Meningen

Mad Max: Fury Road

Ik moet bekennen dat dit mijn eerste Mad Max-film is en ik dus behoorlijk onbekend ben met het concept. Uiteraard heb ik mij even ingelezen voordat ik naar de bioscoop ging. De trailer vond ik eigenlijk vrij bedenkelijk. Het gaf mij het beeld van een totaal inhoudsloze film, niet positief dus. Ironisch bleek na afloop, want de film weet volledig inhoudsloos te zijn, maar is toch vrij goed.

De meest sterke kant van de film is dat het ongelooflijk goed vermaakt. Het tempo blijft de gehele film moordend hoog zitten en je rolt van de ene actiescène in de andere. De film spitst zich volledig op één enkele achtervolging die de gehele tijd aanhoudt. Hiermee cijfert George Miller inhoud, personages en verhaal volledig weg. Aan de ene kant geeft dit veel vermaak, maar aan de andere kant is de oppervlakkigheid - helemaal voor een beginnende kijker als ik - een beetje jammer. Nu had niet heel Max' geschiedenis bloot hoeven liggen, maar we zijn een generatie kijkers verder en dus was een contourschets welkom geweest. Verder houdt de film de nodige clichématigheden aan omtrent heroïek en plotontwikkeling.

Dat de focus niet op diepgaande acteerprestaties ligt moge duidelijk zijn. Toch wil ik ze wel even benomen, omdat een film toch staat of valt met de juiste groep aan vertolkers.

Tom Hardy kan het er makkelijk vanaf brengen. Gezien het feit dat hij zowel emotioneel als qua spraak weinig hoeft toe te voegen aan zijn karakter is dit een peulenschil. De vergelijking met Gibson kan ik helaas niet trekken, dat had ik graag gedaan.

Charlize Theron weet haar personage beter in te vullen. Ze heeft dan ook meer mogelijkheden dan Hardy, want ondanks dat de film Mad Max heet speelt zij op de voorgrond. Aardig gedaan.

De bekoorlijke dames zijn duidelijk alleen gecast vanwege hun uiterlijk. Voor de rest konden ze totaal niets toevoegen aan het geheel. Geveinsde heroïek gaat gepaard met belabberde dramatiek en geeft een pover geheel.

Visueel is de film dik op orde. Toch had Miller wat meer de eigen tijdsgeest bij het geheel mogen betrekken. De retro karretjes en vrachtwagen zijn ietwat uit de tijd. Toch weet Miller met een juiste combinatie van daadwerkelijk beeld en CGI een goede snaar aan te slaan. Ergens ver terug las ik dat Mad Max te overvloedig de dood van mensen zou impliceren dan die daadwerkelijk weer te geven. Miller heeft echter hier ook een goede balans in gevonden. De balans tussen zien wat er gebeurt en weten wat er gebeurt is zeer goed. Ook grote complimenten aan ons eigen Tom Holkenborg, die fenomenale en verbluffende muziek gecomponeerd heeft voor deze film.

Mad Max: Fury Road is een uiterst vermakelijke snelle actiefilm geworden, die helaas een degelijke verhaallijn of plot mist. Alles draait om actie, maar voor de verandering is dat ook niet zo erg.

3.5*

The Magnificent Seven

Antoine Fuqua lijkt leentjebuur gespeeld te hebben. Nou lijkt dit nogal duidelijk als je een remake maakt, maar ook in subtielere opzichten is te zien dat Fuqua de kunst van het filmen bij anderen heeft afgekeken. Het resultaat? Hersenloos vermaak.

Meer is deze remake niet geworden (ik ben overigens niet bekend met het bronmateriaal). Daar waar het begin nog hoopgevend is op een serieuze aangelegenheid, heeft het einde niets meer te bieden dan een aaneenschakeling van onoverzichtelijke vechtscènes. Het bombastische spektakel beslaat gevoelsmatig de helft van de film (het echte aantal minuten heb ik het niet gemeten). Jammer, want de uitdieping van personages gaat nu ten koste aan hersenloos geweld. Sowieso slaagt Fuqua er niet goed in zijn personages goed neer te zetten. De gemiddelde aardappel is interessanter en heeft meer diepgang. Daarmee verliest de film niet alleen interesse, maar wordt hij ook zeer voorspelbaar. Daarnaast heeft Fuqua wat inspiratie opgedaan bij andere klassiekers dat zijn directe bronmateriaal. Zo komt de minigun bij mijn weten uit Django en zoals Duke Nukem zei zijn er ook parallellen met Django Unchained te trekken. Duidt dit op een gebrek aan originaliteit (of kan dat niet bij een remake...)?

De hele riedel aan acteurs - Denzel Washington, Chris Pratt, Ethan Hawke, Vincent D'Onofrio, Byung-hun Lee, Manuel Garcia-Rulfo en Martin Sensmeier - weten de film redelijk staande te houden. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en hebben een aardige chemie. Dat doet echter niets af aan het feit dat op Washingtons karakter (en misschien die van Hawke en Pratt) na de rest totaal overbodig is. Een figurant krijgt dezelfde mogelijkheid tot karakterontwikkeling als de andere. Ontzettend veel acteertalent van D'Onofrio, Lee, Rulfo en met name Sensmeier blijft hierdoor onbenut.

Visueel was het haast een feest der herkenning. In dat opzicht heeft Fuqua veel bij Sergio Leone geleend. Niet alleen het dorp deed daar aan denken (die hebben er immers gewoon zo uitgezien), maar ook de close-ups van gezichten en wapenriemen vóór de daadwerkelijke aanvang van duels - met begeleidende muziek uiteraard - deden hier behoorlijk aan denken. Hierdoor voelt The Magnificent Seven haast spaghetti aan.

Deze hybrideproductie, waarbij verhaaltechnisch geleend is uit (minstens) 3 verhalen en visueel behoorlijk wat is afgekeken van Leone, doet mij afvragen waar nu de hand van Fuqua in te zien is. Als dat het geestesdood maken van karakters is kan hij stoppen met filmen.

2.5*

Mama

Een film waar ik lang naar had uitgekeken als sinds het begin van 2013. Het kwam er echter maar niet van om naar de bios te gaan. Nu eindelijk een exemplaar weten te bemachtigen en hem ook maar gelijk gekeken. Het beloofde een enge horrorfilm te worden. Er is toch niets enger dan je eigen moeder?

De uitwerking is wel origineel, maar de kern van de film niet. Want waar draait het nu allemaal om? Het gaat uiteindelijk allemaal om een geest die haar kind terug wil. Afgezaagd is het zeker. Erg afgezaagd al zeg ik het zelf. Er moet een keer iemand komen die met een originele, tegenstrijdige reden komt waarom iemand of iets geterroriseerd wordt, maar dat terzijde.
Zoals in al dit soort horrorfilms (denk ook aan The Woman in Black) is het begin vooral bedoeld om spanning te creëren. Dat lukt hier aardig en er zitten spannende momenten in. Het monster in de klerenkast en onder het bed komen er leuk in terug. Het uiteindelijke einde wordt helaas saai en cliché. Helaas zag ik het al van ver aankomen. Een anticlimax zoals we die ook kennen in The Woman in Black, maar bijvoorbeeld ook The Ring. '

Het draait allemaal om 4 personen in dit verhaal. Isabelle Nélisse, Megan Charpentier, Jessica Chastain en Nikolaj Coster-Waldau.
Isabelle Nélisse vond ik verschrikkelijk. Echt verschrikkelijk. Wat een ongelofelijk irritant rot personage vertolk zij. Daarbij komt dat haar gehele overkomen in de film niet meer dan ergerlijk is. Haar verhouding met "Mama" is ergerlijk en irritant om te zien.
Megan Charpentier is daarentegen wat minder erg. Ook niet je van het, maar het gaat. Iets verstandiger en minder ergerlijk. Zij weet nog geloofwaardig over te komen en een degelijk personage neer te zetten.
Jessica Chastain was een twijfelgeval. In het begin vond ik haar sterk. Een complete tegenpool van haar vriend Nikolaj en afstandelijk richting de kinderen. Naarmate de band hechter werd en sentimenteler ging ze wat achteruit, maar het valt mee.
Van Nikolaj Coster-Waldau kan ik alleen zeggen dat ik het jammer vond dat hij zo'n magere rol had. Hij was plezant om naar te kijken en de enige die ik echt goed vond in de film. Jammer van zijn kleine rolletje.

