Armageddon Time (2022)

Vanaf 8 december 2022 in de bioscoop (Universal Pictures International Netherlands)

“We may be the generation that sees Armageddon”. Woorden die Ronald Reagan bezigde bij zijn kandidatuur voor het presidentschap in 1980. Woorden die een nieuw maatschappelijk klimaat inleiden. In de film Armageddon Time krijgt de elfjarige Paul ermee te maken als zijn ouders hem opdragen volwassen te worden en serieus werk te maken van zijn schoolse activiteiten zodat hij later veel geld kan verdienen. Dat valt niet mee voor dagdromer Paul die kunstenaar wil worden en de tijd veel liever met zijn 'asociale' vriend Johnny doorbrengt.

Het plot is niet heel complex. De focus van de film ligt meer op het schetsen van de tijdgeest. Het verhaal is daarvoor heel geschikt. Regisseur en schrijver James Gray slaagt er met zijn autobiografisch getinte film wonderwel in om een veelzijdig tableau van het leven van alledag weer te geven. Natuurlijk is het beeld enigszins subjectief. Paul groeit in redelijke welstand op in een voorstadje te midden van een gezin van Joods-Oekraïense komaf. Zijn omstandigheden zijn niet universeel toepasbaar. Toch slaagt de film er heel goed in de structuren van racisme, traditionalisme en het begin van het neoliberalisme te laten zien.

Armageddon Time is een nostalgische film. De maatschappelijke tendensen zijn niet gevat in hele drastische en provocerende statements. Het perspectief van de film ligt immers bij Paul, een elfjarige jongen die niet begrijpt waarom zijn ouders liever niet hebben dat hij met zijn zwarte vriendje Johnny speelt. Een jongen die niet begrijpt waarom zijn ouders zo hameren op fatsoensnormen, schoolprestaties en geld verdienen. Paul’s ongefilterde beleving biedt een goed beeld van de maatschappelijke teneur in 1980. De kijker krijgt goed mee hoe de tijdgeest van invloed is op het leven van alledag.

De film is daarnaast een typische coming of age-film met grappige, tragische en spannende momenten. Met markante personages. Neem Paul’s ouders die in het licht van zijn autoritaire opvoeding verwerpelijke dingen doen om die vervolgens te rechtvaardigen met de stellingname dat Paul een hard en onrechtvaardig leven staat te wachten. Een leven zonder gelijke kansen en zonder sociale zekerheid. Een leven waarin alle andere mensen concurrenten zijn in de strijd om geld en geluk. Of neem Paul’s grootvader (fijn gespeeld door Anthony Hopkins) die als een alwetende en zachtzinnige tegenhanger van de autoritaire ouders een belangrijke plek in Paul’s leven inneemt.

Armageddon Time is een film die een indrukwekkend en sfeervol beeld geeft van de intrede van de eerste fundamenten die de harde jaren 80 zo prominent karakteriseerden. Het sfeerbeeld lukt goed door het vertelperspectief bij de elfjarige Paul te leggen, die met kinderlijke naïviteit en met een hoofd vol dromen zijn omgeving bekijkt. Ja, fijne film.

De film schetst een aardig sfeerbeeld van de jaren 80 –de hoogtijdagen van Ronald Reagan, Margaret Thatcher en conservatieve geestverwanten– als reactie op de stormachtige jaren 60 en 70. We zien het dagelijks leven door de ogen van een jonge tiener, die het onderscheid tussen goed en kwaad wel kent maar zich niet druk maakt over de consequenties. Dat is meteen het probleem. Deze semi-autobiografische film komt niet veel verder dan wat oppervlakkige waarnemingen, zonder veel diepgang. Protagonist Banks Repeta is een aangename verrassing.

Mislukte film. Geen idee wat Gray hier nu mee wil zeggen. Is dit iets autobiografisch? Allicht. Maar de film gaat nergens heen, mist sfeer en gaat nooit leven. Mede door de twee kindacteurs. Webb als zwart vriendje blijft in clichés hangen, zowel zijn rol, omgeving als invulling. En Repeta als jonge Paul Graff wet geen enkele diepte of emotie mee te geven waardoor geen van de momenten met hem gaat keven en ik geen moment snapte wat nu zijn probleem was thuis. Echt, geen flauw idee. Visueel verder wel aardig, soms met aardige muziek, maar echte sfeerschepping zit er niet bij. Wel prima is de pacing, ondanks de matige inhoudelijke kwaliteit kijkt de film vrij soepel weg. Maar wel op een afstandje. Geen moment werd ik geraakt.

