Meningen

The Accountant

Prima film. Ben Affleck heeft doorgaans de uitstraling dat hij autisme heeft en in geen enkele situatie echt weet wat hij moet doen. Dat hij dan ook zo'n rol op zich neemt straalt zelfkennis uit. Met Anna Kendrick wordt daar nog eens eenzelfde soort actrice aan toegevoegd. Een topduo dus voor dit plot.

Datzelfde plot kent goede en minder goede kanten. Enerzijds is het origineel en met momenten zijn zijplotjes verrassend, maar de algehele linie kenmerkt zich toch door voorspelbaarheden. De daarin verwerkte flashbacks zijn op zich prima en creëren een goed te volgen verhaalstructuur. De eerste helft van de film is het beste. Daarin moet het verhaal zich uiteraard nog ontvouwen en zit het qua mystiek en spanning prima. Als het einde in zicht komt wordt de film een stuk voorspelbaarder. Het einde is zo in te vullen en weinig verrassend.

Affleck heeft, zoals ik al zei, een rol die op zijn lijf geschreven is. Hij weet zijn personage met de juiste overtuiging te brengen. De vraag is hoeveel acteertalent er aan te pas komt, want bij elke rol die hij vertolkt hangt een vernis van natuurlijke ongemakkelijkheid.
Hetzelfde geldt voor Anna Kendrick. Ook zij weet elk personage, hoe doorsnee die ook is, van een zekere introversie te voorzien. In combinatie met Affleck levert dat dan ook heerlijk ongemakkelijke momenten op. Als zij langzaam op een zijspoor raakt daalt de film dan ook in niveau. De frisse ongemakkelijke chemie tussen Affleck en Kendrick wordt vervangen door een doorsnee solospel van de eerstgenoemde.
Verder zijn er aardige bijrollen, die verder niet het noemen waard zijn.

Visueel is de film prima Amerikaans. Clichématiger kun je het bijna niet krijgen. Grote bakken, grote huizen, grote wapens. De film in deze variant is prima voor de Hollywood-maatstaf, maar kan een gemiddelde Nederlander als ik natuurlijk weinig boeien. De sfeer is dan ook een heikel puntje. Die komt, zeker in de tweede helft van de film, amper van de grond. De herkenbaarheid speelt hier natuurlijk een grote rol in.

The Accountant scoort een ruimte voldoende. De film heeft een prima verhaal, twee goede hoofdrollen, maar een matige sfeer.

3.5*

Admission

Bij de meeste films, niet alle, lees ik even de meningen door om te kijken wat ik er van zou kunnen gaan vinden. Meestal weerhoud het mij niet om een film te kijken, ook al zijn waarderingen laag. Dan kan je eens positief verrast worden. Bij deze staan er echter maar twee en die waren niet super positief. Omdat het een komedie was dacht ik: ik geef hem maar een kans.

De film is een grote flop. De snelheid ligt ontzettend laag. Geen enkele keer wordt het grappig, wat je toch in een komedie zou verwachten, en ik was verveeld naar mijn beeldscherm aan het kijken. De indroductie van de film duurt al te lang. Wat is het geheim om Princeton in te komen? Who cares? Als je er een leuke film van weet te maken mij wel, maar dat mislukt hier falikant. De bijna twee uren lijken eindeloos te duren. Zowel de humoristische als de dramatische stukken slaan totaal de plank mis. Echt een grote flop deze film.

Tina Fey is misschien wel de grootste drama van deze film. Wat een schitterende miscast. Ze weet geen enkel moment grappig te zijn, ook al probeert ze het meerdere malen. Alle overtuiging wordt uit haar spel gehaald door het ongeloofwaardige overkomen van haar als persoon. Daarbij komt dat ze ook de dramatische scènes totaal weet te vergallen.

Paul Rudd is dan nog wel te harden in deze film, maar door de belabberde kwaliteit van zijn tegenspeelster weer ook hij er niet veel uit te trekken. Helaas voor hem.

Travaris Spears vond ik als klein jongetje ook nogal vervelend. Verwend nest was het, meer niet. Hij probeert zijn affiniteit met Fey zo goed mogelijk over te brengen maar de twee weten het niet te laten slagen.

Al met al is de uitwerking van het slappe humorloze verhaal cliché en afgezaagd. Geen enkel moment had ik "wow, dit ziet er goed uit". Met bijna dichtvallende ogen heb ik toch het geheel uit weten te kijken en dat is een prestatie op zich. Niets gemist uiteraard, anders zou ik niet meer objectief kunnen zijn.

1.5*

Zeer goede Sciencefiction/Horrorfilm.

Jammer dat de film zo 'oud' is waardoor de Alien en het ruimteschip wat 'blokkerig' op mij overkomen. De verhaallijn is wel zeer goed en origineel. Toch vond ik deze film iets minder dan de andere Alien delen (Met deel vier als uitzondering). Wel voorspellend dat Ripley nog een actie moet ondernemen in de Shutlle voordat de Alien pas echt dood is.

Al met al goede film en voor zijn genre geef ik deze film toch een dikke 4.

Alien: Covenant

Matig deel van de Alien-reeks. De voorganger, Prometheus, wist mij toen ik hem zag niet heel erg te vermaken. Het probleem? Het was vooral een smakeloze hap. Er zat geen sfeer in de film en was hoofdzakelijk een herhaling van zetten. Ik weet niet wat Scotts idee achter deze film is geweest, maar hij trapt in exact dezelfde valkuilen.

