Meningen

Als we het hebben over Fascisme in Nederland denken we aan Mussert en Rost Van Tonningen, de kopstukken van de NSB en daar blijft meestal bij. Deze documentaire richt zich op het interbellum en met behulp van een door een vooraanstaande fascist ontworpen stamboom wordt meteen duidelijk dat er in de jaren ’20 tientallen Nederlandse fascistische groeperingen waren. Aaan de hand van archiefbeelden uit die periode, teksten uit speeches en interviews met fascistische kopstukken, die jaren na de oorlog zijn opgenomen, krijgen we een beeld van de oorzaak van die versplintering alsmede van hoe de NSB uiteindelijk de dominante partij werd.

Een relevante nationale geschiedenisles die zich ook op propagandatechnieken, waarbij de medewerking van verzamelaars van vaak zeer zeldzame palifernalia van grote waarde is. Hiermee weet Bouwman een parallel te leggen met het heden, waarin dezelfde technieken met moderne media worden gebruikt. Er is aandacht voor het onverwachte succes van zwerver/politicus Hadt Je Me Maar, alsmede voor fascistische leiders als Arnold Meijer, Anton Erwich en Erich Wichman. Vooral het audio-interview uit 1972 met Jan Baars, voor de oorlog leider van de Algemeene Nederlandsche Fascisten Bond, levert interessante nieuwe inzichten op.

Het interessante verhaal ontvouwt zich echter erg langzaam en de immer plechtige, ernstige voice-over maken interessante stof tot erg droge kost. Zo blijkt maar weer dat waar het gaat om geschiedenis de kwaliteit van de verteller belangrijker is dan het verhaal.

Tijdens een tussenstop van een vrachtrit van België naar Spanje ontdekt Erika [Ruth Beeckmans] dat immigrant Idy [Welket Bungué] zich in haar vrachtwagen heeft verstopt. Idy is aangeslagen wanneer blijkt dat hij niet in Engeland is aangekomen, maar na een vechtpartij met een Britse chauffeur [Lawrence Sheldon] heeft hij weinig andere keus dan Erika’s aanbod aan te nemen om mee te rijden naar Spanje en terug te keren naar België. Onderweg ontstaan er uiteraard onderlinge spanningen en Erika riskeert zelfs haar baan voor Idy, maar het is letterlijke en figuurlijk al snel duidelijk waar de reis uiteindelijk heen gaat. Het voorspelbare script wordt gecompenseerd door prettig chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Visschedijk speelt een collega die de vracht in Zaragoza in ontvangst neemt.

Het leven van een groep Oekraïense vluchtelingen in Opvang Van Hounte Industriepark in Weesp richt zich op de vrouwelijke bewoners van verschillende leeftijden. De één heeft een zoon verloren in de strijd, de ander maakt zich zorgen om haar echtgenoot die strijdt aan het front en er is een tiener die zoekt naar verbondenheid met deze vrouwen. Dat gevoel van verbinding en solidariteit tussen de vrouwen wordt versterkt door hun dankbaarheid voor de manier waarop ze in Nederland zijn opgevangen. Uiteindelijk willen ze niets liever dan terugkeren naar hun eigen huis in hun eigen land. Een tikje manipulatief op de meest emotionele momenten, maar voor de rest is dit een boeiend, indringende kijkje achter de schermen bij de opvang van “gewenste” vluchtelingen.

Dat ook vrouwen verschrikkelijke romantische komedies kunnen schrijven, bewijzen Anna Pauwels en Daphne Deckers met dit stompzinnige, maar volstrekt formulematige gedrocht dat wel heel snel de afgrond weet te vinden. Direct na de zware bevalling van een zoontje, ontdekt Iris [Barbara Sloesen] dat Pieter [Jelle de Jong] zich afvraagt of hij wel de vader is! Tot overmaat van ramp blijkt hij een affaire te hebben met een collega en dus staat Iris er alleen voor. Grappen over luiers, lacterende borsten en aanverwante artikelen geven een indruk van het niveau van de humor. Wanneer die knappe hondenuitlater [Jan Kooijman] verschijnt, weet je wel hoe laat het is. Sloesens belabberde acteerwerk mag je grotendeels op het conto van Schuurman schrijven, want ze is niet de enige. Afschuwelijk.

