Meningen

Mhmm. Vermakelijk, maar voldeed niet helemaal aan de verwachtingen. Face/Off is een erg iconische titel onder de 90's actiefilms, en ik snap zeker waarom, maar het kan zich allesbehalve onder de besten van het genre scharen wat mij betreft. Er zit heel veel actie in het geheel, wat tot een grote vermakelijkheidsfactor leidt, maar veelal werden de actiescènes wat te hyper-chaotisch en snel in beeld gebracht naar mijn smaak. Toevallig zag ik op dezelfde dag True Lies, en dan merk je meteen een enorm verschil in regie en kundigheid. Het plot zelf is een lachertje natuurlijk, en moet je dan ook zo maar benaderen. Ik kon me er niet aan storen, maar het tart natuurlijk elke vorm van suspension of disbelief. Nee, waar het échte plezier van Face/Off ligt, zijn de énorm schmierende Cage en Travolta. Eerstgenoemde mag vooral in het begin lekker losgaan, Travolta wat meer in de rest van de film. Heerlijk hoe ze elkaar spelen op een ontzettend over the top-manier. Hun overduidelijke spelplezier maakt de film automatisch vermakelijk. Het is een lange zit uiteindelijk, maar het wordt nooit vervelend om uit te kijken gelukkig. 3*.

Vermakelijk filmpje, waarin Gosling meer dan ooit zijn filmster-kwaliteiten in de kijker zet. In principe draagt hij met gemak de film in zijn eentje, al is het samenspel met Emily Blunt best leuk. Ze hadden wel chemie. Blunt is natuurlijk een fantastisch actrice die wat wordt verspild in een rolletje als dit, maar toch weet ze grappig, charmant en leuk te zijn. Ik blijf fan van beide, en ze maken van de film een ruime voldoende. De actie-scènes zijn leuk om te aanschouwen op het grote scherm, maar heel speciaal of inventief zijn ze nu ook weer niet. Daar had ik op zich iets meer van verwacht, zeker met het hele narratief van 'de kunst van stunts staat centraal'. Het is vermakelijk en er is ook absoluut niets mis mee, maar het overstijgt naar mijn mening wel niet het 'dertien in een dozijn'-gevoel. Ondanks dat veel van de stunts ongetwijfeld praktisch zijn uitgevoerd, vond ik de look van de film iets te CGI-achtig naar mijn zin.

Maar goed, ik heb me zeker wel geamuseerd. Dit soort ongecompliceerde blockbusters die geen sequel, prequel, spin-off, franchise-film, etc. zijn, mogen ook absoluut terug meer hun plek gaan opeisen. Films die niet leunen op IP, maar old school op de filmsterren, in een 'origineel' verhaal, tuurlijk, laat gerust terug meer van dat komen Hollywood. 3*.

Deze derde Fantastic Beasts is uiteindelijk niet zo slecht als ik op voorhand dacht, en na een slecht tweede deel terug een klein stapje in de juiste richting. Toch is ook dit een érg rommelige film, en vraag ik me vooral opnieuw af voor wie deze films nu eigenlijk worden gemaakt. Voor Harry Potter-fans? Ongetwijfeld, maar dan slagen ze er toch maar weer in om zo ongeveer alles fout te doen wat de Harry Potterfilms wél altijd juist deden. Dat is; het vertellen van pakkende/avontuurlijke verhalen, plus het hebben van een leuke locatie (Hogwarts), een leuke magische sfeer, en tot de verbeelding sprekende personages. Dat is waarom die films (/boeken) werkten. Fantastic Beasts heeft niets van dat, en zet vooral in op worldbuilding en het uitwerken van de tovenaarswereld. Dat wereldje is echter helemaal zo diep en interessant niet, en dat is waarom deze reeks faalt. Wat betreft het plot, tja.. wat is er na drie films nu eigenlijk gebeurd? Dit derde deel gooit heel wat balletjes in de lucht, maar uiteindelijk loopt het allemaal op vrij weinig uit. Een hoop gebakken lucht. En Dumbledore en Grindelwald moeten nog steeds hun legendarische duel krijgen. Ze hadden hier beter een compacte trilogie van gemaakt, en klaar, want dit gaat zo wel echt slepen.

Nu, zoals ik zei, het is wel terug een klein stapje in de juiste richting na het veel matigere Crimes of Grindelwald. Er zit, ondanks een geruime speelduur, een vrij prettig tempo in het geheel, waardoor ik me niet echt verveeld heb. Er zitten een aantal vermakelijke sequenties in, de CGI is prima, en vooral de acteurs leveren nog goed spel. Mikkelsen is wat conventioneler als de bad guy dan Depp (die Grindelwald iets theatraler neerzette), maar hij past wel prima in de rol, en vooral Jude Law blijf ik een geweldige jonge Dumbledore vinden. Eddie Redmayne is heel matig, maar die krijgt toch meer en meer een bijrolletje in zijn eigen reeks, dus dat stoort niet fel.

Klein 3'tje.

Geweldige stop-motion animatiefilm van Wes Anderson. Je komt werkelijk ogen te kort om de visuele pracht en de rijkdom aan details op te nemen. Elk beeld ziet er mooi genoeg uit om te pauzeren. In vergelijking met Andersons latere animatiefilm, Isle of Dogs, vind ik Fantastic Mr. Fox visueel stukken aantrekkelijker en interessanter. En hoewel dit aspect dus wellicht de grootste troef is van de film, wordt dit gecomplementeerd door fantastisch stemmenwerk (Clooney en Gambon steken er bovenuit, maar iedereen is erg leuk), grappige en scherpe dialogen (de humor is toch wel erg volwassenen-gericht, alleen daaraan merk je al dat het niet écht een kinderfilm is), en vooral een leuk inhoudelijk verhaaltje. Zoals dat bij een goede fabel altijd het geval is, zitten er bovendien vele menselijke thema's (antropomorfisme, je weet wel) en lessen verpakt; waarbij vooral de boodschap dat je je eigen waarde en aard moet leren accepteren erbovenuit springt. 4*.