Net als in Prometheus - nogmaals - is het verhaal een herhaling van dezelfde zetten, zij het dat Fassbender in dit deel een liefdesrelatie met zichzelf aangaat. De film kent nauwelijks de tijd om karakters uit de diepen of een diepere laag aan de grote verhaallijn van de reeks te geven. De gehele film lijkt het bewijs te vormen voor de stelling dat Scott zijn originaliteit betreffende deze franchise verloren heeft. Het einde is daar het beste voorbeeld van: een sensatieloze aaneenschakeling van gekopieerde scènes uit andere delen. De poging van Scott om wat aan het verhaal toe te voegen - hoofdzakelijk het eindeloze geouwehoer van karakter David - is eveneens weinig overtuigend. Scott schiet verhaaltechnisch bijzonder te kort.

Het feit dat de karakters diepgang missen ligt niet louter aan het script. Ook de acteurs zelf zijn matig. Michael Fassbender weet tot tweemaal toe een zoutloos karakter neer te zetten. Beide cyborgs zijn, ondanks dat ze van elkaar verschillen qua karakter, oninteressante, weinig overtuigende personages.
Katherine Waterston is een al even weinig interessante actrice. Van meet af aan weet ze de kijker ervan te overtuigen dat die totaal apathisch moet zijn jegens haar karakter. Ze weet zich zeer matig acterend een weg door de film te banen. Tegen het einde krabbelt ze wat op, maar dat is ruim onvoldoende om haar zwakke optreden te redden.

De film ontbeert het grootste deel van de tijd spanning en sensatie - een van oudsher inherent onderdeel van de Alien-reeks - net als Prometheus. Het tempo ligt te hoog en de ruimtes zijn te groot om de spanning goed op te bouwen.
Visueel is het alleraardigst. Dat was wel het minste dat we van Scott konden verwachten. Hij geeft zijn ruimteschip en planeet mooi vorm.

Ik weet niet of ik moet door gaan met kijken naar de Alien-reeks. Die kenmerkt zich door een neerwaartse trend in kwaliteit. Voorlopig is Alien: Covenant daarvan het dieptepunt.

2*

Goede film. Het enige opmerkelijke vind ik toch dat Ripley er door haar lange slaap niet ouder is uit gaan zien. Het verhaal is goed, alleen vind ik het jammer dat de Aliens in dit deel meer als schietschijf dan als vijand worden gebruikt.Toch komt hij redelijk dicht in de buurt van het succes van deel 1.

Deze film mag van mij het genre Actie/Sciencefiction krijgen, want ik vond hem niet in Horror passen.

Wel een film die je na twintig keer gewoon nog een keer wilt zien.

Van mij krijgt hij een mooie 3.5

All Quiet on the Western Front,

De verfilming van het boek Im Westen Nichts Neues. Al voor het kijken van de film zijn er een paar zeer opvallende details. Allereerst is het gemaakt 12 jaar na de Grote Oorlog. In ieders geheugen lag deze oorlog nog fris en het moet een gevoelig onderwerp zijn geweest. Ten tweede dat het gelijk een verfilming is van het boek, dat toch ook aardig wat stof heeft doen opwaaien. Al met al in een klassieke tijd geregisseerd en dus alleen interessant door de bijbehorende geschiedenis. Maar is All Quiet on the Western Front ook een goede film?

Ik denk dat ik die vraag volmondig met ja mag beantwoorden. All Quiet on the Western Front is een zeer vlotte, energieke film waarin scène na scène fantastisch wordt gespeeld. De regie zit strak ik elkaar. Alleen al de opening, met het pleidooi van de professor sprak boekdelen. Het aangewakkerde nationalisme wordt nog even door met man met status onderstreept, en de eerzuchtige leerlingen melden zich spontaan aan bij het leger. Een betere verfilming van de situatie in Duitsland omtrent 1914 kan je denk ik niet treffen. Misschien is het verhaal daarna nog wel doeltreffender. In de loopgraven, onder hevige bombardementen draaien de militairen, nog jongens, helemaal door. Deze mentale belasting die de oorlog met zich mee brengt wordt ook hier heel goed naar voren gebracht.
Als Bäumer, de man zijn naam wordt verschrikkelijk Amerikaans uitgesproken, eenmaal gewond raakt gaat de film wat achteruit. Het tempo wordt minder hoog en het verfrissende is er uit. De ontmoeting met zijn regiment daarna is de laatste piek van de film. Ook hier reflecteert de film uitmuntend hoe het Duitse leger er voor stond op dat ogenblik. Iets wat zich pas in 1945 zou herhalen, en vind ik dus scherp gevonden door de regie. Een belangrijk detail dat niet over het hoofd gezien had mogen worden. Waar bij elk overlijden, de climax van die scène, goed opgebouwd wordt en goed uitgewerkt is, zijn die van Bäumer en Kat een te vluchtig afgewerkt. Het is de makkelijk afgedaan en te clichématig. Zonde van dit einde.

Lew Ayres is al de hoofdpersoon Bäumer een uitstekend gecast acteur. In het begin had ik behoorlijk veel moeite om alle personages uit elkaar te halen, maar naarmate de film, en dus ook het aantal doden rap achter elkaar volgt springt hij er steeds beter uit. Af en toe schiet hij iets uit zijn rol, en pakt hij het te simpel aan. Denk aan de ziekenhuisscène.
Louis Wolheim is niet alleen vanwege zijn uiterlijk een uiterst vermakend personage. Als ouwe rot in het vak, en niet klein te krijgen is hij niet alleen voor de jonge jongens een baken van hoop, maar als kijken wordt je daar gewoon in meegetrokken. Wolheim is zeer charismatisch en speelt fantastisch. Erg goed gedaan.

