Meningen

[Rec]

Een titel die ik niet helemaal begreep. Op het eerste gezicht zag ik er totaal niets in. Horror is eigenlijk ook niet echt mijn genre. Er zijn wel degelijk goede horror's dat zeker. Toch maar eens opgezet vanwege het redelijk hoge gemiddelde. Ze hadden de film beter onder het kopje drama kunnen laten vallen, wat dat was het. Geen horror.

Er gebeurd eigenlijk helemaal niets in de film. Het is weer het oude zombie/virusinfectie concept die mij inmiddels wel de neus uit komt. Dawn of the Dead, 24 Days Later, Resident Evil.... Wanneer houdt het een keer op? Ik heb werkelijk geen idee. Daarbij komt nog dat de film als net als The Devil Inside uit het volgen van camerabeelden bestaat. Iets ergers kun je me niet aandoen. Onoverzichtelijke chaotische scènes die niet te volgen zijn. Dan is ook nog eens een deel van de film het licht uit waardoor het totaal niet meer te volgen is. Een beetje hysterisch geschreeuw en men heeft weer een nieuwe horror.

Het begin en het middenstuk zijn saai. Tot 60 minuten gebeurt er eigenlijk niets. Het 'spannende' einde weet ook totaal geen spanning of sensatie te bieden. Je ziet het al allemaal van ver aankomen.

Waar ik bij acteurs normaal gesproken wel wat positiefs kan zien was dat hier bij sommigen totaal niet het geval. Echt wat heb ik mij zitten ergeren. Manuela Velasco staat daarmee op nummer één. Pablo wat zie je? Pablo film je dit wel? Pablo dit, Pablo dat. J324n@N$#vK... Zo ergerlijk.

Ferran Terraza was dan nog wel om aan te zien. Hij ging zijn gangetje en wist als enige een beetje normaal over te komen. Ik snap best dat je bang bent en hysterisch wordt, maar een film waarin niets gebeurd en als er iets gebeurd er alleen geschreeuw is is gewoon niet om aan te zien. Terraza was dan ook te matig om het geheel omhoog te trekken.

Van wie ik in deze film wel gecharmeerd was was Pablo Rosso. Bijna niet in beeld en een sterke tekst van ongeveer 8 zinnen denk ik zo. Hij filmt echter wel chaotisch.

Tot slot zei ik al dat dit type van filmen mij niet zo aanstaat. Er is totaal geen overzicht en alleen maar chaos. Alleen als de camera op de grond staat kom je een beetje tot rust. Daarbij komt dat ik de film zeer low-budget vind overkomen. Het enige wat ze doen is het licht aan en uit en daar blijft het bij. Totaal geen andere effects om spanning te creëren.

[REC] is gewoon niet goed en ik twijfel of ik deel 2 en 3 wel zal gaan zien. Jullie merken het wel als mijn stem er staat.

1*

[Rec] ²

Op glad ijs ga ik mij nu begeven. Mijzelf heb ik namelijk iets ergs aangedaan. Ik heb mij aan de Rec-reeks gewaagd. Meestal ben ik van het motto: "Wie A zegt moet ook B zeggen." maar hier was ik toch behoorlijk aan het twijfelen. Zou ik deel 2 nou wel kijken? Ik kreeg het advies van een ervaren Rec-kijker om het niet te doen. Toch kon ik niet mijn nieuwsgierigheid bedwingen en heb ik hem toch opgezet? Ik was positief verrast. Maar was het goed? Nee, dat helaas niet...

Dit vervolg heeft een andere invalshoek dan deel 1. Het virus wordt even opzij geschoven en er komt iets heel anders aangevlogen. Het heeft wel degelijk iets origineels. Ik denk dat ik de inspiratiebron van The Devil Inside heb gevonden. Dat is namelijk [Rec] ². Ook heb ik het idee dat men wat minder naar de horrorkant is gegaan en iets meer naar actie. Wel is waar een klein beetje, maar toch iets prettiger. Het hysterische uit deel 1 is er grotendeels uitgehaald en er zijn 'professionals' neergezet. Die zijn echter zeer simpel en schlemiel, maar er is vooruitgang.

De film start nog redelijk vermakend. De scène in het busje is wel grappig. Als men dan het gebouw weer ingaat gaat het niveau weer omlaag. Het daalde tot het niveau van deel 1. Toen de kinderen er bij betrokken raakte zat ik op de 0.5 sterren. Echt, nog triester en ergerlijker dan deel 1. Het einde daarentegen is goed gevonden en zeker origineel. Ik steeg weer een beetje...

