Meningen

Assault on Wall Street

Een aanlokkelijke titel met een bekoorlijke cover. Het belooft aardig wat. De regisseur is Uwe Boll, veel van gehoord, toch echter maar één keer wat van gezien in het uiterst triest Zombie Massacre. Ik was zeer benieuwd naar deze B-productie en ik moet stellen dat, tot mijn grote verbazing, ik het een vermakelijke film vond.

Het verhaal is schitterend actueel. De identificatie van het verhaal is gigantisch. Er zijn waarschijnlijk duizenden mensen die exact het zelfde willen doen omdat ze in hetzelfde schuitje zitten. Toch weet Boll dit verhaal een goede uitwerking te geven. Het begin is volledig gericht op de drama. Ondanks dat de film nooit de empathie opwekt dat andere drama's wel doen, is het zeker vermakelijk en helemaal niet slecht. De zogenoemde actie daarna trekt de lijn van het dramatische gedeelte voort. Beter gezien, maar kan zeker slechter. Ook de actie heeft Boll een dramatisch tintje gegeven en dat is prettig om naar te kijken. Het geeft een compact gevoel en het idee van een uitvoerend producent die weet wat hij doet. Al weet je dat maar nooit natuurlijk...

De B-acteurs weten in deze film samen een goede prestatie neer te zetten. Waar ze normaal in dialogen of in overtuiging te kort schieten doen ze dat hier niet. Dominic Purcell is de spil van het verhaal en misschien ook wel de beste in de film. Zijn teruggetrokken persoonlijkheid geeft hem ruimte voor een paar foutjes en iets minder diepgang. Je gaat zelf meer achter het personage zoeken. Purcell weet daar een goede draai aan te geven en een zekere mystiek rondom het karakter van Jim Baxford te creëren.
Zijn vrouw Rosie, Erin Karpluk, had een rol van een iets hoger niveau. Je ziet dus ook al sneller dat zij steken laat vallen. Zo is haar zelfmoord nogal onverwacht. Haar mentale problemen komen geen enkele keer goed naar voren. Het is erg zonde want er zit veel meer achter dit personage.
De verdere bijrollen zijn niet het noemen waardig. Ze weten een leuke invulling aan de film te geven. Ook hier geldt dat het niveau niet super hoog ligt, maar op een degelijk niveau dat goed weg kijkt.

Uwe Boll heeft de film op een interessante manier in elkaar gezet. Met een kleine flash-back structuur weet hij te boeien en de aandacht vast te houden. De film blijft de hele tijd op een rustig pitje door tuffen. Muziek en andere vorm van overstemmend geluid ontbreekt. Dit geeft meer ruimte voor de goede dialogen die daardoor meer indruk maken. De stem van Purcell weet daar goed aan bij te dragen. Op een enkel foutje na, zoals de man die door de taxi wordt overreden ziet het er ook keurig uit. Het lagere budget is te zien, maar zeker niet storend. Het ziet er gewoon goed uit.

Ik denk dat Assault on Wall Street misschien wel de meest positieve verrassing voor mij is van 2013. Tot nu toe. Waar ik een goedkope, kneuterige actiefilm verwachtte kreeg ik een mooi in elkaar gezette drama van Boll. Positief verrast, maar het blijft een B-productie, dat wel.
Een waardig cijfer krijgt hij, waarmee ik hier boven het gemiddelde kom en op het gemiddelde van IMDB

3*

The Basketball Diaries

De berichten op MM wisten mij te enthousiasmeren. Ik had dan ook hoge verwachtingen van DiCaprio in dit werk. Voor mij pakt The Basketball Diaries uit als een doorsnee drugsdrama, met wel degelijk een sterke DiCaprio.

Het begin van de film is lekker luchtig. Zoals bij iedereen begint het onschuldig met af en toe en stickie en wat drank. De herkenbaarheid is groot in dit gedeelte. Vervolgens wordt natuurlijk een pad in geslagen die vele niet nemen. Ondanks dat is het verloop van de film organisch en vloeiend. Een stickie wordt een pilletje, pilletjes worden snuiven en snuiven wordt spuiten. Eenmaal in de goot stijgt met name DiCaprio tot grote hoogtes. Het einde wordt iets te ver doorgetrokken naar mijn smaak en doet afbreuk aan een tot dan toe goede film.

DiCaprio is in het begin vrij matig. Pas als het met zijn personage slecht gaat lijkt hij op te leven. Vooral de scène dat hij bij zijn moeder aanklopt is bijzonder sterk. Zowel hij en zijn moeder, Lorraine Bracco, spelen hier fantastisch op elkaar in. Een erg indrukwekkende scène.

DiCaprio's vrienden zijn heel wat minder. Madio, McGaw en Wahlberg spelen vrij matig naar mijn smaak. Zij missen de overtuiging in hun spel.

De film is lekker grimmig gefilmd. Heerlijke achterbuurten, goten en ongure kelders geven de film een extra lugubere nasmaak. In combinatie met het onderwerp geeft de film toch wel heel duidelijk aan hoe het niet moet. Die morele nadruk is in mijn ogen dan ook niet nodig. Laat mensen zelf hun conclusies trekken. Ach ja, dat is wat persoonlijks.

The Basketball Diaries is een aardige film om eens gezien te hebben. Sterke DiCaprio, aardig verhaal, redelijke overige cast.

3*

Beauty and the Beast

De sprookjes verfilmd door Disney hebben mij nooit zo weten te bekoren als kind. De afgelopen tijd ga ik dus geregeld naar verfilmingen van sprookjes die ik wel ken, maar nog nooit gezien heb. Zoals hierboven genoemd ontbreekt daardoor grotendeels een nostalgische factor die mijn beoordeling omhoog kan stuwen. Een duidelijk gemis, want Disney weet mij tot dusver niet erg te bekoren.

Deze verfilming van Belle en het Beest is omringt door de sfeer van zwakzinnigheid. Een gepassioneerde romance in de vorm van een sprookje hoeft dat totaal niet te zijn. Daarbij komt dat de dialogen van een belabberd niveau zijn en de film geregeld saai en traag aanvoelt. Het gehalte zingende theekopjes is te hoog, evenals de vaak flauwe pogingen tot humor. Alle liedteksten hadden beter door sterke dialogen ingeruild kunnen worden om de film een beetje diepgang mee te geven. Tevens voegen de liedteksten aan de reeds gevoerde dialoog weinig toe en zijn zij vaak een herhaling van teksten. Mijn verwachtingen van de film zullen wel heel anders zijn geweest dan de uitwerking, maar ik vond het verhaaltechnisch een behoorlijke teleurstelling.

Emma Watson loopt gedurende de twee uur als een Pinokkio door het scherm. Zij speelt een zeer middelmatige rol en weet nooit overtuigende stukjes acteerwerk neer te zetten. Zowel in dramatiek als in geluk schiet ze schromelijk te kort. Ze is gewoon geen overtuigende Belle.

Luke Evans is een net overtuigende Gaston als Watson een overtuigende Belle is. Zijn haast infantiele speelstijl is behoorlijk ergerlijk. De karikatuur die hij van zijn karakter maakt mist alle overtuiging.

Josh Gad heeft misschien nog wel de beste rol, maar dat komt omdat zijn karakter als enige een verfrissing is in het oerconservatieve bolwerk dat Disney heet.

Visueel gezien heeft de film met momenten een behoorlijke kitscherige uitstraling. Het kasteel en de voorwerpen zijn allemaal gelikt in beeld gebracht, evenals het bos, maar vooral het dorpje zag er uit alsof die van de smurfen geleend was. Bovendien is het vooral een sfeerloos geheel. De film gaat nooit echt leven, creëert geen moment van empathie of sympathie. Tevens is twee uur te lang voor een beknopt sprookje.