Naast de acteerprestaties was ook de setting van een zeer hoog niveau. Het leken bijna authentieke beelden die je scherm passeerden. Mede door de wat verouderde kwaliteit werd, vond ik, een lekker ouderwets sfeertje gecreëerd die de film alleen maar ten goede kwam. De ruime variatie aan plekken geeft het gevoel van een snel tempo. Deze afwisseling is erg prettig. Niet alleen de hoeveelheid in scènes, maar ook elke scène apart had een zeer goed uiterlijk. Zowel in de kleinere ruimtes, als in woningen, als het varken bijvoorbeeld wordt binnengebracht door Kat, of de loopgraaf, tijdens het bombardement zijn goed klein gehouden. De grotere bombastische scènes, als helemaal aan het begin, en de grote marsen zijn juist weer heel goed uitvergroot! De film bevat een perfecte balans tussen snelheid en drama, en grootsheid en kleinheid. Daarbij kijkt hij heerlijk weg.

All Quiet on the Western Front is gewoon een klassieker, en de klassieker van de twee, die je een keer gezien moet hebben. De authenticiteit straalt er van af, wat niet vreemd is 12 jaar na dato. Dit maakt de film tot een parel waar de filmwereld trots op kan zijn!

4.5*

Amadeus

Met een zekere affiniteit voor klassieke muziek, films en de Top250 leek het mij tijd te worden om deze verfilming van het korte, maar turbulente leven van Mozart eens te aanschouwen. Een film waarvan mijn moeder zei dat ze die nog in de bioscoop gezien had als haar jongere zelf. Niet lullen maar kijken, want 180 is een aardige zit.

Forman weet op aardige wijze je de volle speeltijd vast te houden. Dat moet ook wel, want anders haakt menigeen af. Het is een goede keuze geweest om het verhaal vanuit een zijperspectief van de grote Wolfgang te laten zien. De opkomende manische haat en liefde van Salieri - over wie het verhaal eigenlijk gaat - voegt een dynamiek toe die aangenaam is om naar te kijken. Toch blijft de film daardoor een wat onpersoonlijk geheel ten opzichte van Mozart, wiens extravagante lach vooral in het gehoor blijft hangen, terwijl de rest op de achtergrond verdwijnt. Binnen het kader van een persoonsschets van Salieri (die overigens fictief is), laat Forman een goede indruk achter. Toch, ondanks dat het verhaal blijft boeien, imponeert het in zijn geheel niet. Aardig dus, maar niet memorabel.

Acterend gezien is de film wisselend. F. Murray Abraham speelt vrij oppervlakkig. Vooral de uitwerking van zijn karakter snap ik niet. Binnen dat kader gezien is het aardig. Toch weet zijn spel niet te beklijven.

Degene die dat namelijk doet is Tom Hulce. Hij weet zijn personage een heerlijke lading mee te geven die lang blijft hangen. Zelfs nu kan ik zijn schaterlach horen. Toch weet hij naast die laag van extravagantie en joligheid niet veel meer te brengen en houdt zijn personage niet veel in. De echte Mozart krijgen we helaas niet te zien.

Visueel gezien ziet de film er goed uit. Alles, van interieur tot kledij en etiquette tot hofleven lijkt nagenoeg een perfecte imitatie van het authentieke Wenen, zij het met wat toegevoegde drama. Die drama werkt aardig bij aan de sfeer. Toch moet de film het van de muzikale toevoegingen hebben, die al het gewauwel over een walsen en polka's verlevendigen en tot expressie brengen. Zonder kan de film niet en zou het een droog, saai geheel worden. Daarnaast geniet ik er gewoon van. Vooral de oubollige opera's die behoorlijk gepersifleerd lijken zorgen voor nog een kleine komische noot.

Amadeus is een lekkere klassieke dramafilm geworden, die echter vooral qua verhaal de tand des tijds niet heel goed heeft doorstaan. Nét te weinig actie voor de speelduur, dat nu niet meer volstaat. Visueel en muzikaal gezien blijft het tijdsloos natuurlijk.

3.5*

American Sniper

Ik kon deze gisteren aanschouwen in de Pathé unlimited night. Bij voorbaat had ik dus al aangenomen dat ze een film van een hoog gemiddelde gekozen hadden. Misschien ging ik daardoor met iets te hoge verwachtingen de film in, maar ik was niet onder de indruk van American Sniper. Het ergste is nog wel dat de film soms gewoon vrij saai aandoet...

De uitwerking van het verhaal is op zichzelf al vrij zwakjes. De afwisseling tussen de oorlog in Irak en de thuissituatie van Chris Kyle is een vrij storend geheel in de film. Daarbij komt dat beide situaties behoorlijk te kort schieten. De dramatiek rondom de thuissituatie is ronduit slecht en bij de oorlogsscènes ontbreekt de spanning en sensatie die je er zou verwachten. Tevens is de grote cliffhanger van de trailer - schiet hij het kind nu dood of niet - ook vrij mager uitgewerkt door de cliffhanger in de film opnieuw te herhalen. Het invoegen van Mustafa als persoonlijke vijand van Kyle vind ik ook niet goed uitgewerkt. Het verhaal had zich of op hem moeten spitsen of hem er grotendeels uitlaten. Nu krijg je een halfbakken mix van een klopjacht op de beul en de persoonlijke vete - voor zover je daarvan kan spreken - tussen Kyle en Mustafa.