Een heel vermakelijk filmpje, dat voor mij persoonlijk het grootste deel van de speelduur afstevende op een mooie 3.5*. De laatste tien minuten vond ik echter helemaal niets aan. Zo'n typische domme twist, maar ach ja. De 90 minuten daarvoor zijn echter vrij vermakelijk. Het tempo is supersnel en er worden veel verschillende partijen op het schaakbord gezet, maar het werkt allemaal goed. Het hypersnelle cameragebruik vond ik in het begin nog storend, maar went gelukkig wel. Grootste pluspunt is de goede cast (Billy Bob Thornton!) en een ietwat a-typische en daardoor wat interessantere rol voor The Rock en het feit dat je, tot pakweg het laatste kwartier, wel sympathie hebt voor alledrie de partijen. Het had heel makkelijk zwart-wit kunnen zijn, maar dat is het verfrissend genoeg helemaal niet. Jammer van het einde, maar voor de rest niets mis hiermee. 3*.

Gewoon heel, heel mooi. Als er een ideaal voorbeeld bestaat waarom kortfilms hun plek verdienen op Moviemeter (en elke filmsite), is het Father and Daughter. Heb het al meerdere keren bekeken doorheen de jaren, en het blijft me keer op keer diep raken. Muziek is heel mooi, de lijntjes zijn minimalistisch maar erg geslaagd, en het is toch vooral de boodschap en de thema's die diep gaan. Dat einde bezorgt me altijd een brok in de keel, en dat is iets waar veel films van 120 minuten niet eens in slagen. Voor ieder die in het leven te maken heeft gehad met de dood, pijn, verdriet en verlangen naar het verloren gegane is dit herkenbaar en op een positieve manier emotioneel.

Zeker eens kijken, het vergt maar een luttele acht minuten.

Hele naturelle, onderkoelde, droogkomische slice of life, inclusief menige awkward stilte, lange autorit en verholen blikken vol jaloezie, pijn, verdriet en liefde. Centraal staan ongemakkelijke familiesituaties en de afstand tussen ouders en hun kinderen. Nergens velt Jarmush echter een verdict; het is allemaal louter observatie. Daardoor zit er nergens echt een grote synthese of eureka-moment in de film, maar het voortkabbelende karakter heeft zeker iets. Verhaal nummer 2 - Mother - vond ik er persoonlijk bovenuit springen. Wat waren de stiltes, blikken en steken tussen de drie vrouwen snijdend en pijnlijk, op een hele simpele, niet-dramatische manier. Fantastisch acteerwerk van Blanchett, Krieps en vooral Charlotte Rampling als de moeilijk te lezen moeder die toch een stilzwijgende autoriteit uitstraalt. Verhaal 1 is het meest droge en grappige, al gaf ik daar niet zozeer om de personages, en verhaaltje 3 duurde me iets te lang, al heeft die wel een mooie conclusie die de film net een tikkeltje minder cynisch afsluit.

Coole, frisse soundtrack ook, met als mooie uitschieter ''Spooky'' van Anika. Zelfde geldt voor de beelden en cinematografie. Ondanks de banaliteit van de situaties heeft het dankzij Jarmush' camerawerk vaak iets poëtisch, zeker in het laatste hoofdstuk.

3.5*.

Na Poor Things m'n tweede Lanthimos, en andermaal ben ik niet voor de volle 100% overtuigd. Beide goede films - The Favourite vind ik een tikkeltje sterker zelfs - maar het zijn allebei films die naar mijn gevoel niet zo'n sterke tweede helft hebben als de eerste helft. Ik heb het gevoel, zeker in Poor Things, dat Lanthimos nét niet tot de juiste synthese weet te komen. Dat gevoel is volledig subjectief overigens, ik snap perfect als anderen het daar volmondig oneens mee zijn. The Favourite start enorm intrigerend en weeft doorheen de film een ingewikkeld web van intriges, macht, dominantie en onderdanigheid, oprechte en vergiftigde liefde, goedgelovigheid en a-moraliteit. Het is een interessante cocktail en het wordt uitmuntend gespeeld door het trio Olivia Colman, Emma Stone en Rachel Weisz. Zeker Colman is echt magnifiek als de labiele, emotioneel afhankelijke en beïnvloedbare monarch, die tegelijkertijd toch ook als een klein kind haar eigen spelletjes probeert te spelen. Ik kon in de eerste helft erg genieten van de constant wisselende verhoudingen tussen hen drie en hoe iedereen op een subtiele manier het evenwicht naar zich toe probeert te trekken.

Van zodra het plan van Stone's personage zich duidelijker begint af te tekenen, wordt de film iets meer 'standaard' naar mijn gevoel. Uiteraard nog steeds heel eigenaardig en idiosyncratisch in beeld gebracht allemaal, maar uiteindelijk komt het verhaaltechnisch wel heel erg in bekend vaarwater terecht. Niet dat daar iets mis mee is, allesbehalve, maar de tweede helft wist me nauwelijks nog echt te verrassen, en daardoor wat minder te boeien. Opvallend is dat het ook een vrij grappige film is, dat kon ik dan wel weer appreciëren. Grappig op een hele droge, absurdistische manier. Nicholas Hoult is hilarisch in zijn bijrolletje, maar opnieuw ook zeker Colman!

Ik blijf geïntrigeerd door Lanthimos, maar ik moet de eerste film van hem nog zien die me vollédig over de streep weet te trekken. Toch een dikke 3.5* voor The Favourite.