De sfeer zit er goed in bij Mama. Het verhaal speelt zich grotendeels in donkere situaties af. Iets wat altijd wat meer spanning schept. Daarom krijgt de film daar ook geen credits op. Het grotere huis bied natuurlijk ook meer sfeer. Ook ietwat cliché.
Hoe de Mama er uit ziet was ik minder over te spreken. Ik vond haar nogal goedkoop ogen. De meest rare bewegingen maakt ze als geest, dat kan, maar hoe vond ik veel te geanimeerd overkomen. Ik had een beetje het gevoel van King Kong (1931). Elke beweging is met één foto genomen en dan achter elkaar afgespeeld; zo kwam het op mij over.

Al met al is Mama een vermakelijk horrorfilmpje. Niet een die veel nieuws bied, maar hij weet genoeg vertier te brengen om 's nachts even te griezelen.

3*

The Man from U.N.C.L.E.

Rusland ontmoet de Verenigde Staten. Kan niet actueler lijkt me, gezien de huidige situatie in het Midden-Oosten, waar Vietnam-achtige taferelen zich in Syrië lijken te herhalen. The Man from U.N.C.L.E. laat duidelijk zien dat de Koude Oorlog eigenlijk nog niet voorbij is. Oost tegen West is nog aan de orde van de dag. Guy Richtie brengt dit op een humoristische manier, maar slaat ook wel degelijk een serieuze toon aan.

Het plot heeft veel weg van producties die we de afgelopen maanden ook hebben gezien. James Bond, Spy en Kingsman zijn verweven in het oude jasje van de jaren '60. Solo en Kuryakin zijn twee trotse, nationalistische spionnen die door middel van misplaatste arrogantie de ander telkens op zijn plek willen zetten. Dit resulteert in soms grappige momenten, maar net zo vaak mislukt dat. Denk aan de afluisterzendertjes. Onderwijl vordert het plot met gestage snelheid en neemt de complexiteit wat toe. Vermakelijk, maar niet bijzonder. De climax is uiteindelijk een wending die je misschien niet aan ziet komen, maar ook niet een die je de zaal uit blaast.

Henry Cavill, Armie Hammer en Alicia Vikander zijn gedrieën een leuk trio. Ze spelen ongeveer op hetzelfde niveau, en ieder op zijn eigen manier. Cavill als gentleman, Hammer als lompe Rus en Vikander als galante, maar ook onverbiddelijke Duitse. Geen van drieën zet echter iets neer waarvan je jaren naar dato nog onder de indruk zal zijn.

Elizabeth Debicki en Luca Calvani zijn beiden eveneens een vermakelijke schurkenduo. Hun rollen zijn wat karikaturaal en daar schikken zij zich aardig naar. Toch weten ook zij niet in je geheugen gegrift te blijven.

Visueel ziet het er allemaal lekker uit. De vrij goed nagemaakte retrostijl voelt authentiek en natuurgetrouw. Fijn ook om de terugkomende stijl van deze jaren '60 te herkennen op de straten van vandaag de dag, qua kleding en brillen dan. De auto's zijn toch echt te vervuilend bevonden .

The Man from U.N.C.L.E. is een vermakelijk spionnenfimpje geworden, waarbij ik 'dertien' en 'dozijn' nog niet in mijn mond wil leggen, maar het wel naar nijgt. Laat dat zeker geen belemmering zijn om hem te aanschouwen, want je verdoet je tijd er echt niet mee.

3*

Manchester by the Sea

Minder is meer zegt men wel eens. Kenneth Lonergan lijkt dat begrepen te hebben. Een simpel verhaal, waarin weinig gebeurt, zet hij heel krachtig neer. Omdat de film voor een Oscar genomineerd is moest ik hem dus wel zien. De vraag is of de film echt zo goed is als de hype doet vermoeden.

Tot op zekere hoogte is Manchester by the Sea net zo goed als de hype doet vermoeden. Lonergan kiest voor een plot dat zich heel langzaam ontvouwt. Zowel het verhaal als de personages ontwikkelen zich op laag tempo. Hij weet daarbij elk karakter een unieke, eigen ontwikkeling te geven, die in alle gevallen even boeiend is. Het verhaal grijpt je bij de keel. Vooral het stuk waarin Lee zijn huis ziet afbranden is bijzonder sterk. Daarmee heb je eigenlijk ook wel het hoogtepunt gehad. De film zakt iets af in niveau, wordt een herhaling van dezelfde zetten en duurt zeker 17 minuten te lang. Toch kent de film ook richting het einde sterke oplevingen, zoals de confrontatie tussen Lee en Randi bij de begrafenis en op straat.

De film wordt dan ook hoofdzakelijk gedragen door Casey Affleck, die hier laat zien de meest getalenteerde acteur van de twee broers te zijn. Hij weet in zijn eentje een bizar goede sfeer neer te zetten, is zowel in de dialoog als solo zeer sterk en laat de worsteling van zijn karakter uitstekend zien. Echt een klasse rol, zeker een Oscar waardig.
Michelle Williams speelt ook goed, maar haalt lang niet het niveau van Affleck. Het moment dat zij er weet uit te springen is in de confrontatie van haar karakter met die van Affleck op straat. Verder is ze vrij doorsnee.
Lucas Hedges gaat naarmate de film vordert steeds beter spelen. Hij lijkt in het begin moeite te hebben om in zijn rol te komen, maar als hij eenmaal op stoom is lijkt hij niet meer te stoppen. Met name in combinatie met de vriezer zet hij een sterk staaltje acteerwerk neer.

Ook cinematografisch steekt de film sterk in elkaar. Lonergan benut optimaal de prachtige omgeving. Het rustige, stabiele camerawerk zorgt voor een fijne balans waarin de nadruk op het verhaal met zijn karakters komt te liggen. De omgeving staat in dienst daarvan, maar werkt zeker mee om een melancholische, dramatische sfeer op te bouwen. Die sfeer blijft de hele film aan, al zwakt hij tegen het einde ietwat af.

Manchester by the Sea is een prima werk geworden, waarin vooral Casey Affleck laat zien dat hij een Oscar verdient. Toch duurt de film iets te lang en houdt het het hoge niveau niet tot het einde vol. Dikke 8.

4*

De Marathon

Nederlandse producties schijnen altijd veel teweeg te brengen. De een vind ze verschrikkelijk, de ander houdt er van. Als nationalistische patriot kan ik toch wel zeggen dat ik de meeste Nederlandse producties op zijn mist vermakelijk vind. Het Schnitzelparadijs, Shouf Shouf Habibi , maar ook Zwartboek en Soldaat van Oranje waren erg leuk. Op hun eigen manier, dat wel.

Een simpel verhaal met een mooie uitwerking. Ik denk dat dat de meest beknopte samenvatting van deze film is. Humor met drama gemengd. Ik was zeer benieuwd naar die uitkomt en ik moet zeggen dat het mij zeer goed bevallen is. De platte humor van een paar dikke lelijke mannen was regelmatig lachen. Ietwat grof taalgebruik, maar wat wil je ook met Rotterdammers hé. De echte beschaving zit in de hoofdstad natuurlijk (wat roep ik nu over mij af?).

De film laat een goede combinatie zien van humor, drama en maatschappelijke punten. De manier waarop men met allochtonen en ziektes als kanker omgaat wordt aan de kaak gesteld op een humoristische wijze. Erg goed gedaan.

Uiteindelijk een zeer sentimenteel einde waarbij ik toch een brok moest wegslikken. Het uiteindelijke slot was echt heel verkeerd, maar wel een vrolijke en mooie afsluiten van een sterke Nederlandische productie. Mijn hart zwelt weer op van trots!