Bradley Cooper speelt nog niet eens zo heel slecht hier. Vooral in Irak is hij best te pruimen. Hij schiet echter een klein beetje tekort als hij thuis is. De posttraumatische stress brengt hij behoorlijk geforceerd op je over.

Dit valt echter reuze mee als je het vergelijkt met Elise Robertson. Och wat heb ik me aan haar lopen ergeren. Overtuiging, passie en dramatiek ontbreken totaal bij haar. Elk traantje en elke glimlach is zo geforceerd. Er straalt geen natuurlijkheid van haar gelaat af. Zij had veel gepassioneerder tegenover Cooper moeten staan. Ik vond haar ronduit zwak.

Er is visueel gezien niet zo heel veel op de film aan te merken. Het enige is wel dat de film behoorlijk wat sfeer mist. De klassieke Amerikaanse setting en de overdosis aan patriottisme van Kyle zijn nu niet echt een goede voedingsbodem voor een vermakelijke avond van een nuchtere Hollander. Misschien dat dit in de V.S. tot snel kloppende harten en een traantje leidt, maar ik kon er niet zo veel mee. Het heroïsche gehalte van Kyle is niets voor mij. Een sterk reëel drama zou in betere aarde gevallen zijn. Daarnaast zei ik al dat de spanning ontbrak. Een sensatie die je beleeft als bij Black Hawk Down is er gewoon niet. Eastwood heeft hierbij de plank behoorlijk misgeslagen.

American Sniper is totaal niet wat ik ervan verwacht had. Een behoorlijk zwakke teleurstelling zelfs. Gelukkig was de unlimited night gratis, anders was ik nog depressiever de zaal uitgelopen...

2*

The Amityville Asylum

Ik was erg benieuwd naar deze Amityville, een gebruikelijk plaatsje toch. Een vrij simpel concept vond ik hier op MM en ik was erg nieuwsgierig naar de uitwerking hiervan. Uiteindelijk kan ik concluderen dat je deze uitwerking een hate it or love it film is. Er waren genoeg punten die ik als ergernis had kunnen beschouwen, maar uiteindelijk vond ik het erg meevallen allemaal.

Toch twijfel ik een beetje bij deze film. Het begin is wat magertjes. Zelfs een beetje saai. Bepaalde momenten zijn echt heel sfeervol en goed, maar de lijn wordt niet continu doorgetrokken. Daarbij komt dat alles eenvoudig is. Simpel gedaan, misschien is dat wel de kracht van deze film. Niet de spanning van: "Ik ga zo schrikken, ik weet alleen niet wanneer...", maar een beklemmende ondefinieerbare spanning die op je borst blijft drukken. Er wordt op bepaalde momenten echt een heel benauwde, paranoïde sfeer gemaakt. Denk aan het moment dat de man de huid van zijn gezicht af trekt. Daarbij komt dat het einde echt heel goed is gewoon. Echt goed. Ook weer schitterend door zijn eenvoud.

De cast is vrij mager. Ze waren allemaal aan het acteren, dat lag er te dik bovenop. De acteerprestaties waren dus niet van een heel hoog niveau. Sophia Del Pizzo speelt niet echt heel goed. Ze is een beetje oppervlakkig. Deze film moest het van een ander iemand hebben. Jared Morgan is voor mij de uitblinker in deze film. De hele film speelt ook hij niet op een heel hoog niveau, maar in zijn op één na laatste scène wist hij een zeer goede indruk op mij achter te laten. Goed gedaan.

De sfeer is met vlagen goed. Er zijn erg sterke momenten in de film, maar jammer genoeg te weinig. Het einde kan helaas niet tegen de rest opboksen ben ik bang. De film wisselt af tussen donker en licht. Bij die laatst genoemde zijn toch de beste stukjes film geschoten. Ook al moet ik zeggen dat ik daar altijd iets meer gecharmeerd van ben. De filmmuziek is sterk. Kort, bondig maar creëert een geweldige paranoïde sfeer op een enkel moment.

Ik ben bang dat The Amityville Asylum niet heel hoog scoort helaas. Er zaten degelijke stukken in en het heeft potentie, maar is nog niet op zijn best. Na Jones' Night of the Living Dead: Resurrection heeft hij zeker laten zien dat hij talent heeft. Het moet er alleen een stukje beter uitkomen. Het is wachten op de klapper.

2.5*

And Now a Word from Our Sponsor

Ik vond dit een geweldig concept voor een filmpje uit Canada. Natuurlijk niet Canada's film van het jaar, maar voor een B-productie goed bedacht. Veel belovend dus. Zoals Shinobi hierboven al schrijft komt het niet helemaal uit de verf. Daar wil ik mij bij aansluiten. Er hadden veel meer hilarische scènes in gekund en zelfs nog dramatiek ook. Jammer daarvan, maar leuk om een keer gezien te hebben.

Er gebeurd eigenlijk niets in de film. Een man die alleen nog maar in reclameslogans kan praten trekt een paar dagen in bij een oude kennis van hem tot een plek in een inrichting vrij is. Dan heb je alles ook wel gehad. Verder heb je een paar leuke scènes met de huidige baas van zijn voormalig bedrijf. Men keuvelt wat af in de film en gaat lekker zijn gangetje. Ondanks het feit dat er helemaal niets gebeurd vermaakt hij nog aardig.

Echter zoals ik al zei had er veel meer hilariteit in gekund. Een paar misplaatste slogans op het verkeerde moment (als een vrouw voorover bukt bijvoorbeeld, flauw, maar universeel). Zo hadden ze de kijker langer vast kunnen houden.