Het einde van de Fear Street trilogie is een beetje een mixed bag, in de zin dat het eigenlijk aanvoelt als 2 films in 1, en de ene is beter dan de andere. Het eerste uur, met het gedeelte in 1666, is wat mij betreft op zowel visueel vlak als op vlak van sfeer het beste uur van de trilogie. De koloniale setting is prima, en het is interessant om het gehele achtergrondverhaal zich eindelijk te zien voltrekken. Een scène zoals degene in het kerkje met de bezeten priester en de dode kinderen die zonder ogen op de banken zitten lijkt bij wijze van spreken zo weggelopen uit het gothic sfeertje van een game als Bloodborne. Het verhaal van Sarah Fier en de conclusie hiervan plus de twisten zijn dus erg sterk. Het is niet dat de twist schokkend of enorm onvoorspelbaar is, maar het zet de eerdere twee delen wel in een interessant nieuw licht.

Dit stuk voelt dus als 1 film aan, en dan volgt '1994: part 2'. De conclusie van het hele overkoepelende verhaal, en het is jammer dat hier het niveau vrij fel en merkbaar zakt. Misplaatste humor, domme beslissingen, de interne logica die soms doorbroken wordt of niet logisch is, en een einde dat wel heel erg simpel lijkt te gaan. Het is niet eens dat dit stuk slecht is of zo, maar het voelt qua toon en sfeer gewoonweg aan als een whiplash in vergelijking met het eerste uur. Het korte gevecht tussen de verschillende killers is wel een cool idee, en het blijft vermakelijk tot het einde, maar er had meer in gezeten. Ook jammer dat de bad guy zo vreselijk eendimensionaal saai is op het einde. In deeltje 2 leek Nick Goode toch wat goede kwaliteiten te hebben, dus het is jammer dat ze het zo simpel en ongecompliceerd laten eindigen. Tja bon, beetje een vreemde balans dan. Voor het eerste uur een 4*, voor het tweede gedeelte pakweg een kleine 3*. De film had wat beter in evenwicht kunnen zijn, maar ik ga dan toch gewoon voor een kleine 3.5* gaan. Het is sowieso erg vermakelijk, mooi in beeld gebracht en goed geacteerd, met opnieuw enkele vrij gruwelijke scènes. Over het algemeen toch wel een fijne en amusante trilogie.

Leuk! Dit tweede deel van de Fear Street trilogie is in feite een Friday the 13th film in vermomming, maar dat maakt het juist erg tof. Dat hele zomerse kampsfeertje, de setting van het meer en de bossen, kampbegeleiders wiens hormonen op hol slaan; qua toon en sfeersetting is Fear Street: 1978 erg sterk en consistent, en doet het het zelfs beter dan de gemiddelde Friday the 13th film. Wat deze film bovendien beter doet dan het eerste deel, is het hebben van een wat opbouwendere eerste helft, wat de sfeerschepping ten goede komt. Ook de cast en personages zijn hier leuker en sterker geschreven. Het blijft natuurlijk wat oppervlakkig allemaal, en ik kan ook wel zonder dat flauwe geneuzel tussen de personages over liefde en gemiste kansen etc, maar voor een slasherfilm, en dan nog wel zo'n prototypische, is het bovengemiddeld goed. Vrij brute film ook weer; vele kills worden in detail getoond, en er worden heel wat kleine kinderen afgeslacht. Dat heb je bij dit soort films ook gewoon nodig, dus het is fijn dat ze er geen gecensureerd geheel van gemaakt hebben.

De laatste twintig minuten wordt het een stukje minder; het overkoepelende verhaal met de heks vond ik wat minder overtuigend in dit deel. Ik kon meer genieten van het losstaande verhaal over het kamp. Er wordt snel toegewerkt naar een climax die via toevalligheden aan elkaar hangt (natuurlijk wordt die hand exact op die plek waar dat meisje toevallig is, gevonden). Ook had ik graag nog wat meer chaos in het kamp gezien; ik had het gevoel dat dat uiteindelijk vrij snel gedaan was. Maar bon, fijne verrassing dit. Ik ben nu erg benieuwd geraakt naar het afsluitende deel. Dikke 3.5*.

Verdienstelijke slasherfilm. Het had allemaal nog een stuk beter kunnen zijn (het script steekt bijvoorbeeld echt niet goed in elkaar; sommige zaken verlopen veel te makkelijk en snel), maar een erg vermakelijke 100 minuten heb je hier absoluut aan. Er zitten een heleboel verwijzingen naar bekende horrorfilms in (de hele openingsscène schreeuwt natuurlijk in alles Scream, je kan dat zowel na-apen als een hommage noemen); oog voor detail en liefde voor het genre ontbreekt in ieder geval niet bij de makers. De verschillende killers zijn in ieder geval best cool, en ook het concept van de heks lijkt me vooralsnog tof. Benieuwd hoe ze dat gaan uitwerken in de volgende delen. Verder was ik vrij verrast door de gore-factor. Dit leek me op voorhand zo wat meer in de lijn van Stranger Things te gaan liggen, maar zeker tegen het einde zitten er enkele erg bloederige en brute momenten in. Verfrissend. De sfeer is bovendien niet slecht, maar het had iets atmosferischer mogen zijn allemaal. De hele visuele look ziet er wat mij betreft te steriel en te clean uit om echt een goed sfeertje te kunnen ontwikkelen.

In ieder geval, de film doet genoeg dingen fout, maar er zit ook best veel fijns in. Waaronder een goed presterende cast. Dit eerste deel heeft me in ieder geval overtuigd om de trilogie volledig af te kijken. 3*.