Marcel Hensema vond ik niet eens het meest interessante personage in deze film. Hij speelt zijn rol met verve en weet de strijd van een zieke man goed weer te geven. Wie ik echter interessanter vond waren Frank Lammers en Martin van Waardenberg. Dit hilarische koppel wist zeer goed te acteren. Een sterke afwisseling van komiek en dramatiek wisten die twee neer te zetten. Voor de rest speelt de cast grappig. Een paar leuke bijrollen die vooral om moorkoppen draaien, maar meer was het niet.

De Rotterdamse setting is leuk. Het moet ook wel met de marathon daar. De afwisselende typerende weertypes van Nederland waren goed om te zien. Een goed verkoopplaatje naar het buitenland. You Never Walk Alone van Lee Towers (niet origineel natuurlijk, gewoon een cover) brengt mij op een of andere manier altijd weer in beroering. Zo'n mooi nummer waar veel meer achter de tekst zit dan alleen het niet alleen lopen.

Al met al is De Marathon een productie waar we trots op kunnen zijn en waar ik echt van genoten heb.

4*

The Martian

Een nog nooit eerder vertoonde galactische robinsonade - althans, dat werd beloofd. Mij leek The Martian eerder een soort Interstellar 2 te worden. Het gegeven dat Matt Damon opnieuw gered moest worden was immers al aanwijzing nummer 1. Voor de rest zijn deze twee films qua niveau vergelijkbaar, al weet The Martian visueel minder te imponeren.

Het verhaal zweeft tussen een robinsonade op ruimteniveau en een NASA-propagandafilm. Gezien het feit dat die een leuke basis op Mars willen neer zetten is het helemaal niet zo vreemd dat Scott ergens een potje geld vandaan krijgt om aan het plebs te laten zien dat al dit soort buitenaardse tripjes mogelijk zijn. Dit gegeven daar gelaten - het zou je alleen maar storen in de kijkervaring - en focussend op de film presteert Scott eigenlijk best goed. Hij weet een vermakelijk verhaal neer te zetten en je leert ook nog eens wat biologie. Daarnaast wordt het plot natuurlijk bij elkaar gehouden door zogenaamde toevalligheden en een rasoptimist die de moed slechts eenmaal verliest. Ook deze, op zijn minst verwonderlijke, feiten daar gelaten weet Scott één ding zeer goed te doen: vermaken.

Matt Damon is de man met wie de film staat of valt. Hij weet de focus goed naar zich toe te trekken en zijn gehele solo-act is van aardig niveau. Toch heeft hij zo nu en dan een slippertje. Zijn rol is doordrenkt met flauwe humor. Als dramaticus weet hij in dit drama - want verhaaltechnisch is het dat toch eigenlijk - niet echt te imponeren.

Ik weet niet wie zei dat Scott het nog net niet aandurfde om het verhaal alleen op Mars te laten afspelen, maar diegene had zeker gelijk. Hierdoor krijg je echter ook een rolverdeling die wat uit balans is. Het semi-heroïsche spel van Jessica Chastain, Michael Peña en Kate Mara is dan ook eigenlijk volledig overbodig. Deze drie leiden vooral het spel van Damon af, de persoon waar het eigenlijk om moet draaien.

Zoals ik al zei weet The Martian visueel niet zo te imponeren als Interstellar. Nu komt dit deels doordat Scott een kleinere setting heeft en daardoor minder speelruimte, maar ik denk ook dat Scott hierin toch een stuk bescheidener is dan Nolan. Toch ziet de film er zeker niet slecht uit. Misschien is de eenvoud juist wel een kracht in deze productie. Ook meen ik mij te herinneren dat ik de filmmuziek vrij goed vond, al kan ik die niet recapituleren. Een herziening zal uitsluiting bieden.

Prima film van Scott. Hopelijk zet hij deze lijn in zijn volgende producties voort. Acteerprestaties zijn op orde - wat overbodige rollen daargelaten.

4*

The Matrix

Het is eigenlijk een kleine schande dat ik nummer 40 van de Top250 nog nooit gezien had. The Matrix is echt een heel bekende film, en ik had hem nog nooit gezien. Shame on me. Nu toch maar opgezet, om die schande voor altijd weg te werken. Met een vooruitgesnelde reputatie ging ik misschien wel met iets te hoge verwachtingen de film in, want zo heel speciaal vond ik hem nu ook weer niet...

De kern van het verhaal is eigenlijk heel simpel: de mens probeert onder de onderdrukking van de machine uit te komen. Nu is die simpele kern in een heel ingewikkeld jasje gestopt, in vorm van een Matrix. Dit complexe systeem was het eerste half uur zeer verwarrend. Daarna krijg je in rap tempo alle uitleg in één keer voor je kiezen en moet je op scherp staan wil je alles nog kunnen volgen. Daarna werkt The Matrix zich uit tot een ordinaire actiefilm. Een goede ordinaire actiefilm wel te verstaan. Het verhaal is goed en complex, maar ik vond het nu niet zo bijzonder.

De acteurs sluiten precies aan bij dat gevoel: goed maar niet heel bijzonder. Met veel zonnebrillenwerk is de film vrij emotieloos. De ontluikende liefde tussen Keanu Reeves en Carrie-Anne Moss voelt dan ook ongemakkelijk en irreëel aan. Niet overtuigend gewoon. Los daarvan spelen Reeves en Moss gewoon een goede rol.
Laurence Fishburne is daarbij de derde belangrijke schakel in het geheel. Vooral tegen het einde aan vond ik hem sterk groeien in de film. De scènes waarin hij gevangen zit en hij tegenover Hugo Weaving staat, die overigens het best van allen speelt, zijn echt goed. Weaving laat zijn waarde als acteur ook hier weer schitterend naar voren komen, en je vergeet bijna dat hij een lief elfje is.

Visueel gezien kan ik The Matrix alleen maar complimenteren. De CGI kan nog tippen aan huidige werken, 15 jaar later. Het fluoriserende groen geeft een creepy sfeer aan de film. De kleur is zeer goed gekozen. Tevens past het geheel in het straatje van wat de huidige burger bij cyberspace en programma's vind passen. Ook de slow-motion actie, eigenlijk supersonisch snelle actie, zit er zeer goed uit en is erg indrukwekkend.

The Matrix was niet het bijzondere waar ik op gehoopt had. Zeker: het is erg goed. Toch is het vrij simpele concept dat zeer ingewikkeld is uitgewerkt niet imponerend genoeg. Ik hoop dat de volgende twee delen mij meer kunnen bekoren, en in andere opzichten indrukwekkend zullen zijn.

3.5*

The Maze Runner

De volgende film over jongvolwassenen die op mysterieuze wijze in een anti-utopie terecht komen. De literatuur hierover houdt nimmer op, dus zullen de verfilmingen ook nog wel even doorgaan. In tegenstelling tot vele van die verfilmingen helt The Maze Runner naar de betere films.

Want het verhaal steekt aardig in elkaar. Bekend met het bronmateriaal ben ik tot mijn spijt niet. Wel wist ik dat het een serie aan boeken is, dus dat het slot der films al redelijk vast hoort te staan. Het grote doolhof is leuk bedacht. Toch is de continue vergelijking met The Hunger Games, The Host en Divergent onmogelijk te voorkomen. Dit is jammer. Uiteindelijk ontpopt dit verhaal zich aardig. Een voorspelbare einde lag voor de boeg.

Het acteervermogen is in dit soort films altijd lastig te bepalen. Gefocust op een speciaal publiek is de dramatiek daar ook naar gezet. Dit is een afweging die ik moet maken wil ik objectief blijven.

