Meningen

Das Cabinet des Dr. Caligari

Het Duitse expressionisme in de filmwereld kan me steeds meer bekoren. Ik blijf het fascinerend vinden hoe regisseurs iets concreets als beeld naar een abstractere ervaring kunnen omzetten. Ik hoopte dat Robert Wiene mij eenzelfde positieve ervaring kon geven.

Dat is ten dele zeker gelukt. Met Das Cabinet des Dr. Caligari laat Wiene zien dat hij zijn eigen stempel op de filmwereld heeft kunnen drukken. Door een mengelmoes van horror en romance weet hij een fijne mix te creëren. In combinatie met de korte speelduur kijkt de film heel soepel weg. Het fijne vond ik om de twijfel in de film te zien of het nu voor een volledige horror of meer een romantische thriller moest zijn. Daarmee schemert ook de tijdsgeest uit de filmwereld van de jaren '20 door in dit werk. Het einde heeft een verrassende wending, dat na wat nader onderzoek een logische verklaring bleek te hebben: de productiemaatschappij wilde een minder macaber einde. Toch heeft de film de tand des tijds niet geheel ongeschonden doorstaan. Als horror is de film naar huidige maatstaven zeer matig en ook het romantische deel van het verhaal is tegenwoordig gedateerd.

Werner Krauss is een opvallend personage als Doktor Caligari. Hij heeft een natuurlijke, verrückte uitstraling die bijzonder goed bij zijn karakter past. Daardoor is hij ook een beetje vermakelijk om te aanschouwen. In combinatie met zijn expressieve gezichtsuitdrukkingen en acteerstijl die bij silents hoort heeft het iets komisch. Hopelijk werd zijn personage in 1920 niet zo geïnterpreteerd.
Conrad Veidt speelt tevens een zeer interessant personage. Hierboven is het ook al genoemd: zijn karakter en speelstijl hebben heel wat weg van Boris Karloffs vertolking van het monster van Frankenstein. Een inspiratiebron?

Das Cabinet des Dr. Caligari staat vooral bekend om de schitterende decors. Die zijn dan ook hoogstaand en uniek. Het is prachtig hoe Wiene met het tweedimensionale perspectief weet te werken en te spelen. Ook zijn licht-donkercontrast en filtergebruik zijn zeer uitgekiend en op hoog niveau. Wiene is zich volledig bewust van wat hij doet en past verschillende trucjes zeer goed toe.

Zoals ik al eerder zei is de film in zijn genre wat gedateerd, maar vanuit filmhistorisch oogpunt is het een zeer vakkundig werk dat zeker het aanschouwen waard is. Met het simpele, vermakelijke verhaal en een prachtige cinematografie moet je deze film wel gezien hebben.

3.5*

Camp X-Ray

Een film over het beladen gevangeniscomplex Guantanamo Bay geeft op voorhand al een interessant verhaal, puur om te zien welke visie en welke mening de regisseur over het kamp heeft. Nu wordt het nog leuker als de film ook van Amerikaanse makelij is. Op naar Camp X-Ray dan maar!

Sattler spreekt uiteindelijk heel duidelijk zijn mening uit over de baai. Hij laat dit in de gehele relatie tussen Cole en Ali - en dat die überhaupt al mogelijk is - naar voren komen. De opbouw van de film en de relatie tussen Cole en Ali zit echter secuur in elkaar en neemt geen moment te weinig tijd. De opbouw is rustig en goed. Toch weet Sattler naarmate de film vordert de geloofwaardigheid niet vast te houden. Omdat het ook geen zwaar politiek statement is krijg je een gulden middenweg. De weg vormt echter het midden tussen ongeloofwaardige drama en zwakke politiek, wat afdoet aan het einde, dat losstaan nog aardig zou zijn geweest. Al is de slotscène natuurlijk tergend cliché.

Kirsten Stewert speelt een alleraardigste rol. Haar karakter ligt al vanaf punt één volledig bloot, maar ze weet haar prestatie goed constant te houden en op niveau te blijven. Ze groeit verder niet in de film. Haar spel is vrij doorsnee en niet opzienbarend in de filmwereld.

Peyman Moaadi speelt sterker. Dit komt mede doordat zijn karakter de ruimte krijgt om te groeien. Als hij meer van zichzelf bloot legt groeit hij tot grotere hoogtes in zijn spel. Hij weet met Stewert een aardige chemie op te zetten, die echter teniet gedaan wordt door de ongeloofwaardigheid van het verhaal. Jammer, maar dit valt Moaadi en Stewert weinig aan te rekenen.

De film is eenvoudig. Cinematografisch heeft Camp X-Ray weinig uitspattingen te bieden. Voor de visualiteit wat minder, maar dit geeft extra ruimte om te focussen tussen Ali en Cole. Door die focus komt er wel degelijk sfeer in het geheel. Een sfeer die tot de slotscène aanblijft en dan door des werelds grootste cliché teniet gedaan wordt. Een behoorlijke afknapper op een voor de rest goed niveau.

