Meningen

Taken

Het spannende verhaal van een jong meisje dat wordt ontvoerd voor de seksindustrie. Big business dus een gevaar voor iedereen. Paps echter blijft niet bij de pakken neerzitten en besluit tot een counterattack over te gaan. Zo komen ze allemaal weer veilig thuis… Of niet? Misschien sterft het meisje wel onderweg… Wie weet…

Liam Neeson, groot acteur, neemt hier de wapens op zich om zijn geliefde dochter weer terug naar L.A. te brengen. Een bijna eposachtig verhaal. Echter een beetje afgezaagd en cliché. Het is al vaker gebeurt. Eigenlijk moet je bij een actiefilm door het verhaal heen kijken. De ene keer is het drugs (From Paris With Love) het motief om lekker te knallen, een andere keer iemands verleden (The Bourne Identity) en nu in Taken dus een kidnapping van een vrouw. Geen speciaal verhaal maar even 90 minuten knallen op het beeldscherm. Op zich niets mis mee, maar verdient hiermee geen extra punten.

Acteertechnisch gezien is er dus ook geen ruimte voor diepgaande conversaties of uitmuntende prestaties op het witte doek. Neeson speelt een puike rol al held maar daar is alles ook mee gezegd: als held. Hij is zoals in veel actiefilms die rond dit genre spelen; effectief in het uitschakelen van de tegenstander, sterker en slimmer dan de tegenstander en die heeft dus ook geen schijn van kans. We hebt het na 10 minuten wel gezien.

De gesprekken zijn niet meer dan oppervlakkig en alle clichés komen aan bod. (“I told you I’d find you…”). Maar dit is in deze film niet heel erg. Daar is de film ook niet op gebouwd. De film is gebouwd op de actie, en dat is iets waar de film wel goed in uitkomt.

Visueel is het dus ook genieten. De beginsetting is mooi. Je ziet gelijk twee gigantische tegenpolen van elkaar, de rijke villa en het arme appartementwoninkje. Af en toe een mooie view over Parijs en de mooie gebouwen als de Eifeltoren, het Louvre en het Panthéon komen voorbij. Dat zijn de paar shots van de film… De actie wordt ook prima in beeld gebracht. Ze zijn overzichtelijk en duidelijk. Achtervolgingen, want die kunnen natuurlijk niet ontbreken in zo’n film, zijn duidelijk te zien en niet een allegaartje van heen en weer vliegende auto’s. Echt goed gedaan. Ook de schietscènes zijn goed. Niet heel speciaal, maar ook hier weer niet te onduidelijk en te chaotisch.

Al met al een film waarmee je je zeker kan vermaken. 90 minuten is niet lang. Gewoon opzetten en genieten. Omdat het niet speciaal is qua film en opzet niet al te hoog, maar een vermakelijke voldoende.

3*

Taken 2

Hét vervolg op de succesvolle film Taken. Voor de film begint en zonder ook maar enige informatie de film in gestapt en geen idee wat ik zou kunnen verwachten. Helaas was de film een zeer matig vervolg op deel 1. Voorspelbaar, clichématig, minder acteerwerk; het kwam allemaal voor. En jammer genoeg zie je het zo vaak bij sequels.

Op het eerste punt gaat het ook gelijk mis: de inhoud. De film is niets meer dan een 90 minuten durende over en weer gaande wraakactie die compleet mislukt. Het is vermakelijk, dat zeker, maar het is al zo vaak gedaan dat het bijna niet meer weet te boeien. De ouders van de omgebrachte jongens in Parijs willen wraak nemen door Mills en zijn gezin te doden; het is al zo vaak gebeurd. Misschien met hetzelfde jasje, maar het postuur is gelijk. Het was beter geweest als ze in Taken 2 het over een heel andere boeg hadden gegooid.

Dat het verhaal niet boeiend is, en zeer clichématig, kan de film al niet hoog scoren. Ik vind het zo zonde dat er eigenlijk een deel 3 moeten komen die één en twee bij elkaar overtreft.

Door het slechte verhaal worden gelijk alle acteerprestaties naar beneden getrokken. Neeson, Grace en Janssen spelen prima, daar ligt het echt niet aan. Het gaat alleen mis bij de rol die ze moeten vertolken. Voor het acteren geef ik dus een voldoende maar het is allemaal zo zonde.

Visueel echter is het mooi. Dat zijn de enige pluspunten. In het begin heb je even een prachtige view over een stukje Albanië, maar Istanboel en de omgeving zijn ook zeer mooi in beeld gebracht. Net als bij deel 1 zijn alles gevechten, op een paar na, zeer goed en overzichtelijk in beeld gebracht wat erg prettig is om naar te kijken. Ook de 'grote' achtervolging in dit deel is overzichtelijk en duidelijk gefilmd. Toch nog een pluspuntje er bij.

Omdat het maar 90 minuten zijn, en de marteling best mee viel, krijgt deze Taken een voldoende, maar daar is ook alles mee gezegd. Als ik, en ik heb het al vaker hierboven gezegd, de film moet samenvatten kom ik op één woord: zonde. Gewoon om een avondje te kijken, maar meer ook niet.

2.5*

Taxi Driver

De volgende film van Scorsese met Robert de Niro. Wat zeg ik? De volgende? Eigenlijk de eerste. Het is alleen zo dat ik Casino en Goodfellas al gezien heb. Hierin is de Niro echter een stuk jonger. Een twintiger die bij de mariniers heeft gezeten. Wat me opviel bij het kijken was dat als de Niro lacht hij heel veel op Edward Norton lijkt. Als jong persoon dan.