'O Brien doet het zeker niet slecht. Vooral in het begin weet hij het aardig neer te zetten. Daarna vervalt hij tot een clichématig karakter. Kim Hong Lee is waar meer op de achtergrond, maar is alles behalve een stoorfactor. Scodelario speelt misschien wel de meest overbodige rol die er in de film is. Ik heb over haar rol dan ook wat discussie gehoord tussen mensen die wel bekend waren met het bronmateriaal. Tevens is ze op het acterende vlak totaal betekenisloos.

The Maze ziet er bijzonder goed uit. Het grote doolhof bezit een zekere mate van mystiek die een goede sfeer aan het geheel geeft. Het almaar bewegende labyrint ziet er indrukwekkend uit zowel bij nacht als bij dag. Daarnaast zijn ook alle Grievers er aardig uit (Dasher had hier echt een andere naam voor moeten bedenken).

Een young adult film van het hogere niveau, gewoon omdat de film erg vermakelijk is. Sfeer zit er goed in en de film ziet er goed uit.

3.5*

Maze Runner: The Scorch Trials

Het frisse, originele deel 1 smaakte naar meer. Toen ik die film zag had ik echter nog geen weet van de boeken. Nu ik de gehele trilogie gelezen heb vielen de grote verschillen tussen film 1 en boek 1 me pas echt goed op. Dat maakt beiden nog niet slecht. Bij deel 2 leek de trailer meer afwijkingen ten opzichte van het boek te vertonen, wat in mijn optiek geen slechte zaak is, gezien de boeken qua niveau dalen naarmate de serie vordert.

De enige grote overeenkomst tussen film 2 en boek 2 is de Scorch/Schroei. Verder is het qua begin, motieven, middenstuk en einde behoorlijk veranderd. Dit geeft een verhaal dat je bijna losstaand moet beoordelen. Laat ik voorop stellen dat het verhaal beter had gekund. De originele twist uit deel 1 gaat helaas verloren en maakt plaats voor clichématige taferelen. Waar andere young adult reeksen zich onderscheiden met originele apocalyptische verhalen valt de Maze Runner terug op een concept zo oud als Metusalem. Daarnaast kent de film geen enkel rustpunt. De snelheid ligt behoorlijk hoog waardoor verdere uitdieping van de personages ten koste gaat van het opvoeren van het magere verhaal.

Dylan O'Brien speelt echt een onwijs irritant personage. Waar hij in deel 1 al een mindere factor is creëert hij hier een personage dat werkelijk storend is. De quasi-heroïek is lachwekkend. Het zijn zijn medespelers die het geheel staande weten te houden.

Met sobere nuchterheid spelen Ki Hong Lee en Thomas Brodie-Sangster in mijn optiek de betere rollen. Zij dringen in ieder geval hun heldenkarakter niet aan je op, of willen hun morele borst niet door je neus boren.

Kaya Scodelario, waar ik in deel 1 vrij kritisch op was, zet een betere rol neer dan bij haar vorige optreden. Haar rol heeft ook meer betekenis en ze begint zich tot en intrigerender karakter te ontpoppen (iets dat overigens in het boek beter is uitgewerkt).

Visueel ziet het er gewoon lekker uit. De Schroei is fijn rauw en bruut. Dit is dan ook de grootste sfeermaker in de film, want voor de rest ontbreekt die. De spanning moet het niet van het verhaal hebben, want daar ligt het tempo te hoog voor. De spanning zit hem in het sinistere van de Schroei, die zowel fascinerend als angstvallig is.

Maze Runner: The Scorch Trials is als tweede deel beduidend minder dan zijn voorganger. Ondanks dat heeft het een zekere amusementswaarde. Hopen dat deel drie een goede afsluiter is, en geenszins op het derde boek lijkt.

3*

Me before You

De vergelijking met Intouchables is al vaak getrokken, maar ook You're Not You past in het rijtje waar Me before You zich nu bij aansluit. Leunend op een sterke formule van de feelgood-factor lijken dit soort films altijd te werken, al ligt het gevaar van de 13e in het dozijn op de loer. Weet deze film zich van de rest te onderscheiden?

Deels. Het verhaal an sich kennen we allemaal al. Intouchables werd er groot mee, en andere regisseurs wisten hun zakken goed te vullen met vergelijkbare tranentrekkers. Me before You brengt in dat opzicht helemaal niets nieuws en is echt de 13e in het dozijn. En toch, ondanks dat, weet Thea Sharrock haar eigen draai aan dit concept te geven. Door iets meer te focussen op de romantiek dan op humor en vermaak krijgt deze film toch een eigen karakter. Ook ligt de nuance meer op Louisa Clark als persoon dan op het lijden van Traynor. Een prettige focus die onnodige melodramatiek voorkomt. Daar waar het begin nog stoelt op flauwe humor en kneuterigheid, maakt die plaats voor romantiek. Een goede keuze van Sharrock. Dit brengt net iets nieuws onder de zon.

Emilia Clarke speelt op zich een prima rol. Haar karakter heeft in het begin wat irritante trekjes, maar die verdwijnen al snel. Haar geel-zwart gestreepte bijenpanty krijgt al snel iets aandoenlijks, ook al ziet het er niet uit. Haar mimiek blijf ik intrigerend vinden. Ze kan ontzettend veel vertellen met gezichtsuitdrukkingen - haar fascinerende fluïde wenkbrauwen incluis.

Sam Claflin speelt mijns inziens minder. Daar hij het alleen moet hebben door mimiek, wordt hij afgetroefd door zijn tegenspeelster. Ondanks dat vormen ze een leuk koppel, waarin hij soms nogal stijfjes en afstandelijk oogt. Ook voelt de metamorfose die zijn karakter ondergaat wat gekunsteld aan. Die had wat natuurlijker gemogen, in plaats van binnen een enkele conversatie bewerkstelligd te worden.

Binnen de bombastische Hollywood-dramatiek is het fijn om eens wat Engelse kleinschaligheid te aanschouwen. Met (voor mij persoonlijk) herkenbare Engelse aangezichten en landschappen, met de daarbij horende accenten, creëert Sharrock een authentiek sfeertje. Sharrock weet die sfeer echter goed te doseren, want je wordt (gelukkig) niet doodgegooid met Engelse clichés, al had de hoeveelheid thee wat minder gemogen.

Me before You is ondanks haar clichématige insteek toch een film geworden die conform de formule functioneert. Met net andere nuances en een eigen karakter ben ik toch wel weer gecharmeerd. Als bij het zien de bakvissen naast je ook hun mond kunnen houden, kan je gewoon goed van deze film genieten. Dit kan ik de film echter niet aanrekenen

3.5*

Een echt goede film heeft geen woorden nodig om een verhaal te vertellen. Een echt goede acteur heeft geen woorden nodig om te vertellen wat hij wil.

De stomme films zijn daarom misschien wel de beste films ter wereld. Geen computeranimatie en pure overtuiging. Dat is een stomme geniale meesterlijke film.

Metropolis

Ik heb pas één werk van Fritz Lang gezien, maar dat was genoeg om onder de indruk van de man te zijn. Qua waardering is Metropolis zijn tweede film. Het is echter wel een totaal andere wereld waarin de film zijn gemaakt. Je kan ze dus eigenlijk niet met elkaar vergelijken. Na wat onderzoek te hebben verricht over de film ben ik er achter gekomen dat het een nogal zwaar leven heeft gehad, waarvan de verlossing in Buenos Aires heeft gelegen. 4 varianten maar liefst. De originele, de 80 minuten versie, de 120 minuten versie en de bijna complete versie van 150 minuten. Gelukkig heb ik de laatste mogen aanschouwen (volgens mij ontbraken er uiteindelijk maar 2 scènes. Klopt dat?)

