderen zijn onaangenaam verrast dat hun vader een volslagen onbekende man heeft toegevoegd aan zijn testament. De notaris moet proberen Amal binnen 30 dagen een brief te overhandigen, anders gaat het vermogen van G.K. volgens de oorspronkelijke afspraak alsnog naar zijn kinderen. Een race tegen de klok begint om de nietsvermoedende Amal te vinden, maar die heeft hele andere dingen aan zijn hoofd.

Nagra is briljant in de afwisselend hartverwarmende en hartverscheurende titelrol en Koel Purie ronduit charmant als de aanvankelijk wat kille vrouw wiens leven op verschillende manieren verandert dankzij Amal. Shah heeft weinig tijd om zijn personage neer te zetten, maar zijn indrukwekkende scène in een muziekcafé vertelt ons alles wat we over hem hoeven te weten. De rest van de cast is weliswaar een tikje kleurloos maar Amal is voortreffelijk gefilmd op locatie en voorzien van een fraaie score door de Indisch-Canadese Ramier Siva-Nandan alias Dr. Shiva.

In 1986 (neem ik maar even aan) bereidt een groep toneelstudenten zich onder leiding van regisseur Patrice [Louis Garrel] voor op een uitvoering. Het type film dat de kijker keer op keer bedriegt door emotionele scènes te laten zien die onderdeel uit blijken te maken van een toneelstuk. Tedeschi en kornuiten denken blijkbaar dat dat briljant is, maar door je er steeds aan te herinneren dat een film per definitie toneelspel is, valt hier geen enkel plezier aan te beleven. Een pretentieuze, gekunstelde gotspe.

Beter dan "Fifty Shades Of Grey", maar dat wil niet veel zeggen. Ozon begint met de film met een shot van een vagina die overgaat in het shot van het oog van hoofdrolspeelster Marine Vacth. Een onvergetelijk shot, want het is werkelijk ver-schrik-ke-lijk slecht en aanzienlijk meer lachwekkend dan schokkend. Het verhaal van een vrouwke dat met haar psychiater van bil gaat zodra hij iets tegen haar zegt is al bedenkelijk, maar het wordt nog idioter wanneer ze datzelfde doet met de tweelingbroer van haar psychiater. Of niet... of toch wel?

Ozon probeert een softseks 'Red Shoes Diaries'-verhaaltje op te leuken met opzichtige visuals, waaronder de praatsessies die om onzinnige redenen in split-screen zijn gemonteerd. Talloze shots van spiegelreflecties versterken het gevoel dat dit echt een geval is van een film die zijn gebrek aan inhoud krampachtig probeert te compenseren met iets wat moet doorgaan voor 'stijl'. Omdat François Ozon één van de troetelkindjes is van de Arthouse-scene, zal deze film ongetwijfeld zijn verdedigers hebben. Maar alleen Liverpool-trainer Jürgen Klopp heeft daar goede redenen voor!

Almodóvar maakt effectief gebruik van zijn vaste acteurs in deze niet al te veelzeggende, soms wat bizarre, maar onderhoudende zwarte komedie waar het plezier 'm vooral zit in de details. Het betreft de crew en de passagiers van een vliegtuig met een defect landingsgestel, wat betekent dat de piloot een levensgevaarlijke landing moet uitvoeren op een vliegveld... maar het is nog even afwachten voor er een geschikt vliegveld is gevonden en terwijl de crew probeert op allerlei manier de passagiers te kalmeren en/of te vermaken (o.a. met een vertolking van "I'm So Excited"). Het heeft allemaal weinig om het lijf, maar de film is goed gemaakt en de cast haalt eruit wat erin zit. Erg veel is dat dus niet, maar dit is een aardige tijdvuller. Sowieso is het prettig om te zien dat Almodóvar nog steeds een luchtige kant heeft.

Charles Heller, een computerdeskundige bij de CIA, besluit hoogstpersoonlijk wraak te nemen voor het feit dat zijn verloofde is geëxecuteerd tijdens een gijzelingsactie in de Amerikaanse ambassade in München. Hij gebruikt zijn bevoegdheden en computervaardigheden om geheime informatie te vinden die hem op het spoor brengen van de daders.

Een paar behoorlijke actiescènes en degelijk ondersteunend werk van Christopher Plummer en Ed Lauter houden je mogelijk nog net wakker in deze trage, vaak ronduit saaie thriller die bovendien te kampen heeft met een kleurloze, matig acterende John Savage.