Jonathan D. Mellor speelt slap en niet overtuigend. Ik kan mijn hele tirade van deel 1 weer herhalen bij de acteurs, maar het was gewoon slap. Angst die er niet uit ziet. Een klein beetje hysterie waar ik mijn reet mee afveeg en een volharding waar je elk verstandig mens voor naar een TBS-kliniek zou sturen. Sneu sneu sneu...

De agentjes spelen ook onder niveau van een normale film. Domme beslissingen en doordraaien als de malle. Het heeft geen zin om met zijn alle "Doe rustig!!!" te brullen als er iemand doordraait... Casas spant daarmee de kroon. Hij was schijt irritant en niet overtuigend.

De kinderen Andrea Ros, Àlex Batllori en Pau Poch hadden geschrapt moeten worden. Wat een drama zeg.

Uiteindelijk is de weergave van de film beter dan in deel 1. Je hebt nu een cameraman die zijn camera stil kan houden. De helft van de film filmt echter een jongen die er geen kaas van gegeten heeft. Onoverzichtelijk, ergerlijk en je weet niet eens wat er op het scherm gebeurt. Het einde is met de liggende camera's grappig om te zien, maar meer ook niet.

[Rec] ² is qua film niet beter dan zijn voorganger. Ik vind het echter goed dat ze voor een originelere route hebben gekozen en het concept van een virus naar een bezetene te verplaatsen. De uitwerking is nog dramatisch, maar het was minder afschuwelijk dan de voorganger. Op naar deel 3 denk ik zo.

1.5*

[REC]³ Génesis

Zoals beloofd zou ik een stukje schrijven en dat doe ik dus ook. Van tevoren had ik al even met een paar mensen hier wat gesproken, zoals te lezen en ik ging dus dubbelop de film in. Enerzijds de marginale delen 1 en 2 en anderzijds een nieuwe weergave van het begin van het verhaal. De intro laat ik grotendeels zitten, ik vond er toch niet veel aan.

Afgezien van het feit dat het een afgezaagd en uitgemolken onderwerp is is de film nog steeds niet goed. De opening duurt maar liefst 20 minuten en, in tegenstelling tot films waar een bruiloft wel een plezante opening van een film kan zijn zit je je hier te vervelen. 2x Chips gehaald en nog ging het niet door.
Als het moment-suprême dan eindelijk daar is komt er niet veel goeds van de grond. Een zwak liefdesverhaaltje tussen de twee getrouwden en de clichés zijn weer niet van de lucht. De hele film is al gedaan.
Het uiteindelijke einde is misschien een tikkeltje, een heel heel heel klein tikkeltje origineler, maar eindigt hetzelfde als deel 1 en 2. Weer een dramatische 80 minuten. Gelukkig duurt het maar 80 minuten en geen 120. Stel je voor...

Leticia Dolera en Diego Martín zijn natuurlijk de personages waar je van moet smullen in deze film. Zowel letterlijk als figuurlijk, want ze worden steeds opgejaagd. Het is echter zo dat ze als vrolijk getrouwd stel nog wel wat leuks kunnen neerzetten, maar dramatiek en horror is niet aan ze besteed. Leticia speelt met vlagen goed. Maar scènes als dat ze in dat riool de bezetenen te lijf gaat is natuurlijk lachwekkend. Martín doet ook zijn best, maar als gelukkige vader in spe komt er niet veel goeds van
Ismael Martínez kon ik dan wel waarderen. Hij had grotendeels van zijn rol een leuke humoristische toevoeging aan het matige geheel. Hij en zijn Franse madame deden het leuk. Borja Glez. Santaolalla had ook een grappig bijrolletje, maar het stelde niet veel voor.

De grootste verandering ten opzichte van dit deel tegenover de vorige is toch wel de manier van filmen. Waar je in deel 1 en 2 een chaos had die niet te overzien was, ergerlijk en irritant is Plaza in zijn eentje voor de gewone manier van filmen gegaan. Op de eerste 20 minuten na, dat wel. Dit gaf een bepaalde kalmte over de film die prettig aanvoelde. Mijn bloeddruk kon weer dalen en mijn epilepsie werd weer in bedwang gehouden. Het is echter wel zo dat de film zeer veel als 24 Days Later en als Resident Evil 1 begon aan te voelen.
De muziek is bijna de grootste flop in deze film. Slechte nummers met een slechte toepassing. Een soort Terminator-style werd er op momenten gecreëerd die zeer lachwekkend was, in de negatieve zin.