Koopman laat een deel van de cast van Gooische Vrouwen hun rol kopiëren in de zoveelste remake van Paolo Genoveses Perfect Strangers (2016). Zeven ‘goede’ vrienden komen bijeen voor een etentje op de avond van een maansverduistering en besluiten. Iemand komt op het idee om gedurende avond ieder bericht of gesprek dat via een mobiele telefoon binnenkomt met de groep te delen. Iedereen blijkt iets te verbergen te hebben, maar niemand beschikt over genoeg ruggengraat om nee te zeggen. Geheimen worden op ongeloofwaardige wijze openbaar en de manier waarop sommige gasten zich verder in de nesten werken is volstrekt ongeloofwaardig. Sowieso gedragen deze volwassen, trouwe vrienden zich vooral als kleine kinderen. De Mol en Muller spelen de gastvrouw- en heer, Visschedijk en Ramsey Nasr het stel met een seksloze relatie, Waldemar Torenstra en Fenna Crutzen het stel met een kinderwens en Diederik Ebbinge wiens nieuwe vriendin thuis is gebleven met buikgriep. Het origineel is vele malen beter.

Als ik het goed begrepen heb is dit gebaseerd op een waargebeurd incident, horen we enkele van de betrokkenen hun verhaal vertellen, speelt één groep acteurs een reconstructie en is er een andere groep acteurs dat het incident in de film weer reconstrueert. Of het nou gekunsteld is of niet, Kolks melodramatische benadering van het verhaal leidt tot hevig overacteren waardoor dit verhaal, over de strenggelovige getrouwde Marc [Teun Luijkx] die verliefd wordt op Rick [Abe Dijkman] en door een groep jongens in elkaar geslagen wordt omdat de mannen elkaar in het openbaar aan het zoenen waren. Goedbedoeld maar regelmatig tenenkrommend of onbedoeld grappig waardoor de boodschap over homotolerantie (voor zover die te ontwaren valt) aan dovemansoren gericht is.

Op de 30e verjaardag van Lina [Esmee van Kampen] gaat ze op stap met haar drie hartsvriendinnen. Aan het eind van de avond bekijken ze samen een video van Lina's 18e verjaardag waarin ze elk aangeven wat hun dromen en ambities zijn voor hun 30e levensjaar. Een pijnlijk moment voor Lina, die al jaren droomt van een man en een gezin. Zorgzame duizendpoot Nicole [Sarah Chronis], carrièrevrouw Sena [Maryam Hassouni] en zangeres met bindingsangst Vanessa [Yootha Wong-Loi-Sing] besluiten Lina te helpen aan een man, maar komen er geleidelijk achter dat hun eigen leven niet zo perfect is als het lijkt.

Het zal niemand verrassend dat deze film voor alle betrokkenen een happy-end krijgt, maar de weg daar naartoe zit vol aangename verrassingen. Dat begint met het scenario van Dag Neijzen en Liesbeth Strik dat karikaturen weet te vermijden en vier vrouwen neerzet die weliswaar verschillende wegen bewandelen, maar wiens vriendschap altijd oprecht en nimmer geforceerd is. Vriendschap is namelijk (ook) elkaars verschillen erkennen en die simpelweg voor lief nemen en Lebrun weet dat op voortreffelijke wijze weer te geven. Daarbij komen ook de mannelijke karakters verrassend goed uit de verf: ook zij zijn meer dan beeldvulling en versterken de dramatische punten van de film. Regisseur Stolker maakt effectief gebruik van de Rotterdamse locatie en dankzij de cinematografie van Elsbeth Kasteel is Rotterdam op zeldzaam fraaie wijze in beeld gebracht. De vier hoofdrolspeelsters weten het maximale te halen uit het ijzersterke scenario: de chemie en het spelplezier is voelbaar, het acteerwerk oogt spontaan. Niet elk personage krijgt een even verrassend einde, maar het zijn wel sterke afsluitingen van een bijzonder vermakelijk komisch drama. En Oscar Aerts is hilarisch!

