Alma Viva (2022)

Vanaf 20 april 2023 in de bioscoop (Vedette)

De film is kleurrijk en doopt je in een wat achtergebleven en armoedig dorpje waar men nog in heksen en dergelijke gelooft, waarmee een interessante en wat mysterieuze of ‘betoverde’ wereld wordt voorgeschoteld. Daarbij gaat de film over een meisje dat de gave van ‘ontvankelijkheid voor geesten’ zou hebben geërfd en in het begin van de film zien we alle familieleden druk in de weer met hun geesten, waarbij ook de katholieke traditie van Allerzielen een rol lijkt te spelen: na hun overlijden gaan zielen niet direct naar de hemel maar verblijven ze vanwege hun zonden eerst een tijd in het vagevuur waarbij deze familie contact met deze recent gestorven dierbaren meent te hebben. Als de grootmoeder sterft, wordt het meisje een medium of ‘behekst’ zolang de grootmoeder niet is begraven en haar geest dus nog aanwezig is (hetgeen overigens niet overeenkomt met de premisse dat ook na de begrafenis een ziel niet meteen naar de hemel gaat waarbij deze oma ook niet weinig zonden lijkt te hebben begaan). Heel veel heeft het verhaal verder niet om het lijf en uiteindelijk is het te weinig om de film echt boeiend te maken.

Iedere zomer verblijft de in Frankrijk wonende Salomé [Lua Michel] bij familie in een Portugees dorpje waar haar oma Avó [Ester Catalão] de scepter zwaait. Wanneer Avó onverwacht komt te overlijden, moet de hele familie bijeenkomen om afscheid te kunnen nemen. Pas daarna kan de begrafenis plaatsvinden. Door vliegtuigvertragingen duurt het langer dan verwacht en neemt de onrust in het dorp toe, ook al om Avó volgens enkele bewoners een heks was. Dat gevoel wordt versterkt wanneer Salomé bizar gedrag begint te vertonen. Het scenario biedt voldoende mogelijkheid om hier dan wel een horrorfilm, dan wel een zwarte komedie van te maken. Alves Meira heeft helaas vooral interesse in voorbijlopende geiten en pittoreske plaatjes en laat elke kans om hier iets van te maken aan haar voorbij gaan. Het resultaat is een zwalkend, slecht geregisseerd en direct te vergeten niemendalletje.

Elke zomer verblijft de kleine Salomé bij familie in een Noord-Portugees dorpje waar de tijd stilgestaan lijkt te hebben. De moderne tijd (auto) botst met het dorp, waar vervoer per ezelswagen verloopt en het geloof in geesten en in St. Joris (die van de draak) serieus wordt genomen. Vanuit het perspectief van Salomé volgen we de dagelijkse bezigheden van de dorpsbewoners die worden verstoord, wanneer de oma van Salomé overlijdt.

Met stilzwijgende ernst aanschouwt Salomé het zich escalerende gebeuren en blijft met haar magische gaven ook zelf niet buiten schot. Lijkt het, zeker zullen we het niet weten.

De film meandert sfeervol tussen magie en realisme. En loopt (natuurlijk) uit op een verstikkend drama, waarin ook St. Joris het onderspit delft.

Ik heb genoten.

Een jong meisje verliest haar oma die haar dierbaar was. Wat volgt is eindeloos gekibbel tussen de familieleden onderling en met de overige dorpelingen. Wat de film nog enigszins overeind houdt is het mysterieuze sfeertje.