Beauty and the Beast is een behoorlijk tegenvallend sprookje geworden. Op alle fronten schiet Disney met deze productie te kort. Het is hopen dat de toekomstige remakes van films die ik wel heb gezien als kind meer voor mij gaan leven, want Belle en het Beest is een dode mus.

2*

Behind Enemy Lines

Een alom bekende film. Na de zware kost van vanochtend, Million Dollar Baby was ik even toe aan een iets minder belastende film. Even een film waarin lekker geschoten zal worden. Een film die je makkelijk kunt volgen, met humor en actie. Deze film leek mij wel aan dat recept te voldoen. En ik moet toegeven: het was niet te taai, het was wat knallen. Alleen de humor ontbrak een beetje.

Gelukkig zou je denken. Het verhaal is zeer simpel. Misschien wel iets te simpel. Een navigator beland in zijn eentje in een broeinest van onrust tijden de oorlog in het voormalig Joegoslavië. Er is een pril vredesverdrag gesloten en voor meerdere partijen is deze navigator een doorn in het oog. Het kwam misschien door de film van vanochtend, maar ik vond het psychologische aspect in deze film best boeiend. Uiteindelijk probeert de regisseur met wat actie dat niveau weer wat omlaag te brengen en dat lukt aardig. Uiteindelijk worden er weer een paar clichés uit een blik gemodificeerd Hollywood getrokken om het nog aantrekkelijker te maken. Ik hoop dat de sarcasme goed overkomt. Ook het einde komt weer uit het blikje van Hollywood. Niets nieuws aan te beleven.

Het acteren viel af en toe zwaar. De enige die ik goed vond spelen was Gene Hackman. Hij was de enige die de emotionele strijd in zichzelf goed wist weer te geven. Ik vond dat hij de enige was die overtuigd van zijn zaak speelde, op alle momenten in de film. Af en toe vond ik Joaquim de Almeida zich er ook nog leuk in mengen. Als ze met zijn tweeën op het witte doek stonden zag je mooi het psychologische spel tussen die twee.
Owen Wilson was geen enkel moment overtuigend. Hij kwam continu over alsof hij al wist hoe het zou eindigen, net als wij eigenlijk. Geen enkel moment zag je wanhoop of iets dergelijks. Erg jammer. Hij had in films als Shanghai Noon etc best wat krediet opgebouwd.

Het camerawerk was niet van de lucht. Zo ontzettend ergerlijk! Trillende beelden en heen en weer schietende camera's; misschien valt dit onder het kopje dynamisch filmwerk maar het was op sommige momenten niet te volgen. Als Wilson zijn schietstoel opnieuw aanzet trilt de camera zo erg dat ik niet eens kon zien wat er mis ging toen hij "shit" zijn!! Ook de actiescènes waren zo chaotisch weergegeven dat je niet een reëel gevoel kreeg, maar waar je nou eigenlijk naar zat te kijken! De film verliest op zoveel aspecten punten. Jammer.

Wat moet ik deze film nu voor cijfer geven? Hij duurde maar 106 minuten. Niet heel lang. Een echte marteling was het ook niet, maar hij was ook verre van goed. Omdat de film gewoon wegkeek, maar hij onder het niveau van gewoon zat, krijgt hij een krappe voldoende. Daar blijft het echter ook bij.

Als je de film niet gezien hebt, heb je niets gemist.

2.5*

Behind the Candelabra

Homoseksualiteit ligt waarschijnlijk onlosmakelijk verbonden met Aids. Helemaal destijds. Een gevoelig onderwerpt die niet een te botte benadering moet hebben. Bij deze film speelde bij mij meerdere emoties een rol. Uiteindelijk is het gewoon een sterke productie over het leven van twee homoseksuelen die hun eigen gangetje gaan, en daar de nodige obstakels bij tegen komen.

De film weet de gehele tijd te boeien. Een combinatie van factoren is daar de oorzaak van. Allereerst de redelijk sterke uitwerking van dit verhaal. Voor zowel Lee als Scott zijn er goede momenten weggelegd. De opluikende liefde tussen de twee kwam op mij met een klein vleugje hilariteit over. Vooral Lee wist zich af en toe duidelijk te uiten. De film draait natuurlijk om de dramatiek rondom de twee en die komt zeer goed naar voren. Het einde is eigenlijk, op Lee's dood na een naadloze aansluiting op het begin. Alleen dan met andere karakters.
De ietwat pikantere scènes, voor zover ze er waren, zijn natuurlijk onderdeel van dit onderwerp en drukken je daarom goed met je gezicht op de feiten. Zo gaat het nou eenmaal, and take it. Misschien neem ik het te serieus, maar een goede aanvulling vond ik het zeker.

Matt Damon speelt erg overtuigend. Het is niet heel simpel om een overtuigde homoseksueel neer te zetten. Helemaal als je 100% op het andere geslacht valt natuurlijk. Daarom vind ik de prestatie bewonderenswaardig en van een puik niveau.
Michael Douglas speelt daar nog sterker in. Hij weet een schitterende nicht neer te zetten. Hij komt vol overtuigt over een weet je vast te houden als kijker. Erg goed gedaan.
Rob Lowe was echt een engerd. Hij was erg sterk maar ontzettend creepy om naar te kijken

Ook visueel was de film erg aangenaam. Rustgevende scènes in luxe kamers creëren een prettige sfeer. De overtollige attributen in het huis van Lee waren een mooie decoratie op de grote kamers. Niet alleen de huizen, maar ook de artiestenruimte en de podia zagen er erg goed uit. Prachtig om naar te kijken. De pianomuziek was een zeer goede aanvulling op de dramatiek rondom de personages. De muziek van Lee zelf past daar uiteraard fantastisch bij en heeft bijna een profetische sfeer.

Al met al zeer lovende woorden over dit stukje werk. Ik was dan ook aangenaam verrast door deze productie van Soderbergh. Hij wist mij uitermate te boeien. Alleen de snelheid had iets hoger gekund. Heel sterk, maar denk ik net niet goed genoeg. Toch een respectievelijke 8.

4*

Ben-Hur

Het verhaal van Judah Ben-Hur kent natuurlijk aardig wat parallellen met het Mozes verhaal. Of Timur Bekmambetov geïnspireerd is geraakt door Ridley's Scott Exodus: Gods and Kings weet ik niet, maar het zal deze remake van het Ben-Hur verhaal verklaren.

Dat het verhaal christelijk is weet Bekmambetov lange tijd goed te verhullen. Op een enkele keer na dat Jezus (overduidelijk) en passant voorbijkomt blijft het christelijke tot het einde aardig verbloemt. Of het verhullen van de christelijke moraal een juiste keuze is laat ik in het midden, maar dat er een duidelijke keuze wordt gemaakt is prettig. Verder kabbelt het verhaal op gedegen snelheid voort, waarbij elke open deur ingetrapt wordt en je de plotontwikkelingen van mijlenver aan ziet komen. De finale is cinematografisch groots aangepakt, maar daar blijft het ook bij. Het verhaal van Ben-Hur is tot op zekere hoogte vermakelijk, maar is verder vooral zoutloos, passieloos en doorsnee. Tot het einde is dit best te accepteren. Het bizar moralistische einde was echt een klap in mijn gezicht. Verschrikkelijk.

Jack Huston en Toby Kebbell zijn een soort Peppi en Kokki. Als wij hun acteerwerk serieus zouden moeten nemen naderen ze het wanstaltige, maar voor een blockbuster van dit niveau is het allemaal acceptabel. Ook zij schuwen geen enkele cliché. Zij verliezen naarmate het einde in zich komt steeds meer hun geloofwaardigheid.

Morgan Freeman speelt op zich een prima rol als oude wijsgeer. Ook hij schaart zich in lijn met het niveau van de film en kenmerkt zich door middelmatigheid.

Qua visuele technieken is de film er natuurlijk op vooruit gegaan ten opzichte van zijn voorgangers. Alles kan met betere technieken en meer geld imponerender worden aangepakt. De nodige CGI wordt niet geschuwd. Dat de film er gelikt uitziet maakt het verhaal er echter niet beter op. Het visuele staat wat dat betreft los van de rest van de film. Bekmambetov heeft de tijd en het geld mee.