Onvergeeflijk dat deze film niet in de Pathé Ladies Night terecht is gekomen, want betere 'vrouwenfilms' kom je zelden tegen.

Het is begin jaren 70 en heel België is in de ban van Eddy Merckx. Freddy [Jelte Blommaert], de zoon van de dorpsslager [Peter van den Begin], droomt van een carrière als wielrenner. Wanneer een nieuwe supermarkt een wielrenwedstrijd uitschrijft met als prijs een try-out bij het team van Eddy Merckx, wil hij dolgraag meedoen. Maar vader weigert Freddy mee te laten doen aan een wedstrijd die gesponsord wordt door een winkel die een bedreiging vormt voor de familieslagerij. Onderhoudend, maar nauwelijks verrassend komisch drama met een prettig vleugje nostalgie en een aangename cast.

Door het gebrek aan actie en aan chemie tussen Pitt en Cottilard was deze romantische spionagethriller bij voorbaat gedoemd te mislukken. Pitt speelt een agent van de Canadese inlichtingdienst die in 1942 in Casablanca samen met de Franse verzetsstrijder Marianna Beauséjour [Marion Cotillaard] een missie volbrengt. De twee worden verliefd en verkassen naar Londen, waar het huwelijksleven geen rozengeur en maneschijn blijkt te zijn. Een bittere teleurstelling.

Hoewel de filmposter anders doet vermoeden is dit een tam, vaak ronduit saai komisch drama waarvoor Tamar Simon Hoffs haar dochter Susanna (destijds gitarist bij The Bangles) één van de hoofdrollen toebedeelde. In haar rol als studente Molly hoeft dan ook niet veel meer te doen dat er leuk uit zien en onschuldig kijken en dat is maar goed ook, want er is niets wat er op wijst dat ze kan acteren. Dat gebrek aan acteertalent is meer zichtbaar bij John Terlesky als Molly's vriend, min of meer. James Shanta is beschamend slecht als een surf dude genaamd Killer. Joan Cusack houdt de boel nog enigszins drijvend en er is een amusant rolletje voor Pam Grier als een doortastende politieagent, maar dat maakt dit echt nog geen aanrader.

Iedere zomer verblijft de in Frankrijk wonende Salomé [Lua Michel] bij familie in een Portugees dorpje waar haar oma Avó [Ester Catalão] de scepter zwaait. Wanneer Avó onverwacht komt te overlijden, moet de hele familie bijeenkomen om afscheid te kunnen nemen. Pas daarna kan de begrafenis plaatsvinden. Door vliegtuigvertragingen duurt het langer dan verwacht en neemt de onrust in het dorp toe, ook al om Avó volgens enkele bewoners een heks was. Dat gevoel wordt versterkt wanneer Salomé bizar gedrag begint te vertonen. Het scenario biedt voldoende mogelijkheid om hier dan wel een horrorfilm, dan wel een zwarte komedie van te maken. Alves Meira heeft helaas vooral interesse in voorbijlopende geiten en pittoreske plaatjes en laat elke kans om hier iets van te maken aan haar voorbij gaan. Het resultaat is een zwalkend, slecht geregisseerd en direct te vergeten niemendalletje.

Formulematige kerstfilm over een familie die uit elkaar is gegroeid na de dood van de moeder. Vader Walter [Danny Glover] nodigt zijn kinderen en aanhang toch uit om vijf dagen te verblijven in het huis waar ze zo lang samen hebben gewoond en roept de hulp in van zijn schoonzus May [Mo'Nique] om de boel in goede banen te leiden. En dat gaat uiteraard niet zonder slag of stoot.

