Meningen

Tja, wat voor score moet je toekennen aan een film waar de slechtheid vanaf druipt, maar die daardoor juist een cultstatus heeft verworven en zeer nadrukkelijk valt in de categorie 'zo slecht dat 'ie leuk is'?

Je hebt niet geleefd als hilarisch slechte liedjes als 'Do The Bim', 'Life Is Nothing But Show Business in 1994' en 'How To Be A Master' niet minstens één keer hebt gezien en gehoord! De kostuums, de sets en de choreografie zijn zonder enige visie in elkaar gezet en het verhaal over de lotgevallen van een zangduo waarvan de vrouwelijke helft Bibi [Catherine Mary Stewart] door een bijt in een enorme appel onder de invloed komt van Boogalow [Vladek Sheybal], de meest campy filmschurk ooit die overigens wel erg goed zijn talen spreekt, is ronduit kinderachtig. Het is aan Bibi's wederhelft Alphie [George Gilmour, in zijn eerste en laatste hoofdrol] om de ban te doorbreken en het regime van Boogalow ten val te brengen. Wie altijd al Joss Ackland als hippie heeft willen zien, zit hier aan het goede adres. Jat nadrukkelijk van The Rocky Horror Picture Show en valt niet serieus te nemen, maar juist dat - en de banale liedjesteksten niet te vergeten - maakt dit tot een cultfilm die je, ondanks de zeer bedenkelijke kwaliteit, toch eens gezien moet hebben.

Omar Sharif smacht ruim anderhalf uur lang naar Anouk Aimée in dit trage, pretentieuze romantische drama dat de talenten van twee van de meest aantrekkelijke acteurs van dat moment weet te verpesten. Misschien dat de tante Sidonia's van deze wereld smullen van een hopeloos verliefde Sharif, maar voor anderen valt er bar weinig te genieten. Het helikoptershot van de vrijende Sharif en Aimée behoort tot de meest kitscherige momenten uit de filmgeschiedenis, maar laat dat geen aanbeveling zijn. De rest van de film slaat namelijk ook nauwelijks ergens op.

Opportunistisch biografisch drama over de vormende jaren van Donald Trump verscheen enkele weken voor de Amerikaanse Presidentsverkiezingen. Een slimme marketingtruc voor een opmerkelijk saaie reconstructie van de relatie die Donald Trump [Sebastian Stan] in de jaren 70 opbouwde met de gehaaide, beruchte advocaat Roy Cohn [Jeremy Strong]. Cohn gebruikt zijn smerige trukendoos om ervoor te zorgen dat Trump vrijstelling krijgt van miljoenen aan belasting voor zijn aangekondigde projecten in New York. Donalds moeizame relatie met zijn vader [Martin Donovan] en moeder [Catherine McNally] wordt aangestipt, evenals Donalds tragische broer Freddy [Charlie Carrick] en zijn huwelijk met fotomodel Ivana Trump [Maria Bakalova]. In het begin is Trump opvallend sympathiek, maar zodra hij Cohns lessen heeft geleerd groeit hij uit tot een manipulatieve, egocentrische, meedogenloze zakenman. Het scenario van Gabriel Sherman had er beter aan gedaan om zich volledig te richten op de relatie tussen mentor Cohn en pupil Trump, ook al blijft het moeilijk om sympathie te hebben voor twee zulke verwerpelijke personages.

In juli 2021 richtten de overstroming van de rivier Vesder en Ourthe een spoor van verwoesting aan in Wallonië. De slachtoffers waren voornamelijk arme mensen die woonden in oude, vaak krakkemikkige huizen. Drie jaar later zijn de vele mensen die hun huis verloren nog steeds niet zeker van een vaste verblijfplaats. Deze documentaire, die is opgedragen aan de slachtoffers, volgt een aantal van hen volgens het fly-on-the-wall principe tijdens formele en informele gesprekken waarin de emoties hoog op kunnen lopen. Een droog vertelde, maar integere gemaakte film die in Nederland veel mensen zal doen denken aan de nasleep van aardbevingen in Groningen.