Ik vond de Fear Street-trilogie van een paar jaar geleden een hele leuke verrassing. Zeker dat tweede en derde deel vond ik heerlijk toffe horrorfilms, met vaak intens bloederige en inventieve kills, maar vooral ook een hele hoop geslaagde sfeer. Ik keek dus ook al een tijdje uit naar dit 'nieuwe' deel (al heeft het in feite niets met die eerdere films te maken, buiten dat het zich opnieuw in Shadyside afspeelt, en een paar verwijzingen hier en daar), maar Fear Street: Prom Queen stelt wel vrij teleur in vergelijking. Het behaalt zéker niet het niveau van de vorige trilogie, maar is ook op zichzelf genomen eigenlijk gewoon een vrij saaie, ongeïnspireerde film geworden. Een groot struikelpunt moet al meteen van m'n hart; de killers en vooral hun motivatie zijn in deze film echt enorm belachelijk, en niet-memorabel. Je denkt dat er ergens nog wel een toffe twist komt, maar nee, de motivatie voor de moorden is daadwerkelijk de meest banale en domme die je kan bedenken. Het schrijfwerk was met momenten ook heel bedenkelijk (hoewel dat geen héél groot minpunt hoeft te vormen in een verder toffe genre-film, maar dat is deze film niet), en vooral de personages zijn niet zo tof. De meeste zijn doelbewust irritant natuurlijk, maar ook de hoofdfiguren zijn best saai en, opnieuw, gewoonweg niet memorabel.

Prom Queen heeft wel 2 zaken in z'n voordeel spelen; de eighties-sfeer is lekker (en daarmee samenhangend; de soundtrack bestaat uit banger na banger), én de moordscènes zijn vaak wel weer best hardcore, intens en bloederig. Niet bepaald heel inventief, het is vooral veel hakwerk, maar net zoals de vorige drie films, wordt er op dit vlak zeker niet ingehouden.

Maar had er toch meer van gehoopt. Ik zou het zeker niet erg vinden als Netflix films binnen dit Shadyside-universum blijft maken, maar de kwaliteit mag dan wel terug wat opgeschroefd worden. Kleine 2.5*.

Zeer sterke film, die ik nooit meer opnieuw zou willen kijken. Soms heb je dat; één keer is genoeg. Verpletterend en deprimerend, maar tegenstrijdig, want afwisselend zit er ook weer een zwart-komische noot in. Personages die afschuwwekkend zijn, maar dan ook weer sommige voor wie je supportert en met wie je medelijden hebt. Schrijnend hoe het personage van Christian met ongeloof en apathie wordt behandeld wanneer hij zijn verschrikkelijke bekentenis doet, maar tegelijkertijd ook zo realistisch en echt. Geen enkele emotie voelt hier vals of geconstrueerd, en iedereen reageert en gedraagt zich zoals echte mensen dat zouden doen. Het legt de donkere ziel van een familie bloot, maar niet op een dramatische manier. Eerder op een griezelig onderkoelde, realistische, naturelle manier. Wat is dat personage Michael een opgefokt, agressief, bedrieglijk ventje, maar wanneer hij op het einde zijn vader in elkaar aan het schoppen is, voel je zo'n mengelmoes van emoties dat je niet meer weet hoe je het moet plaatsen. Thomas Bo Larssen speelt ook echt gewoon ontzettend sterk. De schokkerige, naturelle manier waarop het allemaal gefilmd is, creëert het gevoel alsof je zelf ter plekke bent om het feest te zien ontaarden. Alsof het found footage is van een echte familie. Vinterberg springt behendig om met zijn eigen dogma 95, en weet binnen deze zelf-opgelegde limitaties een filmtechnisch meesterwerkje af te leggen. ''Het is gewoon lelijk'', hoor ik sommige mensen in mijn omgeving al zeggen. En ja, dat is ook gewoon zo. Het is een lelijke film, qua stijl en zeker qua inhoud. Maar dat is wat de film (voor één keertje voor mij) juist ongelooflijk sterk maakt.

Later zou Vinterberg dit dogma en deze stijl loslaten, en waarschijnlijk ook maar voor het beste, want ik denk niet dat je keer op keer een meesterwerkje als Festen uit je mouw kan schudden op deze manier. Een film als Jagten komt denk ik niet tot z'n recht als je het op deze manier filmt. Ook een heel sterke film (waarbij één keertje ook genoeg is voor mij), maar ik denk dat deze nog net iets beter is.

4*.

Fight Club heeft me niet zozeer kunnen bekoren. Het is zoals altijd bij een film aan de hand van Fincher, enorm gelikt in beeld gebracht, maar toch klopte er gevoelsmatig iets niet voor mij. De stijl is chaotisch, een beetje edgy zelfs, iets wat ik niet gewoon ben van Fincher, en ook niet zo goed bij hem vind passen. Enfin, hij heeft dat soort energetische/chaotische stijlgebruik wel vaker toegepast, maar in een film als The Social Network vond ik dat veel beter werken. Maar over deze film dus; ook inhoudelijk vond ik het maar zo-zo. De 'twist' is bijna vanaf het begin enorm onsubtiel duidelijk, en de thematische lagen tussen identiteitsproblematiek en anti-establishment/kapitalisme botsen een beetje, alsof Fincher 2 films wilt vertellen. Een slechte film is het natuurlijk wel absoluut niet; al was het maar door de acteurs. Norton is vrij goed, maar het is vooral Pitt die schittert. Helena Bonham-Carter speelt een, wel ja, een personage dat je van haar verwacht, maar ze doet dat goed. Soundtrack is oké (heerlijk nummer van The Pixies op het einde), en zoals ik al zei; visueel en technisch is een Fincher film altijd mooi om naar te kijken. Inhoudelijk vind ik er echter gewoon best wat op aan te merken (vooral veel te onsubtiel allemaal, niet ambigu genoeg). Misschien stond de iconische status van de film wat in de weg, maar ik ben niet zeker of ik dit bij een tweede kijkbeurt zoveel beter zal vinden. Ik vind dit, tegen de populaire opinie in, dan ook een van Finchers minste films. 3*.

Final destination: het heeft me nooit veel gezegd en het leken me eigenlijk gewoon stomme films. Dan toch maar eens bekeken.

Ik moet zeggen dat dit eerste deel erg goed meeviel. Het verhaal is erg origineel en spannend uitgewerkt. Het ongeluk in het begin was erg spannend. De acteurs deden het niet heel erg goed, maar vielen wel mee. De moorden waren origineel, maar lang niet zo bruut/bloederig als ik op voorhand had gedacht. De hele film bleef vermakelijk genoeg om af te kijken.