Regisseur/scenarist David E. Talbert heeft weinig verrassingen voor ons in petto, maar het oprechte, doorleefde spel van Danny Glover is een pluspunt en Mo'Nique zorgt regelmatig voor een komische impuls als de luidruchtige, maar doortastende tante. Zij zorgen er met name voor dat de sentimentaliteit nooit de overhand krijgt en dat maakt dit pretentieloos, maar acceptabel kijkvoer voor tijdens de Kerstdagen.

Wanneer hun enige zoon in mei 1940 sneuvelt, zet dat het leven van Otto en Anna Quangel op z'n kop. Hij is voorman in een fabriek dat in dienst staat van de Duitse oorlogsmachine, zij is werkzaam bij de vrouwenafdeling van de Nazi-partij. De dood van hun zoon neemt hun angst voor het Nazi-regime weg en Otto besluit zich te verzetten door ansichtkaarten te schrijven met anti-Nazi-teksten en die op verschillende plaatsen achter te laten in hun woonplaats Berlijn. Die ansichtkaarten komen terecht bij inspecteur Escherich [Daniel Brühl), die onder grote druk van de Gestapo begint met een klopjacht naar 'het spook van Berlijn'.

De vraag waarom Otto en Anna zo lang bereid waren om in dienst van de Nazi's te werken wordt hier niet beantwoord. Mijn vrije interpretatie is dat zij, zoals zo vele landgenoten, aanvankelijk meegingen met de gepropageerde vaderlandsliefde en dat ze de gevaren van het Nazi-regime pas onderkenden toen die Duitsland in meedogenloze wurggreep hielden, waardoor ze nu alleen nog uit angst doen wat de Nazi's van hun verlangen.

Het scenario toont wel duidelijk hoe de halleluja-stemming van 1940 drie jaar later volledig is omgeslagen door de bombardementen van de Geallieerden. Het acteerwerk is zeer sterk, waarbij het vooral prettig om Gleeson een robuuste, maar vooral sympathieke man te laten spelen. De kracht van "Alone in Berlin" zit 'm in het feit dat Otto door de dood van zijn zoon geen angst meer kent. Hij lijkt vastberaden om door te gaan totdat hij wordt opgepakt, wetend dat dat zijn dood zal betekenen. Dit is dan ook geen thriller over een man die angstvallig probeert de Nazi's te ontlopen, maar een drama over de emotionele impact op zijn vrouw en, ook intrigerend, de effecten van zijn acties op de onderzoekende officier. Perez is er zeker niet op uit om de Duitse burgers vrij te pleiten. Integendeel: de film bevat momenten waarin buren tegenover elkaar komen te staan, elkaar verraden en waardevolle bezittingen stelen. Otto en Anna Quangel waren echter twee gewone burgers die hun leven gaven in de hoop hun stadsgenoten in verzet te laten komen tegen het Nazi-regime. In hoeverre ze daarin zijn geslaagd maakt de film niet duidelijk, maar dat neemt niet weg dat dit een boeiende, goede gemaakte productie is.

In zijn eerste grote filmrol, een jaar voor hij wereldfaam verwierf als Lt Murdock in The A-Team, speelde Dwight Schultz (met bril) de rol van Dan Potter, een dokter die een bezoek brengt aan collega Leo Bain [Donald Pleasance] en diens instituut voor geestelijk gestoorden. Dan maakt daar kennis met patiënten Frank Hawkes [Jack Palance] en Byron 'Preacher' Sutcliff [Martin Landau], beiden onberekenbare en potentieel levensgevaarlijke patiënten die Dr Bain op uiterst eigenzinnige wijze behandelt. De paranoïde Hawkes gelooft dat Potter is gekomen om alle patiënten uit de weg te ruimen en wanneer er 's nachts een enorme electriciteitsstoring plaats vindt, weet hij - met hulp van "Preacher" en twee andere patiënten - op bloederige wijze uit het gesticht te ontsnappen zodat hij Potter en zijn familie kan vermoorden voor ze hem uit de weg ruimen.

