Meningen

Amateurdetective Stephanie [Anna Kendrick] heeft een boek heeft geschreven over de gebeurtenissen uit A Simple Favor waarvoor Emily [Blake Lively] werd veroordeeld. Emily is in hoger beroep gegaan tegen de uitspraak en verrast Stephanie tijdens een lezing met de uitnodiging voor haar huwelijk met Dante Versano [Michele Morrone] op Capri. Stephanies zoon [Joshua Satine] en Emily’s ex-man [Henry Golding] zijn ook uitgenodigd, maar een mysterieus sterfgeval doet Stephanie vermoeden dat zich een moordenaar onder de trouwgasten bevindt. De titel verwijst zeker niet naar de kijker, want die zit net als de cast opgezadeld met een rommelig script vol matige grappen die net zo vergezocht zijn als de ontknoping van de whodunit. Feig gooit een paar expliciete verwijzingen naar films van Alfred Hitchcock in de strijd en zet de deur zelfs open voor nóg een (overbodig) vervolg. Hopelijk laten de makers zich daarvoor vooral inspireren door Herman Finkers en zijn cursus “Omgaan met teleurstellingen”.

Een jaar uit het leven van Tom [Jim Broadbent] en Gerri [Ruth Sheen], een Londens echtpaar van middelbare leeftijd dat zich kenmerkt door een gastvrijheid op een realistische no-nonsense manier die je zelden ziet in films. Vaste bezoeker is Gerri’s oud-collega Mary [Lesley Manville], een eenzame vrouw die hunkert naar een betekenisvolle relatie en dweept met Tom en Gerri’s zoon Joe [Oliver Maltman]. Ook Toms broers Joe [Oliver Maltman] en Ron [David Bradley] die elk hun eigen sores hebben. Een eerbetoon aan “gewone” fatsoenlijke mensen met een perfecte cast met Sheen als uitblinker.

De Duitse kunstenaar Anselm Kiefer werd twee maanden voor het einde van de Tweede Wereldoorlog geboren. Eind jaren 60 raakte hij in opspraak door een aantal kunstwerken waarin hij de zwijgcultuur rondom het Nazi-verleden aan de kaak stelde. De combinatie van zijn productiviteit en de omvang van veel van zijn werken – dat Wenders op vermakelijke wijze duidelijk maakt – vereist een fabriekshal als opslagplaats. Wenders volgt Anselm terwijl die op zijn fiets door zijn ‘atelier’ rijdt en laat het oog van de camera vallen op een aantal complexe kunstwerken die Anselm passeert. Geinige beelden, maar over de maker van de kunstwerken komen we niet zo gek veel te weten. Kritische vragen stellen doet Wenders al helemaal niet. Een oogstrelende, maar oppervlakkige documentaire vol aristiekerige ansichtkaarten. Gezien in 2D en dat doet je verlangen naar de 3D-versie, die daarom ½ ster extra verdient.

Lapa combineert archiefbeelden met voorgelezen fragmenten uit de dagboeken en briefuitwisselingen van SS-leider Heinrich Himmler. Wat blijkt: Himmler had een menselijke kant die steeds meer overschaduwd werd door zijn persoonlijke ambities en zijn geloof in de Nationaal-Socialistische ideologie. Zou het? Niet oninteressant, maar voor wie zich een klein beetje heeft verdiept in WOII of extremisme in het algemeen weinig onthullend. Bovendien zijn er teveel nietszeggende, banale dagboekfragmenten. Een zonderlinge documentaire waarvan je je afvraagt wat de makers dachten te bereiken.

Een komische acteur als actieheld is tot nog toe ongelukkig uitgepakt: Seth Rogen als The Green Hornet viel niet in goede aarde en Ryan Reynolds [die inmiddels als serieus acteur aan het doorbreken is] werd in Green Lantern opgezadeld met een matig script. Paul Rudd blijkt echter de ideale man om Ant-Man te spelen. Ant-Man past helemaal in een groeiende traditie waarin zelfspot aan de orde van de dag is. De onderkoelde humor van Paul Rudd is precies genoeg om de humoristische scènes de juiste uitwerking te geven, zodat de film nooit in pure zelfparodie vervalt. De actie is explosief, maar ook luchtig. De scène uit de trailer [waarin Ant-Man wordt aangereden door een speelgoedtrein] is daar een perfect voorbeeld van. Geen epische gevechten waarbij hele steden in puin worden gelegd, maar knap gemaakte actiescènes vol vaart en humor. Een verademing tussen alle door testosteron gedreven SF-actie-films van de laatste jaren!