Het is publiek geheim dat gynaecoloog Nina [Ia Sukhitashvili] ook buiten het ziekenhuis vrouwen helpt om hun zwangerschap te beëindigen. Wanneer een vrouw na haar bevalling overlijdt, stelt de hoofddokter [Merab Ninidze] David [Kakha Kintsurashvili] aan om te onderzoek of Nina nalatig is geweest. Nina gaat ondertussen door met haar werk, zowel binnen als buiten het ziekenhuis. Ze moet zich daarbij wel houden aan de eisen die een patriarchale samenleving stelt aan haar en de vrouwen die ze behandelt. Bevat indringende behandelingen die in onderbroken shots zijn gefilmd. Die duren vaak zo verschrikkelijk lang dat je gerust de afwas kan doen of de hond uit kan laten zonder dat je ook maar iets mist. De kans bestaat dat je bij terugkeer naar exact hetzelfde beeld zit te kijken! Kulumbegashvili geeft nieuwe betekenis aan traag.

Het basisverhaal rondom drie dochters die de aanstaande dood van hun moeder aan longkanker moeten verwerken, getuigt niet van een hoge mate van originaliteit. Bas Hoeflaak lukt het ook niet om zijn complexe teksten overtuigend uit te spreken in zijn rol als Jan, de jongste - en autistische - broer van April [Linda de Mol], June [Tjitske Reidinga] en May [Elise Schaap]. Het verhaal eindigt in feite precies zoals je van een formulematig familiedrama zou verwachten, maar toch is regisseur Will Koopman erin geslaagd om een film te maken die juist tijdens in de laatste akte zorgt voor een fraaie afwisseling van een lach en een traan.

Olga Zuiderhoek zwaait in alle opzichten de scepter en schittert als de moeder die het einde van haar leven op haar eigen manier wil laten verlopen en vooral de scènes met Elise Schaap zorgen voor een flinke brok in de keel. Haar rol als jongste dochter is op papier interessanter dan die van De Mol en Reidinga en Schaap verzilvert dat met een uitmuntende prestatie. Patrick Duffy en Gijs Scholten van Asschat komen op het einde ook nog even opdraven tegen het onvermijdelijke einde dat ondanks de wat geforceerd aanvoelende tranentreksoundtrack zijn effect absoluut niet zal missen. Dus houd de zakdoeken maar bij de hand!

Het verhaal is volstrekt formulematig en het subplot rondom Black Mantis - dat vooral aanwezig lijkt om het diversiteitsquotum wat op te krikken - is zwak uitgewerkt. Dat Aquaman toch uit te zitten is, ondanks de overdadige speelduur, komt vooral door het vaak oogstrelende en inventieve ontwerp van de onderwaterwereld en de wezens die die wereld bevolken, vooral in het onvermijdelijke, epische slotgevecht. Qua special effects is dit dus absoluut de moeite waard, maar wie hoopt op inhoudelijke originaliteit komt er bekaaid van af in deze voorspelbare DC-verfilming.

De ultieme nachtmerrie voor iedere bioscoopliefhebber: een lawaaiig CGI-spektakel met een slap verhaal en acteurs die zo uit de AI-hel lijken te zijn gestapt. Arthur Curry AKA Aquaman [Jason Momoa] moet de handen ineenslaan met zijn broer Orm [Patrick Wilson] om het op te nemen tegen Black Manta [Yahya Abdul-Mateen II] die wraak wil nemen voor de dood van zijn vader. Waarschijnlijk ging de aandacht vooral uit naar de golvende haren van de acteurs in de onderwaterscènes. Hobbelt van gevecht naar gevecht en zit vol infantiele grappen. Er is geen enkele chemie tussen Momoa en Wilson. Begint met Arthurs worsteling als kersverse vader, een scène die bepalend is voor het bedenkelijke niveau van de hele film.