Dit is een zwaar beladen film. Eigenlijk valt er niet super veel over te zeggen. Het verhaal is niet opzienbarend. De uitvoering daarvan echter wel. Travis is vanaf het begin af aan een beetje een vreemd type. Iemand waarmee je moeilijk een gesprek kunt aanknopen. Ondanks dat krijg je een geweldig kijkje in zijn leven als einselganger, loner. De conversaties in de taxi zijn schitterend. Je wordt meegenomen door heel New York. Vooral de scène met de senator vond ik heel goed. Zijn gezicht tijdens Travis uiteenzetting over de problematiek in de stad sprak boekdelen.
Uiteindelijk draait het einde niet eens om het verhaal had ik het idee. Het ging voor mijn gevoel meer over het psychologische aspect en de mentale strijd van Travis, maar ook die van Jodie Foster en het gevecht tussen die twee. Uiteindelijk sluit de film mooi af. De allerlaatste scène zei zoveel. Het open einde werd door die laatste actie geheel ingevuld. Prachtig.

Het draait eigenlijk de hele film om de Niro. Deze zet ook hier weer een goede prestatie neer. Hij weet de in zichzelf gekeerde Travis uitstekend uit te beelden. Radicalisering in zijn gedachtes, koelbloedig en joviaal aan de buitenkant. Precies zoals het in het echt ook meestal gaat (volgens de psychologen dan).
Jodie Foster probeert een goede tegenspeelster neer te zetten. Het enige probleem is dat de film helemaal niet om haar draait. Op een enkele leuke scène na, zoals bij het ontbijt, weet ze eigenlijk niet veel in te brengen. Ook is haar typische accent weer goed hoorbaar.
De rest van de acteurs is niet noemenswaardig. Zij spelen allemaal bijrollen die niet zo heel veel van invloed zijn op de Niro. Daar draait het om. de Niro...

New York is natuurlijk vaker een setting geweest voor dramatische, maar ook komische en gewelddadige films. In deze film wordt zeer veel aandacht gegeven aan het nachtleven. De pubs, de bordelen en de nachtclubs zien er prachtig uit met die neon letters. De filmmuziek creëert een wat droevige sfeer, die in combinatie met de beelden van oudere woningen en een sombere stad zeer goed het verhaal visualiseert. Ook de laatste scène met de achteruitkijkspiegel was zeer goed geschoten.

Al met al een heerlijke drama om naar te kijken. De tijd vloog om. Ik heb mij geen moment weten te vervelen.

4*

Teenage Mutant Ninja Turtles

De Ninja Turtles behoren toch echt wel tot het jeugdsentiment. Waar het in mijn gedachtes altijd flitsende schildpadden met messen en zwaarden waren, bleek toen ik het laatst per ongeluk op tv tegenkwam toch wel wat anders te zijn geweest. Weet Liebesman/Bay dat sentiment te recreëren? Ik hoopte het wel.

Verhaaltechnisch steekt het natuurlijk allemaal wat simpel in elkaar. De jeugdige onschuldigheid is er echter geheel uitgegooid en een heuse gasaanval bedreigt de stad, en dat allemaal onder leiding van Shredder. De relatieve volwassenheid wordt daarentegen gemengd met flauwe kinderachtige humor. Het einde kon ook eigenlijk niet anders en zie je van mijlen ver al aankomen. Een beetje jammer, aangezien je jeugdherinneringen toch lichtelijk in elkaar vallen.

Ook is er een krampachtige poging gedaan de film wat volwassenheid te geven door serieuze pogingen tot degelijk acteren te doen. Met name de animatiefilms van de turtles laten dat aspect volledig vallen en verliezen daar dan ook geen punten op. Deze film verliest daar behoorlijk op. Megan Fox moet broodnodig in elke scène even haar lieftallige gezicht laten zien. Als een wethouder Hekking gaat ze door de film. Will Arnett daarentegen neemt zichzelf al bij voorbaat volledig op de hak. William Fichtner doet ook een krampachtige poging om wat neer te zetten, maar verder dan een klein fundament komt hij niet.

Visueel gezien gaan de reeks natuurlijk met sprongen vooruit. Toch is de invloed van Bay af en toe wat storend. Het flatgebouw moest natuurlijk van Bay tot de grond toe afgebroken worden, wat totaal overbodig was. Tevens hadden de vier reïncarnaties van de Hulk een beter uiterlijk kunnen krijgen. Meer schildpad, minder hulk. Splinter was echter wel de grootste teleurstelling. Zonde zonde zonde...

Teenage Mutant Ninja Turtles is een twijfelgeval tussen kinderlijkheid en volwassenheid. Het probeert van alle aspecten wat mee te pikken en dat pakt niet goed uit. Ondanks dat heeft het een aardig verhaal en weet het tot op zekere hoogte te vermaken.

2.5*

Terminator Genisys

Deel vijf in de reeks al weer... het vordert snel sinds 1984. Waar deel 1 en 2 mij topvermaak bezorgen, deel 3 aardig was en ik mij van deel 4 niets meer kan herinneren, hoopte ik dat deel 5 weer hetzelfde imponerende gevoel wist te geven als het eerste duo. Gelukt? Helaas niet, maar Terminator Genisys is wel vermakelijk.

Toch valt Taylor in een paar valkuilen - om met het negatieve te beginnen. Allereerst heeft hij van de film een hybride van de vorige delen gemaakt, zonder echt goed naar de reeks gekeken te hebben. Zo wekt hij de suggestie dat Skynet zeker voor zijn bestaan vernietigd kan worden via Genesis, terwijl in deel 3 toch (leek mij) dat feit duidelijk weersproken werd. Deze naïeve stupiditeit stoorde mij aanzienlijk. Daarnaast waren de Inception-achtige tijdsverschuivingen zowel verwarrend als storend. Toch zijn er ook zeker positieve punten. De film vermaakt goed, wekt een zekere nostalgie op en heeft humor (gepersonifieerd in Arnold Schwarzenegger); daarbij dient gezegd te worden dat verscheidene pogingen tot humor ook falen.