Al met al daalt deze film weer terug naar het niveau van zijn grootvader. Omdat ik alleen 0.5 geef bij film waar niets goeds te vinden is geef ik hier hoger. Het positieve was de nog altijd korte tijdsduur van maar 80 minuten.

1*

Shinobi schreef:

(quote)

Het speelt zich eerder tegelijkertijd met het eerste deel af. Er zitten ook wat verwijzingen daarvoor in.

+1

Intrigerend plot. Dat was vooral de grote aantrekkingskracht voor mij om deze film te gaan kijken. De menselijke kant gemixt met mystiek kan een heel aardig werkje opleveren. Gecombineerd met een goed zuipfeest kan je toch wel de juiste snaar bij me raken. Helaas is het allemaal net niet goed genoeg. Geinig, maar het kan beter.

Het begin gaat lekker vlot en is zeker niet slecht. Het verhaal komt op een rustig tempo tot de juiste ontwikkeling. Helaas begint de film wel met een ietwat vreemde openigsscène (de kus) die ik niet helemaal in het plaatje van de rest van de film vind passen. A la, de rest was zeker niet slecht. Vervolgens is de verdere ontwikkeling van het plot redelijk. De zogenaamde hapering in de tijd is geen slecht gevonden mysterie. De uiteindelijke uitwerking en vooral de inconsequentie daarvan stoort mij echter. Het verschil in duur van de sprongen in tijd vond ik ongepast, helemaal omdat het totaal niet verklaard wordt. Het einde is dus matig en cliché.

Rhys Wakefield en Logan Miller zijn op zeg een aardig duo, met Miller die er voor mij uitspringt. Wakefield moet een door liefde verscheurde tiener voorstellen en daar slaagt hij ten dele in. Met vlagen weet hij te overtuigen, met vlagen glijdt hij ongelooflijk uit. Miller steekt vooral de draak met zichzelf en de film. Een lekkere gestoorde afwisseling op het liefdevolle gezwijmel tussen Wakefield en Ashley Hinshaw. Hij kan het echter niet zonder Natalie Hall. Met zijn tweeën zijn de ridicule scène tot hun letterlijke climax vermakelijk.

+1 had in mijn ogen ook visueel uitbundiger gekund. Juist zo'n feest had uitbundig gemoeten qua kleuren. Zo als de poster had de film moeten zijn. Het is echter allemaal wat timide. Helemaal de mystieke gebeurtenissen zijn wat simpel in beeld gebracht. Daarnaast is de muziek dik op orde, wat wil je op een feest. Toch creëert het wel sfeer.

+1 was geinig, maar niet goed genoeg. Het had uitbundiger en uitgebreider en qua verhaal wat complexer gemogen.

2*

10 Cloverfield Lane

Een goed begin is het halve werk. Het befaamde spreekwoord is in de meest letterlijke zin toepasbaar, want half werk wordt hier in het goede begin geleverd. Zonder mij ook maar enigszins ingelezen te hebben ben ik de bioscoopzaal ingestapt, met name omdat de speeltijden goed uitkwamen. In de hoop positief verrast te worden, eindigde deze film toch grotendeels in een deceptie.

Het lange middenstuk is verreweg het beste in 10 Cloverfield Lane. Het simplistische plot is van een goede mystiek omgeven als Michelle na een ongeluk wakker wordt in een Saw-aanvoelende kelder. Al snel blijkt de situatie mee te vallen, maar het constante ongewis in welke situatie we ons nu bevinden - een echte "Doomsday" of niet - blijft de plot grotendeels dragen. Naarmate de climax in zicht komt is alles dan ook in kannen en kruiken. Een grotere anticlimax had er voor mij dan ook niet kunnen zijn. Het einde is simplistisch, uitgekauwd en clichématig. Een subtielere plotwending was welkom geweest.

De acteerprestaties zijn binnen de gegeven plot op zich prima. John Goodman weet zich binnen dit markante trio te onderscheiden door het beste resultaat af te leveren. Hij is excentriek, onvoorspelbaar en weet verrassende wendingen aan zijn karakter te geven.
Mary Elizabeth Winstead en John Gallagher Jr. creëren veel voorspelbaarder karakters. Hun spel is daarbij vrij doorsnee en weinig verrassend. Met name tegen het einde zakken zij in. Als ze Goodman willen bedonderen druipt de kitscherigheid er vanaf - helaas.