Ben-Hur is als blockbuster een gewone film. Hoogdravend is het allemaal niet, maar tenenkrommend evenmin. Het zoutloze geheel krijgt aan het einde een flinke zure nasmaak met de overdreven moraliteit.

3*

The Big Lebowski

Een ietwat tegenvallende klassieker ben ik bang. De film stond al langer hoog op mijn lijstje om te zien en heb dat een tijdje geleden dan ook gedaan. Helaas ontbraken de meesterlijke elementen die ik gehoopt had te vinden. Ondanks dat is het zeker geen slechte film: vermakelijk en beter dan doorsnee komedies van tegenwoordig.

Ondanks de leeftijd van (al) 17 jaar houdt de film zich goed staande. Een redelijk tijdloze setting wordt opgevuld door een verhaal dat samenhangt met absurditeiten. Denk hier met name aan de imaginaire bowlingsscène waar de bovenstaande cover naar refereert. Absurditeiten die je wenkbrauwen regelmatig doen fronsen. Tevens wordt hierbij een dialoog gevoerd die net zo apart is, en die je maar moet liggen. Uiteindelijk levert dit een vrij vermakelijk verhaal op, waarin een voor mij een nieuwe, surrealistische vorm van komedie ontstaat, die ik nog niet eerder gezien heb. Al met al zijn de scènes op de bowlingbaan verreweg de beste. Hierin komt de hele toon van de film goed samen.

Jeff Bridges speelt een sterke rol. Als 'Dude' weet hij zijn personage van alle kanten goed te belichten. Er vormt zich een persoon die zich vooral niet te veel zorgen maakt, maar die wel degelijk een rationele kant heeft. Denk met name aan de uitstrooiing van Steve Buscemi, die toch niet helemaal gaat zoals gepland. Buscemi speelt overigens ook goed.
John Goodman speelt met name een vrij irritant personage. Hij doet dit echter met verve. De onuitstaanbare referenties naar 'Nam komen op het einde je neus uit. Ondanks dat is hij op zijn eigen, excentrieke manier toch een humoristische toevoeging aan de film.

Visueel gezien is de film vooral tijdsloos. Misschien komt dat doordat ik het staartje van het vorig millennium nog heb meegemaakt, maar oud voelt de film zeker niet aan. Hiermee zit ook de sfeer er aardig in. Die is wat mystiek door de kleine intriges van personages, maar met name luchtig en humoristisch, waarin je vooral veel met een korreltje zout moet nemen. Dit alles zorgt er voor dat de film redelijk snel en vlot wegkijkt. Fijn.

The Big Lebowski is een productie met een ietwat vreemd, maar vermakelijk verhaal, waarin de cast prima speelt en de sfeer er goed in zit. Toch weet het voor mij zijn klassieke status niet waar te maken, daar ben ik gewoonweg niet lyrisch genoeg voor.

3.5*

Black Rock

Een thriller zoals er zovele zijn. Op de beschrijving van MM ga ik al niet eens meer af. Die heeft mij te vaak in de steek gelaten. Zo ook nu weer kon het verhaal met de beschrijving alle kanten op. Werkelijk alle kanten op. Gewoon opzetten dus, niet te moeilijk doen en gewoon kijken.

Als ik deze film met één term zou moeten omschrijven zou het het volgende zijn: "Waaaaaauuuw..." De film straat overal simplisme uit. Zowel in het plot, als in de uitwerking als in het acteerwerk. Visueel kwam het er iets boven uit. Het verhaal is zo gruwelijk simpel en zo slecht uitgewerkt dat het niet prettig was om naar te kijken. Drie vrouwen die in 'oorlog' komen met drie mannen om vervolgens elkaar gaan af te lopen maken. We hebben het vaker en beter gezien. Er thrillers waar spanning in zit, dat ontbrak hier gewoon totaal. Het begin, het middenstuk en het einde zijn zwak en onder de maat. Op het stukje naakt na uiteraard viel het reuze tegen

Kate Bosworth, Lake Bell en Katie Aselton zijn gewoon van laag niveau. Er was een beetje twist en ruzie tussen de laatste twee en dat zou overtuigd overgebracht moeten worden. De ruzie's zijn echter slap en ongeloofwaardig. Een paar instabiele vrouwen die alleen maar schreeuwen. Bosworth, ik was blij dat ze dood was op een gegeven moment. Bell en Aselton gaan daarentegen vrolijk verder, wat zeer zonde is.
Will Bouvier speelt een grappige 10 minuten. Misschien was het maar goed dat hij daarna het toneel verliet. Jay Paulson was gewoon gruwelen. Die man was zo irritant. In zijn gehele spel geen overtuiging en geen spanning te herkennen. Alleen maar irritatie. Anslem Richardson had een bijrolletje van niets, maar hij valt nog wel mee.

Black Rock moet voor de producenten goedkoop cashen geweest zijn. De acteurs en het verhaal is zo simpel. Af en toe zit er nog wel een mooie shot van wat natuur tussen. Maar je kijkt niet naar een natuurfilm! Dat is het erge. Geinig, maar meer ook niet. Geen memorabele muziek, volgens mij bijna geen muziek.

Dit was een film die ik maar snel moet vergeten. Af en toe wel geinig en hij duurt niet te lang.

1.5*

Blackhat

Moderne cybercrime spreekt me altijd wel aan. Helemaal als dat in een spannend plot gegoten kan worden zoals in Blackhat. De film heeft een wat lange speelduur, maar hier wordt die in mijn ogen ten volle benut. Mann zet gewoon een zeer goede cybercrime neer.

Blackhat is vooral lekker ad rem. Er wordt niet om de hete brij heen gedraaid en je wordt af en toe met je neus op de feiten gedrukt. Ik denk dat ik mij vooral kan aansluiten bij Naomi Watts. Mann zet met een verbluffende animatie en complexe microtechnologieën even al je zintuigen op scherp. De voortdurende complexiteit (vooral voor mij als computer-leek) is eigenlijk wel een verademing. Een keer niet hand in hand met de voice-over van Morgan Freeman door de film wandelen is lekker. Je wordt voortdurend geprikkeld om je aandacht er bij te houden.
Daarnaast vult Mann de tijd ook niet met onnodige dramatiek. Zoals ik al zei is hij lekker ad rem en reëel. Zijn keuze voor de slechterik is zowel goed als beangstigend. Vanuit je zolderkamer kan elke computertechnicus de wereld plat leggen...

Chris Hemsworth, Leehom Wang en Wei Tang zijn een supertrio. Ze weten elkaar echt heel goed aan te vullen en tillen elkander naar een hoger niveau. Er is een juiste mix tussen het gebruik van mimiek, lichaamstaal en script. Beiden hebben niet de overhand en zijn soms zelfs wat aan de marginale kant, wat de film een aparte sfeer geeft.
Viola Davis weet in haar eentje mijn hart te veroveren. Zij heeft een zo'n heerlijk droog karakter en die weet ze ten volle tentoon te spreiden. Ik heb echt van haar genoten. Manns uitwerking met haar personage is fantastisch. Je gaat van haar houden en ze wordt genadeloos aan je onttrokken.

Zoals al gezegd werd is het visueel sterk. De wereld van de nanotechnologie is fascinerend. De animaties zijn een mix van ongewis en subtiele aanwijzingen die je op scherp zetten. Vooral het begin is daar heel sterk in. Op het einde zakt dit een beetje in wat jammer is.

Blackhat is een film die mij bijzonder wist te bekoren. De gehele speeltijd word je getriggerd, geïntrigeerd en gestimuleerd om je ten volste te concentreren en je aandacht erbij te houden.

