Alles Is Zoals Het Zou Moeten Zijn (2020)

Alles is zoals Alles is Liefde

Vanaf 13 augustus in de bioscoop (Dutch FilmWorks)

Als een film wordt aangekondigd in Pathé ladiesnight weet ik wel voldoende: niet gaan! Tenzij je natuurlijk een vrouw bent

Trailer gezien: romcom, dus .... Troep!

Maar... Dat is natuurlijk mijn persoonlijke mening.

Oh maar het is een persoonlijke mening! Neeee joh zeg dat dan meteen, nee dán is het goed!

Leuke feelgood film

Superflauwe film, waarvan ik vooraf dacht: dat wordt een enorme k#tfilm. Het bleek een enorm onevenwichtige, slappe maar heel soms ook wel bijna-tegen-een-voldoende-aan film. Dus geen halve ster, maar anderhalf. Jammer dat de humor van slecht geacteerde slapstick af moet komen, dat haalde me enorm uit de film en het inleven in de karakters. Een klassiek voorbeeld van bordkartonnen karakters. Dat gejank van de hoofdrolspeelster op de bank, of de rare reacties of vreemde keuzes die diverse personages maken, het is allemaal enorm uitgekauwd. En ook best slecht geacteerd, terwijl ik de hoofdrolspeelster zo veel beter heb zien doen. Zou het echt zo moeilijk zijn om in dit genre een oprecht en innemend verhaal en dito personages en dialogen te creëren?

Puur een film om commercieel de bioscoopkassa’s te laten rinkelen. Snel en goedkoop. Eigenlijk is dit niet een bioscoopwaardige prent, maar gratis op Netflix of Videoland nog wel te behappen.

doctorw zegt het wat kort door de bocht, maar ik ben het helaas wel met hem eens.

Mijn grootste probleem: ik vond niemand in de film sympathiek. Sterker nog: het zijn mensen om wie ik normaal met een hele grote boog heen zou lopen maar nu bijna twee uur mee moest doorbrengen. Ja, Jan Kooijman - altijd leuk gevonden, maar hij speelt ook nu weer Jan Kooijman. Barbara heb ik ook altijd gemogen maar inderdaad: ze speelt een typetje, met teksten - ik heb er nu even geen voorbeeld meer van helaas - die niet lekker lopen. Het gekke bekken trekken... Nee, ik kon er niet in mee gaan. En als ik zelfs Patrick Stoof niet te genieten vind is er toch echt wat aan de hand. Dieptepunt was echt het door en door verwende personage van Sanne Langelaar.

Wél aardig: een paar nieuwe gezichten, zoals die collega van Jelle de Jonge, en om Meral Polat te zien meedoen is nooit een straf.

Maar inderdaad: niks is innemend, niks voelt oprecht. Ik ben natuurlijk niet de doelgroep en het is ook niet zo belangrijk, maar ik ga naar een film om op z'n minst vermaakt te worden en behalve een paar keer een glimlach is dat niet gelukt.

Tussen haakjes: ik zie als heteroman echt wel dat Jan Kooijman een mooie man is, maar is dat het excuus voor die vreselijk zinloze scenes in Spanje? Dat hostel is omkeren en wegwezen, en die gesprekken die Barbara en Sanne daar hebben hadden ze net zo goed in het Vondelpark kunnen houden.

Nee, het was niet wat ik hoopte dit.

1,5*

Staat natuurlijk onderaan de pikorde hier op MM, de Nederlandse romcom, en ik heb er ook wel enorme troep tussen gezien, maar deze film viel me allesbehalve tegen, alhoewel ik van te voren ook niet echt goede hoop op iets leuks had.

Toch heb ik echt een leuke dikke anderhalf uur aan beleefd. Wel voorspelbaar, maar dat zijn romcom natuurlijk altijd (net als vele andere genrefilms).

Eigenlijk zaten de slechtste stukken nu net in de trailer. Dat met die banaan enzo, dat sloeg nergens op.

Gewoon een leuke feelgood film, zoals wvernooij hierboven al schreef.

Domme dialogen. Onsympathieke personages. Simpel. Lekker feelgood.