Het is dat de volwassen nog behoorlijk goed acteren. Strong geeft heel wat diepte mee aan zijn rol als vader die misschien niet helemaal weet hoe hij een kind moet opvoeden en geen affectie kan tonen maar het ergens wel heeft en zijn best doet en het beste voor heeft: de beste rol wat mij betreft die heel makkelijk clichématig had kunnen worden maar Strong doet er veel goeds mee. Ook Hathaway is erg fijn als ingetogen moeder en Hopkins hefet weliswaar een vreselijke rol die ook alles in zichh heeft kitsch te kunnen zijn maar Hopkins geeft genoeg menselijkheid mee en elke scène met hem erin is warm. Maar goed, dat maakt de film niet ineens tot een voldoende. 2,0*.

Gruwelijk geërgerd.

Het is 1980 en de Joodse Paul [Banks Repeta] moet wennen aan zijn nieuwe school. Hij sluit al snel vriendschap met Johnny [Jayline Webb], een zwarte klasgenoot die als geen ander weet hoe het is om slachtoffer van discriminatie te zijn. Maar waar Paul zijn achtergrond kan verbergen doordat zijn vader [Jeremy Strong] de familienaam van Rabinowitz in Graff, blijkt dat voor Davis onmogelijk en dat zet Graff aan het denken over zijn identiteit, discriminatie en zijn verantwoordelijkheid om zich daartegen te verzetten, ook al gaat dat ten koste van zichzelf. Sfeervol tijdsbeeld, met dank aan een aangename 70s en 80s soundtrack, en sterk spel van Repeta en Webb in goed uitgewerkte rollen. Het scenario is echter weinig verrassend.

Film kijkt wel makkelijk weg, maar wordt nooit echt opvallend of erg sterk. Had meer verwacht van een film met Hopkins en ook Hathaway. Wordt wel goed geacteerd, maar toch enigszins tegenvallend.

3*

Als ik de recensies zo lees..woke film..laat maar zitten

Goeie film over een jongen die door zijn ouders naar een prive-school wordt gestuurd na een incident. Een coming-of-age film waarbij de scenes van het gezinsleven authentiek overkomen. De film speelt zich af in 1980 en weet het tijdsbeeld prima neer te zetten zonder al te nostalgisch te worden. Goed acteerwerk van de gehele cast. Net geen 4.0 sterren.

Matig.

Gemiste kans van James Gray, een regisseur die ik hoog heb zitten. Ook een regisseur die een gevarieerd oeuvre aan het maken is. Met Armageddon Time - een ongelukkige titel, als je het mij vraagt - kiest hij voor een coming-of-age drama. Gesitueerd rond 1980, maar die tijdsgeest lijkt mij niet echt tot leven te komen. Het is allemaal nogal stoffig en het doel van de film ontgaat me wat - ondanks de sterke scène tussen vader en zoon aan het einde van de film. De cast is secuur, maar de personages die ze vertolken zijn niet de meest sympathieke.

2,5

Een vrij oppervlakkige film die nergens echt naartoe leidt. We volgen de jonge Paul Graff in een coming of age verhaal. Hijzelf wil kunstenaar worden, maar behoudens zijn grootvader (Anthony Hopkins) zijn er maar weinigen die talent erkennen.

School vindt hij maar niets. Gelukkig is er de zwarte jongen Johnny waarmee hij kattenkwaad kan uithalen. Het raciale thema is sluimerend aanwezig, maar niet echt overheersend. Wel bepalend in die zin dat beide wegen zich scheiden.

Acteerwerk wel behoorlijk, zeker van Hathaway en Hopkins. Voor de rest is het inhoudelijk vrij slappe koffie. Weinig sfeervol ook. Niet slecht slecht, maar zuivere middelmaat of net eronder. Eerder ontgoocheld voor een James Gray te zijn. Al bij al wel makkelijk te bekijken, maar dan zonder verbondenheid.

Wel aardig. De boodschap is anno 2023 wel een beetje oubollig geworden. De tegenstelling tussen kinderen die een streepje voor hebben tegenover de kinderen die zich moeten redden uit een kansloze situatie. Toch zitten ze beide op dezelfde school en hebben ze dezelfde kansen, maar als je er een potje van maakt dan heb je het toch echt aan jezelf te danken. Echt medelijden krijg je dan ook niet met de twee jongens, ik niet in ieder geval. Al met al toch een voldoende.

Wisselvallig, sporadisch te sentimenteel familiedrama dat zich afspeelt in het New York van de jaren '80. De sfeer is goed getroffen en veel scenes werken naar behoren, maar op cruciale punten weet de film net niet overtuigend genoeg door te pakken. Jammer, want nu blijft het allemaal net iets te vrijblijvend en gekunsteld, ondanks de fraaie bijrollen van Jeremy Strong en Anthony Hopkins.