Meningen

Pacific Rim

De zoveelste apocalyptische film die opnieuw een nieuw jasje aangetrokken krijgt. Dit keer een interessant jasje vond ik. Ik was bijzonder geïntrigeerd door de plotomschrijving hier op MM. Toch kom je, als je die volgt, een beetje bedrogen uit. De film steekt iets anders in elkaar dan je op het eerste gezicht zou denken.

De opzet van het verhaal is best aardig gevonden. Zoals ik al zei wordt een afgezaagd aspect in een nieuw interessant jasje gegoten. Zo'n constructie heb ik nog niet eerder gezien. Toch blijkt naarmate het verhaal vordert dat Pacific Rim een opeenstapeling van clichés is. Een torenhoge opstapeling wel te verstaan. Ik had veel meer van de andere kant van het portaal willen zien. Het motief van de invasie is werkelijk te stompzinnig voor woorden. Een iets genuanceerder en vooral geraffineerder plot had wel gemaakt mogen worden. Het verhaal lijkt nu meer een blok aan het been van de actie, want daar gaat het om in deze film. Nu is de actie in een Michael Bay stijl opgenomen, iets dat niet mijn stijl is. Ook hier had het iets subtieler en minder bombastisch gemogen. Het einde was werkelijk tenenkrommend. Ik had gehoopt dat del Toro niet die ene onvergeeflijke cliché er in zou stoppen, maar helaas: hij doet het wel...

Charlie Hunnam schikt zich vooral naar het type film: grote blockbuster die met veel geld veel geld wil maken. Zijn rol is dan ook een aaneenschakeling van zwakke oneliners en oninteressant geblaat. Tevens brengt hij een Amerikaans heroïsme op je oer dat na een uur je de strot wel uit komt.
Helaas heb ik Rinko Kikuchi dan nog niet behandelt. Waar Hunnam zich schikt naar de blockbuster lijkt Kihuchi totaal verdwaald. Ze heeft geen idee wat ze aan het doen is en is (waar mogelijk) de meest irritante persoon van het verhaal. Ik zei waar mogelijk, want Robert Kazinsky kan er ook wat van.
Charlie Day en Burn Gorman vond ik als geschift duo dan nog wel grappig. Verreweg de leukste scènes kwamen uit die twee voort, ook al was het vaak nogal flauw.

Visueel gezien is er gewoon een gigantische lading geld in gepompt. Dat kan je zien. Toch ontbreekt het aan elegante actie. De robots zijn groot en log. Daarnaast gaan de monsters verrassend snel neer, in bepaalde situaties dan. Voor de rest heerst er geen aandoenlijke sfeer. Het apocalyptisch idee dat je bij andere films wel hebt ontbreekt hier. Al ver van te voren zie je dat ze dit varkentje wel even wassen.

Pacific Rim was voor mij een verhaal met potentie dat verschrikkelijk uitgewerkt wordt. Tenenkrommend op sommige momenten. Eens maar niet meer.

1.5*

The Pacifier

Jaren geleden een keer op de tv gezien en vond het toen een leuke film. Hij was echter zo ver weg gezakt dat ik mij er niets meer van kon herinneren. Vandaag maar weer eens besloten om hem op te zetten. 95 minuten kan er vanaf toch? Zoals al gelezen is er kritiek geuit op Vin Diesel, zelf ken ik hem niet zo super goed dus daar zal ik hem dus ook op beoordelen.

Je kan gewoon duidelijk zien dat deze film als tussendoortje gebruikt is. De plot is werkelijk rampzalig simpel. Het is maar goed dat Adam Shankman zichzelf op de hak heeft genomen door er een komedie van te maken, want als hij er een serieuze actie van wilde maken had hij er uit moeten stappen! Doordat het echter een komedie is meer zeer simpele humor krijg je wel een lekker luchtig filmpje die zo wegkijkt.
als S.E.A.L op kinderen moeten passen is nooit makkelijk. De eerste 30 minuten zijn dan ook zeer vermakelijk met alle cliché's die voorbijkomen; kotsen, boeren, poep en glijmiddellen. Alles komt voorbij. Tussendoor gaat het verhaal echter iets omlaag. Shankman denkt met een stukje sentimentele televisie alle kijkers voor zich te winnen. Hij slaat hier echter geheel de plank mis. Daarna maakt hij het echter goed door het pandaliedje een essentiële rol te laten spelen en met wat hak en sla werk de film te eindigen. Al met al een zwak verhaal maar leuk en luchtig om naar te kijken.

Vin Diesel, de actieacteur, heeft hier dus even besloten om uit die rol te stappen en de komediebusiness in te gaan. Het is echter allemaal van laag niveau. Hij weet wel op je glimlachspieren te werken met zijn quasi-serieuze poging om nog echt wat neer te zetten. Verder is bijvoorbeeld het sentiment in de film echt ruk geacteerd. Van mij had dat weggelaten kunnen worden. Vin Diesel heeft jammer genoeg niet de humor van Jim Carrey en de vechtskill's van Jackie Chan, maar hij doet zijn best.
De kinderen zijn niet eens het noemen waardig. Het is ook hier weer allemaal zo simpel, doch vermakelijk.
Lauren Graham vond ik ook minder. Waar ze in Evan Almighty nog wel grappig is kan ze hier niet heel veel goeds doen. Ik bedoel een rol van directrice/voormalig S.E.A.L is niet makkelijk neer te zetten maar wat Graham doet is ook niet de bedoeling.

Verder had de film wel een leuke setting. Het stereotypische huis en school vullen de rest van het verhaal prima aan. Alles blijft in dezelfde lijn doorgetrokken. Er valt eigenlijk niet veel over te melden, gewoon simpel.

Al met al is deze film best vermakelijk voor zijn tijdsduur. Hij duurt helemaal niet lang en dat is maar goed ook. Doordat het een komedie is en ik me heb weten te vermaken scoort hij dan ook goed.

3*

Pain & Gain

Het niveau in 2013 ligt momenteel nog bijzonder laag. Niet heel veel goeds is er geproduceerd. Deze film echter heeft een hoger gemiddelde dan de andere films. Ik had dus goede hoop om de klapper van 2013 te vinden. Een komedie/actie gebaseerd op een waar verhaal. Uiteindelijk wist ik niet heel goed wat ik er van moest denken. Meestal volgt er een drama of een thriller uit, maar komedie niet zo vaak. Gewoon opzetten en kijken dan maar hé.

Het verhaal daar valt dus niet over te twisten. Het gaat echter om de invulling en de uitwerking daarvan. In dit geval vond ik het niet goed gedaan. De komische verwerking van dit verhaal vond ik zeer slecht. Het paste niet. Misschien is het cliché, maar een drama had er veel beter bij gestaan.
In het begin spat het testosteron en de oestrogeen van je scherm. Nogal verwarrend om naar te kijken, ik denk dat dat het goede woord er voor is. Zo gaat het de gehele film door.
De grappen konden mij niet bekoren. De dubbelzinnigheid in de film was storend en de actie magertjes. De uiteindelijke wendig van het verhaal vond ik ook slecht uitgewerkt. Je kreeg het gevoel dat je met 3 kneuzen te maken had ipv 3 criminelen. Terwijl de gebeurtenissen toch vrij schokkend zijn. Daarbij komt dat de echte onsmakelijkheid allemaal niet in beeld was. Denk aan het in stukken zagen van de lijken.

Mark Wahlberg was het gewoon niet in deze productie. Hij speelt slap en zonder humor. Continu vond ik hem gewoon flauw en onbekoorlijk. Hij was het gewoon niet.
Anthony Mackie's personage vond ik een beetje raar uitgewerkt in deze film. Hij weet er echter wel een komische invulling aan te geven. Alle dildo's en andere sexspeeltjes vond ik ietwat te veel van het goede, maar kon nog een glimlach op mijn gelaat laten verschijnen.
Dwayne Johnson was als gelovige crimineel ook wel grappig. Er zijn zeker aspecten in zijn spel die mij konder vermaken, maar de tegenstrijdigheid in zijn overkomen was af en toe storend.
Tony Shalhoub was als slachtoffer/weetikveelwat erg traag en vervelend. Hij wist alleen maar te irriteren. Bar Paly krijgt alle credits voor haar uiterlijk, maar ze had geschrapt mogen worden, net als Ken Jeong, die rare chinees mocht ook weg.

De weergave van het verhaal is ook een beetje vreemd. De bodybuilders zijn gewoonweg over de top. Nou is dat ook de bedoeling, dat heb ik nog wel door. De dames zien er zeker lustopwekkend uit, maar meer weten ze ook niet toe te voegen. Daarbij komt dat alle personages zo 'gemaakt' overkomen dat alle illusie en geloofwaardigheid, en daarmee de eventuele lust weg gehaal wordt. Verder is het wel grappig om te zien.

Pain & Gain is niet de klapper waar ik op gehoopt had. Hij is wel vermakelijk, maar vooral flauw. Als komedie faalt hij nogal en als actie kan hij niet 2 uur voldoen. Jammer, volgende keer beter.