3.5*

Blades of Glory

Pretentieloos vermaak. De film wil zich op geen enkele wijze meer voordoen dan hij eigenlijk is. Slappe humor, waar je eigenlijk best om moet lachen. Zegt dat dan meer over jou of over de film? Wie weet. Humor op het ijs, met af en toe een saai middenstukje.

De onwaarschijnlijkheid straalt natuurlijk van het geheel af. Er is dan ook een debiele situatie nodig waarmee een absurdistische sfeer gecreëerd wordt. Dit geheel wordt nog eens versterkt door de oversekste grappen en latente huppelkutjes die er verder in voor komen. Geinig, en behoorlijke onderbroekenlol. Toch heb je het na verloop van tijd wel gezien. Het einde is geen verrassing en de grappen spreken niet meer heel erg aan. Daarom ook gelukkig dat de film niet heel lang duurt. 4

Will Ferrell is vooral zichzelf. Best grappig. Hij is behoorlijk van het niveau Step Brothers. Dit geeft hem een vrij kinderachtig karakter, dat hij verder leuk invult. Zijn seksverslaving is wat in het overdreven doorgetrokken en had best wat minder gemogen. Maarja, je bent verslaafd of niet hè.

Jon Heder speelt een prima latente nicht. Ook hij is op zijn eigen manier grappig, vooral door zijn onnozele karakter. Heder vult dat karakter eigenlijk best goed in, aangezien bij hem de flauwe grappen grotendeels ontbreken, weet hij toch nog best grappig te zijn.

Het schaatsen ziet er allemaal behoorlijk gelikt uit. De juiste stunts geven het allemaal een pseudo-artistiek gehalte. De grote eindstunt is cinematografisch nog best goed in beeld gebracht met prachtige vliegende haren. Verder is er niet veel bijzonders te melden. Leuke muziek ook, die fijn afwisselend is.

Aardig, aardig. Niet heel memorabel, maar geinig om eens gezien te hebben.

2.5*

Blow

De zoveelste film over een drugbaron die zich hoog op weet te werken. Om waarschijnlijk daarna te vallen, anders kennen ze zijn verhaal natuurlijk niet. Een klein beetje bevooroordeeld stap je de film dus al in. Om echt te verrassen moet je een goede regisseur zijn. Na Scarface, American Gangster, Donnie Brasco etc etc nu ook maar Blow...

En zoals verwacht is de film vermakelijk. Zeker niet slecht. Toch valt hij onder de dertiende van het dozijn. Aangezien het eierdoosje na 12 echt vol zit valt deze 13e er een beetje buiten. Ted Demme weet dan ook geen verrassingen er in te brengen. Met bekende koppen als Depp en Cruz weet de boot nog een beetje in de juiste koers te varen. Toch komt de film nooit in een stroomversnelling. Op een gegeven moment komt er zelfs een beetje een sleur in, en heb je het verhaal dan wel weer gezien. Het einde is dan ook alles behalve verrassend en na 2 uur ben je blij dat je klaar bent. Maar let wel op: de film is zeker vermakelijk!

Depp is natuurlijk de grote ster van de film. In 2001 had hij nog niet zo'n last van de typetjes die je later in zijn carrière ziet. Hij speelt dan ook luchtig, open en met de juiste flair van dramatiek. Allicht had het allemaal nog beter gekund, maar het is zeker naar behoren.

Cruz speelt werkelijk de meest vervelende rol van de film. Als dit de bedoeling was: chapeau. Toch blijkt ze die dominante, arrogante houding maar niet van zich af te kunnen schudden.

Jordi Mollà is dan als intrigant een positieve uitspringer. Met zijn Colombiaanse karakter weet hij de juiste charmes neer te zetten. Zijn twist is dan ook een onverwachte, en zeer goed neergezette move.

Voor ik over het visuele aspect begin moet ik mijn leeftijd even vermelden: 18 levensjaren jong. Nu heb ik dus niet de 70's meegemaakt, maar toch voelde ik de vibe niet echt. Mijn muziek en film smaak nijgt toch echt naar die periode, dus om in de vibe te komen weet ik wel wat ik moet hebben. Ik vond Demme meer een krampachtige poging doen om dit te evenaren. Met mooie Californische stranden en Colombiaanse velden lijkt het mooi. Toch stelt het een beetje teleur.

Blow is de dertiende van het dozijn. Dat zegt genoeg. Erg vermakelijk, maar niets vernieuwend.

3*

Blue Jasmine

Het dramatische verhaal van Jasmine over haar aftakeling in het leven. Woody Allen produceert eigenlijk al jaren niet heel veel verrassends meer. Hij presteert daarentegen ook al jaren op een degelijk niveau. Met Blue Jasmine als zijn nieuwste productie, hoopte ik toch een beetje verrast te worden. Ondanks dat het een leuke film is, was dat niet het geval.

Want het verhaal steekt als een klassieke Allen in elkaar, vind ik. Een stevig fundament voor een goede dramafilm. Allen valt direct met de deur in huis. Naarmate het verhaal vordert worden er een paar scherpe flashbacks ingebracht, waardoor je soms even niet doorhebt dat je van heden naar verleden bent gewisseld. Tegen het einde heb je het wel gezien en komt de film ook een beetje in een sleur. Een paar opzichtige voorspelbare gebeurtenissen stapelen zich achter elkaar op. De film kakt op het einde dan ook een beetje in.

Cate Blanchett speelt echt een heel sterke rol. Haar personage is karakteristiek echt een feeks en dat weet ze perfect naar buiten te brengen. Haar overgangen zijn heel scherp en erg sterk. Haar mentale problemen weet ze behoorlijk goed op je over te brengen. Sterk.

Sally Hawkins speelt op een vrij monotone manier. De gehele film speelt ze op een constant niveau. Haar karakter geeft haar ook niet echt de mogelijkheden op zich te ontplooien in de film.

Alec Baldwin en Andrew Dice Clay zijn leuke bijkarakters. Baldwin met zijn eeuwige charmes en Clay met zijn simpliciteit. Leuk.

De film in krachtig in zijn eenvoud gemonteerd. Tevens is het simpel weergegeven. Settings zijn goed gekozen, maar spatten er niet uit. Een enkele mooie shot van The Golden Gate Bridge, maar meer ook niet. Van een locatie als San Francisco had Allen meer kunnen maken. Zonde.

Blue Jasmine is niet de uitspatter van Allen die ik gehoopt had. Geinig, maar meer ook niet. Gewoon een voldoende dus.

3*

Das Boot

Een echte Duitse klassieker. Natuurlijk moest ik die ooit eens gezien hebben, alleen de speelduur is zo lang. Uiteindelijk toch een gaatje gevonden - het moest er van komen - en rustig de tijd genomen om hem af te kijken. De Directors Cut wel te verstaan, de Uncut versie was me net wat te lang.

Eigenlijk stelt het verhaal niet zo heel veel voor. Het is een zeer rustig opbouwend verhaal wat zeer langzaam tot zijn climax komt. Daarnaast zijn er zeer veel nevenscènes die niet van cruciaal belang voor de film zijn, maar wel leuk om te bekijken. De actiescènes zijn wel degelijk goed. Ondanks dat bekruipt je het gevoel dat de zeelieden in de U-Boot continu Destroyers over zich heen kregen. Het geeft een beetje een vertekend beeld vind ik. U-Boten waren vele malen destructiever dan dat Destroyers hen klein kregen. Een detail slechts, van het is alles behalve slecht. Als de climax dan eindelijk daar is stelt die toch een klein beetje teleur. De finale had in mijn ogen grootser gemogen dan dat het hier was. Je kan niet echt spreken van een anticlimax, maar een lichte teleurstelling is niet te onderdrukken.

Jürgen Prochnow speelt een zeer goede rol. Met eigenlijk een vrij beperkt script weet je toch alles over zijn personage te weten te komen. Zijn mimiek is geweldig, ondanks de gezichtsbeharing die je het zicht wel eens ontneemt. Prachtige rol!