Camp X-Ray is een aardige film geworden die zich verder niet weet te onderscheiden. Eenvoudig, maar leuk.

3*

Candy

En alweer een volgend filmpje wat de drastische gevolgen van drugs in je leven laat zien... Ditmaal met de aansprekende titel van het zoets van suikergoed. Op zich een aardig gekozen titel als je er iets filosofisch op ingaat. Daar ben ik echter niet voor. Gewoon de film beoordelen, en niet de titel!

Het verhaal van het leven van Candy en Dan spreekt wel aardig aan. Tot op zekere hoogte weet het je te trekken. Het gelukkige stel wat onbreekbaar lijkt spuit en neukt er lustig op los. Dat het een paar keer bijna fout gaat is niet erg, hun geluk is onbreekbaar. Wegens Dans werkeloosheid sluipen de problemen toch stapsgewijs hun leven binnen. Een misère is dan ook niet te voorkomen. De doorsnee uitgewerkte plotontwikkelingen zijn niet memorabel te noemen. Het zoveelste drugfilmpje wat je op de moralistische vingers probeert te tikken. Gewoontjes.

Cornish en Ledger zijn een bekoorlijk stel. Toch ontbreekt er een bepaalde chemie tussen de twee, die ik hier bijzonder goed vind. Hun door drug aan elkaar hangende relatie heeft iets incompleets. Ledger en Cornish spelen daarbij niet heel sterk noch zwak. Gewoon op een aardig niveau. Ze weten je echter niet hun leven in te zuigen. Cornish ouders weten ook niet heel veel compassie te wekken.

Visueel steekt het aardig in elkaar. Ook hier weet het geheel niet bijster te verbluffen. Alles kachelt lekker voort en de sfeer is aardig. De veelal lichte scènes zijn prettig en geven een rustig overkomen. Lekker.

Candy is helaas niet meer dan een gewone film. Het herzien denk ik niet waard.

3*

Candyman

Candyman... Candyman... Candyman... Candyman... Candyman... Ik heb de film een tijd geleden eens in bezit genomen naar aanleiding van een meme op 9GAG meen ik mij te herinneren. Daar werden de top 10 horrorpersonages met de meeste moorden op hun geweten getoond, en Candyman was daar één van. Genoeg reden om hem op te zetten dus! Toch?

Het verhaal van de Candyman steek echter bijzonder zwak in elkaar. Een buurtlegende die tot leven wordt gebracht tijdens het onderzoek van een vrouw Helen is al een vrij afgezaagd concept, en daar komt dan bij dat dit afgezaagde concept nog eens mager wordt uitgewerkt. Het verhaal weet geen enkel moment een niveau van spanning te bereiken. Candyman is simpelweg teleurstellend, en het einde is dan misschien nog één van de betere stukjes in de film. Ook heb ik 80 minuten lang het idee gehad dat zelfs de film niet wist waar hij nou heen wilde. Doelloos kruipen de minuten voorbij. Met de grootste zelfbeheersing weet je echter je aandacht op het scherm te houden.

Virginia Madsen is naast een lieftallige verschijning niet heel goed. Ze ziet er schitterend uit in haar rol, dat moet eerlijk gezegd worden, maar op acterend vlak laat ze veel te wensen over. Haar werk komt echt ongeloofwaardig over. Krokodillentranen biggelen over haar wangen en de geveinsde angst is niet te pruimen. Één punt dat ik dien te vermelden is dat het personage Helen sympathiek, en karakteristiek goed in elkaar zit.
Tony Todd is als haar tegenstander een twijfelgeval. Als voice-over maakt hij aan het begin met zijn diepe bas een zekere indruk, maar zijn latere verschijning in de film is zwak, lachwekkend zwak zelfs. Zijn dominante imponerende stem wordt teniet gedaan door zijn simpele uiterlijk.
Verder zijn Xander Berkeley en Kasi Lemmons in hun bijrollen nog wel te pruimen en de bloedige manier waarop beide sterven is ook bijzonder vermakelijk.

Het audio-visuele aspect van de film bevindt zich in een gigantische patstelling. Aan de ene kant is de film audiotechnisch gezien erg goed. De intrigerende muziek en (nogmaals) de bas van Todd zijn werkelijk goed. Op het visuele aspect laat de film dan wel weer bijzonder veel steken vallen. De oude vervallen buurten zijn niet meer dan een zwakke afspiegeling van Harlem en Todd is verkleed alsof hij naar een feestje gaat. De bijen zijn dan misschien het enige die het nog een beetje doen.

Nee, Candyman was het zeker niet. Aardig wat moorden op zijn geweten, maar als film zeker niet in staat om wat memorabels neer te zetten. Een afgezaagde volkslegende en een zeer slechte visuele uitwerking maken de film gewoon zonde. Het empathische karakter van Helen en de audiotechnische uitwerking kalefateren de film dan nog een beetje op.