31 jaar naar dato zijn, op Arnold na (die ze overigens subtiel erin verwerkt hebben), de oude acteurs natuurlijk niet meer te gebruiken. De jongere zijn even wennen, maar passen bijna allemaal goed.
Ik had de meeste verwachtingen van Emilia Clarke, die Sarah Conner moest vertolken. Linda Hamilton speelt haar in twee delen voortreffelijk. Clarke heeft, naast dat ze nog uiterlijke gelijkenissen vertoond ook, niet eenzelfde power-babe lading aan Conner mee kunnen geven als Hamilton, maar slecht is het zeker niet. Binnen deze cast is ze zelfs een van de betere.
Jai Courtney komt niet eens in de buurt van het niveau van Michael Biehn. Het feit dat hij echt oerlelijk is draagt daar ook nog eens geen steentje aan bij. De man kloot ondertussen maar wat aan en weet geen grap goed te plaatsen, ondanks de vele pogingen die hij krijgt.
Arnold Schwarzenegger speelt als vanouds. Lekker gewoon. Hij is de enige lijn binnen de reek en die lijn is robuust, stevig en onwrikbaar.

Dat met de tijd de ontwikkelingen binnen de filmwereld vooruitgaan moge duidelijk zijn. Toch weet Terminator Genisys visueel niet meer te brengen dan de vorige delen, wat gezien de mogelijkheden toch wel jammer is. Vooral nu blijkt hoe Cameron met primitievere technische snufjes een gelijksoortig beeld wist te creëren. Niet bepaald iets voor Taylor om over naar huis te schrijven. De CGI faalt verder niet, maar is niet toevoegend; evenzo de 3D, wanneer gaat men hiermee stoppen?

Terminator Genisys is vlot popcornvermaak geworden. Skynet mag van mijn part nu wel eens voorgoed vernietigd worden, want met de delen neemt de kwaliteit niet toe. Sterker nog: gezien mijn stemmen is die louter aan het zakken. Voetjes op de bijzettafel leggen en kijken, en vooral niet te veel verwachten.

3*

2 steren voor het verhaal en de acteer prestaties en een halve erbij omdat ik Jessica Biel in deze film toch wel tering lekker vind

The Theory of Everything

Laat ik nog voor ik begin gelijk met de deur in huis vallen: wat een prachtig drama was dit. In een film als deze moet je uitkijken dat het geen onbegrijpelijk natuurkundig geblaat wordt. Stephen Hawking is misschien wel een van de meest gewaardeerde natuurkundige van onze tijd - voor zolang het duurt - en het bijzondere is dat deze biografie gemaakt is nog terwijl hij leeft. Met gewekte interesse dan maar bekeken...

De keuze van Marsch om de film vooral rondom Stephen en Jane te focussen is misschien wel de beste zet die hij gedaan heeft. De twee zijn een team en dat straalt de film ook uit. Stephen alleen mist wat, is wat in zichzelf gekeerd en heeft een opmerkelijk uitgesproken karakter. Jane past hier prima in om de balans te bewaren. Ook het ontbreken van ellenlange natuurkundige verhandelingen is een opluchting. Toch kon ik het niet laten wat op internet te zoeken en ik ging er alleen maar minder van begrijpen. De film houdt een lekker laag tempo aan, maar weet te voorkomen dat bepaalde stukken uit zijn leven uitgemolken worden. Het einde was misschien nog wel het beste. Misschien komt dat door een gebrek aan verdieping voor de film, maar ik vond het best zo. Ik wilde me laten verrassen en dat is zeker gelukt.

Redmayne weet echt heel goed te presteren. De rol lijkt op zijn lijf geschreven. Het knappe is dat als hij zijn tekst grotendeels verliest zijn prestaties op hetzelfde, hoge niveau blijven. Zijn mimiek en zijn gezichtsuitdrukkingen zijn fantastisch. Werkelijk goed.

Jones presteert in mijn optiek iets minder, maar weet zeker te boeien. In het begin is zij op haar sterkst. Naarmate de film vordert en de romance met Thewlis opgebouwd wordt lijkt ze iets te verliezen. Zonde want dat was totaal niet nodig. Ze had ruimte genoeg om het verhaal iets meer naar zich toe te trekken, wat denk ik wel gepast was.

Visueel is het lekker Amerikaans. De typische universiteit creëert een juiste sfeer. Daarnaast weet de film te imponeren door zijn eenvoud. Er vindt geen enkele visuele uitspatting plaats en dat is gepast. De simpliciteit weet een extra contrast aan het leven van Stephen en Jane te geven, die een leven leiden dat helemaal niet zo normaal is.

The Theory of Everything is een sterk, rustig drama die een mooie biografie van een van 's werelds grootste natuurkundige neerzetten. Het verhaal is persoonlijk en klein en daardoor raakt het meer.

4*

The Thirteenth Guest

Een korte film, met weinig stemmen en een laag stemgemiddelde. De laatste tijden ben ik mij meer en meer in de oude film aan het verdiepen en je komt heel veel leuks tegen. Helaas kom je zo nu en dan ook een slechter filmpje tegen. Als je nagaat dat de bioscopen vroeger de dienst uit maakten en de regisseurs naar vraag moesten produceren kan je nagaan dat er veel troep geproduceerd is. Ik ben bang dat The Thirteenth Guest niet tot de beste van zijn tijd behoort.