2.5*

Pale Rider

Niet slecht, maar beetje saai eigenlijk. In Pale Rider volgen we het verhaal van een klein groepje nobele goudzoekers die het onderspit dreigen te delven tegenover grootgrondbezitters. Ik zou een interessant essay kunnen schrijven over de cultuurkritiek die Eastwood uit door deze Amerikaanse grootkapitalisten als wreed af te schilderen tegenover de rechtschapen authentieke (ahum...) Amerikaan, maar dan zou ik de film te veel eer aan doen. De film is flets en oppervlakkig, maar niet onvermakelijk.

Eigenlijk hangt de film aan elkaar van redelijke actiescènes die opgevuld worden met matige tussenstukjes. Zo is de opening best vermakelijk, maar de aanleiding tot het gebed van Megan vrij lachwekkend, zijn de confrontaties tussen Eastwood en de grootkapitalisten leuk, maar het amoureuze ge-eimer tussen Megan, haar moeder en de priester behoorlijk vervelend. Dit soort scènes wisselen elkaar af. Hierdoor wordt het niveau nooit echt hoog, maar is de film uit te zitten.

Eastwood is in deze film vooral zichzelf. Zijn acteerkunstje kennen we natuurlijk uit beter films. Hier herhaalt hij dat recept. Carrie Snodgress, Chris Penn en Michael Moriarty spelen vrij aardig, als respectievelijk de beminde, de schurk en de good-guy. Ook was het leuk om Richard Kiel in een kleine bijrol te zien.

Visueel is de film prima. De scènes zijn mooi geschoten. De cinematografie is echter niet zo sterk als de eerdere films van Leone uit de jaren '60. Ook de filmmuziek is vrij karig. De ondersteuning die Leone genoot van Morricone is een werkelijk gemis in deze film.

3*

Parker

Actiefilms scoren altijd wel goed bij mij. Als ze vermakelijk zijn kun je al een dikke voldoende scoren. Voor een hoger cijfer moet je echter wel ver boven het gemiddelde uitsteken. Erg stabiel dus over het algemeen. Op een enkele uitzondering na ben ik altijd zeer tevreden. Op naar Parker met Statham, goede actieacteur, maar niet bijster.

Het plot van deze film is vrij simpel. Gewoon een ordinaire wraakactie is het. Helemaal niets meer of minder. Het deed me qua verhaal heel erg veel aan Kill Bill denken. Met een klein vleugje van The Italian Job is de kopie compleet. Ik ben nu hard aan het denken om echt positieve punten er uit te halen en ik moet tot mijn schrik bekennen dat die er niet heel veel inzitten.

De film was tot mijn schrik gewoon saai! Op de eerste 10 minuten na gebeurd er het eerste uur a anderhalf uur nagenoeg niets. Best schikbarend vond ik zelf. Er is weinig actie en de actie die er is weet nauwelijks spanning te brengen in de film. Laag vond ik het zelfs. Het gaat Parker zelf bijzonder vlot af. De band die tussendoor met Lopez wordt opgebouwd weet ook niet te boeien. Zeer sneu eigenlijk.

Statham is eigenlijk ook helemaal niet zo goed. Zelfs voor een acteur in actiefilms weet hij behoorlijk onder de maat te presteren. Waar ik hem voorheen nog wel als nummer 4 of 5 achter de toppers Arnold, Stallone en Willis wilde zetten ben ik bang dat deze prestatie hem doet kelderen op de ranglijst. Schokkend.

Lopez is niet veel meer dan een stoorzender. Dit komt grotendeels door haar personage, maar ook door de invulling die zij er aan geeft. Een op en neer huppelend wichtje dat totaal niet weet wat ze in haar leven wil. Uiteindelijk vond ik het bizar dat ze Statham volgde. Het past totaal niet in de lijn. Stel we hadden een keiharde bitch gezien dan had ik het nog begrepen...

Ook de slechterikken wisten geen moment te boeien. Slap en kwamen nooit dreigend over.

Florida ziet er mooi uit, maar daar is alles dan ook wel mee gezegd. Dat soort plekken moeten een aanvulling op een film zijn, niet de setting vind ik. Daarbij komt de chaos van een stad, ook al is het een beetje cliché, toch spannender over. Achtervolgingen zaten er niet in en de actie die er in voor kwam zag er redelijk uit. Niet hoogstaand maar gewoon wat je mag verwachten. Muziek ook nauwelijks gehoord, of ben ik doof?

Ik twijfel heel erg. Ik denk dat ik deze film net aan het voordeel van de twijfel geef omdat het inde iets plezanter was dan de rest van de film.

2.5*

Passengers

Zeer grote anticlimax. De afgelopen jaren zijn we met grootse interstellaire werken overstelpt, waarvan de budgetten torenhoog waren en de CGI triomfeerde. Denk hierbij aan Interstellar, The Martian, Gravity et cetera. Passengers staat daarmee in schril contrast. Niet door een kwalijke CGI, maar doordat Morten Tyldum is vergeten waar het in een film hoofdzakelijk om draait: het verhaal.

Het begin is misschien wel het beste stuk van de film. Als Jim eenmaal alleen wakker op het schip zit gaat de film vlot en is het vermakelijk. Dit stuk doet veel denken aan Matt Damon in The Martian. De film vervalt echter snel tot een bedenkelijk niveau. Dat de relatie met Aurora al van meet af aan onhoudbaar is ziet men van mijlenver aankomen. Daarnaast is het zo dat twee zielen in hetzelfde schuitje een prachtige voedingsbodem vormt voor interessante dialogen, maar Tyldum kiest er voor om in de plaats daarvan slechts banaliteit en onnodig geneuzel de ruimte te geven. Over de personages kom je daardoor niets inhoudelijks interessants te weten. Dat Jim en Aurora onherroepelijk op hun relationele noodlot afstevenen is overduidelijk en voelt hol en leeg. Net als de daarop volgende wending in hun relatie, met als ultiem dieptepunt de kreet "You die, I die".

Jennifer Lawrence en Chris Pratt zijn producten van hun film geworden. Hun spelt voelt zielloos aan. Beiden staat op de automatische piloot en doen geen moment moeite de kijker te overtuigen van hun noodlot.
In het begin weet Pratt nog wel te overtuigen. Zijn twijfel tussen zelfdoding of niet en het laten ontwaken van Aurora zijn de hoogtepunten op acteergebied. Daarna vervallen Lawrence en Pratt tot het dramatische niveau van de rest van het verhaal. Hun spel kenmerkt zich door plichtmatigheden en is geen enkel moment opwindend.

Visueel ziet de film er prima uit. Tyldum flanst een beeld in elkaar dat voldoet aan de hedendaagse maatstaven. Beelden van het ruimteschip zijn dan ook mooi en vallen onder de spaarzame hoogtepunten. Verder blijft het een sfeerloos vehikel. De ruimte wordt nooit tot mysterieus, afstandelijk en groots object gemaakt, maar slechts een speelruimte voor twee zielen die zich prima weten te vermaken in de grote leegte.

Passengers kenmerkt zich door een wanstaltig simpel verhaal. Dat hier tegenwoordig nog budget voor wordt vrijgemaakt is ongelofelijk. De film bevat verder een aardig begin en spaarzame visuele hoogtepuntjes, maar kenmerkt zich voornamelijk door ver onder gemiddeld niveau te presteren.

2*

Paths of Glory

Kubrik is voor mij als regisseur nog een beetje onbekend terrein. Nu heb ik al wat van hem gezien, maar dat zijn dan met name zijn latere films. Met The Killing als oudere sluit nu ook Paths of Glory daar bij aan. Ik hoopte gecharmeerd te zijn. Gelukkig kwam ik zeker niet bedrogen uit.

Gebaseerd op het boek, waar ik nog nooit van gehoord heb, was alles dus geheel nieuw voor mij. Kubrik weet een goede opbouw van het verhaal te maken, en alles over een perfecte tijdsspanne uit te smeren. Bijna geen enkele scène duurt te lang ten opzichte van de andere scènes. De duidelijke uitwerking van het verhaal laten dan ook amper ruimte voor vragen open. De beste scène is toch wel de executie. Deze scène duurt net iets langer dan de rest, en weet hiermee een knijpende sfeer te creëren die sterk eindigt. Het uiteindelijke einde is misschien wat verwacht, maar mag zeker niet afdoen voor de rest van de film.

Op acterend vlak springt toch Kirk Douglas hier boven de rest uit. Waar de rest terug valt in militaristische overacting weet Douglas goed natuurlijk te presteren. Een voorbeeld voor latere acteurs bijna. Zo weet hij ver boven Adolphe Menjou en George Macready uit te steken. Deze twee zijn met name bij hun onderlingen conversaties soms niet om aan te zien.
Ook is het geinig om Christiane Kubrick er in voor te zien komen. Met hun huwelijk in '58 vraag ik mij af hoe het daar er op de set aan toe is gegaan

Zoals Kubrik [quote]vaak voor elkaar weet te krijgen zit er een zeer goede sfeer in de film. De wat oudere zwart-wit beelden geven dit soort films een soort van authenticiteit. Ook ziet de film er buitengewoon goed uit. De aanval vanuit de loopgraven deed me veel denken aan die uit The Lost Battalion, misschien dat Kubrik hier een inspiratie is geweest?

Paths of Glory is zeker een goede film. Zijn klassieke status is misschien een klein beetje te veel van het goede, maar herinnert mag hij zeker worden. Tevens duurt de film helemaal niet lang en is hij zeker het kijken waard.