Fraaie plaatjes maken nog geen fraaie film. Het begin van deze documentaire is veruit het sterkst: we zien hoe een groep reddingswerkers probeert een auto te bergen die door het ijs van het tegen de grens van Mongolië gelegen Russische Baikalmeer is gezakt. Regisseur Victor Kossakovskyoverspeelt echter zijn hand door hier te lang te blijven hangen en het op te volgen met minder verrassende beelden van instortende ijsbergen. Waarom hij überhaupt gebruik meende te moeten maken van een - niet al te indrukwekkende - metalsoundtrack is mij bovendien een raadsel. De tweede helft voelt als een matig aftreksel van Koyaanisqatsi (1982). Veel van hetzelfde, mijn inziens bedoeld om de gevolgen van klimaatverandering aan te tonen. Die boodschap is al heel snel duidelijk, maar hoeft er niet zo nadrukkelijk in geramd te worden. Een concept voor 15 minuten uitgerekt tot speelfilmlengte.

Een mooie rol voor Braga als de 65-jargie Clara, een halsstarrige vrouw die om zeer persoonlijke redenen weigert haar woning in appartementencomplex Aquarius te verlaten. Een bedrijf heeft alle andere bewoners met een riant voorstel heeft en vertegenwoordigers zetten haar op steeds minder aangename manieren onder druk om in te gaan op hun aanbod. Braga maakt indruk in een complexe rol en regisseur/scenarist Kleber Mendonça Filho geeft Clara's relaties met familie en vrienden levendigheid en authenticiteit. Maar de film lijdt ernstig onder de overdadige speelduur.

Voor zakenman Robert Miller [Richard Gere] komt alles op het spel te staan wanneer hij een aanrijding krijgt waarbij zijn minnares [Laetitia Casta] om het leven komt. Hij staat op het punt om zijn familiebedrijf te verkopen en kan zich geen negatieve publiciteit permitteren voor zijn boekhouding (inclusief enkele illegale creatieve sommetjes) is doorgelicht een goedgekeurd. In de hoop zijn fortuin en zijn familie niet te beschadigen probeert hij alle sporen uit te wissen, maar detective Michael Bryer [Tim Roth] ruikt meteen onraad en grijpt elk middel aan om Robert voor het gerecht te krijgen. Susan Sarandon speelt de vrij ondankbare rol van de bedrogen echtgenote. Gere is erg goed als de zakenman die steeds meer een kat in het nauw wordt, ook Nate Parker (als kroongetuige) is uitstekend.

15 jaar geleden redde Paul [Nicolas Cage] twee baby’s van een apocalyptische gebeurtenis waarbij bijna de gehele bevolking om is gekomen. Paul woont nu met Joseph [Jaeden Martell] en Thomas [Maxwell Jenkins] in een boerderij waar ze constant op hun hoede zijn voor gevaar van buitenaf. Ze hebben alleen contact met de buren en vooral met tiener Charlotte [Sadie Soverall]. Joseph en Thomas geloven dat de mensheid ten prooi is gevallen aan een mist die mensen in weerwolven verandert, Charlotte spreekt over een dodelijk virus. Niemand weet zeker wat er is gebeurd, maar daar komen ze achter in deze matig geschreven SF-horror. Neemt de tijd te om de personages en hun onderlinge relaties neer te zetten, maar blijft teleurstellend oppervlakkig. Na een uur ontpopt dit zich nogal abrupt als een horrorfilm met dubieuze special effects en vooral een hoop herrie.

Kossakovsky’s poging om een hoofdstuk toe te voegen aan Godfrey Reggio’s gelauwerde Qatsi-trilogie is een saaie boel. Het bestaat voornamelijk uit beelden van oude ruïnes, nieuwe (oorlogs)ruïnes en steengroeven gefilmd door een zich uiterst traag voortbewegende drone. Er is ook een sequentie waarin we in slow motion en close-up gedwongen worden te kijken naar steen dat vermalen wordt tot grint. Als je al weet waar je naar kijkt, rijst al snel de vraag waarom je ernaar zit te kijken. En vooral waarom je daar ZO LANG naar moet kijken. Architect Michele De Lucchi laat een steencirkel aanleggen op zijn landgoed en legt een en ander verder uit in de epiloog. Da’s maar goed ook, want er valt verder nauwelijks een touw aan vast te knopen, hoe mooi sommige plaatjes ook zijn.