Het verhaal is namelijk best leuk en interessant. Genoeg plaats voor een spannend verhaal en genoeg perspectief op een knaller. Helaas is het probleem van deze film dat hij nooit echt lekker op gang komt. Hij kachelt rustig voort. Het wordt echter nooit spannend, eng, dramatisch of leuk. Hij blijft de gehele 70 minuten op een onder gemiddeld niveau zweven. De acteurs lijken zich niet veel in het verhaal te kunnen inleven en de opmaak is ook niet al te best. Het uiteindelijke einde zou alles in een groot plot bij elkaar moeten brengen. Helaas wordt dit vlot afgedaan en laten ze alles in de laatste minuut even op zijn plek vallen. Jammer, want het had zo veel beter gekund.

Ginger Rogers is de meest bekende actrice in deze productie en dat valt op. Ze weet er min of meer boven uit te steken. Toch had ik ook baar haar het idee dat het haar niet allemaal interesseerde. Dat ze het deed omdat het moet. Zo ging het de hele film voort.

Lyle Talbot is de tweede ster in deze productie. Hij is een interessante rechercheur in de moordzaak. Hij is degene die alles op zijn plek moet laten vallen. Hij speelt ook niet al te goed. Alles wordt door hem gebracht als een opgedreund script, en niet als verhaal. Inleving en compassie mistte ik ook bij hem. J. Farrell MacDonald had dan nog wel een grappige rol als politieagent. Een beetje een dommere rol. Hij hoefde ook niet de bolleboos te zijn. Hij deed het wel leuk.

De weergave van de film was echt saai gewoon. Oppervlakkig, te rustig en timide. Het grootste dat me opviel was dat er totaal geen muziek in de film zat. Geen enkele scène had muzikale ondersteuning. Dit haalt een groot deel van de sfeer weg en is echt een gemist. De normale locaties weten ook niet te boeien. De woonkamer waar de moorden plaatsvonden had sinister moeten zijn. Een klassieke horrorkamer. Helaas was dat niet zo en had ik er elke dag zo kunnen ontbijten.

Helaas is deze film niet wat ik er van gehoopt had en kan ik niet heel hoog uitkomen. Teleurstelling is het woord waarmee ik deze film het best kan omschrijven, als dat nog niet opgevallen was

1.5*

Tomorrowland

Het oeuvre van Clooney weet de laatste jaren - op de Nespresso reclames na - weinig indruk meer te maken. De hartendief van menig wanhopig huisvrouw heeft voor mij toch wel zijn charme verloren ben ik bang. Daarbij komt dat Brad Bird een hybride van familiefilm en sciencefictionspektakel wil leveren. Dit heeft met name een behoorlijk kinderachtige volwassenenfilm, of een behoorlijk agressieve kinderfilm tot gevolg.

Het begint allemaal met het verhaal, dat behoorlijk krakkemikkig in elkaar steekt. Het mystieke aan het hele Tomorrowland is best te begrijpen, daar is het een Disneyfilm voor, maar vooral de pseudowetenschap, gemengd met positivisme en een veel te overbodige morele lading maken het geheel tot een niet weg te krijgen brok voer. Daarmee zitten we ergens in de tijd en ruimte opgezadeld met een niet te pruimen, hyperactieve tiener een een norse, oude, vervelende man.

Is het nou zo slecht als hier geschetst wordt? Niet helemaal. Kenmerkend aan Disney is dat het filmbedrijf als snel na het tekenfilmtijdperk zijn charme en inhoud verloren heeft, maar nog steeds relatief goed kan vermaken. Met een sneltreinvaart en een beetje vlotte actie is de zit vrij snel om.

Wat ik in de inleiding over George Clooney zei staat ook na het zien van deze productie nog steeds overeind. De man heeft zich tot een niveau weten te verlagen waarbij zijn naam op een affiche eerder oproept om niet te komen dan om wel. Hij heeft zijn acteerwerk tot een fabricaat weten te reduceren waarin hij geen enkele vernieuwing of originaliteit aanbrengt. Snel cashen lijkt het wel. De standaardisatie van zijn spel lijkt hem echter niet de das om te doen, zijn reputatie is daarvoor schijnbaar nog te groot.

Britt Robertson heeft naast een leuk gezicht verder niet veel in te brengen in de film. Haar cv is dan ook niet bijster indrukwekkend. Toch heb ik hoop voor haar. The Longest Ride moet ik nog zien en misschien bevalt ze daarin een stuk beter.

Hugh Laurie, nog zo'n oude rot in het vak, komt er magertjes vanaf. Zijn karakter is meer een karikatuur van zichzelf en mist behoorlijk wat geloofwaardigheid.

Visueel is de film best goed op orde. Met een aardige geldinjectie laat Bird zien dat iedereen iets leuks op het witte doek kan plaatsen. Desalniettemin weet het fijne zonnetje en het futuristisch wapentuig de boel niet tot een voldoende op te kalefateren. Zonde van het geld zou ik bijna willen zeggen.

Tomorrowland is een soort Sneeuwwitje dat niet wakker wordt na de kus; een soort Roodkapje dat al door de maagsappen van de Wolf verteerd is. Best vermakelijk dus, maar het sterft snel een stille dood en raakt in de vergetelheid. Nu, geruime tijd nadat ik de film gezien hebt, is het moeilijk mij nog concrete punten te noemen waarin de film zichzelf onderscheid. En dat zegt misschien wel genoeg...

2.5*

Tracers

Ooit in mijn leven heb ik één keer de fout gemaakt om aan Parcour te doen. het uiteindelijke resultaat is dat ik op mijn plaat ging en mij daarna heb beperkt tot het opklimmen van het trottoir. Toch heeft het gestuntel wel wat. Leuk om het te kunnen, rot om het te leren moeten we maar denken. Eens kijken hoe ze het er in Tracers vanaf weten te brengen...