ICT-expert en professioneel codebreker/hacker Charlie Hacker [Rami Malek] besluit het recht in eigen handen te nemen wanneer blijkt dat de CIA zich niet wil inzetten om de terroristen op te sporen die verantwoordelijk zijn voor een aanslag in Londen waarbij Charlies echtgenote [Rachel Brosnahan]. Hij neemt een valse identiteit aan om na een intensieve training van een ervaren CIA-agent [Laurence Fishburne] reist hij op zijn gemak door Europa terwijl hij de ene na de andere betrokkene op omslachtige (doch bepaald niet subtiele) wijze liquideert. Als je blind kunt aannemen dat Charlie werkelijk alles kan met een laptopje en een telefoontje dan heb je misschien minder moeite met het absurde plot van deze moderne versie van MacGyver. MacGyver liet tenminste nog zien hoe hij zijn vallen opzette, Charlie laat dat achterwege. Niet zozeer om het publiek te kunnen verrassen, maar uit luiheid en om te verdoezelen hoe bespottelijk het verhaal in feite is.

Kat Maurice [Hugh Laurie] en Keith [Himesh Patel] hebben een lucratieve vorm van zwendel opgezet door samen te werken met een groep ratten. De ratten zorgen voor een rattenplaag die Maurice en Keith tegen betaling ‘bestrijden’. Appeltje, eitje, totdat ze stuiten op de sinistere Boss Man [David Thewliss], die met zijn eigen ‘rattenplaag’ een maatje te groot lijkt te zijn. Maurice en Keith besluiten de handen ineen te slaan met burgemeestersdochter Malicia [Emilia Clarke]. Gebaseerd een boek van Terry Pratchett dat door Terry Rossio en Robert Chandler voorzien is van onnodig pedante humor, bijvoorbeeld over de conventies rondom vertellers, waardoor de onderliggende boodschap over het belang van educatie (en de kritiek op religie) wat ondergesneeuwd raakt. Een onderhoudende animatiefilm, maar het had zonder meer beter gekund.

In 2014 al een recensie gepubliceerd waar van alles mis mee was. Dit is de update ...

Peter Parker [Andrew Garfield] heeft zijn draai gevonden als Spiderman, maar zijn belofte aan Gwens vader [Denis Leary] aan het eind The Amazing Spider-Man dreigt zijn relatie met Gwen [Emma Stone] te verwoesten, ook al omdat Gwen in Engeland wil studeren. Een ontevreden onderhoudsmedewerker [Jamie Foxx] bij Oscorp krijgt bovenmenselijke krachten door een ongeluk bij een reparatie in een onderzoekslab. Harry [Dane DeHaan], de erfgenaam van Oscorp-oprichter Norman Osborn [Chris Cooper], denkt dat hij met Spider-Mans bloed van zijn erfelijke ziekte af kan komen en vraagt Peter (die geld verdient met foto’s van Spider-Man in actie) om hulp. Stone heeft jammer genoeg weinig te doen, maar Foxx en DeHaan zijn prima in hun goed uitgewerkte schurkenrollen en de special effects zijn opnieuw uitstekend in deze meer komische, maar zichzelf nooit parodiërende vervolg.

Wanneer Peter Parker [Andrew Garfield] ontdekt dat wetenschapper Dr. Curt Connors [Rhys Ifans] vroeger nauw samenwerkte met Peters vader [Campbell Scott], besluit hij stiekem een kijkje te nemen in het lab van Dr. Connors genetische experimenten doet. Een genetisch gemanipuleerde spin bijt hem, Peter ontdekt de unieke krachten die hij daardoor heeft gekregen en leert hoe hij die ten goede kan gebruiken. Emma Stone is erg goed als de intelligente, zelfredzame love interest Gwen Stacy [Emma Stone], de dochter van kapitein Stacy [Denis Leary] van de New York Police department. Het middelste deel is wat langdradig en de epiloog is afgezaagd, maar de drie hoofdrolspelers zijn uitstekend, er is prima ondersteunend werk van Sally Field en Martin Sheen als Peters oom en tante en de special effects mogen er zijn, zeker in 3D. Vervolg: The Amazing Spider-Man 2.