Gewoon een goede feelgood comedy

Superflauw, Voor een komedie geen enkele geslaagde grap. Hoofdpersonen lopen elkaar aan een stuk door af te zeiken, en ik kon voor niemand sympathie opbrengen. Dat maakt het ook moeilijk om dit als feelgood movie te ervaren.

Dat je zo'n boek überhaupt verfilmt.

Ik bleef de hele film hopen dat Iris haar hoofd aan het keukenkastje zou stoten.

Wat een slechte film!

Lekker genoeg.

Het is natuurlijk wel duidelijk waar Barbara Sloesen oorspronkelijk vandaan komt, haar presentatie is vaak om te huilen. Wat ik me tenminste herinner van wat ik zag van haar.

Jan Kooijman is op zich altijd wel leuk, ik vind Holly Mae Brood nu ook weer een schatje. Hoewel ze wel uit dezelfde hoek komen als Barbara, zo ongeveer.

Aan het acteerwerk ligt het dan ook (grotendeels), niet dat ik het wat aan de flauwe kant vind. Verhaal is fris genoeg.. Dus is het gewoon het feit dat het de zóveelste romantische film op rij is.

Maar Daphne Deckers en haar columns/verhalen, daar zit hoe dan ook wel wat in.

Helaas is dat ook tegelijk het grote euvel, want het is niet bepaald vernieuwend. Hoewel, ietsje hier en daar sleutelen aan bepaalde elementen, dat is toch beter.

Want dit is zo vergeten. En dat is zonde.

De zoveelste romcom, nu over een of andere rijke troela die nog voor ze een woord gezegd heeft iedereen al op de zenuwen werkt. Ze woont in een kast van een huis, mooi oud huis, dat eigenlijk gewoon leegstaat maar waar iemand van de crew gauw nog even wat moderne spullen heeft neergekwakt. Het ziet er niet uit. Van die afschuwelijk lelijke, kitscherige, ordinaire woontrends die je tegenwoordig overal ziet.

In de recensie van Filmtotaal las ik het volgende: 'Alles is zoals het zou moeten zijn is een verfilming van het gelijknamige boek van Daphne Deckers, maar dat is een opmerkelijke titel gezien de groep bevoordeelde, succesvolle, rijke, blanke, mensen die de film bevolken.' Vond ik wel scherp.

Het ergste van alles is nog wel dat Jan Kooistra, een hondenuitlater, waar overigens heel lacherig en laatdunkend over wordt gedaan, opeens kinderarts blijkt te zijn.

En natuurlijk mag de vakantie in Zuid-Europa niet ontbreken, misschien wel het grootste clichè in dit soort meuk. De dames maken een ritje op een gele banaan, hoe origineel en oh oh wat hebben we een pret!

Kreeg hier spontaan een postnatale depressie van, en ik heb niet eens een kind gebaard.

Nederlandse films zijn niet aan mij besteed.

Daarom kijk ik ze zelden én is deze review misschien niet voor de liefhebbers van de Nederlandse film.

Maar goed... Wat is dit een leuke film!

Grappig en een leuk script, prettig dat het niet compleet voorspelbaar was.. Kortom een lekkere wegkijker.

Ik heb ervan genoten!

Ik heb een beetje een zwak voor de bolle wangetjes van Barbara Sloesen, dus daarmee zit je bij mij al snel goed. Maar goed, het is wel Nederlandse romkom numero zoveel, wederom zonder een element om het te onderscheiden van de honderden andere die ieder jaar gemaakt worden (zo voelt het wel).

De film is zowaar gebaseerd op een boek (!) van Daphne Deckers, die wanhopig haar best doet om de schijn op te houden dat ze meer is dan een ex-modelletje en Pleeboi griet die slim getrouwd is met de beste Nederlandse tennisser aller tijden. Ze heeft zelfs een cameo.

Het slechtste aan de film zijn de bijrollen die totaal niet uitgewerkt zijn. De twee blonde vriendinnen kon ik niet uit elkaar houden, ook omdat het allebei van die zeikwijven zijn. Verder nogal maf dat de consultatie-bureau-arts en de kraamzorg opduiken op de eerste verjaardag van de baby... Maar goed, zo'n "full circle met alle personages" is ook een typisch romcom cliché natuurlijk.