Niet heel goed, ben ik bang. Het verhaal is een mix geworden van kinderlijke ren-kunstjes in combinatie met de zwaardere criminaliteit van de stad New York. Geen idee hoe je hierop komt. Het verhaal an sich is dus vrij ridicule en weet niet echt te boeien. Naarmate het plot ontwikkeld neemt de geloofwaardigheid alsmaar verder af tot je het absolute nulpunt bereikt. Naast Parcour en criminaliteit wordt men nog doodgegooid met de meest clichématige romance en intriges die je als regisseur kunt bedenken. Het veel te gelikte einde is tevens zo idioot als de rest van het verhaal. Eind goed, al goed moet je maar denken. Naast het absurde verhaal heeft de film ook iets positiefs: het tempo ligt hoog en met name de parcour-scènes zijn vermakelijk.

Taylor Lautner is toch wel een ongelooflijke miscast geweest. Als drollige sukkel komt hij nog wel aardig over, waarschijnlijk omdat hij gewoon zichzelf kan zijn, maar als zogeheten geharde crimineel mist hij alle geloofwaardigheid. Hij staat overal wat beteuterd bij te kijken, mist alle passie en overtuiging en zakt weg naar een lachwekkend laag niveau.

Marie Avgeropoulos speelt redelijk. Zij weet zichzelf meer te onderscheiden van Lautner en een zekere geloofwaardigheid in haar personage te leggen. Vooral in het begin speelt ze goed. Als de film vordert wordt ze door Lautner is zijn vrije val meegetrokken.

Adam Rayner, Rafi Gavron, Luciano Acuna Jr. en Josh Yadon zijn als overige freerunners slachtoffer geworden van het plot moet ik maar denken. Ze doen hun best, maar kunnen hier echt niets van maken.

Visueel scoort Benmayor dan misschien nog de meeste punten met zijn werkje. De setting voelt klassiek New York aan. Alle bekende aspecten komen eventjes voorbij glijden, maar liggen er niet heel dik bovenop. Daarnaast is wel alle actie - zowel de criminele als de parcour dus - vrij belabberd in beeld gebracht, evenals de scènes op de fiets. Het gaat snel en onduidelijk.

Het ontbreken van sfeer in het geheel is misschien nog wel meest jammerlijke aan alles. Je komt er gewoon niet lekker in.

Tracers is helaas een uitglijder geworden met een idioot verhaal, een zeer slechte Lautner, een aardige Avgeropoulos en een visualiteit die redelijk in elkaar steekt. Toch blijft het een sfeerloos geheel en is de speelduur het meest positieve.

2.5*

Training Day

Niet meer dan doorsnee. Daar is alles eigenlijk wel mee gezegd. Een gewone, af en toe zelfs een beetje saaie film dit in een goed einde uitmond. Training Day verteld het verhaal van een agent die hogerop wil komen, vervolgens moet hij een dag meelopen bij een rechercheur die er wel heel rare gewoontes op nahoud. Uiteindelijk komt alles natuurlijk aan het einde samen. Geen spannend plot, geen speciaal plot. Eigenlijk blinkt de film nergens in uit. Het is niet twee uur hersenloos knallen, het is geen hoogstaand drama, het is geen epos waarin alles uiteindelijk toch nog helemaal goed komt, geen lang en gelukkig leven. Het is gewoon even lekker twee uurtjes een filmpje opzetten en hem zonder al te veel verveling afkijken.

Zoals ik dus al de gehele tijd zeg is het doorsnee. Wat dat betreft heb je alles van deze recensie wel gelezen. Die zal over alles wel gelijk blijven. Het verhaal is niet opzienbarend. We hebben dit soort situaties al vaker voorbij zien komen, en zullen ze ook wel vaker voorbij zien komen. De plotmakers hebben zichzelf de gehele tijd maar twee mogelijkheden gegeven, en uiteindelijk voor de meest makkelijke gekozen. Kijkers zullen wel weten welke. De film eindigt zoals deze films eigenlijk altijd eindigen. Waarom vond ik dat dan toch het beste stuk? Dat lees je zo wel. Gewoon. Gewoon. Gewoon. Gewoon... Moet ik nog verder gaan over het verhaal? Ik denk het niet.

Een heel verrassende wending in mijn recensie; de acteerprestaties in de film waren gewoon. Zowel Washington als Hawke spelen niet echt onder of boven hun kunnen. Van Washington had ik eerlijk gezegd wat meer verwacht. Hij laat echter wel met deze monotone prestatie zijn veelzijdigheid tonen. Ja hoe kan dat? Als je zijn gehele filmografie erbij haalt zie je hoe veelzijdig hij wel niet is. Deze film kan hij weer mooi aan dat lijstje toevoegen. Voor hem leuk, voor de film, u raad het al, niet heel bijzonder.

Hawke probeert hier een agent met gewetenswroeging uit te beelden. Hij doet zijn best, maar daar houdt het ook bij op. Het is niet zeer duidelijk aan hem af te lezen hoe hij met zijn emoties speelt. Dat had beter gekund. Het was echter wel te zien dus de boodschap kwam over.

Het einde was ik wel over te spreken. Daar zag ik weer even de oude Washington terug. Een mooi pleidooi, of betoog, was erg overtuigend. Mooi om te zien. Daar zag je echt even een stukje emotie en gevoel in de film komen.

Verder zijn de scènes leuk opgenomen. De gettobuurten zijn mooi opgenomen en creëren ook daadwerkelijk sfeer. Ook hier was dat op het einde van groot belang. Dit ondersteunde Washington erg goed. Verder waren de scènes in de auto niet zeer bijzonder, maar wel erg leuk om te zien. Al met al ook weer hier doorsnee, wat verrassend.