Metropolis heeft nog niet eens zo'n sterk plot. Zoals vaak in toekomst films ziet de toekomst er niet goed uit voor de meest mensen. Fritz Lang was destijds misschien één van de eerste, maar tegenwoordig al niet meer. De daarop volgende gebeurtenissen zijn ook niet heel bijzonder.
Vond ik de film dan slecht? Alles behalve dat. Om maar even los te gaan: fenomenaal, fantastisch, schitterend, uniek en weet ik veel wat nog meer. De uitwerking van deze film is werkelijk schitterend. De stad ziet er prachtig uit. Zelfs voor de huidige tijd is dit een film die zich met de beste kan meten. Alles ziet er zo gelikt uit. De uitwerking van het verhaal is werkelijk van een puik niveau. Ik kan er alleen maar lovend over zijn. Na een uur weliswaar zat ik er pas helemaal in, maar de laatste anderhalf uur hadden mij in zijn geheel opgeslokt.

Gustav Fröhlich is misschien samen met nog een paar het belangrijkste personage in dit verhaal. Hij speelt geweldig. In het begin moet je heel erg wennen aan zijn stijl, maar hij weet fantastisch te spelen. Mijn openingsmoraal is op deze gehele film van toepassing. Als de tekst zou ontbreken zou verhaal en acteur nog steeds te volgen zijn. Zo moet een film in zijn puurheid zijn! Alfred Abel is de kapitalist. De satirische spot die met hem en door hem bedreven wordt is werkelijk schitterend neer gezet. Op hem is ook weer de moraal van toepassing. Rudolf Klein-Rogge is een prachtige gekke wetenschapper. Hij weet zijn rol en zijn twijfel schitterend van het scherm af te laten spatten. Fritz Rasp speelt een zeer goede engerd. Hij kom goed overtuigend, stoïcijns en nors over. Theodor Loos en Heinrich George zijn ook uitmuntend in hun bijrollen.
De echte klapper van deze film was ondanks alle boven genoemde toch echt Brigitte Helm. Zij speelt zo zo goed. Zowel als goede lieftallige vredesduif als charismatische kwaadaardige intrigante. Echt zo fantastisch.

Visueel is Metropolis één stuk genieten. De scènes zien er allemaal stuk voor stuk zo mooi uit. De view over de steden, de machine's, de renbaan, maar ook de overstroming en de explosies. Jammer dat net die twee scènetjes niet zijn terug gevonden. Zo sneu vind ik dat.
Omdat de film geen spraak heeft is er natuurlijk overvloedig muziek. Iets kenmerkend voor de stomme film uiteraard. Ook dat is weer geweldig gedaan. Meeslepend, spannend en het geeft zoveel sfeer aan de film. Dit is echt iets wat de huidige films beter en meer moeten bevatten. Muziek die je meetrek in zo'n film, die je emotie laat voelen en die je uit je stoel doet veren. Dit alles heeft Metropolis gewoon.

Een meesterwerk. Zowel voor zijn tijd als voor deze tijd. Ik kan er niet meer van maken. De 5.1 miljoen Reichsmark (16 miljoen euro) die het gekost heeft is het meer dan waard. Jammer dat men destijds de waarde er niet van in zag. Fritz Lang heeft hiermee denk ik de beste stomme film aller tijden neergezet (al moet ik er echt eens wat meer gaan kijken. Iemand tips? ). Klasse, pure klasse!

5*

Michiel de Ruyter

Ik denk dat ik met 'epos van eigen bodem' toch wel dicht bij een accurate beschrijving van dit verhaal kom. Met al heel veel goede zin ging ik vol goede moed de bioscoopzaal in. Gezellig met de hele familie, wat ook niet vaak gebeurt. Michiel de Ruyter is daar uitermate geschikt voor; een mooie, goede film voor jong en oud.

Aan het verhaal valt niet heel veel te sjoemelen. Of Reiné volgt goed te bekende historische feiten, of dwaalt af en faalt faliekant. God zij dank weet hij vaderlands grootste held niet tot een miserabele bootsman te denigreren. Er bevinden zich - helaas - een paar kleine historische foutjes, maar a la. In tegenstelling tot een enkele reactie hierboven vind ik niet dat Reiné anachronistisch te werk gaat en een aardig tijdsbeeld neerzet - zij het iets geromantiseerd. Over het algemeen is het allemaal keurig op orde. De dramatiek is misschien iets van een geforceerd niveau, maar zeker niet slecht. De spanning zit er daarnaast goed in. Alleen op het einde kakt de film wat in en verliest het behoorlijk wat tempo. Wat bij betreft had het bij het eresaluut door de Fransen afgelopen mogen zijn.

Frank Lammers weet mij hier bijzonder goed te verrassen. Op tv probeer ik de toch immer irriterende Jumbo reclames te ontlopen, want och wat zijn die tenenkrommend. Hier weet hij echter de show te stelen. Hij presteert op een zeer goed niveau. Zowel als held als huisvader weet hij te boeien en te overtuigen.
Barry Atsma is vooral zichzelf. Hij giet zijn eigen zelf in elke rol. Ik weet nu niet of ik hier zo blij mee ben. Ik heb het wel een beetje gezien bij hem. Qua niveau dus in orde, maar meer van hetzelfde.
Vooral leuk vind ik de kleinere rollen voor Rutger Hauer, Charles Dance en Tygo Gernandt die gedrieën echt goed spelen en op hun eigen manier wat invloed op de film uitoefenen.
Sanne Langelaar, voor mij een onbekende naam, doet het voor een rol van dit kaliber ook zeker niet slecht. Goed gedaan.

Visueel is het een beetje slordig zo nu en dan. Er zijn enkele scènes waar de overmatige CGI echt niet te harden is. Een paar keer die uitzoom van de slachtvelden is echt heel slecht geanimeerd. Voor de rest is het dik in orde. De sfeer zit er goed in en de authenticiteit van de tijd zelf komt goed op je over. Ik denk dat ik dit wel met het kaliber Pirates of the Caribbean mag vergelijken. Je kan zeker concluderen dat ik erg aangenaam verrast was.

Michiel de Ruyter is een film die mijn verwachtingen wel wat heeft overtroffen. Qua epiek en (gewaagde) grootsheid ben ik zeer onder de indruk. Een enkel foutje weggelaten en ik was op een 9 uitgekomen, maar voor nu een zeer verdiende 8.

4*

Million Dollar Baby

De best gewaardeerde film geregisseerd door Eastwood was nu eindelijk aan de beurt. Na films als Grand Torino moest dit zijn beste film zijn. Een emotionele, heftige, een meelijwekkende productie. Maar is het ook de beste? Dat weet ik niet precies. Na het zien van deze film ben ik met gemengde gevoelens blijven zitten. Of dat goed is? Dat is dus één van die gemengde gevoelens. Vul het anders zelf maar in. Wat vind jij dat een film bij je moet losmaken? Als het twijfel, verdriet, maar ook vreugde en andere emoties moet losmaken, zit je bij deze film geweldig.

Het is een film die je eigenlijk in twee delen kan opbouwen. Een soort Rise and Fall verhaal is het, op meerdere vlakken. Het zijn delen waar je totaal anders naar moet en gaat kijken. Waar je bij de ene heel veel affiniteit mee hebt, kan dat daarna zomaar omslaan in misschien zelfs wel afkeur. Een dubbele film, waarvoor je echt even in de mood moet zijn. Een lastige film misschien wel. Toch zeker de moeite waard om te kijken.

Want zo begint de film ook. Er wordt gelijk een situatie gecreëerd waarvan je weet dat de, zowel verhaaltechnische-, als acteertechnische- en emotionele continuïteit, die dan de overhand heeft, gebroken gaat worden. Een hele mond vol, maar het is wel zo. Maggie's enthousiaste vastberadenheid is voor mij een beetje een stoorzender. Helemaal in het begin. Als Frankie daarna overstag gaat draait de film 180 graden. Zowel Frankie als Maggie leven helemaal op. Tot er iets gebeurd wat niemand verwacht. Ik moet toegeven dat ik het een beetje zag aankomen, het wordt tenslotte met de slow-motion al een beetje verraden. Als je dan vervolgens denkt da alles volgens Hollywood's regels gaat, zit je mis. Een zeer origineel en zwaar beladen einde is het gevolg. Een einde die nog erg lang in mijn hoofd zal blijven rondspelen.