3.5*

Pawn Sacrifice

Hoogstaande intelligentie eist zo zijn tol; dat is denk ik wat deze film je probeert mee te geven. Gegoten in het levensverhaal van Bobby Fischer slaagt de film daar aardig in, al komt de persoon van Fischer er niet heel goed vanaf. Met best veel zin ging ik naar de bios, om toch lichtelijk teleurgesteld naar buiten te komen.

Waargebeurde verhalen zijn meestal een voedingsbodem voor relatief constante, aardig presterende films. Ook hier bij Pawn Sacrifice is dat het geval. Het leven van Fischer is interessant omdat het exceptioneel is. Daar heeft Zwick weinig voor hoeven doen. Toch zijn er bepaalde keuzes die hij maakt die mij toch een beetje teleurstelden. Fischer is de gehele film een maniakaal persoon. Hij toont amper ontwikkeling en is als een sensationeel karakter gebruikt. Iemand die in dat opzicht beter is uitgewerkt is Spassky, die ondanks dat hij niet het hoofdpersonage is een betere ontwikkeling doormaakt. Een tweede pijnpunt is het feit dat Zwick het schaken ondergeschikt heeft gemaakt aan sensatie. Het bordspel kan adembenemend spannend zijn, maar Zwick kiest er voor dit links te laten liggen en zich te focussen op de personage van Fischer, die je al na tien minuten (in deze film) doorgrond hebt.

Tobey Maguire speelt aardig een grote schreeuwlelijk. Zijn paranoia, angsten en depressies komen hier minder goed naar voren en hij probeert dat door grofgebekt te zijn te compenseren. Helaas werkt het niet helemaal.

Zijn medespelers Michael Stuhlbarg en Peter Sarsgaard zijn aardig, vooral die tweede.

Liev Schreiber speelt misschien nog wel het beste. Hij vertolkt met verve de persoon die langzaam gek wordt van de druk van het hele Sovjet-rijk. Zijn ontwikkelingscurve is vele malen beter dan die van Maguire, die al van meet af aan door gekte lijkt te zijn bevangen.

De sfeer zit er op zich aardig in. Zwick weet aardig met tempo te spelen. Deze bipolariteit tussen hoge en lage snelheid is de grootste sfeermaker. Dit spel draagt aardig bij aan de paranoïde sfeer die tot stand moet komen.

Tot slot noem ik nogmaals het feit dat de focus te weinig op het schaak ligt. Had Zwick hiervoor gekozen dan had hij een echt schaakepos gecreëerd, nu is het meer een biografie van een persoon met ernstige psychologische problemen, die toevallig ook schaakt.

Jammer, kon beter, maar is zeker niet heel slecht.

2.5*

The People under the Stairs

Mijn expertise ligt niet op het gebied van horrorfilms in het laatste decennium van het tweede millennium, dus hoopte ik met het zien van The People under the Stairs mijn kennis daarover iets te vergroten. Deze film is nog voor mijn geboorte geproduceerd dus jeugdsentiment is het totaal niet. Misschien ben ik daarom wel een beetje teleurgesteld uit de film gekomen: het had allemaal totaal geen waarde voor me.

De film heeft zeker een jaren 90 stijl, dat moet ik toegeven. Toch kan het verhaal niet helemaal bekoren. Een zekere mate van spanning ontbreekt. Ook had Craven in mijn ogen best meer lef mogen tonen door bijvoorbeeld het kind gewoon aan stukken te zagen. Nu is het allemaal iets te voorspelbaar en te cliché. Ondanks dat heeft het gestoorde karakter van de huisbaas en bazin wel wat. Alleen ook de uitwerking daarvan vind ik iets minder, vooral dat idiote pak.
Het einde voelt een beetje leeg aan. Dat Fool rustig iemand vermoord schijnt niemand te boeien, vooral hemzelf niet.

Adams speelt dan ook een vrij irritante rol. Voor mij viel er niets heroïsch in zijn spel te ontdekken. Het is vooral een opeenstapeling van dezelfde (zwakke) uitingen van emotie.
Everett McGill en Wendy Robie spelen wel aardig. Het feit dat hun complete geschiftheid goed op je overkomt is al voldoende. Daar blijft het echter ook bij. Veel beter dan doorsnee wordt het helaas niet.
Ving Rhames vond ik een leuke rol hebben in het geheel. De stereotype machocultuur van het getto in de jaren ´90 in New York vertolkt hij precies goed. Daarnaast heeft hij ook wel een droge humor die ik wel kon waarderen.

Het huis zit ingenieus in elkaar. Dat is dan misschien ook één van de weinige echt goede kanten van de film. Daarbij stel ik mij wel gelijk de vraag welke architect in vredesnaam zo'n huis zou ontwerpen. De gangen en tunneltjes vormen een labyrint waar je zelf ook de weg in kwijt raakt. Jammer dat Fool er zo natuurlijk mee uit de voeten kan, alsof hij er al jaren komt.

The People under the Stairs is het gewoon niet voor mij. Niet mijn type film, niet mijn tijd denk ik maar. Het viel te proberen, maar experimenten mislukken wel eens.

2*

A Perfect Day

De film verbeeld prachtig de bureaucratie van oorlogvoering. Het zwart-wit van voor- en tegenstanders, vriend en vijand, is door het internationaal oorlogsrecht geheel op de schop gegooid. Buitenlandse bemoeienis, interventie van grootmachten en humanitaire hulp zijn in een bureaucratische theorie gegoten die niet meer matcht met de werkelijkheid. A Perfect Day laat dat prima zien. De ironie van de titel valt je pas op als je de film uiteindelijk gezien hebt. Los daarvan klinkt het verhaal daarvoor ook al aanlokkelijk.

In de kern is het verhaal ook heel simpel en overzichtelijk: men gaat op zoek naar een touw om een in een put gegooid lijk eruit te kunnen halen. Daarbij stuiten ze op de directe gevaren (vuurwapens, mijnen etc.) van het conflictgebied en op de hypocrisie van de bureaucratie van de interveniërende vredesmacht. Met wrange humor en een knipoog blijkt de ogenschijnlijke simpele opgave nog een hels karwij. Daarbij schuwt De Aranoa enkele schokken niet - men is immers in oorlogsgebied. Hierdoor krijg je een combinatie van een ironische komedie die bijzonder goed valt. Met een duidelijke sneer richting de Westerse (groot)machten schuift De Aranoa zijn politieke standpunt ook niet onder stoelen of banken - en terecht.

Het goede verhaal wordt ingevuld door een prima spelende cast. Benicio Del Toro, Tim Robbins, Mélanie Thierry en Fedja Stukan zijn in beginsel een prima kwartet die daarna aardig aangevuld worden door Olga Kurylenko. Toch hebben de oorspronkelijke vier de beste chemie met elkaar. Vooral de beginscènes tussen Robbins en Thierry zijn sterk. De zijplot die daarna tussen Del Toro en Kurylenko zijn intrede doet is van mindere kwaliteit, maar geen doorn in het oog. De cast weet tot het einde hun goede niveau vast te houden en zijn daarbij een fijne diverse mix van speelstijlen en culturen (letterlijk).

Dat de filmlocaties zich allemaal in Spanje bevinden is niet terug te zien, mede doordat de gemiddelde bioscoopbezoeker geen expert is in Joegoslavische geografie en geologie, mijzelf incluis. Mede door het landschap visueel ten volste te benutten en een vrij langzaam tempo komt er een goede sfeer tot stand. Aangevuld met de juiste ironie uit het verhaal krijg je een eindcocktail die prima te verteren is.

A Perfect Day is echt een fijne film geworden om te bekijken. Door gebruikt te maken van de juiste ironie - in plaats van beklag - humor - deels zwart, deels subtiel - en een prima presterende cast ontstaat een goede mix. Prima film van Fernando León de Aranoa.

3.5*

Perfetti Sconosciuti

De enige ervaring die ik met pratende Italianen heb is het moment dat ze met de hele familie in de bus zitten naar Amsterdam Centraal. De onbegrijpelijke woordenbrij die het hele zooitje dan uitbraakt is niet te volgen, razendsnel en weet van geen ophouden. Perfetti Sconosciuti bevestigt dit oordeel met verve, maar biedt daarnaast nog heel veel meer interessants. Al dat interessants wordt overigens bijzonder goed gevat in de titel, die de lading van de film bijzonder goed dekt.

Het concept van de film is simpel. Zeven vrienden, waarvan drie stellen, leggen hun telefoons op tafel om open kaart te spelen tijdens het eten. Dat dit tot dramatiek leidt moge duidelijk zijn. Paolo Genovese weet dit echter met een fijne humor te mixen, waardoor er een verhaal ontstaat dat enerzijds leunt op dramatiek en anderzijds afwisselt met humor. Dit geeft een prettige combinatie. Het plot valt natuurlijk door vele ogenschijnlijke toevalligheden samen, waar sommige wat ver gezocht zijn. Ook het tempo ligt hoog. Op momenten te hoog zelf. Ondanks het hoge tempo weet Genovese een fijne maatschappijkritiek in zijn film te verwerken: de hogere moraliteit valt in vele vormen ten prooi aan vele banaliteiten, die wij voor ons gemak niet willen zien. Hij vormt dit in de krachtige metafoor van het mobieltje, toch wel het symbool van onze tijd. Het einde was dan ook alles zeggend en bijzonder treffend.