Misschien moet ik hieruit leren dat ik een spannende plot in mijn recensies moet maken? Ik zal er over nadenken. Verder heb ik maar als besluit genomen dat ik de volgende film maar opzet

3*

Transcendence

Weet Johnny Depp eindelijk het Jack Sparrow imago van hem af te schudden? Hopelijk, want de laatste jaren kwamen er alleen nog maar varianten van dit personage in Depps filmografie voor. Transcendence weet dit imago van hem af te schudden, maar niet een heel veel beter imago er voor in de plaats te brengen.

Transcendence is gewoon saai. Dat was mijn voornaamste conclusie na het kijken van de film. Het begin beleeft een rustige opbouw en alles wordt in hapklare brokken voor je neer geschoteld. Als je daarna hoopt dat de film wat snelheid op gaat doen kom je bedrogen uit. Het uiterst slome tempo blijven ze maar aanhouden. De spanning ontbreekt daardoor totaal.
Naast irreëel en ongeloofwaardig, iets waar Sci-fi wel vaker mee te kampen heeft en zeker niet negatief hoeft te zijn, pakt dit hier toch heel wat slechter uit. Het idee van overheersing wordt totaal overtrokken tot je in een magisch sprookjesland bent met opstijgende zilveren glitters. Sneu...

Ik ga gewoon in een vlaag door met de acteerprestaties. Depp speelt passieloos. Alleen de blik in zijn ogen geeft al goed de film weer: triest. Zijn dood lost jammer genoeg niets op. Een beetje passie, overtuiging of dramatiek had hier toch wel op zijn plek geweest. Helaas ontbreekt die volledig.
Rebecca Hall doet een krampachtige poging het geheel omhoog te tillen. Haar jeugdige naïviteit is echter een doorn in je oog. Haar kinderlijke karakter is louter vervelend. Zelfs mijn ever shining star Morgan Freeman lijkt een beetje met zijn ziel onder zijn arm te lopen en heeft geen idee wat hij met de film aanmoet.

De locatie voor de woestijn is misschien nog wel goed gekozen. Daar kon weinig aan verpest worden. De futuristische laboratoriumgangen en zalen ontdoen echter het geheel aan sfeer. Met een vleug pseudowetenschap proberen de maker er nog een intelligent karakter aan te geven. Ook die poging slaat de plank behoorlijk mis.

Nee, Transcendence was het zeker niet voor mij. Zeer jammere poging. Dan vond ik de tegenhanger Lucy toch een stuk beter en vermakelijker (al had dat ook zijn hiaten hoor).

1.5*

Trash

Omdat ik toch in Amsterdam moest zijn maar even PAC binnen gelopen in Tuschinski. Overigens kreeg ik nog een gratis popcorn die ik voor de kerst moest consumeren. Des te meer reden om te gaan dus. Een in Spaans gesproken film in Rio over drie broeders sprak mij op voorhand al bijzonder aan. Aan het einde van de film kwam ik dan ook zee bevredigd de zaal uit.

Want je rolt van de ene feel-good scène in de andere. De film is een aaneenschakeling scènes van brutale jongetjes. Ze bezorgen je meerdere malen een glimlach op de lippen. Daarnaast steek het verhaal ook nog best goed in elkaar. De massa's kinderen die de vuilnisbelten doorspitten op zoek naar iets waardevols, de afdankertjes van de elite, komt bijzonder goed tot je. Ook de corruptie die hoogtij viert in een stad als Rio dringt tot het diepst van je door. De onschuld van de drie jongens in de grote mensenwereld geeft je een perspectief je je louter medelijden kan laten voelen. Het einde is misschien wat overtrokken, maar past zeker in de lijn van de film.

Tevez, Luis en Weinstein zijn een fantastisch trio. Ze vullen elkaar perfect aan in de vaak goede scènes. Ze weten geheel hun eigen lijn te trekken in de grote wereld. De sloppenwijken van Rio op hun duimpje kennende krijg je via hen een fantastische inkijk in alle wijken die je in Rio aantreft. Van de rijke stranden tot de arme vavela's.
Mara en Sheen dartelen tussen deze die rakkers ook nog vrij goed rond. Vooral de tweede weet toch een goede eigen rol neer te zetten. De alcoholische missionaris is een verhaal op zich die zich perfect weet te passen in het verhaal.

Visueel gezien is het gewoon heel sterk. Het doel en de morele gedachte komen goed op je over. De mooie kiekjes die tussendoor geschoten zijn zijn een lust voor het oog. Sterk gewoon. Ik denk toch dat het afbranden van hun paaldorp het hoogtepunt is. Corruptie, onmacht, doorzettingsvermogen in combinatie met sterke visuele weergaven, die je levendig verkwikken beleef je echt het hoogtepunt in de film.

Een sterke productie die geweldig op de actualiteit aansluit.

3.5*

Treachery

Een zeer korte film exclusief aftiteling net een uurtje. Lekker om tussendoor eventjes te kijken, al moet het je wel aanstaan. Het is een zeer rustige kalme timide film met veel conversaties. Je moet er maar van houden. Omdat hij toch zo kort is heb ik hem dan ook maar even tussen de bedrijven door opgezet en kon er wel van genieten, al was het zeker geen hoogtepunt in de filmwereld.

Het verhaal is simpel en beknopt. De plotomschrijving op MM doet het spannender lijken dan het is. Zoals al aangegeven volg je een paar mensen die door een storm vast zitten in hun huis. Er staat een bruiloft op de planning, maar van een luchtige sfeer is zeker geen spraken. De karakters zijn stuk voor stuk ingetogen en een beetje vreemd, met Henry ver op kop. Sommige flash-backs, of flash-forwards, je weet het niet, schieten voorbij en daar is vooral bloed en dood op te zien. Wat staat er te gebeuren? Een aanlokkelijke trend in de film. Het houdt de spanning er een beetje in. Daarna begint de film een beetje in te kakken. Het plot is niet hoogstaand en dat gaat toch een beetje zijn tol eisen. De dramatiek in de film is wat mager en kon stukke beter. Al doet de korte speelduur goed: het is zo klaar.