In de verre toekomst is Arco [Oscar Tresanini] veel te jong om door de tijd te reizen, maar hij kan zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Hij reist terug naar 2075, ontmoet leeftijdsgenoot Iris [Margot Ringard Oldra] en ontdekt een voor hem onbekende wereld van waaruit hij geen idee heeft hoe hij terug kan keren naar zijn familie. Fantasierijke, prachtig vormgegeven animatiefilm speelt op amusante wijze met het idee dat onze toekomst een ver verleden is voor de hoofdpersoon. Charmant, met een ontroerende ontknoping.

Overlevingsdrama zonder verrassingen. Een man met de naam Overgård op zijn jas [Mads Mikkelsen] is neergestort op de Noordpool en probeert geduldig contact te maken met de reddingsbrigade. Wanneer er eindelijk een reddingshelikopter arriveert stort het neer. Eén van de bemanningsleden [Maria Thelma Smáradóttir] is ernstig gewond, maar heeft het ongeluk overleefd. Gebruik makend van de landkaart die hij vindt in het helikopter, besluit Overgård de vrouw te verzorgen en mee te nemen op zijn wanhopige poging om te voet de weg naar de beschaving terug te vinden.

Voorspelbaar overlevingsdrama mist de inventiviteit van All Is Lost en de psychologische diepgang (en humor) van Cast Away, hetgeen logisch is aangezien je op de Noordpool niet zoveel verschillende gevaren hebt:
01 het is er verrekte koud;
02 er lopen ijsberen rond;
03 je kunt niet zien wat er onder die laag sneeuw zit.
Meer wisten regisseur Joe Penna en co-scenarist en Ryan Morrison ook niet te bedenken. En da's een beetje mager voor een film van bijna 100 minuten.

De jonge poolvos Swifty [Jeremy Renner] is aangeleerd om zowel letterlijk (in de sneeuw) als figuurlijk zo veel mogelijk onzichtbaar te blijven, maar hij droomt ervan in de voetsporen te treden van zijn grote helden, postsledehonden Duke [Michael Madsen], Dakota [Laurie Holden] en Dusty [Donny Falsetti]. De baas van het postkantoor [Anjelica Huston] geeft hem zelfs een baantje , maar drie jaar later is Swifty nog geen stap verder gekomen. Daar komt verandering wanneer de gluiperige Otto Von Walrus [John Cleese] een duivels plan uitvoert en technisch wonderkind Jade [Heide Klum] ontvoert. Met een sterke stemmencast (met verder o.a. James Franco en Omar Sy) en een sympathieke centrale boodschap is dit ondanks de matige computeranimatie goed te verteren voor kinderen van zes jaar en ouder.

Twee mannen kunnen maar niet besluiten of ze nu wél of niet bij elkaar willen blijven. Ze gaan in ieder geval regelmatig (maar uitsluitend met elkaar) van bil, al is het maar om dat vervelende geleuter over hun wisselende emoties te onderbreken. Volstrekt oninteressant, ondanks een goede cast.

Het antwoord is nee. Ik ben hooguit bang dat deze film de boeken ingaat als één van de grootste rip-offs uit de filmgeschiedenis. Een groep tieners belandt op onverklaarbare wijze in een soort fabrieksruimte waar een mysterieuze stem ze één voor één dwingt om een spel te spelen. "Are you ready to play?" Het enige verschil met Saw II en dergelijke is dat de 'kandidaten' hier worden geconfronteerd met hun grootste angst. Net als in 'Fear Factor' dus. Uiteraard gaan ze één voor één op gruwelijke wijze ten onder na een hoop tevergeefs gekrijs en gesmeek. De extra halve ster is voor de scène waarin een broer en zus samen een spel moeten spelen. Dat is namelijk het enige (relatief) inventieve moment uit een verder volledig bij elkaar gejat prul vol bordkartonnen karakters en talentloze acteurs.