Vermakelijke slasherfilm, die origineel is en waarbij de nadruk op de spanning ligt en niet op de gore

Een vrij matige film.

Slechte film zou ik niet direct zeggen, omdat de film erg vermakelijk was. Het is allemaal heel erg voorspelbaar, verhaal niet heel goed uitgewerkt, acteerprestaties ronduit slecht. De special effects waren niet zo slecht. Maar zoals ik al zei: de hele film blijft gewoon erg vermakelijk. De ramp in het begin is wel het beste van de film, maar de kills zijn ook wel goed. De film heeft een hoog tempo, dus vervelen doet het allemaal niet.

Minder dan deel 1, maar beter dan het matige tweede deel. De film begint erg goed met de ramp en daarna gaat het allemaal snel verder met de brute kills. Vergeleken met de eerste film draait het hier wel volledig om de bloederige moorden in plaats van het verhaal. En om eerlijk te zijn: daar kijk je deze films toch voor? Ik kan me niet voorstellen dat iemand deze films kijkt voor het verhaal, de acteerprestaties, of andere filmcriteria. Het draait om de moorden en die zijn hier erg goed, leuker als in deel 2.

Ik ben niet van plan deel 4 en 5 ook nog te kijken. Deze drie films staan goed op zichzelf en beter kan het toch niet worden.

Matig filmpje, net zoals in feite de hele reeks na het eerste deel. Maar hoewel ik jaren terug die eerste drie delen nog wel vermakelijk vond (de 4de heb ik nooit gezien) vond ik dat bij deze helemaal niet. Om wel even met wat positieve puntjes te starten; de ramp in het begin is gelukkig goed (het hoogtepunt van de film heb je daarmee ook wel al gehad) en enkele latere kills zijn echt enorm bruut. Vooral de kill tijdens het turnen is heel erg gruwelijk, maar ook bij die oogdokter, bah. Hoe ik het mij herinner vele malen gruwelijker dan de vroegere delen. Het laatste kwartier is echter erg slecht (zelfs de vliegtuigramp die aansluit bij deel 1 vond ik weinig speciaal), de acteurs zijn beneden peil, en de meeste kills zijn ongeïnspireerd en zien er nep uit (op de eerder genoemde doden na). Een 2* is misschien laag, maar ik kon hier vrij weinig uithalen. Niet slecht dat de zichzelf herhalende Final Destination reeks met deze gestorven lijkt te zijn.

Lollig tussendoortje met een leuk uitgangspunt, maar geen geweldige uitwerking. Het spelen met en het belachelijk maken van de genre-conventies en -regeltjes komt weinig subtiel over, waardoor het nooit écht gaat werken of grappig wordt. Het is iets dat Scream 20 jaar eerder al beter en slimmer deed. Het is dus met name Friday The 13th dat hier gepersifleerd wordt, maar het enige waar ik na het kijken van deze film echt zin in had, was een deeltje uit die reeks opzetten. Soms is pulphorror die zichzelf wél semi-serieus neemt gewoon lekker. En The Final Girls helt af en toe wat te geforceerd over naar de andere kant. De recente Fear Street-trilogie, bijvoorbeeld, wist die balans veel beter te vinden.

Maar lollig is het dus nog wel. En het uitgangspunt, terechtkomen in een film, is lekker gek. Daar had je een stuk meer mee kunnen doen, maar bon. De personages variëren van leuk tot doenbaar tot rotirritant, en sommige acteurs vallen door de mand, maar dat is niet iets onoverkomelijks in een slasherfilm. Gezien het plot van de film zijn sommige personages ook gewoon bewust stereotiep of vervelend, dus daar is weinig mis mee. Het grootste pijnpunt van de film is echter de braafheid. Geen naakt, nauwelijks gore, wat? Dat maakt het geheel wel heel flauw en tam af en toe, een beetje 12+-horror. Zwaktebod. 2.5*.

De Rambo-reeks is heden ten dage natuurlijk iconisch, maar ik had er nog nooit een film van gezien. Op die manier had ik een soort stereotiep beeld van de serie (veel brute/lompe actie, weinig diepgang); een beeld dat in deze eerste film 'First Blood' tot mijn verrassing totaal niet bewaarheid wordt. En het moge duidelijk zijn dat dat een fijne verrassing was. First Blood is vrij ingetogen en kleinschalig, en dat werkt in het voordeel van de film. Rambo is hier geen onoverwinnelijke machine; hij is een mens van vlees en bloed die gewond raakt, onterecht behandeld wordt en op het einde zelfs emotioneel instort. Vooral de eerste helft van de film is onverbeterlijk goed; de lange achtervolging in het bos, Rambo aan de klif, de door Rambo opgezette vallen waar de agenten een voor een door uitgeschakeld worden, dat was een heerlijke mix van actie en avontuur. De locatie van de bossen werkt geweldig, en ziet er heel sfeervol uit. Dit hoge niveau wordt niet hélemaal aangehouden, en de eindconfrontatie is misschien wat anti-climactisch, maar er blijft een erg hoog tempo inzitten tot de laatste minuut, en dat maakt van deze eerste Rambo gewoon een heel erg vermakelijke zit.

Sylvester Stallone is sowieso ook goed op dreef als Rambo. Hij is niet de meest begenadigde acteur ter wereld (wat in de laatste scène helaas overduidelijk te zien is), maar als actieheld overtuigt hij als geen ander en mag hij zich tot het selecte groepje beste actie-iconen ooit rekenen. Het grootste deel van de film moet hij ook weinig zeggen maar voornamelijk fysiek acteren, en op die manier draagt hij de film met gemak. Ik vond First Blood in ieder geval een opvallend fijne verrassing. Dikke 4*.