Michael Biehn speelt de belangrijkste rol in de film. Hij is de man waar alles om draait. Ik verwachtte dan ook het meeste van hem. Ik moet eerst even toegeven dat hij bijzonder veel op de jonge Jack Nicholson lijkt zeg! Hij speelt zijn zonderlinge scènes goed, al had hij in de conversaties een stuk beter gekund. Hij laat te weinig van zijn obscuriteit zien en is een beetje oppervlakkig. Helaas, want er lagen genoeg mogelijkheden. Ook als het verhaal de climax nadert blijft hij wat oppervlakkig.

Matthew Ziff, die Henry's zoon vertolkt, is ook niet super goed. Het zijn allemaal redelijke B-acteurs. Hij heeft het stukje overtuiging wat meer en is ook beter. Toch miste ik een bepaalde affiniteit met zijn personage, die wel over had moeten komen.

Sarah Butler en Caitlin Keats zijn de dames in de film en ook zij zijn niet super goed. Ze spelen net als hun mannelijke tegenspelers nogal oppervlakkig. Butler is de betere van de twee. Zij weet vooral op het einde wat dramatischer over te komen. Gelukkig maar.

De setting is simpel en rustig. Alles speelt zich in bepaalde ruimtes af. Vier als ik mij niet vergist. De ontbrekende muziek geeft een extra concentratie op de conversaties die daardoor goed naar voren komen. Sterk gedaan in deze productie. Verder is de rust en kalmte typerend voor de film, wat best lekker is.

Als tussendoortje is deze film zeker geen drama. Ff rustig voor als je uitgeput terug komt van school of werk, dan is hij lekker. Met te veel energie en adrenaline kan je hier niets mee. Dan moet je hem laten liggen. De film is echter geen hoogvlieger, en dat zal terug gezien worden in het cijfer.

2.5*

Troy

Misschien we het meeste bekende verhaal ter wereld. De val van Troje. Dankzij Homerus één van de meest gerespecteerde, maar ook meest gedetailleerde verslag van de bekendste oorlog ooit gevoerd. Een waar helden epos waarin iedereen bijeenkomt. Er ontstaat zelfs twist onder de goden en niemand weet wie er wint. De doorslag kwam door Zeus, volgens Homereus. Het is één van de mooiste boeken die ik gelezen heb en ik hoop dat deze film het boek respect weet te tonen. Het eer aandoen kan het namelijk nooit.

En jammer genoeg laat Troy bij de uitwerking net een paar steken vallen. Ik kan best begrijpen dat je een verhaal wil romantiseren, maar dat had Homerus al gedaan! Het script lag al duizenden jaren klaar! Ajax én Menelaos én Agamemnon dood. Daar kon ik gewoon niet bij komen. Agamemnon wordt als tiran neergezet. Er steek meer gevoel achter die man dan deze laat zien. De Grieken zijn barbaars neergezet en er ontbreken vitale personages. Aias, Aeneas (de werkelijke), maar ook de goden Athene, Ares, Apollo, Hephaistos. Zo zonde allemaal. Uiteindelijk is de grootste blunder dat de oorlog werkelijk 10 jaar duurt, maar hier een paar dagen.
Daarnaast zijn er ook zeker goede punten in. Patroklos dood wordt bijna precies zoals in het boek verteld. Ook de wrok tegen Agamemnon is goed uitgewerkt. Odysseus is een pienter mannetje, en dat wordt ook hier duidelijk weergegeven. Uiteindelijk zijn het begin en het einde van deze film natuurlijk niet onderdeel van De Ilias, maar wel goed uitgewerkt in deze film.

Och er zijn zo veel goede acteurs te noemen dus ik ga ze allemaal snel langs; het wordt nu al weer te lang...
Pitt past niet in de rol van een held. Oorlogfilms zijn niets voor hem. Gewoon bij Thrillers houden. John Shrapnel is veel te weinig in beeld geweest, maar wat hij deed was zeer goed. Brendan Gleeson heeft al in Braveheart een goede prestatie en zet die hier door. Diane Kruger heeft een paar goede korte momenten. Eric Bana was in The Hulk al aardig en is hier een stuk beter. Goed gedaan. Orlando Bloom ben ik altijd gecharmeerd van. Hier vond ik hem echter minder en een stuk minder spelen. Sean Bean is samen met Gleeson natuurlijk de oorlog-deskundige in deze film. Als LOTR-Boromir vond ik hem ook hier weer kort, maar met charme spelen. Vincent Regan past met zijn 300 prestatie ook in dat goede rijtje thuis.

Uiteindelijk ziet Troy er heel goed uit. Dat mag ook wel voor een film uit 2004. Realistisch, voor zover een film is natuurlijk. Het is alleen zo dat de juiste sfeer niet gecreëerd wordt. Waar in Braveheart, The Patriot en Gladiator precies de juiste adembenemende sfeer is die je 3 uur lang vast houd ontbreekt die hier vaak. De muziek weet daar niet veel aan bij te dragen. Alleen bij het einde na het Paard had ik die spanning. Jammer.

Troy is vermakelijk maar duurt te lang voor zijn niveau. Gewoon kijken, erg vermakelijk, maar er zijn veel betere klassieke oorlogsfilms te zien. Jammer van deze verfilming. Misschien komt er ooit nog eens een betere.

3*

The Truman Show

Deze klassieker had ik nog nooit in zijn geheel achter elkaar aanschouwd. De film is al weer 17 jaar. Dat ik hem dan nog niet gezien heb is misschien wel een kleine schande. Toch had ik een bezichtiging misschien moeten uitstellen, want ik was helemaal niet zo gecharmeerd van The Truman Show.