Het is meestal geen goed teken als er maar liefst 5 mensen aan een scenario hebben gesleuteld. Paul Rudd is één van de verantwoordelijken voor het rommelige script dat teveel ideeën in een verhaal heeft geprobeerd te proppen en daardoor heeft geresulteerd in dit wisselvallige vervolg. Rudd keert terug in de titelrol en Ant-Man / Scott Lang krijgt deze keer veel hulp van Wasp, het alter-ego van Hope Van Dyne [Evangeline Lilly], de dochter van Hank Pym [Michael Douglas], die Scott nodig heeft om na 30 jaar zijn vrouw [Michelle Pfeiffer] terug te vinden. Er is echter ook nog Sonny Burch [Walton Goggins] een zwarthandelaar in quantum technologie die het Hanks lab wil 'stelen' en Hanks voormalige partner Dr Bill Foster [Laurence Fishburne] wiens dochter Ava [Hannah John-Kamen] een bijzondere gave heeft waar zij zelf aan ten onder dreigt te gaan. Regisseur Peyton Reid slaagt er niet in om er één goed lopend geheel van te maken, bovendien leunen de actiescènes meer op special effects dan op inventieve choreografie en scherpe montage. De film is beter wanneer het zich richt op de menselijke reacties, zeker in de scènes met Scott en zijn dochter [Abby Ryder Fortson]. Michael Peña zorgt opnieuw voor enkele humoristische terzijdes en de grappen rondom het defecte Ant-Man-kostuum zijn ook veelal geslaagd. Dat maakt deze film in ieder geval meer dan acceptabel, ondanks dat het lijdt aan het bekende sequel-syndroom.

Na het afronden van zijn autobiografie ‘Look Out For The Little Man’, hoopt Avenger Scott “Ant-Man” Lang [Paul Rudd] met Hope “The Wasp” Van Dyne [Evngeline Lilly] op zijn lauweren te kunnen rusten. Dochter Cassie [Kathryn Newton] blijkt intussen in het uiterste geheim bezig te zijn geweest met experiment in The Quantum Realm. Het is een vaag excuus waarmee Scott, Hope, Cassie samen met Hank [Michael Douglas] en Janet [Michelle Pfeiffer] vast komen te zitten in The Quantum Realm en gesplitst worden in twee groepjes. Nu moeten ze elkaar proberen te vinden in een wereld die ze niet kennen of begrijpen en een manier vinden om terug te keren naar hun vertrouwde wereld. Ze raken betrokken bij een verbitterde strijd om de heerschappij tussen Kang the Conqueror [Jonathan Majors] en rebellenleider Jentorra [Katy M. O’Brian]. Het is een excuus voor een vermoeiende poging om de uitgerangeerde Marvel-franchise een nieuwe impuls te geven. Deze keer is er geen wereldstad die aan gruzelementen wordt geslagen, maar een fantasywereld vol vreemde wezens. Het blijft een combinatie van een hoop herrie en vermoeiende special effects. Ik ben er wel klaar mee. Nu de makers nog…

Dik aangezet, lange tijd verwarrend thrillerdrama speelt zich deels af in Antebellum, de periode van 1812 tot 1861 waarin het Amerikaanse verzet tegen slavernij geleidelijk toenam. Janelle Monáe speelt de rol van slavin Eden die zich de nodige vernederingen en mishandelingen moet laten welgevallen aan de hand van Senator Denton [Eric Lange]. Het verhaal verplaatst zich naar de moderne wereld waarin de succesvolle schrijfster Veronica [eveneens Jannele Monáe] uit eten gaat met twee goede vriendinnen. Het duurt even voor regisseurs en scenaristen Bush en Renz enige hints geven over wat nu precies de connectie is tussen deze twee verhalen. Vooral de eerste 40 minuten, die zich volledig afspelen in Antebellum, zijn melodramatisch en uiteindelijk vrij vervelend. In het moderne verhaal brengt Gabourey Sidibe gelukkig leven in de brouwerij als Veronica's zelfverzekerde beste vriendin Dawn die zich door niemand laat ringeloren en zij heeft dan ook de beste momenten. De cruciale twist komt erg laat en leidt bovendien tot een weinig subtiele en onbevredigende finale. Het basisidee is interessant, de uitwerking laat helaas ernstig te wensen over.