Nog een puntje van kritiek is dat de baby gespeeld wordt door zeker 65 verschillende baby's. Soms lijkt de baby zelfs binnen een scène van gedaante te wisselen...

Opvallend is dat er geen enkele excuusneger in de film zit. Zelfs geen knuffelturk of aai-ziaat.

2.5 sterren voor de wangetjes.

Wat een zwakke film.

Het niveau van romcom's is nooit geweldig als het om Nederlandse films gaat, maar zelfs voor simpele feelgood is deze film te slecht. Weinig humor, zwakke slapstick en weinig sympathieke karakters.

Je wordt opgezadeld met een aan alcohol verslaafde moeder, waarvan vader weg loopt (en nog begrijpelijk ook). In de kleine twee duurt het erg lang voordat je ook maar enige sympathie kan opbrengen aan deze vrouw vol zelfbeklag.

En zoals je weet in dergelijke films, is de eerste de beste 'bij toeval' geïntroduceerde man, de nieuwe aanstaande, Jan Kooijman in dit geval.

Geen chemie tussen beide, maar door compleet onnatuurlijk en onbegrijpelijke toevalligheden blijven ze elkaar tegen komen.

Er is een happy end in de film en dat is dat de film uiteindelijk afgelopen is.

Schandalige film.

Na de trailer was ik best enthousiast, die film wil ik wel graag zien, dacht ik. Maar mán wat kon ik er slecht in komen. Personages ongeloofwaardig, acteerwerk gewoon slecht en de humor was niet eens grappig. Ik vond het een teleurstelling.

Zelf heb ik het gelijknamige boek van Daphne Deckers niet gelezen en de film nodigt mij niet uit om dit alsnog te gaan doen.

Barbara Sloesen heb ik leukere dingen zien doen en toch kan ik niet zeggen dat ze slecht acteert in deze romcom. De maniertjes, mimiek en dialogen brengt ze overtuigend maar het grootste probleem waar ze tegenaan moet boksen is dat haar personage allesbehalve sympathiek is. Ze is van goede komaf maar zo verwaand dat ze neer kijkt op mensen met een (in haar ogen) mindere baan, ze vertoont behoorlijk egocentrisch gedrag en komt heel verwaand over. Overigens is niet het enige onsympathieke personage; vrijwel de hele film loopt er van over (wellicht muv van Jan Kooijman).

Onder aan de streep is Alles zoals het zou moeten zijn geen onprettige kijkervaring. Links en rechts komen heus nog wel een paar leuke grappen en dialogen voorbij maar het is niet genoeg om in mijn optiek aan de goede kant van de streep te belanden. Daarvoor herbergt het verhaal vrijwel geen verrassingen, is het te rechttoe-rechtaan en kabbelt het allemaal te rustig voort. Jammer.

Weer een dieptepunt in de Nederlandse filmhistorie. Na 45 minuten ermee gestopt.

Ga er geen woorden aan vuil maken...slechtste film ooit, qua verhaal, acteerwerk en regie!

En het dan toch doen!

Ligt het aan mij of worden nederlandse romcoms steeds stereotieper, voller met BNers en met minder acteertalent?

In het vliegtuig gezien, had geen zin in een Engelstalige film, en deze was de enige in het Nederlands.

Ik kon hier prima naar kijken en hoewel alles ruikt, proeft en smaakt als een typische Nederlandse film, vermakelijk genoeg.

Dat ook vrouwen verschrikkelijke romantische komedies kunnen schrijven, bewijzen Anna Pauwels en Daphne Deckers met dit stompzinnige, maar volstrekt formulematige gedrocht dat wel heel snel de afgrond weet te vinden. Direct na de zware bevalling van een zoontje, ontdekt Iris [Barbara Sloesen] dat Pieter [Jelle de Jong] zich afvraagt of hij wel de vader is! Tot overmaat van ramp blijkt hij een affaire te hebben met een collega en dus staat Iris er alleen voor. Grappen over luiers, lacterende borsten en aanverwante artikelen geven een indruk van het niveau van de humor. Wanneer die knappe hondenuitlater [Jan Kooijman] verschijnt, weet je wel hoe laat het is. Sloesens belabberde acteerwerk mag je grotendeels op het conto van Schuurman schrijven, want ze is niet de enige. Afschuwelijk.