1.5*

Captain America: Civil War

Zwakzinnig vermaak. Niet dat daar per definitie iets mis mee is, maar als het verhaal zo flinterdun is, het financiële winstbejag zo groot en de cinematografie niet meer wezenlijk onderscheidend is, dan moet je je als Marvel en Russo's zijnde achter de oren krabben. Willen we dit nog wel? Het publiek lijkt daar gezien het stemgemiddelde eenduidig over te zijn: ja.

De wereld van Marvel wordt met de film complexer. Nieuwe superhelden doen hun intrede, oude worden uit de kast gehaald en de chronologie wordt steeds lastiger te volgen. Je zou denken dat daarmee de complexiteit in verhalen toeneemt, maar niets is minder waar. Het verhaal heeft de diepgang en de ontwikkeling van een gemiddelde GTST aflevering, alleen dan over meer dan twee uur (!) uitgesmeerd. Alles is in het werk gesteld om er weer een kaskraker van te maken. Dat houdt in dat deze Captain America vervalt tot weinig verhaal en veel actie. Om het kijkgenot verder omhoog te trekken wordt een extra blik helden open getrokken. Een gruwel. Het verwerven van kapitaal door middel van de filmindustrie is prima, maar zo'n inhoudsloos, hersenloos en kansloos vehikel als dit afleveren én winst maken zou verboden moeten zijn.

Dat wil echter niet zeggen dat er totaal geen pluspunten zijn. In al het geweld begint Robert Downey Jr. zich tot één van de betere acteurs binnen de cast te ontwikkelen. Hij weet zijn personage minder plat en meer redelijk te krijgen. Dit in tegenstelling tot Chris Evans, wiens karakter een product van de film is geworden: inhoudsloos, hersenloos en kansloos. Deze lijn is door te trekken tot de rest van de cast, die ondanks de indrukwekkende namen niet verder komt dan clichés en herhalingen van vorige prestaties.

Ook visueel gezien is het innoverende van Marvel er af. Daar waar de eerste Marvels uit fase één qua verhaal én visualiteit vernieuwend en innoverend waren, is het originele aspect verdwenen. Zelfs de actiescènes zijn tot bloedens toe uitgemolken en herhaald. Dat betekent niet per definitie dat het slecht is, maar het eindeloos herhalen van dezelfde kunstjes, ook al is het kunstje goed, gaat vervelen.

Captain America: Civil War is totaal niet mijn film. Het enige dat ik van Marvel nu verlang is een degelijk verhaal. Helaas weet Marvel mij aan het begin van hun 3e fase mij teleur te stellen. Hopen dat Doctor Strange een frisse wind door het Marvel-universum kan laten waaien.

2*

Captain America: The Winter Soldier

Even op je vrijdagavond wat hersenloze actie is natuurlijk altijd welkom. Met Marvel films ben je daar in ieder geval zeker van. Na een alleraardigst deel 1 moesten we 2 natuurlijk ook niet. Weer een actiefilm in 3D, het blijft toch afzetterij dat je daar €1,50 meer voor betaald. Los daarvan komt het de kwaliteit van niet film ook niet altijd ten goede. We zullen het ook hier maar weer moeten zien.

De film begint eigenlijk behoorlijk aardig en luchtig. Cap is natuurlijk een tijdje uit de roulatie geweest en moet zich weer even inwerken. Ik had echt geen flauw benul waar ze het verhaal naartoe wilden laten gaan, dus ik liet me compleet verrassen. Na een half uur begint de actie dan ook pas echt op gang te komen en je komt lekker in het verhaal. Alles valt tot dan toe nog heel logisch op zijn plek. Naarmate de film vordert, en het plot is ingewikkelder wordt, besluiten Anthony en Joe Russo het ook nog voor de minder slimme kijker behapbaar te maken door de actie op te voeren en de knallen groter. Voor ieder wat wils. Feit blijft wel dat het gewoon een erg lekkere film is die weg kijkt. Het uiteindelijke einde is allemaal wat overtrokken. Een Star-Wars achtig einde leek het wel. Alleen de Clones ontbraken nog.

Chris Evans kruipt weer best in de rol van Cap. Meer dan oppervlakkig weet hij echter niet te worden. Maar a la, het is en blijft een actiefilm dus who cares? De oppervlakkige flut romances, of wat het ook waren, die tussendoor kwamen waren domweg lachwekkend. Maar humor hoort ook zo thuis in een film.

Scarlet is natuurlijk altijd het zien waard. Ook hier speelt ze weer een bekoorlijke rol. Ook bij haar is het me nou niet duidelijk wat ze met haar personage wilde. Ze heeft echter een goede traptechniek wat in de film goed van pas komt. Ze speelt met Evans samen best vermakelijk op het doek.