Ik hou een dubbel gevoel over aan The First Omen. Allereerst is het veel beter dan je doorgaans mag verwachten van een prequel op een 45-jaar oude horrorfilm. Technisch is het een enorm vakkundig gemaakte film, met een strakke regie en artistieke visuele keuzes. Regisseur Arkasha Stevenson levert hier haar debuut mee af en is er op zich wel eentje om in de gaten te houden. Ik vond het heel mooi gefilmd in ieder geval. Dat jaren '70-sfeertje is altijd leuk, maar benadert natuurlijk nooit dat unieke, groezelige sfeertje dat een échte horrorfilm uit de jaren '70 heeft. Ik denk maar bijvoorbeeld aan X, nog zo'n recente horrorfilm waarbij ik hetzelfde gevoel had. Het is te proper, te artificieel. Hoewel Stevenson zeker haar best doet, en met de sets van de kloosters in Italië wel een goede locatie in handen heeft. Vooral de surreële insteek kon ik zeker smaken. Lynchiaans zou ik het niet willen noemen, maar The First Omen onderscheidt zich op deze manier wel echt van de doorsnee geesten- of duivelsfilm.

Maar plot-technisch laat ze wel wat steken vallen. De interne logica van de film wordt niet helemaal doorgetrokken, had ik het gevoel, wat hierboven door andere users ook al wordt aangehaald. Het hele plan om de Anti-Christ geboren te laten worden, komt vanuit een radicaal groepje van de Kerk zelf, in plaats van satanisten. Maar datzelfde groepje gedraagt zich wel enorm hard als duivelaanbidders, doorheen de hele film, maar zeker tegen het einde tijdens de geboorte. Het valt gewoon niet te vereenzelvigen, dus had dan gewoon voor een andere uitleg gekozen. Ook vond ik de hele duidelijke parallellen met The Omen er té vingerdik bovenop liggen, tot op zo'n niveau dat het me uit de film haalde. De zelfmoord van de zuster op kop. Dat was voor mij allemaal niet nodig geweest, dan had de film nog meer z'n eigen identiteit kunnen hebben. Ook het einde zelf stelde me niet helemaal tevreden. Ik snap de opzet richting de film uit 1976, maar het voelt bijna aan alsof ze naar een vervolg hinten met Margaret. Het is, opnieuw, zo onsubtiel allemaal.

Dubbel gevoel dus, zoals ik al zei. Een dikke voldoende is het zeker en vast, daarvoor zitten er teveel goede elementen in en is de regie op zich eigenlijk veel te sterk. Maar het komt nooit helemaal samen tot een echt sterk geheel. 3*.

Ik vond het concept van de eerste Purge film op papier wel tof, maar de uitwerking was echt erbarmelijk. De rest van de reeks zei me dus niet echt iets, maar omdat deze op televisie kwam, dacht ik 'em toch even mee te pikken. Al bijna meteen had ik door dat de kwaliteit hier niet echt hoger zou gaan liggen, al vind ik het uiteindelijk nét een tikkeltje beter dan het eerste Purge-vehikel. In die film draaide het om een slecht uitgewerkte en kleinschalige home invasion, terwijl de schaal hier een stuk groter is, en de film daardoor een stuk minder gaat vervelen. Een concept als de 'purge' moet je zien kunnen uitspelen over een hele stad, en niet 1 huishouden, dus dat doet deze film beter. Op dat punt na, blijft het extreem matig uitgewerkte onzin. De personages zijn niet pakkend, de acteerprestaties grotendeels slecht, en het script is een lachertje. De ene drugsbaron die de purge als excuus nodig heeft om een andere drugsbaron om zeep te helpen? Die huurlingen die zich zogenaamd moeten voordoen als burgers, maar geen enkele moeite lijken te doen om er niet als militair/huurling uit te zien? Zo nog wel tientallen dingen. En oké, het is misschien niet het soort film om over zo'n dingen te vallen, maar je kan het ook wel heel dom maken allemaal hé. De actie is soms nog wel oké in beeld gebracht, maar ik kom absoluut niet hoger dan een 2*.

Ik snap alle lof uiteindelijk wel, en ook die Oscar is echt wel dik verdiend, want visueel is dit een enorm eigenzinnige, mooie en aparte film, maar ik had er niet zo'n emotionele connectie mee als ik op voorhand had verwacht. Misschien lag het aan de omstandigheden, maar ik vond het een vrij afstandelijke kijkervaring, soms bijna op het abstracte af. Maar op andere momenten is het dan wél weer heel invoelbaar en prachtig en geloofwaardig. Een beetje dubbel dus, maar all in all zegt iets in me dat ik er wel een 3.5* aan moet geven. Té veel aspecten zitten echt té goed in elkaar om er een lager cijfer aan te geven. Ik zeg opnieuw; visueel is dit echt een eigenzinnig kunstwerkje. De muziek is prachtig - bijna mythisch met momenten - en wat ik misschien wel het allersterkste punt vond; de dieren gedragen zich als dieren. Enfin, toch voor 80%. De kat is een kat, geen kat met mensentrekjes. Hetzelfde geldt voor de maki, de bever, de hond. Dat vond ik echt mooi gedaan, en heel verfrissend voor een ''kinderfilm'', dat toch veel vaker wel dan niet voor antropomorfisme kiest. In hoeverre dit kinderen raakt of boeit, dat vind ik dan weer moeilijker in te schatten, maar des te meer is het daardoor ook wel een film waar je als volwassene héél veel weet uit te halen.

Om m'n mening echt helemaal duidelijk te krijgen, zou ik 'em eigenlijk een tweede keer moeten zien. Dat zal niet voor meteen zijn, maar over een aantal jaartjes graag denk ik. Voor nu houd ik het op 3.5*. Maar echt wel héél uniek en mooi gedaan.