Het beladen einde wordt mede bepaald door Eastwood en Swank. Dit zijn de twee acteurs waar alles om draait in deze film. Er zijn echter een paar zeer goede bijrollen in deze film vervuld die ook het noemen waardig zijn.
Eastwood speelt de brompot weer. Net als in Grand Torino. Ik had eigenlijk, vooral in het begin, het idee dat we gewoon met dezelfde personage te maken hadden! Totaal geen verschil te zien! Dat was echt een minpunt. Vervolgens probeert hij emotioneel los te komen in de film. Het loopt voor mij uit op een blamage. Het is dat de overige acteurs Eastwood staande houden maar hij glijdt hier toch wel hard onderuit. Een cowboy en een brompot zit er voor hem in, maar emoties moet hij niet mee aankomen.
Swank daarentegen is precies andersom. Die speelt in het begin zeer ergerlijk en weet zich naarmate de film zich ontwikkeld steeds voor de dag te laten komen. Helemaal als ze in het ziekenhuis ligt speelt ze op haar best. Zeer goed, maar met name het begin kon beter.
De bijrollen die ik even wilde noemen zijn de volgende. Uiteraard moet Freeman genoemd worden. Hij presteert voor zijn doen normaal, maar hij weet zo'n invloed op het verhaal uit te oefenen, door zo gewoon te zijn, dat het heel mooi is om te zien. Niet al te veel dialogen en hij houdt zich voornamelijk op de zijlijn. Toch is het van grote invloed en geeft het een positieve draai.
Als laatste wil ik Jay Baruchel noemen die Danger vertolkt. Van hem kon ik zo genieten! Hij geeft de film wat lucht en humor tussen de zware scènes door. Heerlijk die man!

Op het moment dat we naar het visuele aspect van de film willen kijken denk ik dat we toch vooral moeten inzoomen op de bokswedstrijden. Daar gaat de film tenslotte een groot gedeelte om. De gevechten zijn zeer duidelijk weergegeven. Waar een film als Warrior af en toe nog een beetje onduidelijke en chaotisch is, is dat hier geen moment het geval. Zeer goed in beeld gebracht. Verder is alles wat gewoontjes. Niet heel speciaal.

Wat geef ik deze film nu? Ik twijfel tussen een 3.5 en een 4. Toch denk ik dat ik voor dat eerste ga. Er waren net te veel puntjes waar de film het nét niet was. Ondanks dat ga ik hem over een tijdje nog een keer zien en herzie ik misschien wel mijn mening. Een tip voor alles: gewoon zien!

3.5*

The Monuments Men

Deze film gaat over het minder bekende verhaal van een groep kunstgezinde mannen die in de Tweede Wereldoorlog zoveel mogelijk kunst uit de vernietigende handen van de Nazi's proberen te houden. Persoonlijk was ik bekend met het verhaal en de gebeurtenissen, maar mijn kijkgenoten kenden het allemaal nog niet. Reden genoeg dus om een totaal ander aspect van de Oorlog te gaan bekijken.

Helaas slaat Clooney met zijn versie van het verhaal volledig de plank mis. Allereerst zijn zijn retorische vaardigheden die aan het begin bij zijn presentatie geroemd worden twijfelachtig. Daarnaast is de casting van zijn groep een giller en worden alle mannen gepersifleerd neergezet. Het leek net Allô-Allô. Niet alleen doodzonde, maar misschien zelfs schofferend. Helemaal omdat naast de karikaturale presentaties van The Monuments Men er met wat dramatisch getinte situaties de draak gestoken wordt. Denk aan de dood van Jean-Claude. Iets meer respect was op zijn plek geweest. Desalniettemin weet Clooney wel een bijzonder stukje geschiedenis qua verhaal goed te verfilmen. Vrij waarheidsgetrouw zet hij de gebeurtenissen stap voor stap neer. Jammer dat die schandalige schijn-romance tussen Damon en Blanchett er tussendoor moest komen.

Clooney heeft zichzelf duidelijk de vaderrol van de film toebedeeld. Hij weet echter niet op een goede manier te imponeren. Hij weet hier wel een zeer matige prestatie neer te zetten die maar zo snel mogelijk vergeten moet worden. Het leek op een matige imitatie van Hanks in Saving Private Ryan. Als dit zijn inspiratiebron geweest is had hij de film misschien nog een keer moeten zien.
Damon speelt de laatste jaren al steeds minder. Zijn prestaties zwakken af naar een denkmatig niveau. Tevens lijk het zo alsof hij al zijn originaliteit verloren is. Elke keer speelt hij namelijk hetzelfde.
Bill Murray, Blanchett, John Goodman en de andere Monuments Men hebben hun rol gewoon tegen zitten. Zij proberen er het beste van te maken, maar helaas zit het voor hen niet mee.

Visueel is de film misschien nog wel het beste. Er wordt een redelijk goede oorlogssfeer gecreëerd. Beelden als die van de plat gebombardeerde steden, maar ook Monte Cassino laten de destructiviteit van de oorlog zien - ook die van de geallieerden. Goede neutrale houding van Clooney, die ik wel kan waarderen. Tevens zijn de taalkundige beslissingen van Clooney ook goede. Duitsers spreken Duits, Russen Russisch etc. Prettig en fijn.

Helaas is The Monuments Men een behoorlijke persiflage geworden. Visueel is het dan nog om aan te zien, en de acteurs doen hun best.

2*

The Mortal Instruments: City of Bones

Een nieuwe boekenserie zal aan de film onderworpen worden. The Host, The Hobbit 2, The Mortal Instuments, The Hunger Games 2: allemaal moeten ze er een keer aan geloven. Er zitten zeer sterke verfilmingen tussen. Al blijf ik toch bij bijna elke kijkbeurt met het idee zitten dat het boek beter was. Ook deze boekenserie is door mij verslonden en ik was dus zeer benieuwd naar de film. Conclusie? Ik ben bang dat er nog een goede boekenreeks een minder waardige verfilming heeft gekregen.

Mijn gevoel bij ook deze film is weer dat het allemaal te commercieel is. Het boek is meestal al een bestseller geweest en de makers proberen dat hier de imiteren. Het boek zelf is een kunstwerk, precies opgebouwd met de juiste tijdsduur en spanning. Hier in de film probeert Harald Zwart de ene actiescène na de andere op je af te vuren. Allemaal voor het vermaak en het grote geld. Ik vind dat hier ook een kunstwerk gemaakt van had moeten worden, zoals bij andere boeken wel gebeurd(e).
Na de eerste twintig minuten wordt het tempo dan ook bijzonder hoog opgevoerd en volgt de ene situatie de andere op. Ondanks dat ik het einde al wist stapelt cliché na cliché zich op en ook hier zie je de meeste gebeurtenissen al aankomen. The City Of Bones komt een twintig secondes lang, volgens mij alleen om de titel aan te houden. Zoals met de poort naar andere gebieden. Helaas helaas, een zwakke uitwerking van het goede verhaal.

Lily Collins is naast een zeer aangenaam meisje om naar te kijken niet eens de slechtste actrice. In het achterhoofd de commerciële belangen daargelaten weet ze redelijk te presteren. Haar flinterdunne liefdesverhaal wordt slap vertolkt door de twee romanticie maar dat kan je nog door de vingers zien. Haar emotionele schok richting het einde komt ook zwak over, maar al met al is ze vermakelijk. Jamie Campbell Bower, haar liefdevolle tegenspeler was lachwekkend slap. Waar Collins haar bekoorlijkheid nog heeft ontbreekt dat bij hem, of ligt dat aan mij?
Desalniettemin is hij niet erg goed of overtuigend. Hij, samen met Robert Sheehan, Jonathan Rhys Meyers en Jared Harris spelen een flinterdunne, nauwelijks iets toevoegende rol. Vooral Harris als Hogde was teleurstellend hoor.