Het zevental is bijzonder goed op elkaar afgestemd. Ik ga ze niet allen bij naam noemen. Het fijne aan deze cast is dat ze allemaal op andere fronten elkaar aanvullen en geen persoonlijkheid hetzelfde is. Ze weten zichzelf allemaal anders te portretteren dan hun medespelers.

De setting is bijzonder krachtig. Laverend tussen het balkon, de keuken, badkamer en eetkamer krijg je een ruimte die groot genoeg is voor afwisseling, maar wel de kleinschaligheid van een één-kamerdrama behoudt. Dat geneuzel met de maansverduistering had achterwege gelaten mogen worden. Een slappe metafoor. Verder zit de sfeer goed in de film. Je voelt de situatie met de minuut klemmender worden. Het einde is daarbij een prima climax, die je nog wel even laat nadenken over de film.

De film is beter dan prima, met als kleine minpunten de onwaarschijnlijkheid van bepaalde ontwikkelingen en het hoge tempo.

4*

Perfume: The Story of a Murderer

Dit is de eerste film die ik van deze regisseur zie. Naar aanleiding van wat tv recensies, die uiteraard lovend waren, heb ik hem maar eens opgezocht en aanschouwd. Het was werkelijk een bizarre ervaring moet ik zeggen. Meerdere malen heb ik gedacht hem uit te zetten, maar iets bleef me kijkende houden. Het was vooral heel ongemakkelijk om naar te kijken...

Het verhaal an sich is nog niet zo heel apart. Perfume bevat een origineel verhaal dat tot een leuke uitwerking kan leiden. Toch heeft het al vanaf het begin iets vreemds. Alle veel te intieme ruikscènes brengen een heel ongemakkelijk gevoel met zich mee. Toch is het bijzonder knap van Tykwer dat hij geur zo op beeld vast heeft kunnen leggen. Je ademt met Grenouille mee. Na het wat bizarre begin ontwikkeld de film zich qua plot wat sneller. Het ongemakkelijke gevoel raakt wat op de achtergrond en je gaat je meer in het hoofdpersonage verplaatsen. Het einde lijkt op het eerste gezicht debiel, maar ik denk dat Tykwer hier goed aan heeft gedaan. Ik vond er een zekere filosofie in zitten waarin geur tot het uiterste getrokken word. Wat neem je waar? Hoe reageer je op je waarnemingen? Maar het belangrijkste: waarom? De geur van de maagd staat voor puurheid. Ik denk dat het einde dat bijzonder goed en duidelijk weergeeft.

De hele film draait om Ben Whishaw. Hij speelt een obscuur karakter, maar hij doet dat met verve. De intense scènes lijken hier op zijn lijf geschreven. Hij weet zijn karakter mystiek mee te geven zoals je dat niet eerder hebt gezien. Tevens weet hij goed te wisselen tussen een karakter dat immer op zoek is naar iets nieuws, nieuwsgierigheid, naar een karakter in de ban raakt van hetgeen dat hij gevonden heeft, obsessie. De omslag geeft hij goed weer en wordt vertaald in een enkele scène, waarin hij staat of valt. Gelukkig staat hij, kaarsrecht.

Tykwer weet, zoals ik zei, geur naar beeld te vertalen. Hij weet bijzonder goed van close-ups gebruik te maken (denk aan de markt). De vele afwisselingen en snelheid waarmee hij dit tot je laat komen zorgen er automatisch voor dat je fantasy alles verder invult. Daarnaast zijn er ook gewoon mooie scènes, als die in de bergen. Alles leidt echter wel tot een aparte sfeer. Een sfeer die ik niet zo goed kan plaatsen. Het geeft een dusdanige ongemakkelijkheid dat ik de tv bijna uit wilde zetten. Goed? Als het de bedoeling was wel

Perfume: The Story of a Murderer is een bizarre rit geworden die zeker niet slecht is. Een juiste balans tussen een origineel verhaal, een goede uitwerking en een sterk spelende Whishaw maken het een mooie film om te kijken.

3.5*

The Perks of Being a Wallflower

Na de Harry Potter reeks zijn de drie hoofdrolspelers hun eigen weg gegaan. Daniel Radcliffe heb ik al meerdere malen terug gezien, van Rupert Grint niets meer vernomen, en dit is de eerste Emma Watson die ik zie na haar optreden als Hermelien. Lastig. De acteurs los zien van hun oorspronkelijke karakter blijft moeilijk. Taak aan hen dus om dat van zich af te schudden.

Overeenkomstig aan Watsons eerdere optreden is dat ze hier weer een van de drie is. De focus ligt echter (weer) niet op haar, maar ditmaal op Logan Lerman. De film dat over dit trio (aangevuld door Ezra Miller) gaat is er een van nieuwe vriendschap, de eerste schreden op liefdesgebied en afscheid. Elementen die in ieders leven terug komen. Daarnaast beschrijft de film een gesloten verhaal waarin ontmoeting eindigt met afscheid. Het verhaal stoelt dan ook met name op herkenbaarheid, of een zekere mate daarin. Vervolgens wordt er een flinke dosis feel-good en een beetje humor in gemengd. Hiermee krijg je een aangename mix van herkenning en gevoel. De film verloopt hierdoor vlotjes.

Het acterend vermogen van het trio ligt op degelijk niveau. Lerman, Miller en Watson zijn gedrieën goed op elkaar ingespeeld. Als trio hebben zij een goede chemie en vinden zij als geheel een goede ontwikkeling door. Daarbij moet toch gezegd worden dat Miller en Watson de boventoon voeren. Met hun extravagante karakters overschaduwen zij op momenten Lerman. Tevens is het Watson zeer redelijk gelukt om Hermelien van zich af te schudden. Zij doet dit beter dan Radcliffe in zijn eerste films na het Harry Potter-avontuur.

Al scrollend door de berichten hier schijnt het verhaal zich in de jaren '80 af te spelen. In dat opzicht verzaakt de film behoorlijk. Ik meende continu naar een hedendaagse setting te kijken. Dit onduidelijke onderscheid is misschien een van de weinige minpunten van de film (misschien zegt het ook wel wat over de stagnatie die de Amerikaanse beschaving sinds de jaren '80 heeft doorgemaakt... Dan zou de film juist weer bijzonder goed scoren ). Verder zit de sfeer er goed in. Die is fijn en ontspannen.

The Perks of Being a Wallflower is een fijne film geworden, die verhaaltechnisch veel herkenbaarheid bevat, en daarnaast stoelt op een onherkenbare setting van de 80's plus een goed acterend trio.

3.5*

Philadelphia

De tragedie over het leven van een homoseksuele Aidspatiënt die, zo beweerd hij, ten onrechte wordt ontslagen vanwege zijn geaardheid en zijn ziekte.

Een zeer gevoelig onderwerp. Zelfs vandaag de dag, precies 20 jaar later, is het nog aan de orde van de dag. Er gaat ook nu nog geen enkele dag voorbij dat homo's niet gepest of uitgescholden worden. Triest. Philadelphia probeert dit met deze tragedie over het leven van Becket op de kaart te zetten. Dit is voor mij persoonlijk bijzonder goed gelukt.

Het verhaal draait zich deels om het leven van Becket als persoon, en deels om het leven van Becket als aanklager van zijn voormalige werkgever. Het is moeilijk om de dramatiek rondom zo'n rechtszaak weer te geven buiten de rechtszaal maar ook daarbinnen. Toch denk ik dat Jonathan Demme dat uitstekend gedaan heeft. Je maakt sprongen in de tijd, af en toe maanden, en gelukkig worden die niet gevuld met onnozele scènes en dialogen. Het is geen spetterende crimefilm die om de rechtszaak draait maar het is echt een film waarin de gevoeligheid en de emoties van de rechtszaak naar buiten komen. Er wordt niet geschreeuwd, er wordt niet vel uitgehaald naar de tegenstander, maar alles wordt op een gevoelige manier gebracht. Zo houd Jonathan Demme de emotie en dramatiek rondom de film zeer goed vast.
Echter komend uit een gezin met de opvoeding dat iedereen gelijk is moet je een beetje inkomen. Je moet je plaatsen in een samenleving waarin homoseksuele mensen niet gelijk zijn aan heteroseksuele mensen en dat is af en toe moeilijk. Zo heeft het verhaal zijn zeer boeiende aspecten (denk aan het stukje met de Aria), maar ook zijn wat vervelendere.

Tom Hanks zet hier werkelijk een fenomenale prestatie neer. Hij is altijd al goed geweest in typetjes, als Forrest Gump, maar hier weet hij echt het gevoel van je scherm af te laten springen! Denzel Washington vind ik in deze film echter wat matiger spelen. Ik vind dat hij nogal oppervlakkig blijft en iets meer uitgediept had mogen worden als persoon. Verder doen de andere acteurs ook wel hun best maar die komen niet boven een gemiddeld niveau uit.