Het is 1969. De 11-jarige Margaret [Abby Ryder Fortson] is geschokt wanneer haar vader [Benny Safdie] en moeder [Rachel McAdams] besluiten te verhuizen van New York naar New Jersey. Gelukkig raakt ze snel bevriend met buurmeisje en klasgenoot Nancy [Elle Graham], die haar zelfs uitnodigt om plaats te nemen in een geheim genootschap met Janie [Amari Alexis Price] en Gretchen [Katherine Mallen Kupferer]. Ze kletsen over jongens en wachten op de eerste tekenen van hun vrouwelijkheid: groeiende borsten en menstruatie. Wanneer Margaret het idee krijgt dat ze achterloopt op de rest, vraagt ze God om hulp. Hoewel religie wel een thema is, staat dat zeker niet centraal in deze heerlijke coming-of-age film met een overtuigende jonge cast, geleid door de fenomenale Fortson. Een luchtig, maar authentiek portret van meisjes op de drempel van puberteit, met een perfecte ontknoping en een aangename soundtrack vol 60s-klassiekers.

Het verhaal van Aretha Franklin en haar betekenis voor de Amerikaanse cultuur biedt voldoende stof voor misschien wel zes uur. De titel van deze documentaire lijkt te suggereren dat het zich verdiept in haar betekenis voor de Amerikaanse burgerrechtenbeweging en de gelijke behandeling van vrouwen, ongeacht afkomst. Helaas besloot Swimberge echter toch het hele levensverhaal van deze icoon te vertellen in nog een uur en daarbij ook nog vele muzikale fragmenten te gebruiken. Het resultaat is teleurstellend oppervlakkig voor degenen die redelijk bekend zijn met Franklin. Voor wie dit cultuuricoon alleen van naam kent kan deze documentaire echter geen kwaad.

De steenrijke, machtige bankier Nicolas Saccard [Pierre Alcover] ontsnapt in zijn bittere concurrentiestrijd met Alphonse Gundermann [Alfred Abel] maar net aan een financieel fiasco. In een poging wraak te nemen verzint hij een list waarmee hij het leven van piloot Jacques Hamelin [Henry Victor] en het geluk van diens echtgenote Line [Marie Glory] op het spel zet met twee doelen: zijn rivaal ruïneren zijn eigen fortuin flink uitbreiden. Brigitte Helm speelt een rijke barones die Nicolas’ op zijn nummer probeert te zetten in dit visueel indrukwekkende drama gebaseerd op de gelijknamige roman van Émile Zola. Het gemanierde acteerwerk doet afbreuk aan het intrigerende verhaal.

In december 1983 is er na 7 jaar een einde gekomen aan de Argentijnse dictatuur onder leiding van Generaal Videla [Marcelo Pozzi]. De nieuwe regering van President Alfonsin besluit Videla en een aantal andere prominente figuren uit de dictatuur voor het gerecht te brengen en wijst Julio Strassera [Ricard Darin] aan als aanklager. Die ziet het aanvankelijk totaal niet zitten, ook al omdat hij meteen snapt dat de huidige regering zich niet geroepen voelt om hem alle steun te geven. Bovendien staat Julio’s collega’s bepaald niet te springen om hem te helpen. Maar dan verschijnt Luis Ocampo [Peter Lanzani], jong en relatief onervaren, maar met een jeugdige bevlogenheid waarmee hij een groep idealistische rechtenstudenten weet over te halen om de zaak voor te bereiden. Het proces wordt vergeleken met het Nürnbergproces en het acteerwerk is van hoog niveau, maar qua opzet en structuur is dit te conventioneel om te kunnen wedijveren met Judgment at Nuremberg. Genomineerd voor een Oscar voor Beste Film in een Vreemde Taal.