Verder is het zonde dat je nou nooit achter de aard van Adan komt. Je valt in het verhaal en moet het er mee doen. Daar hadden ze ook iets leuks van kunnen maken.

Het acterend vermogen in deze film ligt niet heel hoog, maar dat was ook te verwachten. Bruce Greenwood speelt nogal zweverig. Toch is het prettig om te zien. Zijn continue oneliners heb je na een tijdje echter wel gezien. Er zaten helaas ook maar een paar, voor mij, bekende slogans tussen.

Parker Posey is ook een leuk rolletje. Het is allemaal niet heel moeilijk wat ze doet, maar geinig. Ze weet een redelijke prestatie neer te zetten als alleen staande moeder.

Allie MacDonald speelt haar leuke dochter. Ze is een plezant meisje om naar te kijken en is de enige die wat meer diepgaande emoties laat zien. Waar de rest oppervlakkig blijft gaat zij iets verder .

Callum Blue is als plaatsvervangend CEO nogal zwak, vervelend en saai. Hij kan veel beter.

De simpliciteit van de film is duidelijk terug te zien in de weergave daarvan. Alles is een beetje goedkoop weergegeven. Toch weten de ruimtes een luchtige sfeer te creëren die de film goed doen. Muziek is er nauwelijks, tenminste ik heb het dan niet gemerkt.

Een leuk filmpje van degelijk niveau, maar meer is het niet. Geinig om een keer gezien te hebben, maar niet de komdieknaller van 2013

2.5*

And So It Goes

Dat Michael Douglas nog steeds speelt is een klein wonder. De man is inmiddels echt heel oud en zou zijn pensioen toch wel eens te gemoed kunnen zien. Toch zijn zijn films van de afgelopen jaren niet heel slecht. Er zit zelfs een continue lijn in die niet heel laag ligt. Hopelijk weet hij dat met And So It Goes die lijn voort te trekken.

De plaatsing van een Romantische filmkomedie is geheel terecht. Een groot deel van de tijd zit je met een glimlach op je gezicht te kijken. Het begin is verrassend vlot. Douglas is erg onsympathiek - exact de bedoeling. Zo is er ook de ruimte voor de nodige, flauwe humor. Naarmate de romantiek erbij komt kijken valt de komedie niet weg. Een paar erg goede sketches zijn het gevolg. Veelal met een paar grove beledigingen van Douglas, die verrassend grappig uit de hoek komen. De ouwe rot kan het nog. Uiteindelijk is het verhaal erg doorzichtig. Erg simpel en cliché, doorvoed van een paar leuke grappen dus.

Douglas speelt dus verrassend fris over het algemeen. Zijn rol staat er ook naar. Vooral zijn chagrijnige zelf geeft mogelijkheden. Die vult hij dan ook goed in. Zijn chemie met zijn dochter en grote liefde is dan wat oppervlakkig van zijn kant. Die moet vooral aangevuld worden door Diane Keaton. Waar zij komisch gezien nogal af laat weten geeft ze wel een fijne dramatische touch aan het geheel. Dat tikkeltje drama is dan wel eens waar bijzonder zwak in het verhaal gevoegd, Keaton doet haar best.

Yaya Alafia heeft dan ook nog een geinig rolletje toegediend gekregen. Ze is niet heel speciaal, maar ach, ze is nog maar een kind.

And so it Goes weet zich visueel nergens te profileren. Met een dikke laag American Dream over de film gegoten zijn het vooral grote tuinen, dure auto's en veel zon.

Over de gehele linie is And so it Goes zeker vermakelijk. Het flinterdunne verhaal stelt natuurlijk niets voor. De afloop staat in den beginne al vast, het is de invulling van de minuten tussen de eerste en de laatste die het echter leuk maken.

3*

Apocalypse Now

Dit is een van de laatste grote Vietnamfilms die nog aan mijn collectie ontbrak. Gezien het een van best waardeerde is heb ik dus de crème de la crème voor het laatst bewaard. Na films waarin humor, terror, psychologische afstomping en allerlei gruwelen voorbij zijn gekomen was ik benieuwd wat Apocalypse Now nieuw te bieden had. Wat blijkt: Apocalypse Now brengt weer een geheel nieuwe weergave van het misschien wel meest gruwelijke internationale conflict na de Tweede Wereldoorlog.

Het verhaal steekt gewoon bijzonder sterk in elkaar. Willard moet met 4 compleet geschifte collega's de rivier opvaren om Kurtz klein te maken. Het begin biedt dan niet alleen een compleet ridicule weergave van de oorlog, maar ook veel vermaak en vertier. Gezien het zware, donkere einde goed gekozen.

Surfen tijdens een gevecht, liggen zonnen op de boot, waterskiën over de rivier en geen verzadiging krijgen met de Stones maken het begin en het middenstuk van de film tot een raar en grappig geheel. Naarmate de weg, en dus de film vordert wordt de toon een stuk serieuzer, en de film een stuk sterker. Alle gruwelen en psychologische veranderingen die ontstaan door moord en trauma's worden perfect verfilmd. Niet alleen de vijf compagnons op de boot, maar ook de soldaten die ze tegen komen werken hier fantastisch aan mee.

Het einde is gruwelijk en somber; en erg sterk. Omringt door compleet doorgedraaide soldaten weet je ook niet meer of Willard alles op een rijtje heeft. Sterk, en gruwelijk: dat is het einde.