Samuel L. Jackson is natuurlijk gewoon Samuel L. Jackson. De man is een filmheld gewoon. Ik vind hem persoonlijk geweldig. Ook in deze film kwam hij weer heerlijk uit de verf. Halverwege de film schrok ik behoorlijk omdat hij een harde terugval maakt, om daarna weer in volle glorie terug te komen

Nou was uiteindelijk mijn €1.50 aan 3D-kosten waard? Ook bij deze film denk ik dat de 3D totaal overbodig was. Qua cinematografie zit de film verder prima in elkaar. De actie is zeker niet te chaotisch, maar lekker vlot en spectaculair. Toch heeft de 3 dimensie hier niets aan toe te voegen. Het is totaal geen meerwaarde.

Alle explosies zien er puik uit. Het is reëel voor zover het reëel kan zijn, dus dat is prettig.

Cap. America is gewoon een heerlijke zaterdag- of vrijdagavond film die vlot weg kijkt. Hoogstaand is het zeker niet, maar wat wil je? Gewoon een goede beoordeling voor een vermakelijke actiefilm

3*

Captain Phillips

Een van de weinig echt hoog gewaardeerde films uit 2013. Die kon ik natuurlijk niet missen. Tom Hanks is bijna altijd genieten natuurlijk, en deze keer wordt een zeer actueel onderwerp aangesneden. Een paar dagen geleden opgezet, nu pas de review...

En dit actuele onderwerp, de problemen rondom Somalië en haar piraterij, zijn hier bijzonder goed uitgewerkt. Er wordt direct op het persoonlijk vlak gewerkt, in plaats van groots en bombastisch het totaal plaatje te generaliseren. Zowel Richards verhaal als het perspectief en de redenen van Muse worden goed uitgelegd. Je krijgt op het einde nog bijna sympathie voor Muse. Toch wordt dat medelijden op het einde even keihard afgestraft door de Seals. Het verhaal wordt op een goede manier opgebouwd en eindigt gewoon met een mooie climax.

Bij Tom Hanks heb je altijd een beetje het probleem dat hij terug valt in zijn karakteristieke typetje. Het typetje dat je terug ziet in Saving Private Ryan, Forrest Gump, Philladelphia e.d. Hier weet Hanks echter een nieuw personage neer te zetten. Hard en rechtvaardig, recht door zee, koelbloedig en ontroerend. Vooral op het einde wist hij een brokje in mijn keel te krijgen.

Barkhad Abdi is naast zijn opmerkelijke verschijning ook een sterke factor in het geheel. Ook hij laat alles zien wat er met een kaping, als kaper, met zich mee brengt. In combinatie met Faysal Ahmed, die gewoon knettergek is, vormen zij de sterkste van het kaperskwartet.

Visueel mag je ook niet klagen. Een paar mooie shots over zee, en verder een getrouwe weergave van de werkelijkheid. Het kan er mee vanaf. Heel bijzonder is het ook niet. Op het einde loopt het allemaal wat chaotisch door elkaar. Toch heb je de rest van de film een duidelijke weergave van het geheel. Goed.

Al met al is Captain Phillips zijn waarde zeker waard. Ik ga een half sterretje na mijn eerste gevoel omlaag Dit na een objectieve beschouwing. De film is gewoon goed, en steekt iets boven de rest uit. Vandaar mijn waardering.

3.5*

Carrie

Afgelopen woensdag in de bioscoop mogen aanschouwen. Normaliter komt er dan vrij snel een stukje achteraan maar dat was er deze keer geheel bij ingeschoten. Desalniettemin toch maar typen dan. Misschien is het laten zakken van de film wel beter voor mij gemiddelde. Ik ging namelijk zwaar teleurgesteld de bioscoop uit. Dit was zonde van mijn zuur verdiende €8 ben ik bang...

Er valt niet veel te morren of te spelen met het verhaal. Het is tenslotte een remake, zoals al vele hierboven schreven. Ook ik was helaas continu vergelijkingen aan het trekken. Hierdoor kan je de film minder objectief bekijken. Ondanks dat denk ik dat de film zonder vooroordelen er ook niet veel beter vanaf gekomen zou zijn. Het eerste uur is snel gezegd saai. Op de zwaar overdreven tampon-scène na viel er werkelijk niets te beleven en zag elk stukje popcorn er heel interessant uit. Na het gala moet de film dan helemaal losgaan. Dit doet hij ook zeker, maar weet niet veel vernieuwend te brengen aan het concept. Clichés en onlogische zaken stapelen zich op. Carrie tilt met gemak een auto op, maar kan vervolgens haar moeder met het mes maar amper op afstand houden? Oke...??. Tenslotte is het einde één grote Hollywoodcliché waarom je bijna zit te gieren in de bios. Dit had echt anders aangepakt moeten worden. Desnoods wijk je voor 100% van het origineel af...