Esteban Sapir is meer geïnteresseerd met visuele verwijzingen naar de zwijgende films van Fritz Lang (met name Dr Mabuse en Metropolis) en maakt het verhaal daar ondergeschikt aan. Zijn regie is soms eerbiedig, soms haast aandoenlijk knullig en het gebrek aan interesse in karakterisering of inhoudelijke diepgang maakt dit vooral interessant voor liefhebbers van zwijgende cinema die het wellicht aanzet om het werk van de Duitse grootmeester weer eens uit de kast te trekken. Het ziet er allemaal fraai uit, maar zoals Herman Finkers ooit zei: "Zoals John F Kennedy al zei: "Was het niet Homerus die schreef: "Originaliteit is het mooiste dat er is.""

Op 5 oktober 2001, nog geen maand na 9/11, stierf de Amerikaanse fotojournalist Robert Stevens als gevolg van het inhaleren van een bacterie die miltvuur (antrax) veroorzaakt. Een paar dagen later bleek de bacterie per briefpost te zijn verspreid en daardoor ontstond er nationale onrust, niet in de laatste plaats bij de postverwerkers en -bezorgers. Met hulp van wetenschappers, betrokken agenten en acteurs die sleutelscènes naspelen, reconstrueert Krauss zowel de paniek die ontstond, als de problemen bij de zoektocht naar doorslaggevend bewijsmateriaal om iemand aan te kunnen klagen. Pas in 2008 werd de zaak afgesloten. Deze periode zou veel meer impact hebben gehad zonder 9/11 en is de extra aandacht meer dan waard.

Dynamisch gefilmde en prima geacteerde reconstructie van de dodelijk aanslag op Reinhard Heydrich, 'de slager van Praag' in 1942, volledig verteld vanuit het perspectief van Jan Kubis [Jamie Dornan] en Josef Gabcik [Cillian Murphy], de twee Tsjechische parachutisten die de aanslag uiteindelijk pleegden. Dornan en Murphy zijn goed gecast, vooral vanwege hun fysieke contrast: Murphy weet met zijn helblauwe ogen steeds de indruk te wekken een bom te zijn die elk moment kan afgaan en Dornan is meer de bedachtzame, maar fysiek zwakkere kompaan. Regisseur Sean Ellis is ook verantwoordelijk voor de cinematografie en gebruikt veel close-ups en full shots om de beklemmende, soms letterlijk claustrofobische omstandigheden waaronder zowel de verzetsstrijders als de vele eenvoudige burgers proberen te overleven in een stad die Heydrich in een wurggreep heeft. Het is interessant om de finale - de schietpartij in een kerk en de pogingen van de Nazi's om de laatste overlevende verzetsstrijders als ratten te laten verdrinken - te vergelijken met HHhH/The Man With The Iron Heart, dat over hetzelfde onderwerp gaat. 'Anthropoid', genoemd naar de codenaam voor de aanslag, blijkt op alle punten superieur te zijn en werkt toe naar een dramatisch zeer geslaagd einde.

Wie inzicht wil krijgen in de voor- en nadelen van sociale media is aan het juiste adres bij deze documentaire over 4Chan en de wisselende gedaantes die het in de jaren sinds de oprichting in 2003 aannam. Oprichters en vroege gebruikers onthullen hoe een website van en voor outsiders uitgroeide tot een trollingnetwerk, een activistische groepering en de bakermat van enkele van de hardnekkigste samenzweringstheorieën die het publieke en politieke debat nog altijd beheersen. De openhartigheid van de geïnterviewden en de snelheid waarmee dit sociale medium zich als een kameleon aanpaste aan het gebruikersklimaat maken dit tot een ideale aanzwengelaar van een debat over de pro’s en cons van sociale media.

Moeder Aarde wreekt zich op de mensheid in de vorm van een ‘Wendigo’ die boos is omdat zekere iemanden besloten hebben de Amerikaanse steenkoolindustrie nieuw leven in te blazen. Julia Meadows [Keri Russell] is de lerares die zich zorgen maakt over de lichamelijke en geestelijke gezondheid van leerling Lucas Weaver [Jeremy T. Thomas] en tevergeefs probeert contact te zoeken met vader Frank [Scott Haze]. Ze roept de hulp in van haar broer [Jesse Plemons], de plaatselijke sheriff, die ontdekt dat Lucas een duister geheim probeert te verbergen. Sfeervolle horrorfilm begint ondanks het gemanierde spel van Thomas goed en heeft fraaie, effectieve special effects, maar leunt in het tweede deel teveel op melodramatische thema’s (verwaarlozing, kindermishandeling e.d.) om werkelijk effectief te zijn.