Oorlogsveteraan Will Sharp [Yahya Abdul-Mateen II] heeft geld nodig om de behandeling van zijn ernstige zieke vrouw [Moses Ingram] te kunnen betalen. Wanneer hij geen gehoor vindt bij zijn verzekingsmaatschappij klopt hij aan bij zijn pleegbroer Danny [Jake Gyllenhaal] die hem overhaalt om mee te helpen bij een bankroof. De roof loopt mis wanneer Danny een toevallig binnengelopen agent [Jackson White] moet gijzel en diens partner [Cedric Sanders] ontdekt wat er aan de hand is. Van geloofwaardigheid is op dat moment sowieso al nauwelijks sprake en wanneer een ambulancemedewerker Cam [Eiza González] betrokken raakt bij dit alles wordt het met de minuut stompzinniger. Bay vult de extreem lange speelduur met een hoop stunts en gekunstelde en al snel op de zenuwen werkende droneshots. De cast doet wat het kan maar dit is één van de meest stompzinnige pogingen tot blockbusters in lange tijd.

Hopeloos gedateerde seksistische komedie vol vulgaire dubbelzinnigheden en abominabel slecht gebruik van achtergrondprojectie. Wat moet doorgaan voor een verhaal betreft een spoorloos verdwenen UFO. Het openingsliedje is het hoogtepunt in deze slappe actiekomedie en dat wil wat zeggen!

De veroordeling van hun vader betekent dat broers Diego, Rodrigo en Bruno hun normale leven opgeven om te zorgen voor hun oma América die de 90 ruim is gepasseerd en intensieve verzorging nodig heeft om te overleven. Deze documentaire volgt de broers en hun grootmoeder op een wat gekunstelde en regelmatig ogenschijnlijk in scène gezette wijze op de moment waarop América hun hulp nodig heeft. De ervaring geeft de broers een nieuw perspectief op het leven maar je hebt nauwelijks het idee dat je naar een documentaire zit te kijken. En dat is in dit geval géén aanbeveling.

Elia Kazans meest persoonlijke film is helaas niet één van zijn beste. Hij bewerkte zijn eigen boek dat gebaseerd is op het levensverhaal van zijn vader en begint op het moment dat zijn familie hem opdracht geeft een manier te vinden om naar de VS te reizen en daar een nieuw leven op te bouwen, zodat de rest van de familie zich op een later moment bij hem kan voegen. We volgen de jonge Stavros Topouzoglu [Stathis Giallelis] tijdens zijn missie.

SGiallelis is mogelijk louter gekozen als hoofdrolspeler omdat hij veel op Kazans vader lijkt, want van acteertalent is nauwelijks sprake en daarmee is dit epische drama al grotendeels om zeep geholpen. Met een meer ervaren en meer capabele acteur was de speelduur van 168 minuten wellicht geen probleem geweest. De Oscarwinnende sets en kleurrijke, sterke bijrollen van Lou Antonio en Paul Mann weten dit langdradige emigratiedrama nog enigszins te redden.

Sfeervol gefilmde, uitstekende geacteerde reconstructie van een waargebeurd verhaal. In 2004 besloten verveelde jeugdvrienden Spencer Reinhard [Barry Keoghan] en Warren Lipka [Evan Peters] de universiteitsbibliotheek van Transylvania University in Lexington, Kentucky te beroven van een aantal zeer zeldzame boeken. Ze komen al snel tot de conclusie dat ze twee handlangers nodig hebben en die vinden ze in Chas Allen [Blake Jenner] en Eric Borsuk [Jared Abrahamson, die erg veel lijkt op Edward Snowden]. Geen van hen heeft enige criminele ervaring en niemand wil degene zijn die de bibliothecaresse uitschakelt. Maar dat is slechts één van de obstakels die de vier studenten moeten overwinnen voordat ze hun plan met succes kunnen uitvoeren.

De echte hoofdrolspelers verschijnen zo nu en dan in beeld en geven deze misdaadfilm extra diepgang aan een sowieso onderhoudende, vaak wrang humoristische heistfilm.