Martin Sheen speelt in dit sterke verhaal een fantastische rol. Aan de ene kant zijn onverschilligheid, ervaring en koelbloedigheid staan lijnrecht tegenover zijn obscuriteit en mentale verandering gedurende film. Hij zet hier een zeer sterke vertolking van Capt. Willard neer en is echt geknipt voor de rol.

Dennis Hopper heeft als de "fotojournalist" een plekje in mijn geheugen veroverd. De man is compleet geschift en Hopper speelt dit fenomenaal. Marlon Brando als Kurtz vond ik echter minder. Naar aanleiding van zijn dossier had ik een angstaanjagende man verwacht, en Brando stelde me daarin enigszins teleur.

De film ziet er werkelijk fantastisch uit. De rivier is de hoofdader van de film en als kijker wordt je meerdere malen verwend met prachtige kiekjes van de rivier en haar omgeving. Ook de actie zit puik in elkaar. Overzichtelijk, helder en bloederig. Een heerlijke ingrediëntenlijst voor een prachtige weergave van 'Nam.

Apocalypse Now is zeker een film die aanvulling weet te geven in de lange lijst van Vietnamfilms. Sterk en zijn positie in de Top250 waard.

4*

Apocalypto

Bijzonder intrigerende poster moet ik zeggen. Het creëert een zeer duistere, bijna sinistere sfeer nog voordat je de film opgestart hebt. Een horror-Maya verhaal had mij ontzettend interessant geleken. De eerste minuten waren dan ook even wennen, want het is allemaal ontzettend kleurrijk en licht. Heeft Gibson mij na de eerste schok weten te intrigeren?

Het antwoord daarop is ja, kan ik stellen. Ondanks dat het even wennen is aan de toon die film aanslaat begint het allemaal erg sterk. Gibson zet echter een behoorlijke stereotypering van de Maya- en indianencultuur neer. Niet dat dat per definitie negatief is. Toen de film vorderde kreeg ik een behoorlijk 10,000 B.C. gevoel. Ik weet nu waar Emmerich zijn inspiratie vandaan heeft gehaald... Naarmate het einde in zicht komt weet de film niet om wat clichés heen te komen. Toch is een goede referentie naar het begin een waardige afsluiter van een sterk verhaal.

Godzijdank heeft Imdb foto's bij de personage's toe laten voegen, want anders kon ik niemand meer uit elkaar houden. Wat een heerlijke namen hebben al die Maya's toch.
Rudy Youngblood speelt een goede hoofdrol. In het begin is hij ietwat vervelend, vooral richting zijn impotente dorpsgenoot Jonathan Brewer. Hij weet echter een aardig heroïsch personage neer te zetten. Brewer speelt overigens goed. Ook hij weet naarmate de film vordert te groeien.
Morris Birdyellowhead speelt als dorpsoudste ook niet slecht. Jammer dat hij zo snel het veld moet ruimen, want hij is één van de weinige die vanaf minuut 1 goed presteert.

Gibson heeft de film goed in elkaar gezet. Door alles grotendeels in het oerwoud af te laten spelen komt er een extra dimensie in de film. Het continue geluid en belemmering van het zich geven een spannende factor. Daarbij komt dat de personages perfect hun weg weten te vinden. Dit creëert een realistische afstandelijkheid, die goed is voor de sfeer. Daarnaast is ook de stad, die veel van het Azteekse Tenochtitlan weg had, goed in beeld gebracht. Lekker vuil, niet onderdoende voor Europese steden uit die tijd. Ook de subtiele verwijzingen naar de ondergang van het rijk, zoals de pokken, en de minder subtiele, Columbus die aan komt varen, kon ik wel waarderen.

Apocalypto een van de sterkere indianenfilms van Hollywood geworden. Helemaal omdat het zich louter onder inheemse afspeelt en inheems gesproken is. Extra puntje op de valreep

4*

As Above, So Below

Normaal bezoek ik nooit horror in de bioscoop. Het was dus een aardig gokje. Toch kan ik zeggen dat het de gok wel waard is. Eigenlijk werd ik tot deze film gedwongen: het was de enige die tussen de 2 colleges in paste. Om de tijd te vullen ging ik dus maar hier naartoe. En de film deed wat ik verwachtte. Het vulde perfect de tijd, maar meer ook niet.

Het verhaal is natuurlijk een beetje doorzichtig. Men had een reden nodig om af te dalen, dus staken ze de hand in de grabbelton en Nicolas Flamel kwam er uit. Met een concept op zak kon de afdaling dus beginnen. Het eerste uur, eigenlijk zelfs tot twintig minuten voor het einde, is de film best slaapverwekkend. Van Horror is geen sprake en zelfs de catacomben weten tot dat punt nauwelijks te boeien. De laaste twintig minuten zijn echter erg sterk en zorgen dat je met een goed gevoel de bios verlaat. Zoals Macmanus al noemt is het einde ook weer eens een klein tikkeltje anders dan normaal.

Acterend gezien is het allemaal van matig niveau. Perdita Weeks heeft zware schommelingen tussen aardig spel en irritant gedrag. Toch stijgt ze tegen het einde met de film mee en komt er eindelijk wat overtuiging in het spel. Haar compagnons Ben Feldman en Edwin Hodge zijn van een vergelijkbaar bedenkelijk niveau.

De drie Fransen zijn redelijk te pruimen. Zij spelen in mijn ogen op een constanter niveau, zij het dat ze wel veel minder in beeld zijn.