De sfeer zit er het grootste deel van de film op zich goed in. Claustrofobie gecombineerd met onwetendheid geven een prima basis om de kijker kijkende te houden. Ondanks dat blijft het einde van de film als negatieve stempel op de film drukken. Visueel is Trachtenberg doelmatig, haast tegen het clichématige aan. De setting straalt daarbij Amerikaansheid uit. In principe niet verkeerd, maar wel makkelijk gekozen.

10 Cloverfield Lane is bijna de gehele film een prima productie. Het einde is een totale deceptie en anticlimax. Als losstaand vehikel komt de score daarbij op een onvoldoende uit. Ik weet niet of de film in lijn met Cloverfield beter zou scoren, die heb ik niet gezien.

2.5*

300

Al jongere jongen de film zeer vaak aanschouwd. Het is echter al een tijdje geleden dat ik hem voor het laatst gekeken had en besloot hem nu maar eens met een wat kritischer oog aan de herziening te wagen. Helaas moet ik mijn cijfer iets bijstellen. Al met al was het vermakelijk, maar niet opzienbarend.

Zoals hier boven al is weergegeven is het een waar verhaal. Wel eens waar ietwat aangedikt maar veel valt er niet aan te veranderen. Daar zal ik het dus ook niet te uitgebreid over hebben, maar de geschiedenis is redelijk goed nageleefd.

Waar ik normaal het visuele als laatste behandel zal ik dat nu er gelijk in doen. De uitwerking is een stuk minder. Het bestaat uit veel donkere scènes en rare lichtinval. Zelfs de kampvuren wisten niet veel verlichting te geven in deze duistere film. Je kan mij veel wijsmaken, maar zo ziet Griekenland er niet uit. Het geeft een donkere sfeer, dat zeker, maar het is storend op een gegeven moment.

De actie waar deze film duidelijk naar streeft zit er mooi uit. Het is alleen allemaal zo computer geanimeerd. Dat is ook zo zonde op een gegeven moment. Verder is het wel plezant om naar te kijken. De afwisselende rustige scènes in Sparta zijn ook een goede afwisseling van het gevecht. Niet bijster spectaculair allemaal.

Gerard Butler speelt een zeer afgezaagde rol. Hij weet zijn personage totaal geen diepgang te geven en kan alleen maar wat moralistische en didactische zinnen uitkramen. Zijn overbekende quote: "This is Sparta!" is natuurlijk de kroon op zijn werk, het puntje op de i of de kers op de taart; hoe je het wilt noemen.

Lena Headey is als koningin verrassend sterk. Ze weet echt karakter neer te zetten. Toch vind ik het ook bij haar jammer dat Snyder het heeft gelaten bij de harde Spartaanse buitenkant, en nergens de zachte Griekse binnenkant heeft laten zien.

David Wenham speelt als Dillios een aardige rol. Als Voice-over heeft hij een prettige stem om naar te luisteren en daar blijft het ook bij.

Uiteindelijk is deze 300 niet meer dan zeer vermakelijk. Daar beoordeel ik hem dan ook naar.

3*

300: Rise of an Empire:

Wat wilde ik graag naar het vervolg op het knallende eerste deel van The Brave 300. Een waar spektakel lag ik het verschiet. Ook al vond ik de trailer er meer als een computergame uitzien, het kon mijn enthousiasme niet temperen. 300: Rise of an Empire: voldoet aan al mijn groteske verlangens, maar is als film zelf niet heel speciaal.

Want in plaats van een vervolg op deel 1 volg je een verhaal dat nagenoeg parallel loopt aan het vorige. In plaats van Leonidas volg je nu Themistokles die de bekende zeeslagen tegen de Perzen leidt. Ook hij heeft weer met een gigantisch ondertal te kampen. Qua opbouw is het verhaal bijna identiek aan zijn voorganger, als is er minder testosteron in verwerkt. Ook zo'n ene pikante scène moest natuurlijk van de partij zijn. Dit is wel heel doorzichtig gedaan door Murro. Het verhaal is in deze film eigenlijk ondergeschikt aan de actie. Daar focust ook deze film zich weer volledig op. Het feit dat die actie gewoon erg goed in elkaar zit maar het een plaatje om naar te kijken. Dat ook naast Xerxes voor een nieuwe vijand is gekozen is wel prettig. Ik moet echter wel toegeven dat, in tegenstelling tot deel, hier behoorlijk veel commerciële ruimte is open gelaten voor een vervolg. Die ruimte ontbrak ik deel 1 toch meer met de dood van Leonidas.