Hoewel de angst voor het donker op papier een mooi uitgangspunt is voor een horrorfilm, werkt het niet zo best in film omdat het uiteraard nooit echt donker is. Belangrijk is dat regisseur Jack Sholder er niet in slaagt om werkelijk een gevoel van spanning op te roepen waardoor de film qua horror niet verder komt dan een paar bloederige moorden, die overigens ook niet al te best in beeld zijn gebracht, mede door middelmatige special effecten. Een gebrek aan suspense en schrikmomenten doen deze matte horror de das om, al geven met name Pleasance en Landau vertolkingen waarvoor het understatement 'interessant' lijkt te zijn uitgevonden.

Het is maart 2020 en New York is in volledige lockdown wanneer June [Katie Holmes] de stad verlaat om samen met haar vriend John [Derek Luke] wat ‘quality time’ door te brengen in een B&B. Door de pas ingestelde maatregelen kost het June flink wat moeite om op de plaats van bestemming aan te komen, dus ze is niet al te blij als blijkt dat de B&B dubbel blijkt te zijn geboekt door Charlie [Jim Sturgess]. Min of meer noodgedwongen brengen ze wat tijd samen door. Een ijdel projectje van Holmes die faalt als acteur, regisseur en scenarist van dit onnozele, clichématige prulletje.

Mijke de Jong werkte als vrijwilliger in vluchtelingenkamp Moria op Lesbos en ontmoette daar de Afghaanse tweelingzussen Malihe en Nahid Rezaie. Deze kennismaking resulteerde in deze film waarin de zusjes een gedramatiseerde versie van zichzelf spelen en waarin andere bewoners van Moria de overige rollen op zich nemen. Het idee is intrigerend maar het gebruik van amateurs is hier een nadeel, ook al omdat de scheidslijn tussen realiteit (het ware verhaal van de tweelingen) en fictie (zij spelen fictieve personages en schreven mee aan het scenario) hier onduidelijk is. Een goedbedoeld project dat vast waardevol is geweest voor de betrokken vluchtelingen maar weinig overtuigend is voor de meer neutrale kijker.

Nadat zijn vader na een lang ziekbed sterft, probeert Aloys [Georg Friedrich] te overleven als privé-detective. Door zijn werk is hij echter niet in staat tot gewoon, menselijk contact, totdat Vera [Tilda von Overbeck], die in hetzelfde flatgebouw woont, hem om hulp vraagt omdat ze naar het ziekenhuis moet. Hij negeert haar, ontfermt zich toch over haar leguaan. Daardoor ontstaat er een breekbare band tussen de twee mensen, die Vera versterkt wanneer ze telefonisch contact opneemt met Aloys en ze hem een droomwereld schildert waardoor hij uit zijn geestelijke isolement treedt.

Meer inhoud heeft de film niet en dat doet je toch een beetje afvragen waarom deze film 90 minuten moet duren. Dit is namelijk vooral een stijloefening van regisseur en co-scenarist Tobias Nölle en hoewel de beelden prachtig zijn gefilmd en het acteerwerk van beide acteurs voortreffelijk is, doet het ook allemaal iets te zweverig aan en is het zo nu en dan ook ronduit verwarrend. Een onevenwichtige film, maar de visuele schoonheid telt voor mij toch zwaarder dan de inhoudelijke tekortkomingen en maken dit psychologische drama toch de moeite waard.

Alsof het nog niet erg genoeg is dat dit CGI-avontuur de nepheid van de sets en de landschappen benadrukt met eindeloze 'tracking shots', heeft iemand bedacht dat het een geniaal idee zou zijn om de cast 'Native American' te laten spreken. De acteurs kunnen hier duidelijk niet goed mee uit te voeten, bovendien is de dialoog ronduit banaal. Niet zo vreemd, omdat het verhaa,l rondom een jong stamlid dat ten tijde van de laatste IJstijd bevriend raakt met een wolf ,van zichzelf behoorlijk afgezaagd is. Regisseur Albert Hughes verfilmde het humorloze script bovendien alsof het een episch melodrama is. Slaapverwekkend.