Alles is prima, simpel in beeld gebracht. Dit past goed in deze film. Geen flitsende beelden maar gewoon alles goed bij de dramatiek houden. De overbekende Amerikaanse rechtszaal, het ziekenhuis, het advocatenkantoor; alles is gewoon. Het is zoals je het altijd ziet in films en dat is hier wel prettig. Een goede zet van Jonathan Demme

Al met al kan je je goed vermaken met deze film. De twee uren kijken zo weg en je verveelt je niet. Hij krijgt van mij een prima beoordeling.

3.5*

π

Wiskundige titel. Niet heel aantrekkelijk als je er net een heel schooljaar achter de rug hebt. Nog minder aantrekkelijk als je naar voren kijkt en nog meer integralen, primitieven, parabolen en stellingen voorbij ziet komen. Toch duurt hij maar 80 minuten en zou hij zo weg moeten kijken. Een aantrekkelijk verhaaltje leek mij. Iets wat psychologisch en mathematisch heel goed uitgewerkt zou kunnen worden. Het eerste wat mij opviel voor een film uit 1998: de oude sfeer die gecreëerd was. Daar zal ik zo nog op terug komen.

Het verhaal is zeer simplistisch; een man ontdekt een machine waarmee je de vragen van het leven kan beantwoorden. Hij wordt benaderd door zowel een bedrijf als een groep joodse geestelijken (sekte vind ik zo'n naar woord). Hij heeft met zijn machine in zijn macht, maar met macht komt verantwoordelijkheid. Hij wordt tot gekte gedreven.

Want de gebeurtenissen in de film vallen direct op hun plaats. In de 80 minuten was er geen tijd voor uitgebreid uitdiepen van de personages en de film heeft dus een zekere mate van obscuriteit.

De af en toe wiskunde stellingen en anekdotes, uiteraard over wiskundige, geven de film een frisse invulling. Je hoeft geen genie te zijn om de film te kunnen volgen. De verhalen over Archimedes en Pythagoras waren een welkome onderbreking van het normale verhaal.

Uiteindelijk is het in zijn eenvoud precies goed uitgewerkt. De ontwikkelingen van Max zijn precies goed weergegeven, en zijn leraar maakt met 216 het verhaal compleet. 216? Kijk maar wat dat is

Sean Gullette, dé man in de film, speelt een puike partij. Hij weet zeer goed een wereldvreemde mathematicus neer te zetten die achter het systeem in Wall-street probeert te komen. Daarbij bewijst hij niet alleen zijn hypothese, maar ook die van het de hele schepping. Wat zijn we? Hoe komen we hier? Wat is ons doel? Wie is God? Hij lost het allemaal op met één antwoord. Zeer diepzinnig, maar mooi om te zien.

Ik had het al over de sfeer. Die is prachtig. Ik dacht continu dat ik naar een film uit de jaren 40 zat te kijken. Toen ik hier vervolgens kwam zag ik 1998 staan. Dit komt mede door het gebruik van zwart-wit. Echter draagt de manier van filmen meer bij. Waar je in bijvoorbeeld Schindler's List nog het gevoel hebt dat je in een moderne film zit, is de eenvoud waarin deze film gedraaid sfeergevend en typisch voor een wat oudere film.

Eveneens zijn de kamers en locaties goed genomen. Je krijgt echt een oud gevoel bij deze film. Uiteindelijk zijn er volgens mij maar 2 ruimtes gebruikt en voor de rest wat straatbeelden, maar het is prachtig!

Ook de muziek paste erg goed in de stukken. De migraineaanvallen waren goed ondersteund en zorgde voor een vorm van medeleven met de hoofdpersoon.

Uiteindelijk is π een film waarin je 80 minuten geniet. De regisseur had het veel dieper uit kunnen werken, maar π schittert door zijn eenvoud.

4*

The Pianist

Schandelijk dat ik deze klassieker nog nooit in zijn geheel gezien had. Ooit kwam hij eens op tv langs, maar door de continue interruptie van reclames (schandalig veel tegenwoordig) had ik hem afgezet. Zonde is dat als ik nu terug blik. Nu heb ik hem niet via de commerciële zenders gekeken en ik kan alleen concluderen dat de The Pianist werkelijk een goede film is.

Het verhaal is natuurlijk zowel schokkend als imponerend. Je volgt een Joodse familie in Warschau, de stad die het zwaarst beschadigd raakte tijdens de oorlog, waarvan met name één probeert te overleven in het getto. Ik kan niet anders zeggen dan dat het verhaal aangrijpend, actueel en ontroerend is. Het leven van Szpilman is uiterst boeiend. Toch sluipen er een paar momenten in de film in waarop het ietwat saai aanvoelt. De speeltijd wordt een beetje uitgerekt. Mede door het lage tempo vraagt dat wat van de kijker. Helaas een minpuntje op een verder vlekkeloos verhaal. Ik wil nog even één scène specifiek noemen: de scène waarin de bejaarde man tegenover het nieuwe appartement van de Szpilmans naar beneden wordt gegooid grijpt je echt bij je strot. Adembenemend.

Adrien Brody is natuurlijk de grote ster van dit verhaal. Hij weet uiterst goed te presteren in dit epische drama. Hij zet de vervolgingen van de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog midden in je woonkamer. Zijn overlevingsdrang weet hij het merendeel van de tijd goed op je over te brengen - op een enkel klein slippertje na dan, helaas. Verder blijft hij gemiddeld over de gehele linie super presteren.
Eigenlijk vervullen alle andere acteurs en actrices bijrollen. Ook zij doen het zeker niet slecht. Sommige zijn een toevoeging, andere niet. Fox was in mijn ogen behoorlijk overbodig, niet van toevoegende waarde voor de film.

Visueel is de film ook dik op orde. The Pianist laat duidelijk de destructie zien die de Tweede Wereldoorlog overal in Europa heeft achtergelaten. Wat eens een prachtige, bloeiende stad is wordt tot puin gereduceerd (denk aan de talloze voorbeelden: Rotterdam, Leningrad, Dresden etc...). Het getto aan het einde van de film wist zeker indruk te maken. Één oorlog, 6 jaren lang laat in een opslag de uitkomst zien. Een oorlog die geen winnaars kent, alleen verliezers.

The Pianist is een aangrijpende film met een goed tempo, dat 95% van de tijd op zijn plek is, maar soms net te traag aanvoelt. Fantastische prestatie van Brody.

4*

Pirates of the Caribbean: Salazar's Revenge

Ik denk niet dat ik het nog hoef te herhalen, maar de laatste delen van de reeks zijn niet meer zo goed als deel 1 tot en met 3. De sleur is er in gekomen, het is een herhaling van dezelfde zetten en talloze mythes worden bedacht, gemixt en heruitgevonden om een verhaal in elkaar te kunnen knallen. Zo ook Salazar's Revenge, dat weinig origineel is.

Het verhaal heeft heel weinig om het lijf. Waar het begin van de reeks excelleerde in een vernuftige mix van humor, actie en een redelijk simpel plot, wordt dat in dit vijfde deel tot het uiterste getrokken. De actie is doordrenkt met flauwe humor, de realiteitszin - die al vrij laag was - ligt nog lager, de plot is zeer karig en de personages zijn niet interessant. Salazar is een niet boeiende vijand. De inspiratie bij dit personage komt duidelijk van Barbossa, maar zijn verleden met Sparrow wordt bijzonder karig uitgewerkt. Ook de verhaallijn tussen Henry Turner en Carina is zwak. Johnny Depp is een karikatuur van zichzelf geworden en weet weinig invulling aan zijn karakter te geven. Het einde is zowel clichématig, overtrokken als oninteressant. De gehele film van Ronning en Sandberg kenmerkt zich uiteindelijk door het allemaal net niet goed te doen.

Zoals ik zei is Depp een karikatuur van zichzelf. Hij heeft zijn personage weten te reduceren tot een eeuwige dronkenlap waaruit al het vernuft verdwenen is. Zijn gewiekste personage is niet meer. Sparrow overleeft door flauw geluk. Depps personage kende intelligentie en was een vaardig zwaardvechter, maar dat is er geheel uitgefilterd.

Geoffrey Rushs personage is helaas eenzelfde lot beschoren als dat van Depp. Ook zijn karakter is een karikatuur van de invulling die het had. Rush probeert er het beste van te maken, maar ook in zijn geval is er van de gewiekste piraat weinig over.

Javier Bardem en Kaya Scodelario speelden het beste, vooral die eerste. Helaas hebben ook zij oninteressante personages meegekregen, die vooral met een hoop onzinteksten te koop moeten lopen.

Echt slecht was Brenton Thwaites. De naïeve invulling van zijn karakter was bijzonder matig uitgewerkt. Geen enkel moment wist hij te overtuigen. Hij kan beter stoppen met acteren.

Visueel heeft Disney natuurlijk zijn zaken op orde, zoals uit meerdere films blijkt. Toch zijn ook hier een paar kleine puntjes aan te merken. Het schip is Salazar was duidelijk niet het esthetische hoogtepunt van de reeks. Ook de sfeer ontbrak grote delen van de film en zelfs de legendarische filmmuzie is door Geoff Zanelli zeer matig uitgewerkt. Gelukkig duurde de film niet zo lang.