Hit-girl komt terug in een horror/drama. Dat belooft veel goeds zou je denken. Toch had ik de nodige bedenkingen bij een komedie/actiefiguur in een compleet ander genre. Het zijn bijna complete tegenpolen van elkaar. Chloë Grace Moretz vond ik dat ook totaal niet geschikt voor deze rol. Haar bekoorlijke uiterlijk is plezant om naar te kijken, maar haar acterend vermogen lag hier echt te laag. Als eenzaam meisje weet ze redelijk uit de verf te komen en is ze empathisch, maar als kwaadaardig telekinetisch meisje faalt ze nogal. Helemaal de overgang tussen de twee dames op het einde was lachwekkend.
Haar moeder Margaret wordt min of meer redelijk vertolkt door Julianne Moore. Ze weet beter te presteren dan haar kind. Bij haar lag de overtuiging er veel meer in. Passie en overtuiging! Dat wilde ik zien. Toch weet zij ook niet onder de clichés vandaan te kruipen zoals de scène waarin ze Carrie in haar rug steekt.
Gabriella Wilde en Portia Doubleday zijn naast aanlokkelijke persoonlijkheden om naar te kijken niet heel veel beter in de film. De eerstgenoemde leek al vanaf de eerste minuut zwanger en bleef de gehele film zo zuur spelen. Doubleday had de overtuiging van het varken toen die geslacht werd. Dit moet voldoende zeggen...

Verder ziet de film er anno 2013 redelijk uit. Dit mag ook niet anders vind ik. Hier kan ik de film geen punten op geven. Vliegende objecten, veel bloed, close-ups e.d. We hebben het allemaal al gezien. De enkele explosie, naast het feit dat je die al 10 minuten van te voren kon aankondigen, was niet bewonderenswaardig genoeg.

Al met al in Carrie een remake waarin cliché na cliché zich opstapelt. Als een voice-over kon je de film inspreken zonder het script te weten. Het was toch allemaal al ver van te voren duidelijk. Komt dit door het origineel? Ik denk het niet. Mede bioscoopgangers die het origineel niet gezien hebben dachten er hetzelfde over. Nu maar wachter op de echte kraker in 2013, die tot op heden nog steeds ontbreekt ben ik bang...

1*

Case 39

Naar aanleiding van een poster knock-out hier op MM en de beschrijving van de film besloot ik deze maar eens op te zetten. Normaliter is horror niet mijn genre, dus op voorhand verwachtte ik er weinig van. Wat ik echter wel kan waarderen is originaliteit. En dat is nu juist iets, waar Case 39 aardig op weet te scoren.

Zelfs als horror stelt de film eigenlijk weinig voor. Vanaf het begin tot het einde wordt het nauwelijks penibel, en spanning is een woord dat Christian Alvart bij het filmen maar uit zijn vocabulair gelaten heeft. Tot zo ver echter de negatieve punten. De film weet je vast te houden doordat hij een sterke ontwikkelingslijn met zich mee draagt. Door een niet al te hoog tempo krijg je ruimte om goed met de personages kennis te maken. De daarbij gevoegde ontwikkeling van het plot, plus de ontwikkeling van de karakters lijkt voorgekauwde hap, maar is bij nader inzien behoorlijk sterk. Vooral het feit dat deze bezetenheidsfilm niet de gebaande paden betreed, maar vooral op het einde een goede mate van originaliteit weet op te brengen kon ik waarderen. Petje af voor Alvart. Ik denk dat als hij dit plot meer met klassieke horror had kunnen mengen, er een nog betere hybridevorm uit was gekomen dan nu.

Renée Zellweger speelt echt een prima rol. Als hoofdpersonage is ze best boeiend om naar te kijken. Ze moet zich manoeuvreren in een rol a la die van Naomi Watts in The Ring. Dit houdt in dat ze grotendeels de aandacht op zichzelf gevestigd moet houden en dat zij bepaalt hoeveel de film gaat leven - of niet. Ze doet dit echter prima. Nu in de vergelijking toch getrokken heb kan ik misschien ook concluderen dat ze niet per se beter is dan Watts.

Naast de goeie rol van Zellweger valt Jodelle Ferland in een schril contrast. Misschien is zij wel de belangrijkste reden dat Alvart een vrij spanningsloze brok heeft geproduceerd. Waar zij het ondefinieerbare, abstracte en demonische kwaad moet vertolken mist ze een behoorlijk stuk charisma, en is het vooral aan Zellweger te danken dat ze nog een klein stukje geloofwaardigheid behoudt.

Visueel is het allemaal uitermate braaf. Hoe meer ik nadenk hoe meer me de overeenkomsten met The Ring me opvallen. Ook qua filmstijl en setting komen beide producties aardig bij elkaar in de buurt. Dat is niet storend. Toch ontbreekt bij Case 39 een stukje sfeer die The Ring wel heeft (voor scherpe analytici onder jullie: ik heb The Ring inderdaad lager beoordeeld dan deze film, waaruit blijkt dat die wel weer eens aan een herziening toe is).

Al met al is Case 39 zeker geen onaardige film om naar te kijken. Alvart volgt niet het klassieke beeld van een bezeten iemand en dat is een fijne wending. Toch hadden er meer klassieke elementen in mogen zitten om met name de spanning wat op te voeren.