Na de Iraanse revolutie in 1979 nemen Iraanse aanhanger van de Ayatollah de Amerikaanse ambassade in Teheran en gijzelen het aanwezige personeel, Tony Mendez [Ben Affleck], een CIA-agent die gespecialiseerd is in ‘exfiltratie’, krijgt opdracht om zes Amerikanen die elders ondergedoken zitten terug naar huis te brengen. Bij het zien van Planet of the Apes komt hij op het idee om zich voor te doen als een Canadese filmcrew voor een SF-actiefilm die locaties komen scouten in Iran. Daarvoor roept hij de hulp in van de Oscarwinnende makeup-expert John Chambers [John Goodman] en de eigenziinnige producer Lester Siegel [Alan Arkin]. Zoals zijn leidinggevende Jack O’Donnell [Bryan Cranston] aangeeft: “Het is veruit het beste slechte plan” dat ze hebben. Affleck won een welverdiende Oscar voor beste film (die hij deelde met Grant Heslov en George Clooney). Datzelfde geldt voor Chris Terrio die een aangename dosis humor toevoegt zonder dat het ten koste gaat van de spanning. William Goldenbergs Oscarwinnende montage is cruciaal in de spannende ontknoping en Afflecks ingetogen spel geeft vooral Alan Arkin de gelegenheid om de film te stelen.

Schrijver van spionagethrillers Elly Conway [Bryce Dallas Howard] heeft haar succes mede te danken aan het feit dat ze de toekomst blijken te voorspellen. Toeval, want ze beroept zich uitsluitend op nauwkeurige research en een uitgebreide voorbereidingstijd. Maar tijdens een treinreis redt Aidan Wilde [Sam Rockwell] haar van een aantal agenten die haar uit de weg willen ruimen. Wat zich dan voltrekt, doet opvallend veel denken aan haar boek. Toeval? Rockwell is uitstekend en dat geldt ook voor Catharine O’Hara en Bryan Cranston. Howards komische kwaliteiten komen aanzienlijk minder goed uit de verf en Henry Cavill is zoals gebruikelijk volstrekt kleurloos als de fictieve superspion uit de titel. Het grootste probleem is het scenario. Dat begint redelijk, wordt snel dwaas en wordt steeds belachelijker door de overdaad aan plotwendingen en overdadige speellengte van ruim 130 minuten.

Wat krijg je als je tien zeer tegendraadse, eigenzinnige regisseurs vraagt om mee te werken aan één film? Een allegaartje van filmstijlen en ideeën die je vaak afleiden van de betreffende aria, terwijl het de bedoeling was om film en opera samen te laten komen.

Godard spant de kroon in negatieve zin met "Armide", waarin twee naakte vrouwen rondhuppelen tussen trainende bodybuilders. Robert Altman besloot zich niet te richten op de aria's zelf, maar op de reacties van het zich uitzinnig gedragende publiek op de muziek die afkomstig is uit uit de opera "Les Boreades". Helaas is dat de enige sterke bijdrage in deze compilatie, hoewel Franc Roddams interpretatie van "Liebestod", met het filmdebuut van Bridget Fonda, ermee door kan. Een fascinerende puinhoop.

Vogelaar Arjan Dwarshuis gebruikt het kalenderjaar 2017 voor een ‘Big Year’; een jaar waarin hij zoveel mogelijk verschillende vogelsoorten wil spotten. Zijn doel: het wereldrecord (6042 soorten) verbreken en een totaal van 7000 halen. Sulawesi, Nederland, Ghana en Suriname krijgen extra aandacht, maar ook die sequenties bestaan uit weinig meer dan Arjan en kornuiten die rondsluipen en vogels spotten, filmen of fotograferen. Een groot deel bestaat uit flarden (van hooguit een paar seconden) uit Arjans vlogs en een teller die in beeld meeloopt. Arjan beweert zo nu en dan (zonder overtuiging) dat hij een hoger doel dient, maar hij vergelijkt zichzelf ook met David Attenborough! Vooral een egodocument met een zekere mate van hypocrisie.

Ik zag deze film in 1998 in de bioscoop en zag 'm gisteren voor de tweede keer. Ik herinnerde het mij als een bombastische, behoorlijk dwaze rampenfilm die het moest afleggen tegen Deep Impact, de veel serieuzere variant op hetzelfde verhaal: de wereld komt ten einde en de VS brengt redding.