Je waardering voor deze romantische komedie hangt voor een groot deel af van je eerste indruk van hoofdpersoon Antoinette [Laure Calamy]. Je zou haar kunnen beschouwen als een hopeloos romantische naïeveling, maar ook als een impulsieve, irritante stalker. Antoinette is in ieder geval bepaald niet discreet te noemen, zoveel blijkt wel wanneer in de openingsscène waarin we kennis maken met Juffrouw Antoinette en Vladimir [een kleurloze Benjamin Lavernhe], de vader van één van de meisjes in haar klas met wie ze een affaire heeft. Na de afsluiting van het schooljaar zouden Vladimir en Antoinette er samen tussenuit gaan, maar zijn echtgenote Éleonore [Olivia Côte] heeft 'opeens' besloten dat het gezin een wandelvakantie gaat houden in de Cévennes waarbij dochter Alice [Louise Vidal] met een ezel als lastdier. Antoinette zit echter niet bij de pakken neer en besluit om op eigen houtje dezelfde wandeling te ondernemen, ook met een ezel, in de hoop dat ze zo 'toevallig' toch nog kan genieten van het gezelschap van haar geliefde.

Er zijn veel mooie plaatjes van de natuur om de leegtes in het scenario wat op te vullen en de ezel heeft een paar goede momenten, maar het plot is te mager en de affaire tussen de twee hoofdpersonen is weinig origineel uitgewerkt.

Rosemary’s Baby, The Evil Dead, Friday the 13th, Pet Sematary, Mulholland Drive en The Wicker Man behoren tot de films die warden geplunderd voor deze horrorfilm die zo slecht is dat de makers een wanhopige poging deden om een volstrekt kunstmatige hype te creëren. Het betreft een jongen [Rowan Smyth] en zijn moeder [Nicole Tompkins] die een weg naar de hel proberen te graven om hun hond Maxine te bevrijden. Zo slecht als het klinkt. Veel sinistere muziek, maar op het scherm valt niets te beleven. Maar de demonische eekhoorn is een bijzondere vondst...

Roemenië maakt zich eind december 1989 op voor het nieuwe decennium. De eerste berichten over een bloedbad in Timişoara hebben hoofdstad Boekarest bereikt en (zo weten wij) voor het einde van het jaar zal er een einde komen aan het repressieve regime van Secretaris-generaal Nicolae Ceaușescu, maar dat weten de wanhopige hoofdpersonen in deze briljant geconstrueerde tragikomedie nog niet. Acteur Florina [Nicoleta Hâncu] wordt op het laatste moment gesommeerd om het traditionele ‘patriottische Kerstlied’ voor de Nieuwjaarsuitzending op te nemen, maar wegens gewetensbezwaren zoekt ze een manier om eronder uit te komen. Margareta [Emilia Dobrin] moet voor het eind van het jaar haar huis verlaten. Broers Laurentiu [Andre Miercure] en Stefan [Mihai Calin] proberen illegaal de grens over te steken en Gelu [Adrian Vancica] vreest voor zijn leven wanneer hij ontdekt welke Kerstwens zijn zoontje Marius [Luca Toma] naar de Noordpool heeft gestuurd. Geeft een indringend beeld van het leven onder een dictatoriaal regime waarin iedere schijn van kritiek levensgevaarlijk is, maar doet dat met een mix van thriller, melodrama en een stevige dosis ironie. Muresanu gebruikte het segment rondom de Kerstbrief (met dezelfde acteurs) eerder in zijn met prijzen overladen korte film The Christmas Gift (2018).

“Filmpje maken in een riant huisje aan het Australische strand?” “Doet u maar!” En zo gooit een respectabel ensemble zijn reputatie te grabbel in een vergaarbak van romcom clichés die afschuwelijk genoeg is om nietsvermoedende bioscoopgangers het gehele romcom genre voorgoed af te zweren. Zij [Sydney Sweeney] is de zus van de bruid [Hadley Robinson], hij [Glen Powell] is de beste vriend van de broer [Gata] van de andere bruid [Alexandra Shipp]. Hij en zij hadden een spontane date die door een misverstand uitliep op een deceptie en tijdens een bruiloft in Australië kibbelen ze als kleine kleutertjes totdat ze om twijfelachtige redenen besluiten dat het beter is als ze doen alsof. Een walgelijke, niet te vergeven verspilling van talent.