Mitch Rapp [Dylan O'Brien] is het type dat zijn vriendin ten huwelijk vraagt tijdens een vakantie in een beach resort en die dat ook nog meent te moeten filmen. Vervolgens laat hij haar alleen achter en dat zul je net zien dat je verzeild raakt in een bloedbad en dat zijn het niet overleefd en hij (op wel heel erg wonderbaarlijke wijze) wel. Een cliché, een stompzinnigheid en het knagende gevoel dat hier het leed van de 38 doden die vielen bij het bloedbad in het Tunesische Sousse in juni 2015 wordt geëxploiteerd, maken dit daarom tot een uiterst onaangename film. Het verhaal neemt dan bovendien een radicale wending die extreem vergezocht is, maar wel de basis vormt voor alles wat komt. Regisseur Cuesta neemt het allemaal veel te serieus. Sanaa Lathan heeft de ondankbare taak om op hoge hakken rond te lopen en de baas te spelen, bovendien is Taylor Kitsch een kleurloze schurk in een behoorlijk dom actieprul dat typerende is voor een direct-to-DVD-B-film. Alleen de vertolking van Keaton en een spectaculaire finale waarin het effect van een nucleaire explosie op knappe wijze in beeld wordt gebracht blazen dit enige leven in, maar als je merkt dat je halverwege even in slaapt bent gevallen ben je niet de eerste... en ook niet de laatste, gok ik zo.

Regisseur David Zucker gooit zijn reputatie te grabbel door zich te profileren als lid van het extreem conservatieve, hypocriete volk dat zo heilig overtuigd is van de superioriteit van het vaderland, dat het geen enkel middel schuwt om criticasters de mond te snoeren. Alsof het nog niet sneu genoeg is dat de hele film één grote lastercampagne is met een vrij gemakkelijk te identificeren doelwit, strooit Zucker - die meeschreef aan het scenario - met smakeloze en (veel erger nog) mislukte grappen over het Nazi-regime (de uitreiking van de Leni Riefenstahl-award), 9/11 en moslims. Het is minstens net zo treurig dat tot dan toe gerespecteerde acteurs als Leslie Nielsen, Kelsey Grammer, Dennis Hopper en Robert Davi zich hebben verlaagd tot deze stompzinnige en zeer matig geacteerde prul. En ja, er is een tenenkrommend, extreem patriottisch slotlied. A Big Fat Zero.

Uiterst ironische titel toont hoe de Chinese glasfabrikant Fuyao aanvankelijk met open armen wordt verwelkomd in Dayton, Ohio, één van de vele Amerikaanse steden waar duizenden mensen hun banen verloren als gevolg van de economische crisis. Ze zijn allemaal blij weer aan het werk te kunnen, maar al gauw blijkt dat de Chinezen er niet alleen een hele andere werkethiek op na houden, maar dat ze zich ook niet (willen) houden aan Amerikaanse regels rondom o.a. veiligheid en werknemersrechten. Onvermijdelijk dreigen er vakbondsacties, maar Fuyao laat geen middel ongebruikt om die 'opstand' de kop in te drukken.

Een schrijnend portret van de manier waarop buitenlandse investeerders profiteren van de uitzichtloze situatie van werknemers, maar wat deze voor een Oscar genomineerde documentaire extra fascinerend maakt, is hoe open de Chinese bedrijfsleiding, alsmede de directeur, voor de camera zijn minachting uitspreekt voor de Amerikaanse werkethiek. Het bezoek van een aantal Amerikaanse leidinggevenden aan het moederbedrijf in China "om te zien hoe we efficiënter kunnen werken" levert enkele tenenkrommende momenten op die het enorme culture contrast onderstrepen. Het is belangrijk op te merken dat er ook aandacht is voor de oprechte vriendschappen die ontstaan tussen Amerikaanse en Chinese werknemers, maar uiteindelijk overwint de wanhoop en kun je alleen maar je hart vasthouden voor de toekomst van deze welwillende, maar ogenschijnlijk kansloze, hard werkende Amerikanen. Niet te missen!

Auteur Thelonious ‘Monk’ Ellisons [Jeffrey Wright] kampt met een writer’s block en stoort zich aan hoe ‘zwarte literatuur’ wordt omarmd door de voornamelijk witte literaire elite. Nadat hij Sinatra Golden [Issa Rae] tijdens een literair festival een tenenkrommende passage uit haar recente bestseller ‘We Lives In Da Getto’ hoort lezen, besluit hij uit frustratie – en als grap – het boek “My Pafology” te schrijven, in zijn ogen een volstrekt formulematig stuk ‘zwarte literatuur’. Onder het pseudoniem Steg R. Lee, een uit de gevangenis ontsnapte crimineel. Tot zijn grote verbazing wordt het boek een succes en is hij gedwongen om de fictieve schrijver na te spelen. Ondertussen beseft Monk hoezeer zijn familiegeschiedenis zijn cynische visie op de wereld beïnvloed. Scherpe satire richt de pijlen op de literaire wereld als geheel, maar werkt ook als familiedrama. De scène waarin Keith David en Okierete Onaodowan een sleutelscène uit ‘My Pafology’ naspelen is een juweeltje.