Herbert Grönemeyer heeft wel is waar een rol van een heel ander kaliber, maar weet naarmate de film vordert goed op te drogen. In het begin is zijn naïviteit wat storend, maar dit maakt snel plaats voor een realistische rol waarin een fantastische acteur schuil gaat.

De overige bemanningsleden zijn stuk voor stuk op orde. Geen van hen weet echt te imponeren.

Visueel gezien wordt er van een kleine ruimte optimaal gebruik gemaakt. Met slechts twee primaire locaties - de U-Boot en de zee - wordt een krachtig staaltje visualiteit op je overgebracht. Beiden locaties schitteren. Daarnaast zijn de secundaire locaties ook dik op orde en zeker een aanwinst voor de film. De onderwater-scènes zijn misschien nog wel het mooist. De luguber groene kleur is indrukwekkend en prachtig om te zien.

Das Boot is zeker een klassieker. Het einde doet net wat van de film af. Dat had groter gemogen voor een film als deze. Toch een ruime 7.

3.5*

Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan

Even een humoristische afwisseling op de taaie leerstof van de afgelopen dagen. Vandaag al 3 films gezien, dus je kan je afvragen hoeveel stof het nou is... Van Borat heb ik natuurlijk al genoeg gehoord en enkele scènes had ik natuurlijk al gezien. Maar de film in zijn geheel had ik nog nooit bekeken. Eigenlijk schandalig hé? Bruno en The Dictator wél, dus Borat moest ook. Grappige film, met zowel acceptabele, als heerlijke, als afkeurende foute stukken!

Eigenlijk vond ik de openingsscène nogal saai. Het intro boeide me echt helemaal niets en ik dacht ga grappen maken. Zijn verhaal in Amerika is echter in het begin heel grappig. Hilarische scènes bij o.a. het nieuws en een grappenexpert (waarom zou je dat zijn?). Zijn daarop volgende reis naar California op zoek naar zijn Pamela is met vlagen erg leuk. De scènes in de rodeoshow en in het hotel waren geweldig. Ook vond ik het stukken bij zitten die ik niet vond ik kunnen. Zoals die in de antiekwinkel en die bij de Bed & Breakfast. Dat vond ik te ver gaan eigenlijk. De gastvrijheid en iemands levenswerk werden gewoon vergalt. Daar kan ik niet tegen.

Uiteindelijk eindigt de film best grappig in een camper en met zijn uiteindelijke Pamela. Borat was toch een heel leuke film om te zien.

Sacha Baron Cohen (hoe Joods kan je naam zijn?) speelt als antisemiet, homohater (terwijl hij zelf zo gay als de pest doet) en afgevaardigde laat hier een goed acteer- en improvisatietalent zien. Geweldig dat sommige stukken compleet uit de lucht komen vallen. Toch zie je dat de geplande scènes wat minder grappig zijn dan de spontane. Daar lag te dik boven op dat het nep was.

Ken Davitian is een goede tegenspeler van Cohen. Helemaal in het hotel speelde hij op zijn best. Hij met zijn Armeens, en Cohen met zijn Hebreeuws vormen een topduo waar je van kan genieten. Pamela Anderson krijgt een paar schitterende minuten. Ze is al een mooie vrouw om te zien en vult Cohen goed aan in zijn liefde.

Met mooie aan deze manier van filmen is dat het allemaal zo puur is. Puur improvisatietalent. Je moet het maar goed op beeld hebben. Dit is erg goed gedaan in Borat. Uiteindelijk zat er nog één schitterende scène in: de zonnestralen die door de wolk heen gaan. Muzikaal valt er niet veel toe te voegen. Een paar leuke liedjes maar meer ook niet. Er wordt gewoon een leuke sfeer gecreëerd die op een enkel moment vermindert.

Borat: een aanrader! Meer kan ik er niet van maken. Even lekker een avondje lachen en niets anders. Verstand moet wel op nul staan en de piemelhumor moet je kunnen raken

3*

The Boy Next Door

Na een paar films met Jennifer Lopez gezien te hebben kan ik concluderen dat ik geef fan van haar ben. Hoe ik dan toch bij deze film in de bios verzeild ben geraakt is dan ook een compleet raadsel. Nee, het was de enige film waar ik tussendoor nog tijd voor had. Helaas bleek deze film zelfs voor een tussendoortje bijzonder matig te zijn.

Het verhaal is behoorlijk gammel. Ten eerste is het scenario al behoorlijk ongeloofwaardig, maar a la: het is een film en het is Cohen vergeven. Het scenario is niet het enige dat niet past in de werkelijkheid. De mentale instabiliteit, waar toch de sensuele uitspatting van Lopez uit voortvloeit is bijzonder mager en vervolgens is het daarop volgende kat en muis spel vrij zwak uitgewerkt. Alle chanteermiddelen die Noah tevoorschijn trekt zijn zowel ridicuul als praktisch zeer onwaarschijnlijk. Het rammelt allemaal gewoon. Mede door het over-de-top einde en de happy eniding heb ik nu niet het gevoel gehad dat ik als kijker serieus genomen werd. Een B-film die zichzelf veel te serieus neemt is hier tot slot het gevolg.

Ach ja Lopez, wat moet ik van je zeggen? Ze weet me ook hier weer niet te charmeren. Wat mij betreft had ze het altijd al lekker bij zingen moeten houden. Ze mist een natuurlijke passie en overtuiging die je moet uitstralen. Ook hier in The Boy Next Door mist dat weer en komt haar gehele spel geforceerd en kunstmatig over.

Ryan Guzman speelt behoorlijk kwakkelend. In het begin vind ik hem zeker nog te pruimen. Als zijn rol echter ook een serieuze, passionele wending vereist verzaakt ook hij. Hij draait volledig door - op eerste gezicht goed - maar gaat hierin verder dan vereist. Zonde, want hij had potentie.

Ian Nelson, John Corbett en Kristin Chenoweth hebben op zich aardig, kleine bijrollen. Ook zij weten echter niet te imponeren.

Visueel wist de film op mij geen indruk achter te laten. Ik kan nu totaal niet meer herinneren dat het een traktatie voor het oog was. Hiermee ontbreekt er ook een groot stuk sfeer. Het feit dat de sfeer ontbreekt is funest voor de film. Dit maakt het een behoorlijke saaie brok beelden die maar moeilijk te slikken is. Helaas.

De combinatie van een ongeloofwaardig verhaal, slappe acteerprestaties en een sfeerloos geheel maken The Boy Next Door tot een saai en slecht geheel. Het meest positieve is de speelduur, die is vrij kort.

1.5*

Boyhood

Het verhaal achter de film is behoorlijk interessant. Een unieke prestatie kun je het haast noemen. Iemand zo lang volgen met een camera vergt ontzettend veel van iedereen. Of naast het verhaal achter de film het verhaal in de film ook interessant is is een tweede. Ik kan je nu al vast vertellen dat voor dit levensverhaal behoorlijk te veel tijd is uitgetrokken.

Mijn lage cijfer zal puur een persoonlijke kwestie zijn denk ik. Ik vond het leven van Mason gewoon totaal niet interessant. De kreet dat de film zijn kracht ontleent aan de herkenning van mensen is voor mij waardeloos. Op een enkel dingetje na herken ik mij er totaal niet in. Zijn jongste jaren zijn eigenlijk nog de beste. Het eerste uur is de film zeker vermakelijk. Als je echter de pubertijd bereikt gaat het bergafwaarts. De ontwikkelingen in Masons persoonlijkheid zijn tot ergerlijk aan toe. Ik ben blij dat ik op een andere manier gepuberd heb. Tegen het einde zit je er ook wel door. De diepgang die zijn persoonlijkheid met de jaren ontwikkeld heeft is aardig uitgewerkt. Het is alleen jammer dat het zich in een antisociaal persoon en een tergend saaie context heeft ontwikkeld.