Pirates of the Caribbean: Salazar's Revenge schiet eigenlijk op alle vlakken tekort en kan daarom geen voldoende krijgen. In eventuele vervolgdelen zal een stap terug gedaan moeten worden, naar de basis van de reeks en alle kul die hier voorbij kwam zal achterwege moeten worden gelaten.

2.5*

Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides

Alweer deel 4 van de serie. Het was van vooraf aan al bekent dat Keira Knightley en Orlando Bloom niet mee zouden doen. Toch twee personages in het verhaal die het verhaal een meerwaarde geven. Helaas ging ik dus al met wat omlaag gebrachte verwachtingen de film in. Gelukkig waren Hector Barbossa en Jack Sparrow weer wel van de partij. Op naar 2 uur vermaak met dit 4e deel, toch?

Het is heel duidelijk te zien dat ze met deze film de serie weer even wilde opschonen. Nieuw verhaal (uiteraard), nieuw doel, nieuwe vijand. Waar in deel 1 t/m 3 de Britten een continue tegenstand waren, zijn ze hier bijna in hun geheel uit het verhaal geschrapt, wat lekker verfrissend is.

Verder lijkt het verhaal heel veel op deel twee. Er is een bovennatuurlijke vijand (in bijna elk deel wel, daar niet van) en Jack Sparrow probeert het eeuwige leven te vinden, zoals we ook al vaker hebben gezien. Over het verhaal kan ik dus niet echt morren. Gewoon de grote bezem erdoor gehaald, nieuwe acteurs voor oude en opnieuw beginnen, dat idee had ik bij dit verhaal.

Het begin was voor mij heel even wennen. Een prachtige openingsscène die gelijkt de toon zet, wordt direct onderuitgehaald met het binnenkomen van Johnny Depp. Het was echt heel matig. Echter niet getreurd: naarmate de film vordert merk je dat alle acteurs beter gaan presteren en het totaalplaatje beter in elkaar past.

Jonhnny Depp heeft met Sparrow echt een typetje neergezet. Waar hij in deel 1 t/m 3 zich weet te onderscheiden van de rest gaat hij hier vrolijk verder. Hilarische dialogen met Mr. Gibbs en hij weet echt een punt te maken in de film.

Geoffrey Rush daarentegen speelde ver onder zijn maat. Waar hij in deel 1 en 3 ook echt uitblonk door af te wijken van de rest heb je het hier wel gezien. Zijn grappen en spel weten niet te boeien. Af en toe vond ik hem zelfs een stoorzender in het geheel. De rol die hij bekleed past totaal niet in het geheel, wat ik erg jammer vind.

Penélope Cruz maakt een zeer mooi debuut in de Pirates-reeks. Ze speelt haar rol met verve en haar accent past er prachtig in. Geen kwaad woord over te zeggen.

Tot slot is Ian McShane als bad-guy ook een beetje teleurstellend. Waarin Barbossa en Davey Jones in deel 1 t/m 3 echt een geweldige tegenstander neerzetten is Ian een beetje mager. Misschien ligt de lat te hoog? Ik vond hem in ieder geval tegenvallen.

Al met al is het visueel ook weer schitterend gemaakt. Prachtige shot met schepen op zee, de jungle maar ook het water bij de zeemeerminnen zijn schitterend genomen. Alles is echt een meerwaarde in de film. Het is grotendeels met de computer gemaakt, maar het komt niet zo over. In dit aspect blonken alle vier de delen tot nu toe uit. Dit komt ook deels doordat de verhalen daar veel ruimte voor geven, maar ook doordat die ruimte excellent benut wordt.

Deze film past gewoon goed in het rijtje van zijn voorgangers. Alle goede en slechte punten bij elkaar genomen, en het vermakelijke van de film leiden tot het feit dat ik in mijn beoordeling iets hoger uitkom dan het gemiddelde.

3.5*

The Pleasure Garden

Het officiele debuut van Alfred Hitchcock. Naast de beste film van 2013 heb ik mij ook voorgenomen om de hele filmografie van Hitch' te gaan bekijken. Het zijn maar 55 films... Natuurlijk moest ik met zijn The Pleasure Garden beginnen. Ik had er heel veel zin in en hoge verwachtingen. Het debuut van de meester zelf. Misschien had ik er wel te hoge verwachtingen van...

Een zeer simpel concept is het eigenlijk. Als we echter naar de tijd waarin hij gemaakt is kijken is het beter te begrijpen. De producenten die moesten voldoen aan de eisen van de bioscopen in plaats van andersom, zoals het tegenwoordig is. Lekker oudbollig is hij zeker. Het feit dat het een origineel is geeft direct al sfeer. Toch is het even wennen. Wie Jill was en wie Patsy was mij de eerste 20 minuten geheel onduidelijk. Als hun wegen dan schijden wordt het een stuk duidelijker en kom je lekkerder in de film.
De film kachelt lekker voort en is zeker vermakelijk. De setting verplaatst zich uiteindelijk leuk naar de tropen. Overspel en moord geven een leuk controversieel tintje aan. Het einde is zeer voorspelbaar, maar voldeed aan de eisen van mijzelf als jaren 20' bioscoop.

De acteerprestaties laten zeker te wensen over. Er zijn films waarin ik meer passie en overtuiging in het spel heb gezien. Overacting is in de stomme film een belangrijk gegeven en ik moet zeggen dat ik dat hier een beetje mager vond.
Virginia Valli had het beter kunnen doen. Aangezien ik het niet meer tegen haar kan zeggen zal ik er ook kort over blijven. Overtuiging ontbrak een beetje bij haar. Op momenten speelt ze goed, maar de algemene lijn viel tegen.
Carmelita Geraghty weet daarentegen wel positief te verrassen. In het begin komt ze terecht klunsig over en weet zich goed te ontpoppen tot een arrogante mokkel. Haar prestatie is duidelijk beter dan haar look-a-like.
Miles Mander weet dan ook een goede prestatie neer te zetten. In het begin vond ik hem mager maar hij weet fantastisch door te draaien. Goed geacteerd!

De kwaliteit van de film is van een laag niveau. Overbelichting, of juist te donker, maar ook vage scènes met onduidelijke contouren. Het laat echt te wensen over. Toch moet ik mij ook hier weer in de tijd plaatsen, als is het af en toe moeilijk. De onderliggende muziek is ook niet heel uitgebreid. Het had beter gekunt.

Al met al is dit een aardig debuut van misschien wel de beste regisseur aller tijden. Toch heeft hij nog een hele weg te gaan, dat zie je duidelijk. Op naar de volgende film!

2.5*

Predator

Get to the Choppa!!!. Ik heb dan eindelijk de film gezien waar de fameuze uitspraak van Schwarzenegger in voor komt. Ik weet niet wat bekender werd: de uitspraak of het buitenaardse wezen dat hier in de film geïntroduceerd wordt. Een ding is wel zeker: beide vloeien samen in een behoorlijk goede actiefilm.

Qua opzet is het verhaal natuurlijk te vergelijken met vele andere film, zoals Alien en The Thing (om maar wat bekende te noemen). Waar die zich vooral op het enge facet focussen gaat Predator geheel in op spanning en actie. Schwarzenegger is dan ook een uitstekende cast hiervoor. Met zijn compagnons weet hij het verhaal een lekkere fibe te geven. Als dan ook nog eens het wezen niet teleur stelt, heb je een best wel goed verhaal in elkaar zitten. Dat is precies wat er hier gebeurt. De spanning is continu aanwezig en wordt goed opgebouwd. Het uiteindelijke stelt dan ook zeker niet teleur, al is het ietwat voorspelbaar.

Hoofd op nul en gaan met de banaan. Dat moet een beetje het devies aan de crew geweest zijn. Alle acteurs spelen op vol vermogen om je 107 minuten vertier te bezorgen. Schwarzenegger is helemaal in zijn element hier. Net als in Terminator en Commando weet hij zijn status als actieheld wat op te voeren. Het acteerwerk is zeker niet hoogstaand, maar zoals ik al zei louter voor vertier.

Acteurs die Schwartzenegger weten te evenaren zijn toch wel Bill Duke en Jesse Ventura. Zijn hebben dezelfde vermakende persoonlijkheid als de ster in dit verhaal. Heerlijk gedaan.

Tevens ziet de film er zeer goed uit. Het regenwoud is natuurlijk een makkelijke setting om een jager van alle kanten aan te laten komen. Dit wordt dan ook volop benut. De extra scorepunten krijgt de film dan ook door het verhaal af en toe te vertellen door de ogen van de predator. Zo krijg je een idee wat die door maakt. Ook zit het wezen er gewoon zeer goed uit. Hij ziet er, voor zover het reëel is, echt uit. De actie is daarbij ook zeker niet gedateerd, en voldoet aan al je eisen als kijken.

Predator is een lekkere actiefilm, die door kleine puntjes iets boven een gemiddeld niveau weet uit te steken. Hij scoort dan ook wat hoger dan een normale voldoende.

3.5*

Predator 2

Het vervolg op het succesverhaal van deel 1. Dat deel wist zich van andere actiefilms te onderscheiden door middel van een paar kleine puntjes - nu zijn de meeste actiefilms gemiddeld, en steken er slechts een paar naar boven of naar beneden uit - van de rest te onderscheiden. Het vervolg ontpopt zich als een actiefilm die zich in die grote marge van gemiddeld bevindt.