En ineens bedacht dat deze film zichzelf best weleens zou kunnen hebben beschouwd als de Easy Rider van een nieuwe generatie vrijgevochten jongeren. Maar die vergelijking leidt helaas onherroepelijk tot de conclusie dat het peil drastisch is gezakt. Ja, dit is een roadmovie over een groep jongeren die met een busje door de VS reist en droomt van de eeuwige vrijheid. Er is volop drank- en drugsgebruik en een aantal seksscènes en er is ook een zeer nadrukkelijk aanwezige soundtrack. Helaas geen Steppenwolf, Bob Dylan, Jimi Hendrix Experience of The Byrds, maar veelal nihilistische [en in mijn oren stomvervelende] hiphopmuziek waarin niet de spirituele vrijheid, maar materialisme als hoogste goed wordt gepresenteerd. Het gebrek aan idealisme en de doelloosheid van de jongeren in deze film, evenals amateuristisch camerawerk met een overdaad aan flaring en een enkele keer zelfs de zichtbaarheid van de boom-microfoon, rechtvaardigt allerminst de waanzinnige speelduur [160 minuten] van deze overschatte film. Ambitieus en origineel is het wel, maar dat is ook voor American Honey niet voldoende om het tot meesterwerk te bombarderen.

Nadat oplichters Irving Rosenfield [Christian Bale] en Sydney Prosser [Amy Adams] op heterdaad zijn betrapt door FBI-agent Richie DiMaso [Bradley Cooper] kunnen ze gevangenisstraf alleen ontlopen als ze helpen om vier prominente witteboordencriminelen erin te luizen. Eén van de doelwitten is burgemeester Carmine Polito [Jeremy Renner]. Praatzieke misdaadkomedie (met een overdaad aan voice-overs) vol karikaturaal geklede karikaturen gespeeld door acteurs die veel te hard hun best doen om grappig te zijn. Russell probeert er iets ‘cools’ van te maken, maar dit is vooral oubollig. Dat dit genomineerd was voor 10 Oscars zegt iets over het nominatiesysteem. Dat dit geen één keer in de prijzen viel, zegt iets over de gebrekkige kwaliteit.

Tom Cruise lijkt nu toch echt de eeuwige jeugd te hebben. Of dat te danken is aan dat enge Scientology van 'm durf ik niet te zeggen, maar hij valt maar niet te betrappen op een slechte rol. Sterker nog: hij is ideaal gecast als de ultieme Amerikaanse anti-hero Barry Seal, een van nature ietwat roekeloze piloot die van 1978 tot 1985 zoveel miljoenen geld verdiende met het vervoeren van allerlei goederen voor de meest uiteenlopende partijen, dat hij het niet verborgen kan houden. Het is een bizar verhaal, maar het scenario van Gary Spinelli - gebaseerd op ware feiten (!) - houdt het allemaal relatief luchtig en regisseur Doug Linam houdt het tempo er stevig in. De film maakt slim gebruik van archiefmateriaal en er is een sterk rolletje voor Caleb Landry Jones als Barry's niet al te snuggere zwager die voor problemen zorgt.

Verwacht geen diepgaand exposé, maar wel een uiterst vermakelijk relaas waar je regelmatig met open mond naar moet kijken. De scène waarin Cruise op een kinderfiets rijdt is een juweeltje!

Een voorproefje van "It's a Wonderful Life" en de eerste komedie waarin dialogen elkaar in hoog tempo opvolgen. Walter Huston speelt een integere (!) bankdirecteur die voor een probleem komt te staan wanneer een werknemer met gokschulden [Gavin Gordon] gedwongen wordt mee te werken aan een bankroof. Wanneer het nieuws van de bankroof zich verspreidt komen de rekeninghouders massaal opdraven om hun spaarcenten te redden. Capra's geloof in de goedheid van de mens grenst hier aan het naïeve, maar dit is de moeite waard dankzij de vlijmscherpe montage, het hoge tempo en het innemende spel van Huston.