Sterke film van Cronenberg, waarin er vrij beheerst maar boeiend wordt opgebouwd naar een gruwelijk (en ook schrijnend) staaltje body horror. Het idee is heel tof (hoewel het verhaal an sich niet ontzettend veel om het lijf heeft), maar het is vooral de daadwerkelijke uitwerking die hier prima is. De opbouw in het eerste uur neemt misschien wat veel tijd in beslag, maar is uiteindelijk broodnodig om de nodige sympathie voor Seth Brundle op te wekken. Het is juist door die gecreëerde sympathie dat het laatste halfuur zo goed is en indruk weet te maken. Goldblum vind ik altijd een fijne acteur en zet hier zelfs één van zijn sterkere rollen neer; ook Geena Davis weet indruk te maken. Het samenspel tussen beide steekt goed in elkaar, en zeker in het ontsporende laatste gedeelte doen beide er nog eens een schepje bovenop. Het laatste halfuur is wel absoluut het beste stuk, en het is hier waar Cronenberg echt excelleert. Heerlijk vies, vettig en oncomfortabel. De make-up effecten zijn ongelooflijk briljant. Enkele van de beste praktische effecten die ik reeds zag, gemakkelijk op het niveau van bijvoorbeeld The Thing of Alien. En omdat die menselijke connectie er nog steeds is op het einde, wordt het des te oncomfortabeler. Knappe balans.

De muziek van Howard Shore is lekker sfeervol, en hoewel het een vrij minimalistische film is (weinig personages, weinig verschillende locaties) weet Cronenberg er, ook buiten de praktische effecten om, een visueel mooie film van te maken. Brundle's laboratorium ziet er doorleefd en geloofwaardig uit, en die groteske teleportatie-machines geven er een toffe science-fiction touch aan, zonder dat het overdreven is. The Fly is slechts mijn eerste film van Cronenberg (en hoe ik het begrijp, één van zijn meest rechtlijnige films), maar ik ben zeker benieuwd naar meer. 4*.

It's Carpenter-season! Na een paar weken geleden (voor de zoveelste keer) The Thing, was het nu de beurt aan mijn recent gekochte 4K van The Fog. Die van Studio Canal, wat - waar ik nadien achter kwam - blijkbaar de slechtste van de twee transfers is - maar ik vond het er niettemin best prachtig uitzien. Een hele upgrade in ieder geval ten opzichte van de kwaliteit waar ik de film de eerste keer in zag, een paar jaar geleden. Mijn waardering stijgt dan ook met een volle *.

Want wat schatte ik deze film slecht naar waarde de eerste keer. Ik vind het nog steeds niet meedingen met zijn drie, vier sterkste films (maar dat zegt veel meer over de kwaliteit van Carpenter's oeuvre), maar wat een enorm sfeervol werkje zet hij hier mee neer. Puur qua sfeer is het misschien wél echt een van zijn sterkste films. Qua plot, personages en acteerwerk stelt het allemaal ''niet zo veel'' voor, maar qua beelden, muziek, sfeer, toon en opbouw werkt The Fog op een heel hoog niveau. De openingsscène rond het kampvuur zet de toon, en maakt ook meteen - letterlijk - duidelijk wat je kan verwachten: een campfire ghost story. Heerlijk simplistisch, maar super effectief. En dat 4K-format maakt toch ook echt duidelijk wat een beeldenkunstenaar Carpenter ook was. Wat een prachtige plaatjes van de oceaan, het strand, het kleine New England-stadje. De vuurtoren en kerk zijn ook twee super sfeervolle locaties. De beelden evoceren een gevoel van naderende doem, in combinatie met de prachtige, griezelige, bijna weemoedige soundtrack. Een van Carpenters beste scores, waar de desolaatheid en verlorenheid bijna vanaf stroomt.

Ik heb er in ieder geval deze keer véél meer van genoten dan de eerste keer. Het is ook wel een echte slowburn die maximaal inzet op sfeer en trage opbouw, en daar moet je ook voor in de juiste mood zijn. En het is zéker ook een film met gebreken en oneffenheden (het einde vind ik nog altijd een beetje bruusk, en niet zo bevredigend, en de relatie tussen Atkins en Jamie-Lee Curtis' personages is belachelijk slecht en ongeloofwaardig uitgewerkt - om er maar een paar te noemen). Maar omdat ik dat al wist op voorhand, deed het eigenlijk weinig afbreuk aan deze kijkbeurt.

4*.

Vond deze Bond-film een stuk leuker dan de vorige delen met Moore die ik gezien heb. Het blijft allemaal nog steeds erg braaf binnen de lijntjes en de dreiging kan ook nooit eens origineler zijn dan a) iets van nucleaire aard of b) de Russen, maar bon, je krijgt wat je verwacht. For Your Eyes Only bevat veel vaart en een aantal echt toffe actie-scènes, die met wat meer schwung in beeld worden gebracht dan in de eerdere Moore-films. Die ski-achtervolging, de waterscènes, dat beklimmen van die berg: erg vermakelijk allemaal. Dit deel kan vooral ook rekenen op een verscheidenheid aan mooie locaties, wat toffe zijpersonages en voor de verandering eens een wat leukere bad guy, die wel nog altijd zeer saai is wat betreft motivaties.

Het bekijken van de Bond-films bevalt me nu eens wel, dan weer niet. Deze film behoort tot het eerste kamp.

Goede en vooral ambitieuze film van Aronofsky. Iets té ambitieus als je het mij vraagt, gezien de compacte speelduur van 90 minuten. Aronofsky probeert ontzettend veel ideeën, symboliek en filosofische vraagstellingen aan te kaarten in The Fountain, en dat zorgt ervoor dat niet elk idee op de juiste plek landt. De speelduur had best iets opgeschroefd mogen worden; sommige scènes konden wat meer ademruimte gebruiken. Toch is het een ontzettend interessante en ook mooie zit. Mooi, en zeker ook ontroerend. Ondanks de ogenschijnlijk zweverige en symbolische sfeer/toon, is hetgeen wat hier écht centraal staat een diepmenselijk drama over verlies, rouw, en de (on)mogelijkheid tot verwerking. De uiteindelijke centrale boodschap over het loslaten van de overledene, en het accepteren dat dood een deel van het leven is, is een mooie. Hoe ik het zie is het hoofdverhaal waarin de dokter zijn vrouw van kanker tracht te redden, het enige dat 'écht' gebeurt. De zweverige stukjes in de bol zijn een spirituele/symbolische reflectie van de levensbeschouwing van de dokter. De stukjes in het zogenaamde verleden zijn een verhaal, geschreven door Weisz' personage, en uiteindelijk afgemaakt door het karakter van Jackman. Vooral sterk hoe de drie verschillende verhaaltjes een grote synchroniciteit vertonen.