Met het verhaal an sich is niets mis. Op zich een heel leuk gegeven om iemand zijn leven lang in een tv-show te laten spelen zonder dat die dat weet. Het begin gaat echter al de fout in door die lamp naar beneden te laten vallen. De daarop volgende ridicule verklaring slaat nergens op. Een begin dat overgeslagen had mogen worden. Vervolgens is de plotontwikkeling ook wat mager. Truman gaat een oninteressante metamorfose door die maar wat traag gaat. Vervolgens zijn irritante opzettelijke reclame spotjes en overdreven scènes ook geen aanwinst op het verhaal, om over de shots van de kijkers van de show maar niet te spreken, verschrikkelijk vond ik die. Het heeft allemaal wat weg van een klucht, waar ik vind dat een sterk drama beter op zijn plek zou zijn geweest. Het einde is misschien wel aardig, maar behoorlijk voorspelbaar. Volledig gericht op het sentiment van de kijker.

Carrey speelt met vlagen goed. Toch zie je dat de acteerlijn van Dumb and Dumber, Liar Liar en Fun With Dick and Jane hier al in zijn doordrongen is. Vooral de groet naar zijn buren is een staaltje acteergruwel die de latere loopbaan van Carrey zal accentueren. Op de dramatische stukken doet hij het in mijn optiek beter. Ik denk dat Carrey echter niet de juiste persoon is voor deze rol.

Laura Linney speelt geen haar beter. Misschien moet je geen rol in een rol spelen (laat dat soort aspecten maar aan Nolan over). Ik weet dat haar gehele spel fake moet zijn, maar zelfs voor een actrice die een actrice speelt zou ik haar na één seizoen Truman Show ontslagen hebben.

Visueel is het allemaal zeer mager. De doorsnee American Dreem setting heb je na verloop van tijd ook wel gezien. De kleine uitspattingen buiten het dorp zijn wel geinig, zij het dat die een ridicule invulling krijgen qua verhaal. De scènes op de boot waren in mijn ogen het best. Even wat anders dan dat dorp en iets van (zij het kunstmatige) natuur.

Daarnaast is de almaar door jengelende muziek Burkhard von Dallwitz ook iets dat gaat irriteren. De 'live' muziek die een zekere melancholie en sentiment moet aanbrengen scoort niet.

The Truman Show had in potentie een leuk verhaal. Carrey speelt met vlagen goed, maar voor de rest is het mager. De rest van de cast zet ook niets memorabel neer. Qua audio en visualiteit springt de film ook niet uit. Een film met veel potentie dus, maar een zwakke uitwerking. Ik ben teleurgesteld door deze klassieker.

2.5*

Trumbo

Dat het machtigste land ter wereld ook zo haar tekortkomingen heeft wil ze niet graag toegeven. Een relatief kritisch werk van uit de V.S. over een stukje Amerikaanse geschiedenis is dan welkome alternatieve kost op de vrij eenzijdige, lovende producties die normaliter de bioscoopzaal bereiken (denk aan films a la American Sniper). Ik hoopte dat Trumbo zou excelleren in sensationele objectiviteit, zonder daarbij tot documentaire te vervallen. Eens kijken hoe Roach dat gedaan heeft.

Na afloop kan ik stellen dat hem dat min of meer gelukt is. Met Trumbo weet Roach een aardige productie neer te zetten. Het verhaal van Dalton Trumbo is mede door zijn uniciteit interessant. Roach balanceert daarbij tussen het presenteren van een personage dat lijdt aan Amerikaans links-patriottisme en een onuitstaanbaar karakter, helemaal naarmate de film vordert. Hierdoor krijgt Trumbo een complex karakter, waarvan je niet weet of je van hem moet houden of je aan hem moet ergeren. Beiden is namelijk het geval. Helaas bereikt Trumbo nooit echt grote hoogtes. Het verhaal kabbelt op eenzelfde snelheid voort en is aardig voorspelbaar. Ook weet Roach er niet in te slagen te laten zien wat de Red Scare nu écht met mensen deed. Trumbo laat vooral de successen van de gelijknamige hoofdpersoon zien, terwijl voor menigeen die periode alles behalve een succes was. Een kleine noot op een verder goede productie.

De kracht van Trumbo's karakter wordt hem sterk meegegeven door Bryan Cranston, die een prima rol neerzet. De eerder genoemde complexiteit van Trumbo's karakter wordt prima ingevuld door Cranston. Daarbij heeft hij een goede chemie met zijn tegenspelers.

Ook Helen Mirren zou ik graag willen noemen. Met haar rol als Hedda Hopper laat ze haar veelzijdigheid als actrice zien. Ze weet rollen te vertolken waarin je haar louter kan minnen, maar hier laat ze zien dat ze ook prima een minder plezant karakter kan spelen. Goed gedaan.

De sfeer komt er met vlagen in. Van een Red Scare is op de meeste momenten niet echt sprake. De scènes waarin echter de confrontatie tussen Trumbo, zijn aanhangers en de Mccarthyisten gezocht wordt, zijn verreweg de leukste. Met name John Wayne en Hedda Hopper zijn karakters die de vaart en het spektakel in de film ten goede komen. Trumbo alleen, in zijn bad is echter een stuk sfeerlozer en haalt het tempo er behoorlijk uit.

Trumbo had mijns inziens meer mogen focussen op de Red Scare an sich met Dalton Trumbo als product daarvan, dan een specifieke biopic te zijn over Trumbo als persoon. Desalniettemin is de film niet saai of vervelend en zeker niet slecht. De film komt echter ook niet boven de middenmoot uit.

3*