Ducournau (Grave, Titane) gaat door waar ze gebleven is met opnieuw een film over tiener Alpha [Mélissa Boros], die geconfronteerd wordt met een zonderlinge lichamelijke verandering (een tattoo die regelmatig spontaan begint te bloeden) en een bizarre besmettelijke ziekte die zorgt voor paniek. Die tattoo houdt verband met Alpha’s heroïneverslaafde oom [Tahar Rahim], die jarenlang uit beeld is verdwenen en nu hulp krijgt van Alpha’s moeder [een uitstekende Golshifteth Farahani], een verpleegkundige die ontdekt dat haar broer aan de gevreesde ziekte lijkt. Veel vreemd gedoe gefilmd met een nerveuze (vaak irritante) camera. Emma Mackey speelt een collega van moeder en Finnegan Oldfield heeft een belangrijke bijrol als Alpha’s docent Engels. Erg pretentieus en het is te hopen dat Ducournau haar onconventionele stijl gebruikt om meer originele thema’s aan te halen.

In de Zwitserse bergen bezoekt Gijs [Gijs Scholten van Aschat] zijn zoon Rein [Reinout Scholten van Aschat] voor het eerst sinds de begrafenis van zijn vrouw. Een ongemakkelijke ontmoeting die je doet afvragen waarom Gijs niet direct huiswaarts keert. In plaats daarvan laat hij zich overhalen om met een groep van Reins vrienden een voettocht naar een bergtop te maken voor een afdaling per ski of snowboard. Tijdens die tocht komt de vader/zoon-relatie in een nieuw daglicht te staan. Gijs is een drammerige alfaman, Rein iemand die om onduidelijke redenen nog steeds geen duidelijke grenzen stelt. Hun relatie heeft meer weg van twee puberale broers dan van volwassenen en dat maakt het ondanks het goede spel van vader en zoon moeilijk om sympathie voor hen op te brengen. Van Ewijk compenseert met een paar indrukwekkende actiesequenties en prachtige beelden van de besneeuwde Alpentoppen van Douwe Hennink.

Volgens vele kunsthistorici is ‘Fountain’ het belangrijkste kunstwerk van de 20e eeuw. De oorspronkelijke versie stamt ui 1917 en was een urinoir, met de paraaf van ene R. Mutt. Het was anoniem ingezonden voor een tentoonstelling in New York dat bedoeld was om de barrières voor kunst volledig af te breken, maar het werd afgewezen. Het urinoir was een mediasensatie, maar het verdween spoorloos. Totdat Marcel Duchamp, een van de organisatoren van de tentoonstelling in 1917, in 1935 met een replica kwam en beweerde dat ‘Fountain’ zijn creatie was. Barbara Visser is ervan overtuigd dat het kunstwerk gemaakt was door Barones Elsa von Freytag-Loringhoven, een excentrieke vrouw die alle maatschappelijke normen tartte, bekend stond als een ‘lopend kunstwerk’ en – cruciaal – een uiterst innige band had met Duchamp. Concreet bewijs voor deze stelling is er niet, maar dat weerhoudt Visser er niet van de Barones neer te zetten als een miskend genie dat slachtoffer was van een door mannen gedomineerde cultuur. Heel overtuigend is het niet, maar Visser verdient wel lof voor de eigenzinnigheid waarmee ze deze documentaire heeft opgezet.

De Duits-Joodse theaterrecensent Arthur Kemper [Oliver Masucci] vlucht eind 1932 naar Praag uit angst voor de Nationaal-socialisten. Vlak voor de verkiezingen van 1933 laten ook vrouw Dorothea [Carla Juri] en kinderen Max [Marinus Hohmann] en Anna [Riva Krymalowski] hun thuisland achter en vestigt het gezin zich in Zwitserland. De titel verwijst naar het knuffeldier dat Anna achter moet laten wanneer ze Duitsland verlaat. Gebaseerd op de autobiografische roman van Judith Kerr en verteld vanuit het perspectief van de negenjarige Anna, die zich lange tijd niet bewust is van de dreiging die hun boven het hoofd hangt en de gevolgen die dat heeft voor familie en vriend die achter zijn gebleven. Deze boeiende benadering van de Jodenvervolging in Duitsland is prima uitgewerkt met gevoel voor tijd en plaats en profiteert enorm van het ontwapenende, authentieke spel van Krymalowski. Een uniek voorbeeld van een oorlogsfilm die geschikt en interessant is voor alle leeftijden.