Jackman en Weisz zetten fantastische acteerprestaties neer. Door de wel erg sentimenteel aangezette muziek grenst de film op momenten aan het melodramatische, maar dat wordt goed gecounterd door de oprecht ontroerende prestaties van beide acteurs. Technisch en visueel is het ook een prachtige film. Het enige overheersende minpunt vind ik dus dat hier een halfuurtje extra aan had toegevoegd kunnen worden, om de al aanwezige ideeën, thematiek en symboliek net dat tikkeltje extra uit te diepen. 3.5*.

Ergens voelt het misschien allemaal wat ''Netlix-ified'' aan - vooral de visuele filter en die CGI-achtergronden is echt een beetje de ''Netflix''-identiteit zoals je het ook recent in het laatste seizoen van Stranger Things zag - maar goed, langs de andere kant zou de film wellicht nooit van de grond zijn gekomen zonder het streamingplatform, dus ja, dan vind ik het uiteindelijk wel een win. Want ondanks sommige visuele oneffenheden draagt het onmiskenbaar ook de typische Del Toro-stijl in zich, en dat is waar ik voor kom, en elke keer opnieuw voor zal blijven komen. Blijft toch een leuke, speelse filmmaker. Frankenstein is qua bronmateriaal ook gewoon een ideale fit voor hem. De filosofische diepte van het boek wordt nooit echt ergens helemaal bereikt, maar verder weet Del Toro wel hoe om te gaan met de gotisch-Victoriaanse setting, thema's als misbegrepen 'monsters' en mensen als de echte monsters, obsessie, godscomplexen. Het zijn thema's waar hij zijn weg intussen wel in kent, en vooral de wereld waarin het zich allemaal afspeelt is classic Del Toro.

En die Del Toro-stijl komt dus ook met hele coole gotische plaatjes, beelden, sets en locaties, waarvan ik het merendeel er heel sfeervol vond uitzien (op de af en toe artificiële/plastische look na). Het opdelen in hoofdstukken en perspectieven, het kaderverhaal op de Noordpool.. het werkt verhaaltechnisch allemaal wel, en ondanks een geruime speelduur bleef ik geboeid. En last but not least bleef ik vooral ook heel geboeid door de acteerprestaties. Jacob Elordi zet een verrassend goede en gevoelige portrettering van het monster neer, maar vooral Oscar Isaac is ijzersterk als de megalomane, narcistische Victor Frankenstein. Het conflict tussen hen beide komt uiteindelijk niet helemaal uit de verf en blijft een beetje oppervlakkig, maar ze dragen de film wel.

Kleine 4*.

Free Guy biedt leuk vermaak, en heeft zowaar zelfs een fijn en interessant concept. De uitwerking daarvan is echter wat simpel en oppervlakkig. Een concept als dit zou je vrij makkelijk, en misschien zelfs beter, kunnen omzetten in een Black Mirror-achtige film; Free Guy kiest echter voor een luchtige toon en ongecompliceerde actie. Niets mis mee, maar met het verhaal had je gewoon meer kunnen doen. Als gamer zijnde, of voor een ieder die een beetje kennis heeft over een game als GTA, zitten er wel absoluut een paar heel leuke en grappige stukken in. Regisseur Levy speelde daar echt goed op in. De overdadig aanwezige CGI en effecten zijn daardoor eens een keer niet storend, maar juist passend en functioneel. En hoewel Reynolds allesbehalve een favoriet van me is, is hij gewoon geknipt voor rollen als deze. Het is geen veelzijdige acteur, maar dit soort personages speelt hij met gemak, en hij houdt de film vermakelijk tot het einde. Wie wél heel negatief opvalt is Taika Waititi; wat een vervelende rol/acteerprestatie. Wellicht doelbewust, maar dat maakt het niet minder vervelend.

Vermakelijk voor een keertje, maar het is een film die ik over een paar dagen ook al wel weer vergeten ben. 3*.

Sterke film. Van de Hitchcock films die ik tot nu toe gezien heb, springt deze er meteen bovenuit als de a-typische. Het bruisende, grijze Londen als locatie zet meteen een stijlbreuk met zijn werk uit de vorige decennia, en dat vond ik erg verfrissend overkomen. Maar ook is Frenzy een stuk gewelddadiger en duisterder dan zijn vorige films. Hier en daar zelfs wat naakt, maar bon, het was intussen natuurlijk ook al de jaren '70. All in all fris en verrassend, en ook het plot zat weer sterk in elkaar. Het is enorm straightforward en meteen weet je als kijker wie de werkelijke seriemoordenaar is, maar juist dat vond ik een erg goede keuze. Geen vermoeiende plottwisten of een gerekt whodunit mysterie, maar wèl focus op een goed in elkaar stekend plot. Daar zouden een hoop moderne regisseurs wat van kunnen leren. Mysterie staat niet per se gelijk aan goed schrijfwerk.
Jon Finch vond ik niet zo indrukwekkend acteren, maar speelde wel een interessant personage. Barry Foster daarentegen steelt volledig de show als de charmante doch afschuwelijke psychopaat. Erg goede rol van hem. Nog een groot pluspunt vond ik de Britse droge humor. In het begin met die opmerkingen over het lijk, of die stukjes met de politie-detective die het eten van zijn vrouw niet lekker vindt. Geweldig is dat.

4*