Alles Is Zoals Het Zou Moeten Zijn (2020)

Superflauwe film, waarvan ik vooraf dacht: dat wordt een enorme k#tfilm. Het bleek een enorm onevenwichtige, slappe maar heel soms ook wel bijna-tegen-een-voldoende-aan film. Dus geen halve ster, maar anderhalf. Jammer dat de humor van slecht geacteerde slapstick af moet komen, dat haalde me enorm uit de film en het inleven in de karakters. Een klassiek voorbeeld van bordkartonnen karakters. Dat gejank van de hoofdrolspeelster op de bank, of de rare reacties of vreemde keuzes die diverse personages maken, het is allemaal enorm uitgekauwd. En ook best slecht geacteerd, terwijl ik de hoofdrolspeelster zo veel beter heb zien doen. Zou het echt zo moeilijk zijn om in dit genre een oprecht en innemend verhaal en dito personages en dialogen te creëren?

Puur een film om commercieel de bioscoopkassa’s te laten rinkelen. Snel en goedkoop. Eigenlijk is dit niet een bioscoopwaardige prent, maar gratis op Netflix of Videoland nog wel te behappen.

Domme dialogen. Onsympathieke personages. Simpel. Lekker feelgood.

Gewoon een goede feelgood comedy

Ik heb een beetje een zwak voor de bolle wangetjes van Barbara Sloesen, dus daarmee zit je bij mij al snel goed. Maar goed, het is wel Nederlandse romkom numero zoveel, wederom zonder een element om het te onderscheiden van de honderden andere die ieder jaar gemaakt worden (zo voelt het wel).

De film is zowaar gebaseerd op een boek (!) van Daphne Deckers, die wanhopig haar best doet om de schijn op te houden dat ze meer is dan een ex-modelletje en Pleeboi griet die slim getrouwd is met de beste Nederlandse tennisser aller tijden. Ze heeft zelfs een cameo.

Het slechtste aan de film zijn de bijrollen die totaal niet uitgewerkt zijn. De twee blonde vriendinnen kon ik niet uit elkaar houden, ook omdat het allebei van die zeikwijven zijn. Verder nogal maf dat de consultatie-bureau-arts en de kraamzorg opduiken op de eerste verjaardag van de baby... Maar goed, zo'n "full circle met alle personages" is ook een typisch romcom cliché natuurlijk.

Nog een puntje van kritiek is dat de baby gespeeld wordt door zeker 65 verschillende baby's. Soms lijkt de baby zelfs binnen een scène van gedaante te wisselen...

Opvallend is dat er geen enkele excuusneger in de film zit. Zelfs geen knuffelturk of aai-ziaat.

2.5 sterren voor de wangetjes.

Wat een zwakke film.

Het niveau van romcom's is nooit geweldig als het om Nederlandse films gaat, maar zelfs voor simpele feelgood is deze film te slecht. Weinig humor, zwakke slapstick en weinig sympathieke karakters.

Je wordt opgezadeld met een aan alcohol verslaafde moeder, waarvan vader weg loopt (en nog begrijpelijk ook). In de kleine twee duurt het erg lang voordat je ook maar enige sympathie kan opbrengen aan deze vrouw vol zelfbeklag.

En zoals je weet in dergelijke films, is de eerste de beste 'bij toeval' geïntroduceerde man, de nieuwe aanstaande, Jan Kooijman in dit geval.

Geen chemie tussen beide, maar door compleet onnatuurlijk en onbegrijpelijke toevalligheden blijven ze elkaar tegen komen.

Er is een happy end in de film en dat is dat de film uiteindelijk afgelopen is.

Na de trailer was ik best enthousiast, die film wil ik wel graag zien, dacht ik. Maar mán wat kon ik er slecht in komen. Personages ongeloofwaardig, acteerwerk gewoon slecht en de humor was niet eens grappig. Ik vond het een teleurstelling.

Ga er geen woorden aan vuil maken...slechtste film ooit, qua verhaal, acteerwerk en regie!

Dat ook vrouwen verschrikkelijke romantische komedies kunnen schrijven, bewijzen Anna Pauwels en Daphne Deckers met dit stompzinnige, maar volstrekt formulematige gedrocht dat wel heel snel de afgrond weet te vinden. Direct na de zware bevalling van een zoontje, ontdekt Iris [Barbara Sloesen] dat Pieter [Jelle de Jong] zich afvraagt of hij wel de vader is! Tot overmaat van ramp blijkt hij een affaire te hebben met een collega en dus staat Iris er alleen voor. Grappen over luiers, lacterende borsten en aanverwante artikelen geven een indruk van het niveau van de humor. Wanneer die knappe hondenuitlater [Jan Kooijman] verschijnt, weet je wel hoe laat het is. Sloesens belabberde acteerwerk mag je grotendeels op het conto van Schuurman schrijven, want ze is niet de enige. Afschuwelijk.