Het acteren kan je hier natuurlijk op twee manieren beoordelen. De duur van de opnames laat een fantastische prestatie zien. Uniek uithoudingsvermogen. Toch refereert dat geheel naar het verhaal rondom de film. De acteurs in de doen het redelijk. Nogmaals vind ik Masons uitwerking niet heel goed. Zijn moeder presteert goed, al kakt zij in het einde wat in. Samantha is met vlagen niet uit te staan, dus als dat zo bedoeld is: chapeau.

De best presterende mensen zijn in mijn optiek de mensen om de drie familieleden heen. Masons vader doet het goed en ook Perella vond ik echt goed.

De typisch Amerikaanse setting is natuurlijk logisch. Dit draagt echter bij aan de overweldigende cliché-sfeer die gecreëerd is en gehandhaafd blijft. Nu vind ik dit begrijpelijk en was het niet echt een stoorfactor. Het algemene beeld van het Amerikaans leven wordt hier wel fiks aangedikt. Positief of negatief? Bepaal zelf maar.

Boyhood was voor mij een saaie teleurstelling. Masons persoon is gewoon niet interessant uitgewerkt. Qua innerlijke persoonlijkheid zit er diepgang in, maar de sociale beperkingen die hij in zijn leven met zich meedraagt breken hem op.

2.5*

Брат

Een film van een regisseur die ik zonder speciale omstandigheden waarschijnlijk nooit gezien zou hebben. Nu hield mijn studievereniging een "Russische filmavond" waarin deze film centraal zou staan. Met een spreker die ons wat achtergrondinformatie zou geven kijk je natuurlijk met een extra kritische blik naar de film. Balabanov heeft wel degelijk een goede prestatie neergezet.

Misschien is zijn grootste prestatie in deze film wel dat hij zijn eigen tijdsgeest bijzonder goed verfilmd. De chaos van de jaren '90 van de vorige eeuw, de anarchie en de wetteloosheid onder Jeltsin is perfect verfilmd. Het verhaal van Danilla is typisch. Toch houdt Balabanov het vrij persoonlijk. Het is geen Amerikaanse rise and fall van een grote crimineel, maar bijna een deel van een autobiografie. Ondanks dat is identificatie met Danilla lastig, maar dat spreekt voor zich. Toch verslapt zo nu en dan de concentratie. Naarmate de film vordert vervalt Balabanov in een herhaling van zetten, wat doodzonde is van een verder sterk verhaal.

Sergey Bodrov Jr. speelt een prima rol. Hij weet vooral te imponeren door zijn simpliciteit. Hij vergaapt zich niet aan extravagante uitspatting of probeert de show te stelen. Hij lijkt haast zichzelf. Mede doordat hij geen bijzonder uitvoerige tekst heeft krijg je er een doodnormaal gevoel bij. Goede prestatie.

Viktor Sukhorukov is compleet geschift als broer van Bodrov Jr. Ik heb dan ook menig maal met gefronste wenkbrauwen naar zijn spel gekeken. Het voelt wat kunstmatig bij hem. Hij trekt de rol niet als zijn eigen jas aan.

Svetlana Pismichenko speelt ook goed. Vooral op het einde vond ik haar sterk.

De film heeft een zeer goede sfeer. Het geheel voelt lekker grauw aan. De typerende postcommunistische sfeer die je zelfs vandaag de dag nog in gebieden aantreft is alom vertegenwoordigd. Straten gevuld met junkies en criminelen die de scepter zwaaien zijn toonaangevend voor, aldus de spreken, de realiteit van die tijd. Ik wil tot slot Vyacheslav Butusov nog even noemen, die echt heel goede muziek hiervoor gecomponeerd heeft.

Брат is een goede Russische productie geworden, waarbij helaas op het einde de concentratie een beetje verslapt. Voor de rest prima.

3*

Breathe In

De trailer van deze film vond ik al zeer activerend. Het gaf mij een aardig gevoel over deze film. Wel eens waar niet een hoogstaand plot, maar genoeg om een goed drama neer te zetten. In verband met de naderende tentamenweek heb ik hem maar even tussen de uurtjes leren door gekeken. Toch was het een heerlijke afwisseling op de oersaaie goniometrie en was ik wel degelijk gecharmeerd van de film. Het uiteindelijke resultaat was een best sterke film.

In combinatie met de plotomschrijving van MM vond ik het begin al ijzer sterk. Er werd even duidelijk gemaakt dat we hier met een gelukkig en stabiel gezin te maken hadden. Dit op een originele goede manier. Heel simpel, doch effectief. Als het verhaal eenmaal begint te lopen kan je al lang zien waar alles op gaat uitdraaien. Overspel en bedrog vormen dan ook de kernbegrippen. Toch gebeurd er het eerste uur eigenlijk nog niets, en is het alleen maar voorspel op de naderende finale. De mooie klassieke muziekstukken die er tussen zitten geven een rustige, timide en dramatische sfeer aan het geheel, zonder dat er dus nog maar iets gebeurd.

De uiteindelijke handelingen die de bom doen laten ontploffen zijn nog niet eens spectaculair. Het is echter de sfeer en het acteerwerk dat de film interessant blijven houden. Af en toe een paar schitterende, woordloze dialogen maken het een mooie film om te zien. Als uiteindelijk het einde in zicht is neemt de film een wat clichématige wending. Om uiteindelijk het plaatje compleet te maken eindigt de film met een sterke eindscène, die tevens de openingsscène is.

De sfeer creëert de film, het acteerwerk maakt hem af. Deze twee aspecten maken deze film goed. Wat me opviel was dat de hoofdrolspeler Guy Pearce helemaal niet bij de hoofdrolspelers op IMDB stond.

Hij speelt dan ook een goede rol. Een rustig personage dat duidelijk meer in zich heeft dan hij laat zien. Zijn liefdesspel met Felicity Jones laat hij goed tot uiting komen, met de bijbehorende worstelingen inderdaad. Jones speelt goed haar rol als uitwisselingsstudente. Ze laat duidelijk zien dat ze niet weet wat ze met de situatie moet doen, en volgt uiteindelijk haar gevoel. Het gevoel dat ze goed en duidelijk naar voren laat komen.

Amy Ryan en Mackenzie Davis spelen een goede bijrol als vrouw en kind. Beide hebben ze hun eigen machteloosheid en hun eigen problemen. Davis vond ik het minst van alle. Ze acteerde te veel vond ik.

De weergave van de film geeft een geweldig rustig gevoel. Er wordt rustig de tijd genomen om alle personages op hun eigen tempo uit te diepen, maar laat genoeg mystiek over om het interessant te houden. De daarbij komende klassieke werken van o.a. Chopin maken voor mij het plaatje compleet. Schitterende muzikale stukken waarin geen wordt gesproken wordt, en zo veel gezegd. Die maken deze film compleet.

Breathe in is gewoon voor mij een sterke film. Is snap het best als je het 98 minuten jengelen vindt, maar voor mij was hij erg goed.

3.5*

Bridge of Spies

Klassieke Spielberg, die zich typeert door bijzonder braaf te zijn. Van te voren leek me dit een prima film en had ik er best zin in, dus had mij gespoed om op de valreep (dat is al weer even geleden) nog de bioscoopversie te pakken. Alles is mooier op het grote doek, maar inhoudelijk gezien wordt het er niet beter op.

Spielberg staat er op bekend om met een verfijnd plot op de proppen te komen. Dit hebben we hem in zijn omvangrijke oeuvre immers veelvuldig zien doen. Juist het gevoel van een herhaling van zetten, zelfde insteek en esthetiek geeft een teleurstellende braafheid. Het geheel werkt, dat is zeker waar, maar het geheel mist originaliteit. Toch zijn er ook momenten dat je de innovativiteit en humor van Spielberg terug ziet, zoals het punt waarop Donovans jas gestolen wordt. Een licht en luchtiger stuk in een verder bedompt en drukkend vehikel. De melodramatiek blijft dan ook niet uit en het laatste stuk op de brug is te zwaar aangezet. Jammer, want op historische feiten gebaseerde verhalen kunnen zo inspirerend zijn.