3*

Casino

De tweede film van Martin Scorsese succesvolle reeks aan films die ik heb opgezet. Na Goodfellas leek deze film mij zeer aantrekken. Tevens ook de tweede film de De Niro en Joe Pesci, die ik erg sterk vond spelen. Met extra hoge verwachtingen stapte ik dus tegen de film in. Het evenaren van Goodfellas? Ik had het gehoopt, maar niet durven dromen. Daarom ging ik ook voorzichtig de film in. Uiteindelijk is het mij allemaal geweldig mee gevallen. Ook hier heb ik weer genoten van de productie en was er geen moment waarop ik mij verveelt heb!

Casino's zijn altijd een risico. Het geeft ruimte voor een schitterend verhaal. Je moet alleen heel erg oppassen dat het niet te eentonig wordt. Daar is in Casino zeker rekening mee gehouden. Een onverwacht drama waarin geweldig wordt vastgehouden aan de regels die in het begin zijn vastgelegd is het gevolg. Elke keer zie je psychologische karaktertrekken terugkomen. Karaktertrekken die diep in de personages gegriefd zitten. Zeer lekker op naar te kijken.

Het verhaal is goed opgebouwd. Al vanaf het begin af aan zie je dat alles in het honderd gaat lopen en toch is het op een verrassende manier in de film gebracht. Een langzame afbrokkeling van meerdere relaties in een complex drama is het gevolg. Ondanks die complexiteit is het zeer goed te volgen. Uiteindelijk eindigt het verhaal fenomenaal. Onverwacht, vernieuwend: prachtig!!!

Want in tegenstelling tot veel films van Robert de Niro vond ik hem hier zeer verfrissend spelen. Hij speelt heel divers. Aan de ene kant speelt hij een te naïeve casino-eigenaar, en aan de andere kant een meedogenloze, rustige huisvader die alles voor zijn kind over heeft; zelfs de dood. Prachtig! Hij legt ontzettend veel gevoel in zijn spel, terwijl hij aan de andere kant ijskoud en kil kan zijn.

Sharon Stone vond ik een beetje vervelend. Bij nader inzien kan ik alleen concluderen dat dat geweldig gespeeld is! Een aan drankverslaafde junk die iedereen loopt te rellen en alleen maar oog heeft voor zichzelf en geld. De omwentelingen die ze in de film maakt zijn geweldig. Aan de ene kant papt ze aan met de Niro, maar ook met haar ex en met Joe Pesci. Ze speelt prachtig een soort intrigante die iedereen probeert uit te zuigen. Ook dit was vastgelegd in het begin.

Joe Pesci vond ik ook hier weer schitterend! Zijn rol lijkt heel veel op die uit Goodfellas en toch weet hij er een nieuwe draai aan te geven. Heerlijke ironie gecombineerd met meedogenloze moorden maken ook deze film weer tot genieten.

Ook als voice-overs zijn Pesco en de Niro zeer sterkt. Ze geven hiermee echt een meerwaarde aan hun gedachten en daarmee de film. Zo kan je de personages geheel doorgronden. Prachtig.

Tot slot is alles zeer mooi weergegeven. In het casino is natuurlijk meer dan genoeg ruimte om mooie shots te nemen. Daar is ook uitvoerig gebruik van gemaakt. Maar ook buiten is alles goed opgenomen. Het appartement van de Niro is sfeergevend en reflecteert ook goed de relatie tussen die twee. De rommel, de drankflessen midden in een luxeappartement. Mooi gedaan.

Ik kan alleen maar lovend zijn over deze film. Het is niet de beste die ik heb gezien, maar voor een drama, wat zeker niet mijn genre is, vond ik hem prachtig. Als je hem wilt zien moet je dan gewoon doen. Het is zeker de twee uur en vijftig minuten waard.

4.5*

Catch Me If You Can

Hanks en DiCaprio in een film van Spielberg. Zal ik dan gelijk 4 sterren geven of moet ik hem toch maar even zien? 3 zeer goede bekende mensen in de filmwereld. Alle hebben zo hun ups en downs in diezelfde wereld gehad, maar al met al toch een zeer mooi cv bij elkaar weten te stellen. Het is echter wel zo dat ik die twee acteurs niet erg bij elkaar vind passen. Een meer dramatisch ingestelde acteur met één die meer naar Thrillers nijgt. Eens zien wat daar uitkomt.

Aan het verhaal van Frank Abagnale valt natuurlijk niet te twisten. Zijn leven is zoals het gegaan is en Spielberg moet zich daaraan houden. Een hoop dramatiek wordt er natuurlijk wel bovenop gegooid. Daar ontkom je helaas niet aan. Het moet tenslotte een smeuïge brij worden waar men graag naar kijkt. Toch is de uitvoering wat slapjes vond ik. Een nogal slordige chaotische opening waar flashback in flashback volgt. Uiteindelijk wordt het duidelijk naar wat je zit te kijken. Jammer genoeg hebben Hanks en DiCaprio helaas de gehele film niet de juiste chemie. Daar was ik al bang voor. Ze passen niet in elkaar. De rollen die ze spelen zitten ze niet lekker en dat zie je op het doek terug. Ondanks dat komt er snelheid in als beide apart op het doek staan en is het om aan te zien. Als ze op het einde weer bij elkaar komen wordt het zelfs nog sentimenteel en daalt het niveau weer.