Dat er voor found footage is gekozen in mij een doorn in het oog. Ik blijf tegenstander van deze filmtechniek. Helemaal in horror vind ik dat er ontzettend veel spanning verloren gaat met deze manier van filmen. Veel scènes worden te onduidelijk. Je moet wel zien waar je bang voor moet zijn. De catacomben zien er verder goed uit. Ik heb nog nooit het geluk gehad ze te mogen bezoeken, dus ik kan het niet controleren.

Al met al wordt het gemiddelde door het goede einde omhoog gekrikt. Daarmee komt het op een doorsnee horror te staan.

3*

The Avengers

Marvels verhalen worden weer op het witte doek tentoongesteld. Ditmaal één grote kroes van alle helden die we in de afgelopen jaren voorbij hebben zien komen. Gelukkig heeft met alle originele acteurs weten te behouden, want het wil vaak nog wel dat de oude op een gegeven moment afhaken. Tot dusver is Marvel geinig, maar nooit spetterend. Zou de hoge score van The Avengers dan meer goeds beloven?

Maar nee, helaas wordt de flinter dunne verhaallijn die we van Marvel gewend zijn doorgetrokken. Slechte jongens die slechte daden doen en de wereld willen overnemen zijn ook hier weer van de partij. Ditmaal in een ander jasje op een andere plek. Joss Whedon gaat werkelijk alle clichés die hij in de film had kunnen doen lang. De koppigheid van Stark geeft problemen de groep bij elkaar te krijgen, Captain is ook lekker zijn eigenzinnige zelf. Banners weet zich natuurlijk eens niet in te houden... Je kunt het voor de film al opnoemen. Het einde is belachelijk afgezaagd. Toch is het op zijn Marvel's vermakelijk; cliché, maar leuk om weg te kijken.

Zoals alle acteurs zijn in hun persoonlijke films, zo zijn ze hier ook. Robert Downey Junior is eigenzinnig op de manier zoals we hem kennen. Chris Evans heeft zijn charisma zoals in zijn twee eigen films mee en Ruffalo is zijn kalme zelf. Ook Samuel L. Jackson speelt degelijk, op zijn eigen niveau. Tom Hiddleston is als slechterik een beetje het lachertje van de film. Alleen zijn uiterlijk is al bespottelijk in dat apenpakje van hem, maar ook het acteerwerk laat wel te wensen oven.

Het uiterlijk van de film is zoals altijd top. De knallende computereffecten vliegen je om de oren. Met het bijgevoegde 3D was ik bang dat ik last zou krijgen van hoofdpijnen of mijn ogen. Gelukkig valt dit hier mee, en kan je licht spreken van een toevoegende waarde aan de film. Beelden zijn net even iets mooier dan anders. Toch kan de film ook makkelijk zonder.

The Avengers is gewoon een Marvel film zoals we hem kennen. Leuk om te kijken, maar zo cliché als de neten. Leuke popcorn film om zaterdagavond te bekijken.

3*

Avengers: Age of Ultron

"Trek een blik superhelden open en je hebt The Avengers. Trek nog een paar blikken open en krijgt deel 2. Voorraad blikken op? Maakt niet uit, dan verzinnen we wel een paar nieuwe superhelden." Dat moet zo ongeveer de gedachte zijn geweest van Whedon toen hij aan deze film begon. Deze hybride-film van oude en nieuwe helden is verder helaas een herhaling van reeds overbekende zetten geworden.

Avengers: Age of Ultron is een inhoudsloos omhulsel van flitsende beelden, mooie oneliners en slappe romances geworden. Eigenlijk zoals we Marvel al jaren kennen. Waar Marvel in het begin echter nieuw en inventief was, is het verhaaltje nu wel in zijn geheel verteld. De almaar gevaarlijker wordende boefjes en het almaar groter wordende aantal superhelden is slechts iets dat we vaker zien. Zo is de strijd tegen Ultron niet vernieuwend. De opbouw volgt de klassieke regels die we ook al in deel 1 gezien hebben en de climax brengt niets nieuws onder de zon. Jammer, want zou er nu echt niets meer te maken zijn in dit genre? Blijkbaar niet. Tevens ben ik de tel qua superhelden kwijt geraakt. Ze komen en gaan. Een band ontstaat er nauwelijks - voor zover je daar al van kan spreken. Inhoudsloos, maar stiekem toch wel vermakelijk.

Van acteerprestaties durf ik nauwelijks te spreken. Alle acteurs dansen ontzettend naar de pijpen van het soppende publiek dat niet genoeg kan krijgen van de doldwaze actie en de slappe romantiek. Publiek waar wij alleen ook deel uit maken. Robert Downey Jr. maakt er weer zijn eigen show van. Ongeacht de andere acteurs, hij speelt zijn repertoire af. Vergelijkbaar met Chris Hemsworth en Chris Evens.
Scarlett Johansson, Mark Ruffalo en Jeremy Renner dienen gedrieën een ietwat andere invulling aan hun rol te geven. Johansson en Ruffalo weten gezamenlijk een tenenkrommende romance neer te zetten, en Renner is als huisvader niet veel beter. Jammerlijk slecht, maar stiekem toch wel vermakelijk.

Visueel is Avengers: Age of Ultron natuurlijk een spektakel. Er is duidelijk geen cent bespaard op rondvliegende stenen en vliegende gebouwen. Mijn grootste struikelblok blijft echter de verkwisting van geld door de totaal onnodige toepassing van de derde dimensie. Ze hadden het geld beter naar Nepal kunnen sturen. Desalniettemin ziet het er gewoon goed uit. De CGI viert hoogtijdagen met films als deze. Hoogtijdagen die nog wel even aan zullen houden. Behoorlijk nep en verkwistend dus, maar stiekem toch wel vermakelijk.