Tom Hanks speelt helemaal niet slecht, maar past bijzonder goed in de rest van het verhaal: degelijk, maar braafjes. Het onderscheid tussen zijn karakters in zijn rollen is miniem. Je kan beter in één ding goed zijn, dan in veel dingen matig, maar toch was een frissere acteur op zijn plaats geweest.

Mark Rylance speelt een aardige rol, al is het geen Oscar-materiaal. Ook hij kenmerkt zich met ingetogen spel. Helaas krijgen hij en Hanks daardoor een beetje een sullige uitstraling. Er vormt zich een beeld van twee mannen die het systeem willen bestrijden, maar daar eigenlijk geen kracht en zin in hebben.

Visueel is de film degelijk. Zelf ben ik van na de Muur, dus de sfeer kan ik niet helemaal accuraat plaatsen, maar die voelt goed aan. Ik kan zelfs zeggen dat de sfeer een van de weinige aspecten is die een groeiende lijn laat zien naarmate het einde in zicht komt, met de brug als climax uiteraard. Misschien komt dat wel door het melodramatische effect.

Bridge of Spies is een te monotoon braaf filmpje geworden, dat originaliteit en frisheid mist. Ben benieuwd naar Spielbergs volgende film

2.5*

Brimstone

Behoorlijk over-hyped. Nadat Koolhoven bij zo'n beetje elke Nederlandse talkshow met zijn side-kick Dakota Fanning mocht aansluiten en de commentaren zeer lovend waren, was ik toch best benieuwd geraakt naar deze film. Uiteindelijk bleef ik met wisselende gevoelens achter. De film is zeker niet slecht, maar ook niet zo goed als de hype in de media heeft doen geloven.

Het eerste hoofdstuk van de film is verreweg het beste stuk. De sfeer is benauwd, beangstigend, haast horror en het plot is omgeven van een goede mystiek. Dat Koolhoven daarna de film gecompliceerder maakt door met de chronologie te knoeien is begrijpelijk om het verhaal attractief te houden, maar hij weet het hoge niveau hiermee niet te garanderen. Het verhaal bevindt zich op een glijdende schaal en schuift steeds meer op richting een voorspelbaar, door zichzelf afgezaagd geheel. Het einde bevat dan ook amper verrassingen meer. Doordat de originaliteit langzaam uit de film sluipt duren de laatste twee hoofdstukken dan ook gevoelsmatig veel te lang. Koolhoven had de film met een half uur in kunnen korten om de spanningsboog dragelijker te maken.

Dakota Fanning speelt veel te braaf. In het eerste hoofdstuk schikt zij zich fantastisch naar de sfeer en mystiek van de film, maar als het verhaal eenmaal vordert, zakt ze in. Zo mist ze in hoofdstuk twee de stoutmoedigheid en overtuiging die bij een prostituee past. Ze is te braaf voor die rol. Ook op het einde schikt zij zich naar het niveau van het verhaal, dat dan helaas al behoorlijk ingekakt is.
Guy Pearce begint ook zeer sterk. Zijn karakter is misschien wel het best vertolkt. Toch wordt ook zijn rol een herhaling van zetten en na twee en een half uur brengt hij geen vernieuwing of verfrissing. Zijn trucje is dan uitgewerkt. Jammer.
Degene die eigenlijk het langst een hoog niveau vasthoudt is Emilia Jones. Zij laat als jonge Joanna een zeer sterke indruk achter en geeft blijk van groot talent. Ik ben benieuwd hoe zij zich verder ontwikkelt.

De sfeer is in den beginne fabelachtig. Zo sterk en zo krachtig dat je bijna van je stoel geblazen wordt. Ik was bang dat als de sfeer de gehele film zo krachtig zou blijven ik het niet vol zou houden. Helaas is die penibele, angstvallige sfeer van het begin in de daarop volgende hoofdstukken afwezig. Die maakt in hoofdstuk drie voornamelijk plaats voor pure walging en ten slotte plaats voor verveeldheid. Visueel ziet de film er overigens prima uit. Donkere scènes worden goed afgewisseld door lichtere stukken en cinematografisch steekt het prima in elkaar.

Helaas is Brimstone, na een goed begin, uitgelopen op een kleine teleurstelling. Een teleurstelling omdat de verwachtingen zo hoog waren. Het is echter geen slechte film, maar kan zich nog niet meten aan de absolute top.

3.5*

Brooklyn

Op een of andere manier spreken de tranentrekkers van Pathé's alternatieve cinema mij wel aan. Niet dat ik mee huil, zo gevoelloos ben ik dan nog net wel, maar het blijft toch een ervaring om met vooral oudere dames op een woensdagmiddag in de bioscoop te zitten. Ook Brooklyn wist mij zeer te bekoren. Een relatief klein, doch krachtig werk.

Het verhaal van Ellis stoelt met name op de meeslependheid van het onbekende avontuur aan de andere kant van de oceaan, nauw verweven met de daarbij komende romantiek. De mystieke aantrekkingskracht die de Nieuwe Wereld op Europa uitstraalt bestaat tot op zekere hoogte vandaag de dag nog, dus een zekere verplaatsing in het karakter van Eillis is mogelijk. Daarnaast is het concept van conflicterende liefdes op hetzelfde moment - met een schamele 6000 kilometer daartussen - een goede voedingsbodem voor sentimentele dramatiek. Sentiment dat werkt wel te verstaan, want Crowley weet je te raken en in beroering te brengen en gaat daarbij onnodige complexiteit uit de weg. De happy-end past daar ook prima in en geeft een zeer fijn, verzadigd gevoel bij het verlaten van de zaal.

Saoirse Ronan weet met ingetogen, integer en toch heel overtuigend spel een goede prestatie neer te zetten. Vanaf minuut een zet ze een personage neer die het volgen waard is. Ze weet haar karakter door middel van woorden en mimiek goed uit te diepen. In zowel vrolijker als dramatischere scènes staat ze haar mannetje. Ze draagt de film prima.
Emory Cohen is een goede tegenspeler. Hij en Ronan creëren een leuk, divers, doch passend duo. In samenspel hebben ze een goede chemie en presteren goed.

Crowley houdt de sfeer ingetogen en klein. Precies wat een werk als deze nodig heeft. Toch weet hij wel de veelzijdigheid van New York te laten zien. Hij combineert dit krachtig met de mooie natuur van het Ierse landschap. Simpliciteit is daarbij het (werkende) streven. Hierdoor heb je visueel een fijne afwisseling van setting. Prima gedaan.

Brooklyn is een fijne film geworden om te zien. Voor mij persoonlijk niet tranen trekkend, maar mooi om naar te kijken. Simpel en sfeervol, met goede prestaties van Ronan en Cohen.

3.5*

Bullet to the Head

Alweer even een lekkere knallen met Sylvester Stallone. Dan weet je zeker dat je gewoon 1.5 a 2 uur vermaak voorgeschoteld krijgt. Daarom is misschien het niveau van de films nooit zo hoog, maar wie maakt dat uit? Qua opzet vond ik de film nogal op Demolition Man lijken, alleen staat Stallone nu eigenlijk tussen twee kampen in. Een letterlijke knaller!

Het verhaal is gewoon op zijn Stallone's. Niet te moeilijk, gewoon een reden hebben om te knallen. Gooi er een beetje wraak in, een paar clichés en je hebt een film die een paar miljoen op moet brengen. We hebben het al veel vaker gezien in films. Terminator, Die Hard en nu Bullet to the Head, de harde kern is hetzelfde, de opzet en de uitvoering is wat anders. Zoals tegenwoordig modern schijnt te zijn wordt er nog even een vader-kind relatie in gegooid en het recept is compleet. (denk hier aan Taken, Die Hard 5...) Hartstikke cliché allemaal, maar gewoon vermakelijk.
De relatie tussen James en Taylor is die zoals hij in elke film is. Een verbondenheid gecombineerd met een vijandschap die resulteert in komische en mooie scènes. Dat de top van de misdaad hiërarchie bereikt moet worden staat ook als een paal boven water. Het uiteindelijke resultaat is zoals je verwacht: James vecht met Keegan, en Taylor schiet hem uiteindelijk af . Je zag het van kilometers ver aankomen.