Hanks past niet in deze rol. Drama is zijn genre en hij moet daar niet uit treden vind ik. Een oorlogsdrama kan natuurlijk nog wel maar een misdaaddrama zit hem niet. Helemaal als FBI-agent. Hij miste vooral als hij samen met DiCaprio stond een duidelijke overtuiging en chemie. Jammer.

DiCaprio was beter. Maar ook hij was zwak als hij tegenover zijn tegenspeler stond. Alleen was hij wel goed. Hij weet een bedrieglijke charmeur neer te zetten die niets en niemand ontziet. Uiteindelijk komt de liefde in het spel (hoe gemeend is het vraag ik mij af?) en wil hij zicht vestigen. Daar gaat ook hij bergafwaarts.

De scènes zijn visueel mooi om te bekijken. De bekende FBI-kantoren met de afwisselende landschappen zijn mooi. Een beetje simpel, da wel, maar zeker niet verkeerd om naar te kijken. De oude sfeer wordt goed nageleefd en Williams weet er af en toe nog wel een leuk deuntje onder te zetten, maar meer ook niet.

Ik vond Catch Me If You Can een dubbele film. Met de twee grote namen in de hoofdrol zijn ze separaat nog wel goed, maar bij elkaar gewoon niet. Ook duurt de film te lang om de gehele tijd te boeien. Misschien dat ik bij een herziening en meer uit weet te halen. Ik gun vooral Hanks namelijk het beste

2.5*

Changeling

Ik heb vaak naar de titel gekeken, maar het drong maar niet tot me door wat het zou kunnen inhouden. Ook de beschrijving op MM liet geen lichtje branden. Ik zet de film op, en na een kwartier heb ik het. Er wordt iemand omgewisseld. Was dat nou zo moeilijk Vince? Blijkbaar wel! Ondanks mijn kortzichtigheid en blijkbare marginale kennis van het Engels (volgens mij valt dat wel mee) was Changeling een film die mij nog lang zal heugen!

Want wat een schitterende film was het zeg! Een nog niet eens zo opzienbarend verhaal wordt hier door Eastwood geweldig uitgewerkt. De dramatische en psychologische ontwikkelingen in de film vond ik echt schitterend. Nou ben ik best van een psychologische roman of film, maar Changeling weet precies de juiste toon te slaan!
De ontwikkeling van Christine Collins staat hier uiteraard centraal. Ze verliest haar zoon op een mysterieuze wijze. De politie wil in eerste instantie niet meewerken. Als dan uiteindelijk een kind gevonden wordt, blijkt dit niet de hare te zijn. Het mooie aan dit plot vind ik dat alle stadia en ontwikkelingsfases van zo'n proces precies zijn weergegeven. Het verdriet om het verloren kind, de vreugde als het gevonden wordt en daarna de verbijstering en opnieuw verdriet als het niet jouw kind blijkt te zijn. Toch is het verhaal wat zich rondom Christine afspeelt ook van essentieel belang. De politie die haar voor gek verklaard en de opstandige Dominee met zijn advocaat zijn geweldig!
Al met al zou ik nog zoveel kunnen zeggen, en zoveel moeten zeggen over dit verhaal, maar ik houd het kort: geweldig gewoon!

Eigenlijk is Angelina Jolie de enige die qua acteurs echt het noemen waardig is, toch gooi ik er nog een uitschieter achteraan.
Ik heb niemand nog zo goed zien spelen als Jolie. Op elk moment van de film kom je het verdriet in haar ogen zien en de waanhoop die ze nabij is. Ze wist zo goed een overtuigende moeder met verdriet om haar verloren kind neer te zetten. Niet alleen het verdriet wist ze goed weer te geven maar ook de hoop en het doorzettingsvermogen. Je kan het als hysterisch ervaren en het vervelend vinden, dat begrijp ik helemaal, maar ik vond het zo goed geacteerd. Petje af! Ook hier valt weer zo veel over te zeggen; ik probeer het kort te houden!!!
Ook Jason Butler Harner is het noemen waard. Ondanks zijn bijrol weet hij ook echt te overtuigen als gestoorde moordenaar. De omschakelingen die hij wist te maken in elke scène van gewoon, naar knettergek, naar soms zelfs meelijwekkend was prachtig om te zien. Ook zijn laatste scène (met de dertien treden) is memorabel.

Tot slot weet Eastwood echt een jaren '20/'30 sfeertje te creëren met de authentieke voertuigen en de goed gekozen kleding. Op een paar historische slippertjes na is het nagenoeg perfect uitgewerkt. Hij wist Jolie precies met haar hoedjes en haar kleding als nette jaren '20 vrouw neer te zetten. Ook het contrast tussen de 'nette' mensen en de 'barbaarse' mensen werd zeer goed weergegeven. Zowel met taal als met uiterlijk.
Verder paste alles goed in elkaar. De muziek met de dramatiek sloot goed op elkaar aan. Niets negatiefs over te zeggen!