De moeder van Pieter van Huystee overleefde zelfde de Jappenkampen en zowel als zijn zus betreuren het dat ze nooit met hun moeder gesproken hebben over haar ervaringen, ook al om te begrijpen hoe dat hun eigen leven heeft beïnvloed. In deze documentaire spreekt hij enkele van de laatste overlevenden, waarbij opvalt dat ze ze hun verhaal vooral niet deden omdat zij het niet zo zwaar zouden hebben gehad als de overlevende van de concentratiekampen. Van Huystee laat de vrouwen eerst een beeld schetsen van Indonesië voor de bezetting, daarna lijkt het alsof hij iedereen maar heeft laten praten in de hoop dat hij er achteraf wat structuur in aan kon brengen. En dus bestaat het uit korte anekdotes en gaat het nooit de diepte in. Bovendien was het perspectief van een man welkom geweest.

Uitstekende verfilming van het spannende, intelligente boek ‘De Donkere Kamer van Damocles’ van Willem Frederik Hermans waarin Ducker [Lex Schoorel], de kleurloze eigenaar van een tabakszaak en amateurfotograaf in Voorschoten, tijdens de Tweede Wereldoorlog oog in oog komt te staan met spion Dorbeck [Lex Schoorel], die als twee druppels op hem lijkt. Ducker krijg opeens de kans om zichzelf van een heldhaftige kant te laten zien wanneer Dorbeck hem betrekt bij smokkel en liquidaties in dienst van de Geallieerden. Maar Duckers daden blijken een keerzijde te hebben. De vierde film van Rademakers leverde hem een nominatie op voor een Gouden Palm en is amper gedateerd. Sterke vertolkingen over de gehele linie en een schitterende dissectie van de flinterdunne lijn tussen ‘goed’ en ‘fout’ in De Oorlog.

De bijna vijftienjarige Amy [Lola Koppen] beschouwt zichzelf sinds een paar maanden als een toneelschrijver. Ze heeft een volstrekt onbegrijpelijk werkje geschreven dat ze wil laten opvoeren als Kabuki en bereidt samen met haar enthousiaste, maar even incompetente vriend Barry [Tim Teunissen]. Het grootste deel van deze komedie bestaat uit de repetities voor dat stuk waarin het acteerpeil gelijk is aan de kwaliteit van het toneelstuk. Opmerkelijk genoeg is deze film nog slechter dan dat toneelstuk (en de titel, niet te vergeten). Hoe is dat mogelijk? Nou, de onzinnige geluidseffecten en de jolige, avant-gardistische muzikale intermezzo’s beantwoorden die vraag al enigszins. Natuurlijk is absurdistische, experimentele cinema bedoeld om te prikkelen, maar dit liet me volkomen koud. Dat het bedoeld is als kritiek op de rijken neem ik graag voor kennisgeving aan.

Frans Bromet blijkt niet geheel verrassend dé aangewezen persoon te zijn voor een documentaire over de scheidslijn tussen antisemitisme en kritiek op de staat Israël. Zijn nuchtere, niet sensationele benadering helpt daarbij, maar het is vooral het brede perspectief op dit voor velen gevoelige onderwerp die de objectiviteit waarborgt. Startpunt voor dit vraagstuk is een aanval op het Joodse restaurant van de familie Bar-On waarbij zoon Daniel zich geen woorden in de mond laat leggen. De dader verklaarde tegenover de politie dat zijn woede gericht was op de Israëlische vlag die buiten hing en niet op Joden in het algemeen. Andere Joodse slachtoffers van geweld (van bedreigingen en bespugingen tot een bomaanslag) vertellen over hun ervaringen, maar Bromet spreekt ook mensen die kritisch zijn op Israël en op de Joodse belangenorganisaties die beschuldigingen van antisemitisme zouden gebruiken om de critici monddood te maken. Het meest in het oog springend is de oprichter van ‘Een Ander Joods Geluid’. Het is alleen jammer dat de daders van de geweldsdelicten niet zelf aan het woord komen, al sprak Bromet wel met een advocaat van één van hen.