Silvester Stallone en Sung Kang spelen as usual. Vooral Stallone. Toch blijf ik vinden dat hij met zijn lage stem iets magisch heeft. Imponerend is misschien het juiste woord. Dit genre is in de loop der jaren gewoon van hem geworden. Het zit hem als gegoten. Als je een top 10 actiehelden moet noemen staat hij er sowieso in lijkt me.
Sung Kang speelt gewoon een irritante tegenhanger. Hij doet gewoon zijn best en dat merk je. Zijn rol is natuurlijk niet bijster spectaculair maar dat maakt niet uit. Adewale AKinnuoye-Agbaje speelt een beetje een suffe slechterik, maar ook hij weet het niet te verpesten.

De film draait uiteraard om de actie. Die is ook gewoon op maat weergegeven. Wat ik wel lekker vond is dat ze niet voor achtervolgingen hebben gekozen, maar gewoon lekker een directe confrontatie. Met muziek van Steve Mazzaro eronder is het verhaaltje wel compleet. Gewoon rockende muziek na het weglopen van een slachtpartij hoort bij deze films. Visueel is het dan ook allemaal niet bijster spectaculair, maar dat hoeft ook niet.

Het gemiddelde representeert gewoon goed het niveau van de film. Niet bijster spectaculair maar een heerlijke wegkijker.

3*

Burnt

De amusementswaarde van kookshows ligt schijnbaar astronomisch hoog, gezien de talloze dooretterende kookseries die onze tv maar blijven bestoken. Hollywood kan natuurlijk niet achterblijven en moet op het witte doek een Gordon Ramsey-achtige show vertonen. Eens kijken hoe dit uitpakt.

Helaas niet super goed. De amusementswaarde ligt op degelijk niveau. Dit komt echter meer door het leedvermaak dat te halen is uit de sadistische trekken van Adam Jones, dan het verhaal zelf. Sprake van een degelijk, origineel of vernieuwend plot is er amper, alleen de setting waarin het is gegoten zie je niet heel vaak. Zoals ik al zei: het is eigenlijk een aflevering van Gordon Ramsey waar je naar zit te kijken. Daarbij komt dat de karakteruitdieping te wensen overlaat. Debet daaraan is, onder andere, de clichématige romance tussen Jones en Helene. Ondanks dat is de film met 1 uur en 40 minuten geen heel lange zit en treedt de verveling door een hoog tempo niet snel in.

Bradley Cooper speelt op zich een aardige rol. Zijn persoonlijkheid is een zeer onaangename, en dat weet hij best goed neer te zetten. Toch mist hij de nodige diepgang in zijn spel. Mede door het oppervlakkige verhaal komt zijn personage niet op de juiste manier tot bloei, en blijft er een schreeuwlelijk over.

Cooper en Sienna Miller hebben niet een heel goede chemie samen. Hun spel lijkt eerder op een krampachtig verplicht samenzijn. Miller laat in mijn optiek meerdere steken vallen en weet haar personage nog minder diepgang te geven dan Cooper.

Tot slot wil ik Omar Sy nog even noemen, die met een leuk bijrolletje als enige onverwacht uit de hoek kan komen.

Visueel steekt de film degelijk in elkaar. Helaas zit je niet watertandend voor het scherm, al worden de gerechten mooi in beeld gebracht (geef mij dan toch maar een groot bord vol patat met een wienerschnitzel dan drie asperges met over-datum oestersaus). De film straalt wel een perfectionistische sfeer uit. Toch had de rauwe prestatiedruk uit de keuken beter gecontrasteerd mogen worden met de gemoedelijke sfeer in het restaurant. Juist dan had dit accent beter benadrukt kunnen worden.

Burnt schiet op een aantal punten tekort. Ondanks dat wordt door een hoog tempo en een aardige sfeer, met een redelijke Bradley Cooper, een aardig werkje afgeleverd. Toch is er veel op aan te merken, vandaar net geen voldoende.

2.5*

The Butler

De Amerikaanse geschiedenis van de afgelopen eeuw doorschieten in twee uur tijd. Het lijkt een aardige opgave, maar in deze film van Daniels gaat dat bijzonder goed. Met een sterk drama kan Daniels weer een goede noot toevoegen aan zijn oeuvre. Qua onderwerp gelijk aan de film 42 van dit jaar. Ondanks dat die ook sterk was overstijgt deze die zeker. Een empathisch meeslepend verhaal over het leven van een butler in het Witte Huis. Een schitterend verhaal alleen al op zich.

Zonder een goede uitwerking is dat mooie verhaal echter met de grond gelijk te maken. De volle aandacht moet natuurlijk op de dramatiek liggen. Daniels geeft zich hier geheel aan over en zet een bijzonder prettig verhaal neer. In het begin had ik het idee dat de zwaarmoedigheid nogal geforceerd was. Daarna gaat het verhaal lopen en met een juist combinatie van setting, acteertalent en muziek wordt exact de juiste sfeer gecreëerd. Al het grote van apartheid en rassenscheiding wordt gekleineerd tot het leven van één butler en zijn familie. Alle bekende onderwerpen als Black Panthers en Vietnam komen voorbij. Qua uitwerking kun je film vergelijken met Forrest Gump. Dat gapende gat tussen het individu en de gehele bevolkingsgroep wordt tot een minuscule trede verwerkt was schitterend is. Ondanks dat ontbrak de brok in de keel toch echt, die ik bij andere films wel gehad heb. Tranen zul je bij mij sowieso niet zo snel zien, die waren er ook niet....

Persoonlijk vind ik dat Forest Whitaker er van zichzelf al een beetje zielig uitziet. Met zijn hangende jukbeenderen en mondhoeken heeft hij al gelijk iets meelijwekkend. Ondanks die natuurlijk uitstraling van hem speelt hij met verve. De hees in zijn stem is erg prettig. Diezelfde hees geeft hem iets van onderdanigheid. Die wordt af en toe schitterend onderuit gehaald door Whitaker zelf in zijn gezinssituatie. Zoals hij zelf al zegt in de film: de twee gezichten die de butler heeft.

Niet alleen het verhaal maar Oprah Winfrey sprak mij ook zeer aan in de film. Na haar succes als tv-host heeft ze ook zeker een gevoel voor acteren. Zij is misschien wel het toonbeeld van vrouwen en negeremancipatie. Emancipatie, met oog op de beginscène kan het niet toepasselijker zijn. Deze onderliggende symboliek, die ik misschien zelf verzin, vind ik schitterend. Een goede link tussen realiteit en film.

David Oyelowo is een goede zoon van Whitaker. Zijn opstandigheid, rechtvaardigheidsgevoel en acteerprestaties liggen goed in deze film. Zijn uiteindelijke bekering is goed geacteerd. Rationaliteit goed mengen met gevoel; een receptuur die niet iedereen kan uiten. Oyelowo doet dit echter goed.

De film is klassiek. Daar kan ik denk ik de setting van de film mee omschrijven. De mooie scènes in het Witte Huis vullen het huis van Allen goed aan. Een mengsel van modernisme met classicisme. Tevens is de muziek van Rodrigo Leão erg krachtig in deze uitvoering. Zet op de juiste momenten in, en stopt waar dat nodig is.

Al met al is The Butler denk ik nog een aangenaam toetje in 2013, wat ik tot nu toe niet een heel vet filmjaar vind. Misschien kunnen de laatste loodjes nog wat kunst toevoegen.

4*