De film richt zich voornamelijk op het aanlokkelijke paar van Rodrigo Santoro en Eva Green. Met zowel het mannelijke als het vrouwelijke publiek is rekening gehouden door de crème de la crème, in seksueel opzicht, van beide seksen neer te zetten. Los daarvan speelt Santoro met minder charisma dan Butler. Hij heeft niet die energieke houding uit de grote Leonidas van het eerste deel. Eva Green als nieuwe vijand is vooral heel anders dan haar voorganger Xerxes. Ik kan van haar dus niet per definitie zeggen dat ze beter is. Ze vertolkt haar rol op eenzelfde niveau als Santoro.

De film is natuurlijk net als zijn voorganger gespecialiseerd in de special effects gecombineerd met de actie. Ik vond vooral dat dit in het begin nogal geforceerd werd. Elke actie was in slow-motion en het bloed spatte er van af. Dit voelde als kijker niet prettig aan. Vervolgens kom je in een natuurlijkere sfeer terecht waarin flitsende actie beter afgewisseld wordt met diezelfde slow-motion, om uiteindelijk met bijna alleen maar flitsende actie te eindigen. Griekenland is weer in haar donkerste schoonheid weergegeven. Dit aparte gebruik van licht geeft bijzonder mooie scènes, ondanks dat het vrij veel van de realiteit verschilt.

Tot slot moet ik nog even noemen dat het grootste verschil tussen 1 en 2 hem in de veldslagen ligt. Deel 1 op het land, deel 2 op zee. Dat is een goed gekozen verandering, zo wordt saaie herhaling van het al geschiede voorkomen.

Ik ben helemaal fan van deze film, maar als objectieve toeschouwer krijg ik toch een ander beeld. Gewoon een voldoende dus, en zeker de moeite waard om te kijken!

42

Racisme is een vaak voorkomend onderwerp, zo ook in Hollywood. Hoe moet je daar mee omgaan als regisseur? Het is altijd lastig. Django Unchained kreeg nogal veel kritiek namelijk. Zo moet je een afweging maken. Van Robinson had ik wel eens gehoord, maar de preciezere verhalen kende ik niet. Zo probeer je nog eens iets geschiedkundigs te leren op je zaterdag middag, het weekeinde voordat de school weer begint.

Het meest opvallende aan dit verhaal vond ik is dat het zo rustig was. Heel erg politiek correct was het allemaal. Je zag allemaal wel dat het Jackie wat moeilijker ging, maar het ging toch vrij simpel vond ik. Alleen die coach was wat aan de ruigere kant.

De opening van de film is vrij standaard; voice-over zoals gebruikelijk eigenlijk. Korte en bondige introductie en dan gaan met de banaan. Daarna blijft het allemaal vrij mak en tam. Dit zet zich door tot het einde. Op de belangrijke momenten een slow-motion, meer niet. Zeer correct in het nu nog racistische Amerika. Zowel de blanken als de zwarten wordt geen haar gekrenkt in deze film. Jammer eigenlijk, Helgeland had gewoon onverbiddelijke blanken en keiharde negers moeten neerzetten. Had veel meer sensatie gegeven denk ik.

Harrison Ford was een positieve meevaller in deze film. Als opkomer voor de zwarte medemens vond ik hem erg sterk. Hij weet zowaar voldoende emotie over te laten brengen en is onberekenbaar. Dit is erg lekker om naar te kijken.

Chadwick Boseman is erg mak. Hij is echt aan het acteren, dat kun je zien. Dat geeft af en toe moeite om boeiend naar hem te blijven kijken. Hij weet je niet het verhaal in te zuigen, dat is erg jammer. De emotie moet juist van hem vandaan komen en dat is het net niet.

Nicole Beharie speelt een luchtigere bijrol die af en toe wat verlichting brengt in het slappere spel van Boseman. Ze doet het leuk. Verder vond ik Lucas Black als Pee Wee ook erg plezant spelen. De enige die echt een gevoel van trots in mij teweeg bracht. Een gevoel dat het goed komt, ook al weet je dat al.

De sfeer wordt juist gecreëerd in deze productie. De kneuterigheid van destijds met de oude radio's, de simpelere wedstrijdpakken, en de stadions zien er goed uit. Een stukje '40-er jaren zie je echt. Daarbij komt dat de film moeiteloos wegkijkt en de honkbalwedstrijden er erg goed uitzien.

Al met al een gewone productie die erg prettig weg kijkt. Iets te politiek correct, dat is jammer. Geen uitspattingen in de cast of memorabele prestaties. Gewone, leuke film met een gewone, leuke beoordeling.

3*