Het verhaal is hetzelfde, de setting en de acteurs heel anders. Het is jammer dat de machomannen overboord zijn gegooid, en daar wat scharminkels voor in de plaats zijn gezet. Het verhaal speelt zich ook niet meer in de jungle af, maar in de urbane samenleving. Die switch is wel even wennen. Vooral in het begin heb je het idee dat er maar wat gebeurtenissen bij elkaar geraapt worden om een geheel te creëren. Als de drugoorlog echter overboord gaat, en slechts de predator nog centraal staat, komt de film op degelijk niveau. Het duurt dan echter al te lang. Tegen het einde aan kak je in en heb je het wel bekeken. Het tempo ligt met name in het begin te laag, en dat is funest voor het einde. Zonde, want het einde is zeker vermakelijk.

Het acterend vermogen ligt bijzonder laag in deze film Oke, Danny Glover speelt zeker vermakelijk, maar de rest neemt zijn rol net te serieus. Goed acteren is geen pre in een actiefilm, maar ik had het idee dat sommige goed wilden acteren. En ja: dan gaat het mis.
Zo zijn Maria Conchita Alonso en Bill Paxton een beetje van het padje af. Die twee weten niet hun draai te vinden en zijn dan ook verschrikkelijk om aan te zien. Zij hadden eerder uit het verhaal mogen verdwijnen dan Rubén Blades, want die speelt meer op Glovers niveau. Dit had beter omgedraaid mogen worden.

Visueel is het verhaal aardig in orde. In het begin heb je het idee dat de beelden door de ogen van de predator je opgedrongen worden. Je ziet ze zo vaak dan je bijna zelf in infra-rood gaat kijken. Toch herstelt ook dit zich naarmate de film vordert.
De actie zit gewoon snor, en valt niet veel op aan te merken.Tegen het einde worden we ook hier nog op een mooi toetje getrakteerd, want het vliegtuig van de predators ziet er gewoon mooi uit.

Ik twijfel, tussen een krappe onvoldoende of een krappe voldoende. Het begin vond ik echt matig. Aanvankelijk vulde ik 3* in, maar bij nader inzien zijn er toch te veel minpuntjes. Predator 2 moet zich dus iets minder dan een gemiddelde actiefilm noemen.

2.5*

Predators

Het tot dusver laatste deel van de serie. Waar de serie hoogte- en dieptepunten kent had ik gehoopt om af te sluiten met een knaller. Het plot belooft al veel goeds. Eens iets anders dan we tot dusver gezien hebben. Wie weet weet Predators wel wat origineels te bieden.

Om even positief te beginnen: de vaart zit er goed in aan het begin van de film. De uitverkorenen hoeven niet een uur op onderzoek uit te gaan voor ze weten wat ze opjaagt. Ze hebben het vrij snel door dus kan de actie snel beginnen. Toch laat die actie lang op zich wachten, is in zeer marginale hoeveelheden aanwezig, en ziet er belabberd uit. De schandalige poging om de personages diepgang te geven had verwijderd mogen worden. Dit had nooit toegevoegd mogen worden. Het einde is open, dus we hebben nog best kans dat er een vervolg ontstaat...

Over het acteerwerk ben ik de gehele serie - op deel 1 na - eigenlijk al niet zo erg te spreken. Helaas hier ook niet. Topher Grace spant de kroon. Zijn volta aan het einde van de film is misschien wel de meest traantrekkende scène uit de hele reeks. Daarnaast spelen ook Adrien Brody en Alice Braga onder maat.
Danny Trejo weet nog wel vermakelijk te zijn. Jammer dat hij zo snel dood gaat.

Voor een film uit 2010 is de film cinematografisch ook een schande. De predators hebben er de gehele reeks nog nooit zo slecht uitgezien. Iets te goedkope CGI gebruikt ben ik bang. Tevens is de sfeer in de film niet aanwezig. Angst of spanning ontbreekt geheel, wat de film vaak saai doet aanvoelen; sterker nog: soms zelfs saai is.

Predators had een leuk nieuw concept, en is zeer mager uitgewerkt. Jammer.

2*

The Prestige

Mijn volgende Nolan film. Waar de plotontwikkelingen in zijn werken van de laatste jaren nodeloos ingewikkeld waren hoopte ik dat deze prent van (bijna) tien jaar oud iets simpeler zou zijn. Helaas blijkt niets minder waar, want Nolan is en blijft immers de koning van de vage films. Deze keer werkt het alleen niet helemaal en begaat hij een behoorlijke slipper.

Nolan maakt het namelijk onnodig moeilijk in The Prestige. Hij knoeit bijzonder veel met tijd en chronologie van scènes waardoor je het eerste half uur geen idee hebt waar je naar zit te kijken. Waar Inception en Interstellar door de complexiteit van het plot imponeren heeft Nolan in The Prestige gewoon besloten een duidelijk chronologisch verhaal op de schop te gooien en toekomst eerder af te spelen dan het verleden. Dit geeft een idiote verhaalstructuur. Totaal onnodig. Helemaal als je nagaat dat het verhaal zo slecht nog niet is. Er zitten meerdere kleine en grote twists in die je aandacht echt wel vast houden. Helaas is het bij Nolan ook altijd zo dat je weet dat je op het einde niet weet wat er komen gaat. Zijn eigen wijd openstaande deur trap hij ook hier weer in.

Hugh Jackman speelt helemaal niet slecht. Vooral samen met Christian Bale wordt er een leuk duo neergezet. De twee exacte tegenpolen vullen elkaar goed aan. Toch ligt de focus duidelijk op de rol van Jackman. Hij krijgt meer de ruimte zich te ontwikkelen en goed te manifesteren.
Scarlett Johansson weet samen met de twee heren een aardige driehoeksverhouding neer te zetten. Het jammere is dat haar overlopen totaal ongeloofwaardig en zwakzinnig is. Als dit op een betere manier uitgewerkt was had dat Johansson alleen maar ten goede gekomen.

De sfeer zit lekker in de film. Naast het feit dat de film gewoon goed authentiek aanvoelt zijn alle extra toegevoegde snufjes een genot voor het oog. Alle goocheltrucs zien er gelikt en gesmeerd uit. Daarnaast zijn de aparte machines van Tesla en de special effects met de bol een leuke fictieve toevoeging. Toch wordt in mijn ogen de goede sfeer teniet gedaan door de aparte vertelstructuur. Ik blijf het een groot mankement vinden.

The Prestige is een goede film zoals we die van Nolan gewend zijn, al begaat hij hier dus een behoorlijke slipper. Jammer, want het wordt voor iedereen onnodig moeilijk gemaakt.

3.5*

Primal Fear

Opnieuw een rechtbankdrama. Ditmaal gaan Gere en Norton de strijd aan. Er zijn inmiddels zoveel acteurs die er wel één gespeeld hebben. Is het iets wat je gedaan moet hebben in Hollywood? Het concept is weer hetzelfde als al die andere films. En toch is het vermakelijk... Het gelijknamige boek van William Diehls lijkt wat dat betreft heel veel op een John Grisham. Ook de sfeer in deze film deed denken aan verfilmingen van Grisham (The Pelican Brief, A Time To Kill).

Het verhaal is geen enkel moment opzienbarend. Door de vele films is mijn standaard in de loop der tijd een stuk omhoog gegaan. Ik kan er dus ook niet meer dan een voldoende voor geven. Het plot heeft niet eens een beschrijving nodig. Moord, verdachte, verdediging en dan maar hopen op de vrijspraak. Hetzelfde liedje. Alleen het einde bied enige originaliteit, zoals vaak in de films zo is. Niets aan te veranderen.

Gere speelt nogal oppervlakkig. Ik vond hem geen enkel moment echt diepgaand en zijn arrogantie was meer een stoorzender dan een aanwinst. Waar ik normaal wel gecharmeerd ben van de man staat hij weer hetzelfde te spelen. Het personage van hem omvangt geen enkele mystiek ondanks dat het het hoofdpersonage is.

Norton speelt daarentegen verrassend goed. Hij weet zowel als stotteraar als bruut een goede rol neer te zetten. Eigenlijk geeft hij je een kijkje in wat acteren nou precies inhoud. Hij acteert de hele film (nogal logisch, maar de kijker weet hoe het precies zit...). Goed gedaan.

Linney speelt gewoon een op en neer huppelend vrouwtje wat niet weet wat ze wil. Je voelt een zekere chemie tussen haar en Gere maar die wordt maar magertjes uitgewerkt. Ze weet alleen op het einde een beetje acteerwerk neer te zetten maar voor de rest niet. Jammer.

De film blinkt eigenlijk nergens in uit. Zo ook niet in het visuele aspect of de muziek die een film zou moeten ondersteunen. Het is een gewone rechtbankthriller.

Zoals ik al zei is mijn standaard voor rechtbankfilms omhoog gegaan. Daar wordt Primal Fear als eerste de dupe van. Je kan ze niet allemaal hoog beoordelen, dan zou de standaard te hoog worden.

2.5*

Prometheus

Het zal wel aan mij liggen, maar ik was volledig in de veronderstelling dat dit deel 5 van de Alien-reeks was. Ik was dus ook even verward toen er heel wat anders op de proppen kwam. Nadat ik op slag van kakken mijn a propos weer bij elkaar gescharreld had kon ik dan eindelijk aan de film beginnen! Op naar Prometheus!