In 2013 mag je verwachten dat een film er redelijk uitziet. Gezien de financiële begeertes van de investeerders en producenten en de lak aan diepgang en artistiek vermogen kon je verwachten dat er een flinke impuls aan centen in de special effects zou gaan. Toch vond ik die ook tegenvallen. Het zag er allemaal wat simpel uit. Alsof ze totaal geen zin hadden om het af te maken.

Vooral kritiek uit ik hier nu. Doch dient de film ook lovende woorden te ontvangen. Het tempo ligt bijzonder hoog en vermakelijk is het wel. Het verhaal is relatief sterk, door het boek en dat mag je toch ook wel even meenemen.
Geen goede film, maar zeker potentie. Ze hebben nog een paar boeken te verfilmen dus het kan alleen maar groeien

2.5*

A Most Violent Year

De trailer kon mij bijzonder bekoren. Hier leek mij nu eens een spannende, actievolle thriller neergezet te worden. Tevens vond ik de titel bijzonder intrigerend. Ik heb voor aanvang van de film behoorlijk zitten nadenken waarom de film nu A Most Violent Year heet en niet The Most Violent Year. Intrigerende filosofieën kan je hier op los laten, maar hoe was de film nu? Bijzonder normaal eigen en zeker geen gruwel om te zien.

Het verhaal komt bijzonder goed uit de hoek door best pacifistisch te zijn. Het gebrek aan overmatig geweld geeft de film juist een verrassend effect die het kijkplezier prikkelt. Daarnaast hebben Abel en Anna Morales een interessante relatie met elkaar. Op het eerste gezicht lijkt die vrij normaal, maar er zit een zekere sleur en soort verborgen platoniek in die ook wel mijn interesse wel wist te wekken. Toch komt de film niet echt op dreef. Het kabbelt zeer rustig door in een tempo dat niet al te hoog ligt. Vervolgens is de ontwikkeling van het plot vrij doorsnee en de ontknoping niet heel speciaal. Die is zelfs een beetje voor de hand liggend. Jammer, want het begin deed het zeker heel goed.

Oscar Isaac en Jessica Chastain hebben een bijzondere chemie met elkaar in deze film. Het mooiste is nog dat ze zowel met elkander als los van elkaar een goed niveau handhaven. Nu is Isaac de meeste minuten gegund, maar dat wil niet zeggen dat Chastain het minder doet. Vooral bij het kinderfeestje wist ze indruk te maken. Vooral Oyelowo werd even te kijken gezet. Ook hij doet het niet slecht.

Een paar acteurs doen het iets minder. Nivola stijgt en daalt telkens net boven of onder de nullijn. Jammer want juist zijn rol had veel potentie. Soms draait hij daar een beetje in door.

De setting van New York in de prille jaren '80 is mooi om te zien. Tevens zorgt de veelal winterse stijl voor een bepaalde serene rust, die eigenlijk helemaal niet toepasbaar is op het meest gewelddadigste jaar in de geschiedenis van New York. Chandor heeft er goed aan gedaan niet weer alle clichématige plekken van New York voorbij te laten komen (denk aan Times Square, het Vrijheidsbeeld etc). Veel van de plekken zijn louter functioneel en decoratieve onzin is weggelaten.

A Most Violent Year was een leuke, mooie en weer eens andere film om te zien. Een paar kleine minpuntjes romen toch wat van de beoordeling af. Voor de rest is het allemaal gewoon prima.

3*

A Most Wanted Man

Corbijns productie is misschien meer in het nieuws geweest wegens het overlijden van Hoffman dan om zijn bijzondere karakter. Dat dat tweede onderbelicht is staat als een paal boven water. Corbijn geeft hier zeker geen doorsnee film af, en geeft je te denken waar je nu naar hebt zitten kijken. Dit is een geweldig recept om de film eens dieper te schouwen dan het oppervlak. A Most Wanted Man is een bijzondere film.

Als we nu eens onder de loep nemen wat er nu daadwerkelijk gebeurt is dat bijzonder weinig. In Hannover krijg je slechts het topje van de ijsberg van de internationale terroristische organisaties te zien. Al tijdens de film zet dit je aan het denken waar je nu eigenlijk naar kijkt. Als snel kwam ik tot de conclusie dat dit verhaal niet zozeer draait om de internationale aspecten van de terreur. Dat de film zich echter beperkt tot Abdullah is iets aparts, en zeker niet slecht. Er gebeurt zo weinig en toch zo veel. Zelfs nu ben ik er nog niet helemaal uit. Volgens mij speelt er een groot stuk psychologie in mee. Toch zijn er enkele momentjes waarop de snelheid iets omhoog kan, en de film een beetje indut.

Corbijns films kwam al in het nieuws door het overlijden van Philip Seymour Hoffman. Hoffman zet hier een personage neer wat net zo veel stof tot nadenken geeft als de film. Met een geweldige mystiek geeft hij het vreemde karakter van Bachmann weer.
Daarnaast zijn ook Grigoriy Dobrygin, Mehdi Dehbi en Rachel McAdams acteurs die hun personage in diezelfde sfeer plaatsen. Stuk voor stuk personages die door hun doen en laten afwijken van de normaal in de samenleving, en door de invulling van hun acteurs een geweldige mystiek om zich heen krijgen.

Corbijn weet haast een perfecte sfeer te creëren, die hij slechts zelden verliest. Mede door een sterk gebruik van muziek, in combinatie met goede close-ups weet hij dit te bereiken. De uiteindelijke climax is wat onverwacht, maar goed gekozen.

Dat A Most Wanted Man toch Pathé's Alternative Cinema behoort snap ik volkomen. De film is anders dan de doorsnee Hollywood thriller. Toch is hij goed. Erg goed zelfs, op een enkel momentje na.

3.5*

Mr. Holmes

De beste man is oud, dement en ontzettend knorrig geworden. Althans, dat krijg je uit de trailer mee. Holmes leeft alleen met zijn huishoudster - niet mrs. Hudson - en haar zoontje. Het leek me met name een concept voor pietluttigheden en oude-mannen-gezeur. Dat is het ook exact geworden...

Bijen houden en dementieproblemen staan centraal binnen het kader van de film. Zo heeft de film twee verhaallijnen die zich op klassieke wijze ontwikkelen. De eerste moet je goed doen voelen, de tweede moet een dramatisch sentiment aan de film geven. Beiden slagen deels in hun opzet. De lijn met de oude Holmes is vermakelijk, maar niet heel boeiend. Waar het om gaat is de tweede: de mysterieuze onopgeloste zaak uit het verleden. De opbouw hierbinnen is goed, mede door de aanhoudende mystiek, simpelweg gecreëerd door onwetendheid. De climax valt echter behoorlijk tegen. Die is puur op dramatiek gericht, en niet op detectivewerk, waar ik wel op gehoopt had.

Ik moet zeggen dat ik met name voor Ian McKellen naar de bioscoop ben gegaan. Gelukkig weet hij de film te dragen, want de rest van de cast valt behoorlijk tegen. Zo weten zowel Laura Linney als Milo Parken (ik ben sowieso geen fan van kinderen) weinig tot niet te boeien. Vooral de eerstgenoemde speelt ver onder een gemiddeld niveau.

Hattie Morahan en Patrick Kennedy die centraal staan binnen de onopgeloste zaak krijgen veel te weinig speeltijd om echt te boeien. Had meer de focus op hen gelegd, dan was het resultaat misschien beter geweest.

Visueel gezien was de film vooral herkenbaar. Aangezien ik twee weken geleden in West-Sussex geweest ben was het een aaneenschakeling van herkenningspunten zoals de haagjes, het glooiende landschap en de rotsachtige kust. Goed weergegeven dus, als je een referentie hebt om het te checken. De typische Holmes-sfeer komt echter geen moment goed van de grond. Iets waar ik toch wel naar verlangd had. Al was het maar een snufje. Iets dat in zijn oude dag terug zou komen.

Mr. Holmes is een wat magere verfilming van de laatste jaren van 's werelds bekendste detective geworden. Ian McKellen draagt de film, maar daar houdt het dan ook wel mee op.