Vraag niet waarom, maar De Niro speelt hier een dubbelrol als bevriende maffiafiguren Frank Costello en Vito Genovese die op late leeftijd lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Vito geeft handlanger Albert [Michael Rispoli] zelfs opdracht om Frank te liquideren. Frank overleeft de aanslag, maar blijft bij zijn besluit om zich terug te trekken uit de misdaad. Wat volgt is een serie flashbacks vertelt vanuit Franks perspectief die de voorgeschiedenis vertelt en uiteindelijk hoe het conflict tussen Frank en Vito uiteindelijk toch nog wordt beslecht. De Niro’s dubbelrol is in het begin wat verwarrend, maar al met al is dit een degelijk misdaaddrama. Het grote probleem is dat het qua inhoud en vertelstijl niets heeft toe te voegen aan het genre.

The Chipmunks en The Chipettes zijn per boot onderweg naar de International Music Awards en drie schrijvers verzonnen een stompzinnige manier om deze zingende eekhoorns te laten stranden op een eiland met Zoe [Jenny Slate] die daar al 9 jaar wacht op hulp. Manager en adoptievader Dave [Jason Lee] en voormalig manager Ian [David Cross] overkomt min of meer hetzelfde in deze dwaze komedie vol flauwe en vergezochte grappen. Lee en Cross schikken zich in hun vernederende rollen. Mogelijk dat de door de Chipmunks en Chipettes gezongen covers je een bescheiden glimlach bezorgen, op meer hoef je niet te rekenen.

Dave [Jason Lee] reist af naar Miami voor de albumpresentatie van Ashley Grey [Bella Thorne]. Alvin [Justin Long], Simon [Matthew Gray Gubler] en Theodore [Jesse McCartney] vrezen echter dat Dave hen in de steek zal laten door Samantha [Kimberly Williams-Paisley] ten huwelijk te vragen. Ze halen Samantha’s zoon [Josh Green] over om hen mee te nemen naar Miami om de verloving tegen te houden. Onderweg krijgen ze te maken met Air Marshall James Sugges [Tony Hale] en na een gedwongen noodlanding reizen ze verder over land. Meer van dezelfde nonsens vol kinderachtige humor en hopeloos overacteren, vooral van de onuitstaanbare Hale. Cameo’s van John Waters en Redfoo (die zijn nieuwe dansprulletje plugt).

Intelligent geschreven, complex psychologisch drama met thrillerelementen nodigt uit tot herhaald kijken. Centraal staan twee vriendinnen die een weekend samen doorbrengen in de hoop hun vriendschap nieuw leven in te blazen. Anna [Mackenzie Davis] en Beth [Caitlin FitzGerald] zijn allebei actrices maar Beth heeft meer succes gehad en dat leidt tot wroeging bij Anna, vooral wanneer Beth een scenario dat haar is aangeboden afwijst.

Het scenario van Lawrence Michael Levine zet je op sluwe wijze op het verkeerde been in de scène waarin we kennis maken met Anna en dat maakt duidelijk dat je te maken hebt met een film die speelt met verwachtingen en je langzaam de afzonderlijke stukjes aanreikt van een puzzel die je bij de eerste poging mogelijk nog niet helemaal in elkaar weet te zetten. Onder de intelligente regie van Sophia Takal komt Davis tot een intense, doch beheerste vertolking die tot aan het verrassende eindezorgt voor een ongemakkelijke spanning die versterkt wordt door het contrasterende, ingetogen spel van FitzGerald.