In ‘Rosemary’s Baby’ is Terry Gionoffrio een gast van de familie Castevet die onder mysterieuze omstandigheden om het leven komt. Deze spin-off van het boek (en Roman Polanski’s meesterlijke verfilming) reconstrueert de gebeurtenissen die leidden tot Terry’s tragische dood. Terry [Julia Garner] is een ambitieuze danser die tijdens een voorstelling een ernstige blessure oploopt die funest is voor haar ambities. Na rampzalige auditie volgt ze theaterproducent Alan Marchand [Jim Sturgess] naar zijn appartementencomplex om hem om een twee kans te vragen, maar voor ze naar binnen kan gaan krijgt ze last van de bijwerkingen van de pijnstillers die ze gebruikt. Ze krijgt hulp van Roman [Kevin McNally] en Minnie Castavet [Dianne Wiest] die haar niet alleen morele steun bieden, maar ook een kruidenmiddel om haar kwetsuur te bestrijden en een kamer in hun appartement. De memorabele paranoia van Polanski’s Rosemary’s Baby is ingeruild voor een conventioneel verhaaltje over duivelaanbidders met een opzichtige verwijzing naar het Amerikaanse abortusdebat. McNally is perfect als Roman, maar tweevoudig Oscarwinnares Dianne Wiest beperkt zich tot een imitatie van Ruth Gordon. Qua niveau zit het dus mooi tussen Rosemary’s Baby en Look What Happened To Rosemary’s Baby in. Het is niet slecht, maar het verbleekt naast Rosemary’s Baby.

De tienjarige Wim [Tygo Bussemakers] woont in een weeshuis waar Delphine [Martine Sandifort] de kinderen dusdanig uitbuit dat ze op straat moeten bedelen om wat eten en drinken. Maar het is eind 1899 en de Nederlandse regering heeft serieuze plannen voor een leerplichtwet voor alle kinderen van 6 tot 12 jaar. Wim wil dolgraag naar school, maar Delphine heeft zijn geboortebewijs verstopt. Jet [Mees Smits] verzint een manier waarop Wim ongemerkt de lessen van Juf Maria [Yvon Jaspers] en houdt Wim verstopt in de stal op de boerderij. Samen met haar broer Gijs [Lars Heckens] leert Wim daar wat het boerenleven precies inhoudt. De openingsscènes tonen enkele schaduwkanten van het leven rond 1900, maar Nijenhuis kan de verleiding niet weerstaan om de boel te romantiseren met fraaie, romantische plaatjes. De titel verwijst naar een aapje dat er alleen maar is om de knuffelfactor van deze zwak geacteerde familiefilm te verhogen. Het helpt niet dat Nijenhuis bijna ieder volwassen personage neerzet als een karikatuur, maar voor diepgang moet je natuurlijk ook niet bij hem aankloppen.

Eén van de vele prullen die Bruce Willis die in de laatste jaren van zijn actieve loopbaan maakte. Hij speelt Malone, een doorgewinterde ex-van-alles-en-nog-wat die door West [Alexia Fast] wordt aangewezen als doelwit voor zes premiejagers die hem op een eiland in de Stille Oceaan moeten zien te elimineren. Maar Malone kent de spelregels door en door en gebruikt die om de jagers tegen elkaar op te zetten, zodat hij in ieder geval niet het enige doelwit is. Gefilmd in slechts 8 dagen voor een appel en een ei en dat is te zien aan de special effects. Origineel of hoogstaand is dit zeker niet, maar het is zeker niet de slechtste film waar Bruce Willis aan het meegewerkt. Fysiek houdt hij zich bovendien redelijk staande.