Mary Mason [Katherine Isabelle] is een armlastige (sic!) studente chirurgie, die zich laat verleiden tot het uitvoeren van clandestiene, en soms ronduit verontrustende cosmetische ingrepen. Maar de wereld waarin zij zich hiermee begeeft brengt de nodige gevaren met zich mee waartegen ze zich moet wapenen... met haar operatiegereedschap.

Een verfrissende, originele Canadese horrorfilm speelt zich af in een duistere wereld, bewoont door bizarre fugren. De film heeft met name in het laatste deel een aantal sterke, schokkende scènes, maar mede omdat de motivatie van de hoofdpersoon moeilijk te doorgronden is, brengt ze weinig sympathie op en is de film niet zo meeslepend als je zou willen. Voor genreliefhebbers toch de moeite waard en de regisserende zusjes Soska moet je in de gaten blijven houden!

Chris en Shannan Watts hadden fijne banen, een prachtig huis in Colorado, twee schattige dochters en verwachtten hun eerste zoon toen Shanann en dochters Bella en Celeste op 13 augustus 2018 spoorloos verdwenen. Reconstructie van het onderzoek bestaat bijna volledig uit beeldmateriaal van bodycams, CCTVs en sociale media van familie en vrienden. Zo ontdek je stapje voor stapje dat het gezinsleven niet zo idyllisch was als het leek. Het ontbreken van pratende hoofden en reconstructies is een groot pluspunt in deze interessante, schokkende truecrimedocumentaire.

De beroemde schrijver Nathan Zuckerman [David Strathairn] bezoekt in 1996 de 45-jarige reünie van Weequahic High School en ontmoet daar Jerry Levov [Rupert Evans], die net zijn broer Seymour (bijgenaamd “Swede”) heeft begraven. In flashback volgen we het relaas van Seymour [Ewan McGregor], destijds de sportheld van school, en zijn echtgenote Dawn [Jennifer Connely], een voormalige beauty queen. Hun ogenschijnlijke sprookjeshuwelijk wordt opgeschrikt door hun rebelse dochter Merry [Dakota Fanning], wiens radicale overtuigingen resulteren in een serie dramatische gebeurtenissen. Fanning doet niets dat mijn vooroordelen over de gemanierde acteerstijl van de familie Fanning te weerspreken, maar McGregor is de zwakste schakel. Op zijn acteerwerk valt niet zoveel aan te merken, maar hij slaagt er geen moment in om enige dramatische spanning op te bouwen waardoor we van het ene conflict in het andere vallen. Ziet er prima uit maar het wil maar niet interessant worden.

Christian Bale geeft een passend intense vertolking als de 80s yup die helemaal op zijn plaats lijkt in de oppervlakkige, materialistische wereld van geldgraaiers, maar een enorme innerlijke leegte tracht op te vullen met een serie brute moorden.

Een weinig subtiele satire met een flinke dosis zeer zwartgallige humor en bizarre, maar effectieveideeën. De scène met de visitekaartjes is een hoogtepunt en let op hoe Bale zich beweegt tijdens zijn analyse van de muziek van Huey Lewis & The News. En een film met een openlijk pleidooi voor het Genesis-album "Duke" (één van mijn favoriete albums) moet ik alleen om die reden al aanraden!

Uit de categorie “sequels waar niemand op zat te wachten” komt deze verlate afsluiter van de American Pie-franchise waaruit blijkt dat de pubers van toen nog net zo infantiel zijn qua seks en humor. Jim [Jason Biggs] en Michelle [Alyson Hannigan] zijn nog altijd samen en hebben een zoon [George Christopher Bianchi], maar Jim kan zijn ogen niet afhouden van de 17-jarige Kara [Ali Cobrin] op wie hij vroeger past. Kevin [Thomas Ian Nicholas] is getrouwd met Ellie [Charlene Amoi], maar krijgt toch weer een harde van zijn ex Vicky [Tara Reid]. De eveneens getrouwde Oz [Chris Klein] heeft hetzelfde “probleem” met Heather [Mena Suvari] en Stifler [Seann William Scott] gedraagt zich nog steeds als een malloot. Finch [Eddie Kaye Thomas] doet voor spek en bonen mee, want Jims vader [Eugene Levy] legt het aan met Stiflers moeder [Jennifer Coolidge]. Het is vooral sneu (en niet grappig) om volwassen personages te zien die nog altijd zo onbeholpen zijn.