2.5*

Der Müde Tod

Wat een prachtige titel: 'De vermoeide Dood'. Als er één prominent en uniek punt in de filmgeschiedenis is dat je de Duitse expressionisten kan meegeven dan is het dan hun titels meestal prachtig poëtisch zijn. Als Lang-fan stond deze vroege productie al langer op mijn lijstje, maar heb hem recentelijk pas aanschouwd. Der Müde Tod kan niet tippen aan Langs toppers, maar is zeker een mooie stomme film om naar te kijken.

De verhaaltechnische expressionistische keuzes bevallen mij wel. Het is een romantische ideologie waarin de Dood een van de geliefdes ontneemt, en geeft de ander drie mogelijkheden om haar liefde terug te winnen. De letterlijke personificatie van de Dood geeft hem een prachtig humaan karakter die bijna meelijwekkend is.

Het begin is qua opbouw goed. De mystiek rondom het vreemde personage van Bernhard Goetzke is uitstekend, inclusief het door hem geïncorporeerde stuk grond waar hij zijn zieltjes verzameld. Daarnaast zijn de drie afzonderlijke verhalen verfrissend en afwisselend. Alle drie vermaken ze op een andere manier. Het einde is daarentegen is goed gekozen. Net iets anders dan je verwacht zou hebben.

Acterend gezien zijn de stomme films pareltjes, stuk voor stuk. Geluid heeft misschien wel meer aan de acteerprestaties kapot gemaakt dan men tegenwoordig lief is. Lil Dagover speelt dan ook een uitstekende rol en kan zich prima schikken in haar rol als geliefde, gesitueerd in 4 personen. Zowel als normaal persoon, als Ottomaan, Venetiaan en Chinees doet ze het prima.

Minder is Walter Janssen, die als andere geliefde een stuk minder speeltijd krijgt. Hij is immers het lijdend voorwerp. Bernhard Goetzke maakt dat echter goed door een zeer persoonlijke Dood neer te zetten. Prachtige prestatie!

Expressionisme in de kunsten is vaak makkelijk aan te duiden, behalve bij film. Nu is Der Müde Tod daar qua verhaal denk ik een uitzondering op. Visueel gezien past het ook in het klassieke plaatje. Relatief statisch camerawerk en een mooi licht-donkercontrast geven het de authentieke, expressionistische sfeer mee. Daarnaast geeft frequente afwisseling van locatie wat lucht en tempo in de film.

Der Müde Tod is een prima, vroeg werk van Lang geworden die zeker het zien waard is.

4*

Munich

Anders dan verwacht, en niet per definitie in positieve of negatieve zin. Ik heb een tijdje over mijn beoordeling zitten nadenken, maar ik denk toch dat mijn eerste ingeving de beste is. Spielberg maakt een film op niveau, al ontbreekt enige politieke subtiliteit. Dit ondanks dat Spielberg een poging doet zo objectief mogelijk te blijven.

Zoals ik al zei was de film anders dan verwacht. Dit kwam met name doordat ik dacht dat de film zich veel meer op de aanslag zelf zou focussen dan op de gebeurtenissen daarna. Dit kan uiteraard mijn fout zijn. Het daarop volgende politieke moordspel tussen Israëlieten en Palestijnen - waaruit blijkt dat het beiden geen lievertjes zijn - is interessant, maar niet hoogstaand. Doordat je met name de initiërende partij volgt ontbreekt de spanning. Tegen het einde neemt deze gelukkig toe. Als de paranoia van Avner toeneemt stijgt de spanning evenredig. Het einde is dus qua niveau hoger dan de rest van de film, wat je met een goed gevoel achterlaat.

De eerder genoemde Bana speelt op niveau. Hij is duidelijk de meest charismatische van het stel. Toch heeft zijn karakter een niet te plaatsen persoonlijkheid meegekregen. De koelbloedige moordende nationalist lijkt in zijn geheel niet op het personage dat in de eerste minuten van de film wordt neergezet. Het contrast tussen moordenaar en huisvader is dan ook iets te groot.

Daniel Craig speelt hier een van zijn mindere rollen. Zijn spel vertoond vooral eenzijdigheid en ontbreekt elke vorm van diepgang. Zelfs voor een bijrol is hij vrij oppervlakkig. Dit geldt ook in zekere mate voor de overige leden van de groep, al lijden zij hier minder aan.

Visueel is de film op orde. De afwisseling tussen settings zorgt voor een bepaalde frisheid tussen de zware thema's door. Toch weet Spielberg hierin op het einde wat door te drijven en je vliegt letterlijk van hot naar her, van New York naar Jeruzalem (of Tel Aviv, ik weet het niet exact). Ook de politieke voorkeur van Spielberg blijft niet uit. Dat zie je alleen al aan de verhaalkeuze. Misschien was een dubbelspel tussen deze Israëlische en een Palestijnse groep objectiever geweest. De Palestijnen slaan immers op een gegeven moment weer terug.

Aardig sterke film, deze Munich. Toch is het geen echte topper geworden.

3.5*

My Boss's Daughter

Een simpel verhaal met een simpele setting. Het maakt niet uit hoe een film begint. Het kan heel complex, maar ook heel simpel zijn en toch kan je een goede film neerzetten. Deze film wist echter op alles de plank mis te slaan. Hoewel er meer dan genoeg ruimte werd geboden voor hilarische scènes en memorabele dialogen werd hier alles op een trieste manier gebracht. My Boss's Daughter was het niet.

Want het verhaal klopt al van geen kant. Een jongen Tom krijgt de kans van zijn leven om zijn droommeisje te versieren door op een huis te passen. Hoe ga je dat doen? Stel je moet op de dochter passen oké, maar hoe doe je dat als je alleen een huis tot je beschikking hebt? David Zucker heeft blijkbaar gedacht om een romantische en komisch drama van te maken waarin alles misgaat.

De openingsscène was geweldig. Daar heb ik echt om zitten lachen! Hoe Tom zich in de metro staande probeert te houden en met Lisa in contact probeert te komen, terwijl alles misgaat is geweldig uitgewerkt. Ik had echt goede hoop bij dit begin.

Daarna weet de film in duikvlucht naar beneden te gaan door de meest clichématige scènes, zoals met de uil toe te voegen. Dat er meerdere mensen het huis zouden betreden stond al als een paal boven water. Ook personages als Hans kon ik gewoon niet om lachen. Ik vond het te slap allemaal. Tot slot de laatste scène in het huis was echt een schande. Ik kon er echt niet tegen.

De slotscène wist ook totaal niet te boeien en was niet grappig gewoon. Tom probeert Lisa in een ultieme poging nog te redden, zoals altijd in Hollywood.

Ashton Kutcher speelt echt slecht. Als komedieacteur heb je natuurlijk een bepaalde moeilijkheidsgraad. Het is anders dan andere rollen. Toch weet Ashton Kutcher dit te verpesten. Waar Jim Carrey echt meesterlijk is in dit soort film weet Kutcher totaal niet te boeien. Ook in zijn spel met Tara Reid faalt hij hopeloos.

Tara Reid daarentegen deed wat ze moest doen. Het stelde niet veel voor, een over-emotionele op en neer huppelde meid die probeert verlieft te zijn, maar het ging. Bovendien vind ik het altijd weer een genot om naar haar te kijken, maar dat terzijde.

Ook Terence Stamp, Andy Richter, Tyler Labine en Molly Shannon waren met hun bijrollen slap. Ze moesten een zekere humoristische waarde aan de film toevoegen maar het was een verloren zaak.

Al met al is het huis ook echt slecht. Het is veel te cliché. The American Dream, daar lijk je in te komen als je het huis betreed. Vervolgens straalt het lage budget van de film als je een muis zonder te bewegen ziet lopen en een uil waar je om moet huilen tegenkomt. Dramatisch, maar dan ook echt heel erg.

Ik heb er maar niets meer over te zeggen. Het was gewoon allemaal beroerd. De openingsscène daar scoort deze film nog wat mee, maar meer ook niet.

2*