Coppola’s vrouw Eleanor hield tijdens de productie van deze film een videodagboek bij, aangevuld met audio-fragmenten die ze stiekem opnam tijdens gesprekken met haar man. Francis verklaarde zichzelf voor gek, was er van overtuigd dat hij een afschuwelijke film aan het maken was en kreeg te maken met de ene na de andere tegenslag. Hij zorgde zelf voor de financiering en liep dus enorm veel risico, zeker toen hij gedwongen was om zijn eigen vermogen – dat hij te danken had aan The Godfather en The Godfather II – te investeren in deze geplaagde productie. Dit is allemaal vastgelegd in de documentaire “Hearts Of Darkness: A Filmmaker’s Apocalypse”, samen met “Burden Of Dreams” [over de waanzinnige productie van “Fitzcarraldo”] en “Lost In La Mancha” [over de mislukte pogingen van Terry Gilliam om een Don Quichote te verfilmen] de boeiendste documentaire over het filmproces. Een greep uit de problemen: Coppola besloot zijn aanvankelijke hoofdrolspeler Harvey Keitel te ontslaan, zijn opvolger Martin Sheen kreeg een zware hartaanval kort nadat hij een uiterst emotionele scène had gespeeld [shots van deze scène zien we wanneer Sheen een spiegel kapot slaat en stomdronken met bebloede hand op de grond tegen zijn bed zit], de Filipijnse helicopterpiloten werden tijdens opnames weggeroepen omdat ze de strijd moesten aangaan tegen rebellen. En dan was er nog Marlon Brando, die 1 miljoen per week kreeg voor een periode van 3 weken. Hij had Coppola belooft af te vallen en het boek ‘Heart Of Darkness’ van Joseph Conrad, waarop het scenario van Apocalypse Now is gebaseerd, te lezen. Brando was echter nog dikker geworden en bleek het boek helemaal niet te hebben gelezen. Bovendien stelde Brando allerlei vragen over de motivatie van zijn karakter waarop Coppola geen antwoord had. Ten einde raad heeft hij Brando en Sheen uren achtereen laten improviseren in de (wan)hoop dat er iets bruikbaars uit zou komen.

In “Apocalypse Now” krijgt Captain Ben Willard [Martin Sheen] een geheime opdracht om Colonel Kurtz [Marlon Brando] te liquideren. Hiervoor moet hij per boot over de Nung River door vijandig gebied in Vietnam naar Cambodja reizen. Zijn bemanning bestaat uit de kapitein Chief Phillips [Albert Hall], kok “Chef” Hick [Frederic Forrest], topsurfer Lance Johnson [Timothy Bottoms] en tiener Tyrone “Clean” Miller [een piepjonge Laurence Fishburne], die echter niets weten over de missie. Tijdens hun reis over de rivier hebben ze aantal surrealistische ontmoetingen, waaronder die met een helikopterbrigade onder leiding van de doorgeslagen Lieutenant-Colonel Bill Kilgore [een geniale Robert Duvall] die de beroemde woorden ‘I love the smell of napalm in the morning’ uitspreekt en een verpletterende indruk achter laat. En dan is er nog de volledig uit de hand lopende show die drie Playmates geven voor enkele honderden opgefokte Amerikaanse soldaten.

Apocalypse Now is een opeenvolging van waanzinnige, bizarre gebeurtenissen. Timothy Bottoms erkende dat er flink wat drugs werden gebruikt op de set en dat is te merken aan de vertolkingen, maar het versterkt het gevoel dat we een blik krijgen in een wereld waarin de waanzin de boventoon voert. De hele film was een waanzinnige onderneming vanaf het begin, gezien de keuze om de film volledig op locatie in de Filipijnen op te nemen! De acteurs zochten de grenzen van hun kunnen op, Coppola filmt onmogelijke scènes, enkele gigantische explosies bijvoorbeeld, maar ook de extreem laag overvliegende helicopters. Vittoria Storaro versterkt het hallucinerende aspect met zijn Oscarwinnende camerawerk, dat resulteerde in prachtig belichte shots, die nog heel lang in je hoofd zullen blijven spoken. Walter Murch, Mark Berger, Richard Beggs en Nat Boxer wonnen ook een Oscar voor het oorverdovende, maar zeer effectieve geluid .Coppola en scenarist John Milius kregen – net als Robert Duvall – een Oscarnominatie voor hun werk. Dit is geen gemakkelijke film, hij ligt erg zwaar op de hand en zal niet naar ieders smaak zijn. Maar het is een film waarin de makers hun hart en ziel bloot hebben gegeven en zichzelf hebben weggecijferd om je als kijker een achtbaanrit te bezorgen die je niet onberoerd zal laten. De film open met de klanken van “The End” van The Doors, een lied dat perfect de stemming van deze film weergeeft en die je na het zien van deze film voortaan zal doen denken aan de onvergetelijke, schokkende finale van dit meesterwerk. Niks geen CGI, dit is ‘The Real Deal’ en daar kan geen CGI-geweld tegenop!