Dat je niet naar een vervolg van Alien zit te kijken is nog lastig te herkennen. Scott valt met deze film in tal van herhalingen die in de reeks de revue al gepasseerd zijn. Zonde, er blijft zoveel inhoud in dit concept zitten. Toch weet Scott hier nauwelijks was uit het vaatje te halen. Op sommige momenten is het verhaal zelfs saai. Een continu gebrek aan spanning breekt je uiteindelijk op. Als tegen het einde van de film dan eindelijk wat vaart in het geheel komt lijkt het al te laat. Maar warempel! Het blijkt dat de Alien er toch nog even in voor komt!! Zat ik nu een pre- of een sequel te kijken!? Ik ben de draad helemaal kwijt joh

Noomi Rapace, Michael Fassbender, Charlize Theron en Idris Elba zijn toch wel degene waar het acterend gezien om draait in de film. De rest is niet eens het noemen waard. Het mooiste is nog dat sommige acteurs amper wat met elkaar te maken hebben in de film. Rapace en Theron spelen op de automatische piloot, en zijn dus wel te pruimen. Theron is met vlagen zelf goed. Elba heeft als held zijn charisma aan zijn kant staan. Hij geeft je dat feel-good gevoel wat je af en toe nodig hebt.
Fassbender is wat mij betreft de beste. Hij heeft dan ook de lastige rol val allen. Zijn gehele overkomen is onnatuurlijk, wat natuurlijk exact de bedoeling is. Goed.

Bij een film uit 2012 mag je verwachten dat het er goed uit ziet. Scott weet dan ook met de nodige CGI een goed beeld in elkaar te zetten. Sfeer ontbreekt echter. De nijpende angst voor het buitenaardse wezen ontbreekt totaal. Iets wat toch wel moet. Nu kijk je naar een saaie docu-achtige film waarin eigenlijk niets gebeurt. Jammer.

Om nog een paar pluspuntjes te noemen: de film kijkt degelijk weg en is te slikken. Hiermee weet het nog net naar een krap voldoendetje te klimmer. Het is dan ook wel heel krap. Verder is het een inspiratieloze productie van Scott.

2.5*

Public Enemies

Mijn vijfde Mann inmiddels. Tot nu toe blijk ik uitermate gecharmeerd te zijn van de beste man, want de films die ik gezien heb waren stuk voor stuk zeer kostelijk. Mann lijkt zich gespecialiseerd te hebben in het boeiende spel tussen criminelen en rechtshandhavers. Hopende dat Public Enemies een net zo'n vermakelijk schouwspel zou opleveren ging ik de film in...

Mann volgt een redelijk klassieke verhaallijn. Een typisch rise and fall principe waarin de grote criminelen van de drooglegging centraal staan. Gouden tijden waren het en een grote inspiratiebron voor de filmindustrie. Helaas ontpopt zich er hier geen adembenemend kat-en-muisspel tussen Dillinger en Purvis en blijft de film relatief timide, ondanks de uitgebreide vuurgevechten die plaatsvinden. De gehele opbouw in de film is vrij gewoontjes. Hierdoor ontbreekt de spanning grotendeels. Ook vond ik dat Mann niet zijn typische draai aan de film kon geven die hij in andere films wel gaf, op de eindscène na; die is lekker en goed in beeld gebracht, gedetailleerd en confronterend.

Johnney Depp speelt hier een van zijn betere rollen. Zijn serieuzere repertoire weet meer te boeien dan de typetjes van de laatste jaren, die het meer van humor moeten hebben. Toch is hij niet memorabel. Vooral in combinatie met Bale.

Chemie ontbreekt volledig tussen beiden. Christian Bale speelt afzonderlijk ook helemaal niet slecht. Hij geeft zijn karakter een goede inhoud. Toch glijden zowel Bale als Depp uit in de confrontatie met elkaar. Daar ontstaat geen connectie tussen beiden en tot het einde van de film voel je dan. Zonde.

De sfeer in Public Enemies is anders dan die zou moeten zijn. Het voelt allemaal behoorlijk retro en haast nostalgisch aan, terwijl ik een gezonde spanning en zenuwen in de onderbuik beter had gevonden. Ik moet de film dan wel meegeven dat die heel goed aangekleed is. Er ontstaat een authentieke sfeer die de jaren '30 aardig weerspiegelen. Een goede sfeer dus, maar anders dan ik gehoopt had.

Public Enemies is een aardige, geinige film geworden die nergens uitblinkt. Vermakelijk, maar niet memorabel.

3*

Pumpkinhead

Aan het plot te lezen deed de film me een beetje aan Candyman denken. Gezien ik die niet bijsterend goed vond had ik hier op een knaller gehoopt. Een horrorklassieker is het echter allerminst.

Het verhaal mist gewoon het een en ander. Het begin is behoorlijk lang uitgerekt, de spanningsopbouw daarna is zeer kort en de tijd dat de volta daarop volgt is nog korter. Tevens rammelen er behoorlijk wat motieven in het verhaal. Het is allemaal wat overtrokken en bekrompen. Na de volta groeit de film echter wel, ook al lijkt het dan te laat. Pumpkinhead houdt helaas te lang een te laag niveau aan.

Het acteren zwabbert ook behoorlijk tussen overacting en redelijk op niveau. Het begin is zeker niet slecht. Lance Henriksen en de tieners zijn lekker op dreef. Toch als het er eenmaal op aankomt laten ze het afweten. Allen kelderen een afgrond van wanprestatie in. Het feit dat de tieners op IMDb al geen foto'tje hebben zegt misschien wat over het vervolg van hun carrière. Hun prestatie hier sluit dat aardig bij aan.

Visueel gezien scoort Pumpkinhead echter punten. Er wordt een raar soort sfeer gecreëerd met aardige beelden. Vooral de hut van de heks en tijdens de achtervolgingen van het monster is er erg goed gebruik gemaakt van licht en locatie. Toch weet dit het geheel niet te redden van een jammerlijke onvoldoende.

Pumpkinhead kon heel wat beter. Zonde want op zich heeft het concept, zeker commercieel gezien, wel potentie.

2*

The Purge

De boven gevoerde discussie of je een concept van een film serieus te nemen is natuurlijk ridicule. Films zijn nep, zelfs als ze op feiten gebaseerd zijn. Wisten jullie dat? Los daarvan is het echt een goed concept, wat leuk bedacht is. Desondanks valt ze uitwerking zwaar tegen, en gaat The Purge mee in eindeloze stroom van potentiële actiefilmpjes die niet heel veel voor stellen...

Allereerst begint de film vrij lekker. Rustig zonnetje, laat voorbereidingen voor een massaslachting: het kan allemaal veel erger. De algemeen geaccepteerde Purge, die zelfs wetenschappelijk is onderbouwd is best geinig. Daarna volgt de film de draad die andere films ook volgen. Een gewone huis-aan-huis thriller die zich alleen maar beperkt tot de actie in het huis. Het maakt dus geen drol uit wat het concept er achter is. Zombies als in [REC], of in dit geval gewoon mensen. Zelfs in de actie en spanning is The Purge bijzonder zwak. Het einde is meer dan voor de hand liggend en zelfs saai. Uiteindelijk gaat iedereen doodleuk verder met de orde van de dag. Iets te algemeen geaccepteerd dus...

De acteerprestaties waren walgend in deze film. Het was echt heel slecht eigenlijk. Ik begin maar met het meest irritante personage zodat de furie er een beetje uit kan. Zoals andere al zeiden was Max Burkholder met zijn rol van Charlie echt verschrikkelijk. Het kind is een buitenbeentje en dat ergert alleen maar. Totaal geen overtuiging of het minste spoor van ook maar enig acteertalent. Hij had echt dood gemogen in de film. Sorry dat ik het zo bot zeg...
Lena Headey weet tussen de opnames van Game of Thrones nog een paar kleinere rolletjes mee te pakken. Haar laatste film, The Mortal Instruments, die ik van haar zag was ze helemaal niet zo slecht. Hier gaat ze echter mee in de neerwaartse spiraal van haar collega's en kon ze er niet heel veel goeds vanaf brengen. Samen met haar man Ethan Hawke ging het gewoon slecht. De laatste heeft alleen als pluspunt dat hij wel dood gaat.
Adelaide Kane was ook niet heel goed. Die kwam ook het minst van de vier familieleden in beeld. Toch ontbrak ook bij haar de echte overtuiging, en ging het haar wel erg gemakkelijk af...

The Purge beperkt zich helaas tot de enkele kamers die het huis te bieden heeft. Volgens mij moest er bezuinigd worden, want van het grote huis was niet veel te zien. Op de enkele shots in de zon na was er dan ook niet heel veel moois te zien. Gewoon een ondermaats filmpje. Opbouwende muziek ontbreekt geheel, wat ook een gemis in de film is. Sfeer wordt er nauwelijks gecreëerd. Helaas helaas...

Zonde gewoon. Een mooi concept met een belabberde uitwerking. Daar kan de film dan ook nog wat punten op scoren maar voor de rest was het niet heel veel goeds ben ik bang...

2*