18 Jaar later blijken de special effects op blu-ray nog altijd overtuigend zijn en dat de film zichzelf helemaal niet serieus neemt. Natuurlijk is daar Steve Buscemi, destijds vooral de go-to-guy voor cynische, zelfdestructieve karakters en bestaat de crew van diehard Bruce Willis uit kleurrijke vreemde vogels. En hoe klef de romance tussen Ben Affleck en Liv Tyler ook is, het is nooit storend. De scènes waarin verschillende bevolkingsgroepen onder prachtige gefilmde slow motion beelden en imposante muziek hoopvol naar de hemel staren, hopend op het Amerikaanse wonder zijn hilarisch en waarschijnlijk is dat ook zo bedoeld. Ondanks de behoorlijke speelduur, is de film nimmer saai en is het tempo dusdanig hoog dat je zo nu en dan naar adem moet happen. Da's maar goed ook, want achteraf besef je je dat het van toevalligheden aan elkaar hangt, maar dan haal je je schouders op en moet je stellen dat je 150 minuten aangenaam vermaak achter de kiezen hebt. En daar is he-le-maal niks mis mee.

Het is 1980 en de Joodse Paul [Banks Repeta] moet wennen aan zijn nieuwe school. Hij sluit al snel vriendschap met Johnny [Jayline Webb], een zwarte klasgenoot die als geen ander weet hoe het is om slachtoffer van discriminatie te zijn. Maar waar Paul zijn achtergrond kan verbergen doordat zijn vader [Jeremy Strong] de familienaam van Rabinowitz in Graff, blijkt dat voor Davis onmogelijk en dat zet Graff aan het denken over zijn identiteit, discriminatie en zijn verantwoordelijkheid om zich daartegen te verzetten, ook al gaat dat ten koste van zichzelf. Sfeervol tijdsbeeld, met dank aan een aangename 70s en 80s soundtrack, en sterk spel van Repeta en Webb in goed uitgewerkte rollen. Het scenario is echter weinig verrassend.

Schoolleiders Jarle [Øystein Røger] en Ajsa [Vera Veljovic-Jovanovic] bereiden jonge docent Sunna [Thea Lambrechts Vaulen] voor op een oudergesprek naar aanleiding van een incident op school waarbij Armand en Jon betrokken waren. Uit alles blijkt dat het een moeilijk gesprek gaat worden en Sunna is dan ook bloednerveus. Wanneer Armands moeder Elisabeth [Renate Reinsve] en Jons ouders Sarah [Ellen Dorrit Peterson] en Anders [Endre Hellestveit] naast elkaar gaan zitten, is de spanning om te snijden. Na de officiële lezing van het incident in kwestie ontstaat een emotioneel gesprek dat geleidelijk de voorgeschiedenis van deze ouders onthult. Boeiend psychologisch drama met een meesterlijke Reinsve en een voortreffelijke ondersteunende cast. In het laatste half uur raakt Tøndel het spoor bijster en de ontknoping is dan ook vaag en teleurstellend. Jammer, want de 90 minuten die daaraan vooraf gaan, zijn fantastisch. Tøndel is de kleinzoon van Ingmar Bergman en uitvoerend producent Liv Ullmann.

Uit budgettaire overwegingen zagen we in Cat People alleen maar de schaduwen van het monster en nam Bela Lugosi het in Bride of the Monster op tegen een rubberen octopus. In deze banale SF-thriller zijn ze een stap verder gegaan: het 'kwaad' is onzichtbaar! En dus roepen aanstaande slachtoffer luid om hun moeder en schieten ze in het niets voor ze, veelal buiten beeld, om het leven komen. Het is niet de moeite waard om de reden hierachter te ontdekken en vooral Snipes lijkt zich, net als de kijker, stierlijk te vervelen. Voor wie het wil weten: de ontknoping is ronduit banaal. Zoals het hoort in dit soort prutswerkjes.