Vijftig jaar na dato geeft deze onberispelijk geconstrueerde documentaire de mogelijkheid om iets van de spanning rondom de eerste maanlanding opnieuw te beleven. Uiteraard komen alle bekende momenten aan bod, maar het is de aandacht voor procedure die deze film zo fascinerend maakt. Vanaf het moment dat Neil Armstrong, Edwin Aldrin en Michael Collins hun ruimtepak aantrekken is elk moment tot in de puntjes geregisseerd. We zien hoe monteurs op het allerlaatste moment nog een reparatie uitvoeren, horen hoe de crew tijdens de reis communiceren met de honderden technici die hen vanaf aarde ondersteunen. Bovendien doet deze film recht aan Michael Collins, het enige nog levende bemanningslid van Apollo XI. Een terugblik op deze expeditie kan natuurlijk niet zonder het planten van de Amerikaanse vlag op de maan, het telefoongesprek met president Nixon en Kennedy's profetische speech, maar regisseur Todd Douglas Miller legt de nadruk op het feit dat deze maanlanding een overwinning was voor de hele mensheid en niet zozeer voor de VS. Hoewel de ruimtemissies wel degelijk onderdeel uitmaakten van een propagandaoorlog, sluit deze monumentale onderneming daar niet op aan en daarmee is dit een universele herinnering aan het feit dat de mens tot wonderen in staat is.

De poging van Jim Lovell, Fred Haise en Jack Swigert om voor de derde keer op de maan te landen, kreeg een hele andere wending door een explosie op de heenweg. Wat eerst leek op een mislukte missie, groeide uit tot iets heel anders, omdat de pogingen om de bemanning levend terug te krijgen overal ter wereld werden gevolgd. Barbara Lovell vertelt het verhaal vanuit het perspectief van de families die zich moesten vastklampen aan een sprankje hoop dat hun geliefde terug zou keren. Geen pratende hoofden, maar een schat aan beeld- en geluidsmateriaal in een documentaire die niet de heroïek benadrukt, maar ons eraan herinnert dat er momenten zijn geweest waarop de mensheid eventjes één was.

Officieel was Apollo 17 de laatste expeditie naar de man omdat Apollo 18, 19 en 20 om budgettaire redenen werden afgelast. Maar in werd 84 uur aan geheim beeldmateriaal geüpload van Apollo 18 die tijdens Kerst 1974 op een geheime missie naar de maan ging om een systeem te plaatsen dat de VS moest beschermen tegen raketaanvallen vanuit de Sovjet-Unie. Benjamin Anderson [Warren Christie], Nathan Walker [Lloyd Owen] en modulepiloot John Grey [Ryan Robbins] landen op de Zuidpool van de maan en doen daar een opmerkelijke ontdekking die de hele missie in gevaar brengt. Goed geregisseerde SF-thriller volgens het principe van ‘found footage’ houdt zich netjes aan het vakjargon om de authenticiteit van de beelden te versterken, maar afgezien van de vorm is er niets nieuws aan de zon en ondanks een speelduur van slechts 75 minuten (plus 10 minuten aftiteling) valt het niet mee om de spanning er in te houden.

Acht maanden nadat haar echtgenoot Malcolm [Edi Gathegi] om het leven kwam bij een aanrijding, zit Sophie [Judy Greer] lichamelijk en psychologisch aan de grond. Dan blijkt dat Malcolms goede vriend en collega Jabir [Payman Maadi] een apparaat heeft geperfectioneerd waarmee hij mensen in het verleden kan doden, zoiets als een droneaanval in het verleden. Jabir maakt zich zorgen over wat de gevolgen zijn van het gebruik van zo’n machine, maar Sophie besluit het te gebruiken om de dronken chauffeur [Adam O’Byrne] die Malcolm aanreed te liquideren. Het werkt: Sophie wordt herenigd met haar grote liefde. En dus ontstaat al snel de verleiding om andere nare gebeurtenissen uit het verleden te voorkomen. Vanzelfsprekend blijken de voordelen steeds moeilijk op te wegen tegen de nadelen. Een filosofisch onoplosbaar probleem, zoals de titel al duidelijk maakt. Een vereenvoudigde versie van Back To The Future zonder special effects, maar gelukkig met een iets andere insteek. Het basisidee is intrigerend, maar de uitwerking is helaas vrij oppervlakkig.

