menu

Alles van Waarde (2011)

Alternatieve titel: Things That Matter

mijn stem
2,91 (22)
22 stemmen

Nederland
Documentaire
94 minuten / 73 minuten (ingekorte tv-versie)

geregisseerd door Frans Bromet
met Frans Bromet en Laura Bromet

Filmmaker Frans Bromet is boos, net als al die kiezers die bij de laatste Tweede Kamerverkiezingen op de PVV en de VVD hebben gestemd. Zijn boosheid komt echter niet voort uit xenofobie, maar uit weerzin tegen de managerscultuur. De ongebreidelde, destructieve macht van managers in o.a. de gezondheidszorg, het onderwijs, de woningcorporaties, de publieke omroep, banken en talloze andere instellingen hebben het functioneren van deze instituten tot in de wortel aangetast. Geldstromen bestemd voor elementaire taken in onze samenleving vullen de uitpuilende zakken van steeds verder uitdijende managementlagen. Laura, de dochter van Bromet is actief in de politiek. Hij probeert bij haar gehoor te vinden voor z'n grieven tegen de managementcultuur. Maar zij heeft zo haar eigen agenda.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=ceMYWK4kAw4

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van kappeuter
kappeuter (crew)
Trailer (YouTube)

Te zien op IDFA: IDFA | Things that Matter

2012 in de bioscoop (Cinema Delicatessen)

avatar van Zinema
3,0
Zinema (crew)
Boze Bromet.

De bekende televisiemaker Frans Bromet is boos. Boos op de hele wereld, lijkt het wel een beetje. ‘Waanzinnige wereld’ zijn woorden van de dwarse documentairemeneer. Hij spreekt ze uit wanneer hij uitlegt dat hij de ‘netmanager’, zijn indirecte leidinggevende, nooit meer te spreken krijgt heden ten dage. Dit doet men tegenwoordig nu eenmaal niet meer. Ook de netmanager herbergt het woord manager. Iets waar Bromet nog bozer van wordt.

Ondanks dat hij nog probeert de zenderbaas te spreken te krijgen voor deze film, eindigt hij uiteindelijk met een geheel ander manager. Een prototype krijtstreep, die geen liflafje op een toastje voorbij zal laten gaan zonder te netwerken tijdens het champagne slurpen en miljoenen wegspoelt met kreten als ‘het is een ietsje meer geworden’. Geen onaardig sujet overigens, maar een spekkie naar het cynische bekkie van de regisseur die inmiddels puisten op zijn hoofd krijgt van de alom heersende managerscultuur.

Dat Nederland is doorgeslagen in deze gekte waarbij de man op afstand de werkvloer regeert, en vaak op onnadenkende wijze, is een feit. Daar kan niemand meer omheen. Totdat we het wiel opnieuw uitvinden misschien. Maar ja, zover is het nog lang niet. En dus heeft Bromet zijn hoop gevestigd op zijn immer vrolijke dochter die, als tegengas voor haar klagende vader wellicht, de plaatselijke politiek onveilig maakt. Zij wil immers best zaniken, maar dan wel er wat aan doen.

Het contrast tussen de twee gezinsleden veroorzaakt soms subtiel vuurwerk, zover zoiets al bestaat. Dat ze een overduidelijke chemie met elkaar hebben sijpelt vanzelf door het scherm. Een leuk stel. Aan de ene kant de optimistische jongedame en aan de andere kant de oude 'vreemdeling in zijn tijd’. En omdat dit land zich nogal een weg klaagt middels speciaal daarvoor opgerichte onderbuikpartijen als die van de geblondeerde xenofoob, volgt het publiek ook hier de schopper. Ditmaal in de veilige handen van vader Frans. Zijn trapjes doen gelukkig geen pijn.

Hij vertegenwoordigt de heldere geesten die nog wel willen, maar tegelijkertijd zien dat de opgave waar men voor staat enigszins onmogelijk is. Maar misschien zit hem daarin wel juist de kracht. Bromet lijkt dit laatste echter niet te willen delen. Desondanks verandert hij gaandeweg deze docu op aandoenlijke wijze in een lieve oude man en trotse vader. Sowieso is het fijn om de filmveteraan verbaal te zien sparren met zijn, eveneens maatschappelijk betrokken, dochter. Het onderliggende familieportret is in ieder geval vermakelijker dan het ´gedoe´ wat er boven ligt. Hoe belangrijk dan ook.

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Schattige donquichotterieën van een van Nederlands meest idiosyncratische documentaire makers. Mooiste momenten in de film zijn het gekibbel in het rode autootje tussen vader en dochter.

Zinema schreef:
Een prototype krijtstreep, die geen liflafje op een toastje voorbij zal laten gaan zonder te netwerken tijdens het champagne slurpen en miljoenen wegspoelt met kreten als ‘het is een ietsje meer geworden.’ Geen onaardig sujet overigens, maar een spekkie naar het cynische bekkie van de regisseur die inmiddels puisten op zijn hoofd krijgt van de alom heersende managerscultuur.
Mooi gezegd.

1,5
"Ik ben een witte raaf. Mensen zoals ik heb je bijna niet meer in omroepland." ... aldus Frans.

Mensen, mensen, wat een (aan)klachten. Alles is een probleem en overal is het hetzelfde. Maar gelukkig heeft Frans Bromet de oplossingen. Of nee..... toch niet. Geen enkele zelfs.
Een docu die alleen de stand van zaken toont welke iedereen al weet. Het verschrikt wakker worden uit de mooie droom van de verzorgingsstaat. Niets is goed, werkelijk niets, niets, niets én daarbij:
niets deugt. Foei. Thuiszorg en bejaardenzorg en scholen en woningen en..... en.....

De documentaire bestaat voornamelijk uit praatjes op locatie met mensen die meestal in het kort hun mening uiten. Niet echt diepgaand of onderbouwd, oppervlakkig.
Daarna komt Laura weer aan het woord, over thema's zorg en onderwijs. Hee, dat was toch al ter sprake geweest?
En toen werd het een video voor in het familiearchief, met de lokale dorpspolitiek als thema. Laura stelt wat kritische vragen, maar die vallen bij haar vader in het niet en leveren weer dezelfde vastgeroeste (anti) meningen als antwoord op.

O ja, bouwen kost geld, wie wist dat nog niet? En telefoneren ook al! Maar met de oplossing (?) van Frans kost het telefoneren slechts een x-aantal keer zoveel als nu. Misschien is leren mailen een optie? Of valt er dan weer te weinig te klagen voor in de film?
"Alles wat groeit, noemen we kanker" is één van zijn motto's. Pfff vermoeiend, dat volbloed pessimisme.
Tot slot: Bromet is echt NIET geschikt als verteller, het klinkt vreselijk... lethargisch. (lol)

'Alles van waarde' vond ik behoorlijk waardeloos.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:41 uur

geplaatst: vandaag om 07:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.