Puur objectief gezien is Avengers: Age of Ultron geen goede film. Marvel weet echter geweldig het publiek te bespelen en volle zalen te trekken met de films die zichzelf almaar herhalen. Knap wie qua concept 5 verschillen tussen deel 1 en 2 kan noemen. Marvel weet ook mij weer naar de bios te trekken, dus toch doen ze iets goed. Vermakelijk dus, maar niet goed.

2.5*

AVP: Alien vs. Predator

De derde film in de Predator-reeks, en dit maal treft hij een misschien wel net zo interessante tegenstander als dat hij zelf is. Deze twee legendes zouden samen kunnen komen in een schitterende climax. AVP is uiteindelijk wat je er van verwacht: een lekkere actiefilm!

Anderson besluit om het verhaal wat traag op gang te laten komen. Met onderzoeken, een mysterieuze tempel en een teamsamenstelling kachelt het allemaal rustig aan. Misschien een beetje saai, want zowel het onderzoek naar de Alien, als naar de Predator kennen we al uit vorige film. Anderson had hier beter voor een flitsende start kunnen kiezen.
Als de actie eenmaal op gang komt stelt de film ook niet teleur. Dit gedeelte had zelfs wat langer mogen duren nog. Door het langzame begin lijkt de actie wat kort te duren. Ook de twee predators hadden best langer mogen leven. Een paar kleine minpuntjes op een verder doorsnee actiefilm.

Van alle acteurs speelt denk ik Sanaa Lathan nog het best. Zij krijgt dan ook de meeste speeltijd, en dat pakt in haar voordeel uit. Haar in combinatie met de predator is een leuke om te zien.
De rest acteert op actiefilm-niveau. Pover dus. Raoul Bova, Lance Henriksen en Ewen Bremner spelen allemaal rollen waarvan je weet dat ze gedoemd zijn te mislukken, en zijn er dan ook louter om dood te gaan. Geheel oninteressante personages dus die ze zelf ook geen lekkere twist mee kunnen geven.

Visueel hebben we hier denk ik nog de beste Predator-film te pakken. Dat mag ook wel anno 2004. Hoewel zijn voorgangers nauwelijks voor AVP onder doen zullen we zien dat het vervolg hier heel slordig in is. De actie is gelukkig helder en goed te volgen, ondanks de donkere omgeving. De bewegende piramide is ook leuk gevonden. Dit geeft er een extra sfeertje aan. Ondanks dat sfeertje weet je al lang van te voren wanneer iets aankomt. Misschien mag dat ook wel in een actiefilm...

AVP is niet meer dan doorsnee. Hij krijgt dan ook een gewone beoordeling. Anderson is duidelijk een product van de zesjes-mentaliteit (dit zie je overigens in veel van zijn andere films ook), anders had hij er echt wel iets creatievers mee gedaan.

3*

AVPR: Aliens vs Predator - Requiem

De saga gaat voort. Na een goed deel 1, matig deel 2, gewoon deel 3 had ik gehoopt dat dit 4e deel met Predators weer eens in de smaak zou vallen. Helaas is niets minder waar. Een uur en veertig minuten naar een zwart scherm staren was waarschijnlijk vermakelijker, en je zag net zo veel.

Het verhaal komt echt bijzonder traag op gang. Al vier delen lang zit je het eerste uur te kijken naar hoe de Aliens zich manifesteren, of hoe mensen er achter proberen te komen wat de predator is. De Strause broers hadden dit zeker achterwegen mogen laten, en direct met de actie moeten beginnen. Het gaat zo verdomde traag allemaal... Vervolgens valt de actie tegen, en volgen we een groep vluchtelingen die tegen Aliens vechten; oh ja, af en toe komt de Predator er ook nog even in voor. De actie is dan op zijn zachtst gezegd matig. De gevechten zien er vrij goedkoop uit en de Predien, of Alieator spande de kroon. Tot slot zwabbert de film een beetje tussen actie en horror in. Het heeft een klein beetje van beide, en weet de hele tijd niet wat het nou eigenlijk wil...

Over het acterend vermogen wil ik niet veel woorden vuil maken. Zoals elk deel zijn het vooral veel acteurs die hun best doen, maar er weinig van weten te maken. Hier is dat ook weer overduidelijk het geval. De best acterende waren dan misschien nog wel de Aliens. Zij wisten niet veel fouts te zeggen, en hielden zich strak aan hun rol. Een beetje gillen kan iedereen wel.

Het visuele aspect daarentegen wil ik wel graag even in het zonnetje zetten. Dan wordt er tenminste nog iets van de film zichtbaar, want nadat de stroom was uitgevallen heb ik er amper nog wat van kunnen volgen. Het duurde minuten voor ik doorhad wie wie was - helemaal toen de Prediens erbij kwamen kijken - en in de - vrij belabberde - actiescènes raakte je de draad geheel kwijt. Tevens is de Predator vrij old-school. Een beetje zoals in 1987. Ook de CGI van de Aliens doen niet veel onder voor hun voorganger in 1979. Jongens wat was dat slecht. Ook dat had beter moeten zijn.

Verreweg het minste deel van de reeks. Zowel voor een horror - hij is niet eng - en voor een actiefilm - er is te weinig doorlopende actie - is hij zwaar onder gemiddeld. Niets gezien is niets gemist, dat is mijn devies.

1*