Zusjes Alex [Molly Wright] en Luisa [Sacha Parkinson] groeien op in een Jehovagemeenschap. De verlegen Alex leunt erg op haar meer assertieve zus, tot die wordt verstoten door moeder Ivanna [Siobhan Finneran]. Het verlies van haar zus komt hard aan en doet Alex twijfelen aan wat haar roeping zou moeten zijn en aan haar relatie met haar moeder. Een aardig basisgegeven maar Kokotajlo zet de Jehova’s te nadrukkelijk neer als gevoelloze religieuze fanatici en vergeet daarmee het verhaal voort te stuwen. Het resultaat is een traag, teleurstellende psychologisch drama waarin alleen Parkinson wat leven in de brouwerij brengt als de verstoten zus.

Thomas [Dan Stevens] infiltreert in een religieuze sekte op en afgelegen eiland, omdat zijn zus [Elen Rhys] in gevaar zou zijn. Daarvoor moet hij het vertrouwen winnen van sekteleider Malcolm [Michael Sheen]. Gefilmd met de visuele flair die we gewend zijn van Evans en voorzien van de nodige martelingen en ander bloedvergieten. Helaas is het scenario erg zwaar op de hand – met hier en daar tenenkrommende dialogen – en zijn het verhaal en de personages matig uitgewerkt.

Schitterend gemaakte stop-motion over de uit de gevangenis ontsnapte Ramon [Carlos Blanco] die op weg is naar de plaats waar hij een hoop diamanten heeft begraven en daartoe de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela volgt. Door een list wordt hij van het pad geleid en komt hij terecht in een dorpje waar de plaatselijke geestelijke Don Cesáreo [Xosé Manuel Oliveira Pico] meerdere pelgrims vasthoudt voor een duister religieus ritueel. De karakters hebben weinig diepgang, maar het originele basisgegeven, de sfeervolle vormgeving en de muziek (o.a. van Philip Glass) maken dit een klein feestje voor de zintuigen.

Psychologiestudente Anna [Hannah Hoekstra] vindt aan een wild studentenfeestje de zonderlinge, maar aanvankelijk onschuldig ogende (en niet verwijderbare) App genaamd “Iris” op haar telefoon. Wanneer haar beste vriendin Sophie [Isis Cabolet] Anna verwijt dat zij een filmpje op sociale media heeft verspreid waarop Sophie seks heeft met een docent, begrijp Anna er helemaal niets van. Het is de eerste van een aaneenschakeling van bizarre gebeurtenissen waarvan Anna zich geleidelijk realiseert dat “Iris” de veroorzaker is. Dan volgt een race tegen de klok om te achterhalen hoe de App op haar telefoon is gekomen zodat het buiten werking kan worden gesteld. Hoekstra is uitstekend in de hoofdrol en het basisgegeven is intrigerend en leidt tot een aantal spannende gebeurtenissen. Maar de ontknoping en de bijbehorende onthulling die scenarist Robert A. Jansen heeft gedacht is matig en de eindscène ronduit slap.

Jacques Mayano [Vincent Lindon] is een oorlogverslaggever die sinds de tragische dood van zijn vaste fotograaf tijdelijk arbeidsongeschikt is verklaard. Hij staat zelf te popelen om weer te beginnen dus wanneer het Vaticaan zijn hulp inroept, besluit hij daar gehoor aan te geven. Jacques neemt zitting in een commissie die moet vaststellen of de 18-jarige Anna [Galatéa Bellugi], alsmede een relikwie, heilig verklaart dient te worden. Wanneer hij de enigmatische Anna ontmoet is hij weliswaar onder de indruk, maar dat weerhoudt Jacques er niet van diep in Anna's verleden te duiken.

De introductie van het basisverhaal is intrigerend, evenals de introductie van Anna. Wanneer het scenario zich richt op het journalistieke graafwerk, begeeft het zich op bekende en beduidend minder interessante paden waardoor het tweede kwart behoorlijk saai is. Pas wanneer Jacques een ontdekking doet die hem persoonlijk raakt, komt het weer tot leven, helaas is dat slechts van korte duur, ook al omdat de ontknoping weinig interessant is.