Nu ik dit stukje typ realiseer ik mij pas hoe goed deze film eigenlijk is, en hoe erg ik heb zitten te genieten gisteravond. Daarom geef ik deze film ook niet minder dan hij zou moeten krijgen!

5*

Chappie

Volgens mij is Neil Blomkamp de enige regisseur waar ik echt het gehele oeuvre van heb gezien. Nu is dat ook geen memorabele prestatie, maar toch, ik wilde het even laten weten. Voor zover je je dan een expert kan noemen wilde ik zijn derde productie zeker aanschouwen. Op naar Chappie dan, wat best eens een interessante film zou kunnen worden.

Helaas valt Chappie in mijn ogen behoorlijk tegen. De werkelijk absurdistische scènes, die na een vrij rustig begin volgen, met de robot als kind geven het toch al ietwat surrealistische verhaal een lading mee die je wenkbrauwen op zijn minst doen fronsen. Toch begon Chappie best goed! De directe clash tussen Deon Wilson en Vincent Moore over de morele verantwoording van een mechanisch wezen dat voelt en denkt zoals wij vond ik echt een interessant punt. Blomkamp had dat van mij veel prominenter naar voren mogen laten komen. In plaats daarvan kiest hij voor een misdaad/actiefilm waarin een naïeve robot (hij weet immers niet beter) naar de pijpen van een paar hoogst irritante straatcrimineeltjes danst. Deze ontwikkeling die uiteindelijk resulteert in een matige climax geeft je een teleurgesteld gevoel op het einde. Iets meer moraliteit en filosofie en iets minder domme actie hadden de film een beter en hoger niveau gegeven.

Dev Patel speelt helemaal niet zo slecht. Hij viel mij echt reuze mee. Als enige lijkt hij over de rationele capaciteiten te beschikken die je in een situatie als in Chappie nodig zou hebben. Hij heeft het verhaal echter tegen zich. Dit beperkt zijn kunnen, die ik veel hoger heb geschat.
Ninja, Yo-Landi Visser hebben vooral een ontzettend irritant accent. Zo irritant dat ik na afloop blij was hen niet meer te hoeven horen. Beiden zijn qua karakter behoorlijke tegenpolen van elkaar. Dit contrast zie je goed wanneer zij samen op het doek staan. Hun laatste scène samen, als Visser dood is is echter een uitglijder voor Ninja. De scène past al niet bij zijn karakter en hij mist de overtuiging volledig. Doodzonde.

De film is behoorlijk doorsnee als het om locatie en visualiteit gaat. Geen moment kon ik de typische Zuid-Afrikaanse kenmerken onderscheiden. Van mijn part had Blomkamp de big five laten langskomen of zo. De identificatie met de locatie ontbreekt dus volledig. Daarnaast is het visueel ook niet heel speciaal. Die kleine extra visuele toevoeging had je bij bijvoorbeeld Elysium wel.

Chappie is een beetje een teleurstelling voor mij geworden. Allereerst is de insteek van het verhaal niet wat ik ervan gehoopt had, hebben Ninja en Yo-Landi echt een heel irritant accent en weet Blomkamp zich niet visueel te onderscheiden. Jammer.

2.5*

Child 44

Tom Hardy moet na zijn stille rol in Mad Max gedacht hebben dat hij ook nog een rol met meer tekst moest vervullen. Zo sleept hij in deze film nog een hoofdrol binnen, zij het ietwat complexer dan zijn andere prestatie. Op naar een veramerikaanst Rusland dan maar...

Helaas kenmerkt het verhaal zich met te veel nevenplotjes, inconsequentie en een te lange spanningsboog. Het begin van de film slaat een duidelijke richting in. Het Rusland van na de oorlog wordt goed weergegeven in een grote theater waar paranoia de hoofdrolspeler is. Deze lijn ontwikkelt zich goed en is vermakelijk. Toch wordt halverwege besloten om over te stappen op een totaal ander verhaal, dat op Tom Hardy na totaal geen connecties heeft met het voorgaande. De rede n van de switch is mij onduidelijk. Van een naoorlogs Rusland schakelen we over naar een zwakke Sherlock Holmes detective serie. Ondertussen wordt een oude vete van zolder gehaald tussen Hardy en Joel Kinnaman, die overigens al in 1941 dood had moeten zijn. Een soldaat die in de Reichstag geen schot durft af te vuren heeft echt geen 4 jaar oorlog overleeft. Weer zo'n rare verhaallijn in een onsamenhangend geheel.

Tom Hardy speelt behoorlijk wisselvallig. In het beging speelt hij alleraardigst en weet hij een relatief goed personage neer te zetten. Naarmate de film echter vordert en de moraalridder tevoorschijn komt zakt hij diep in. De overtuiging en geloofwaardigheid raken uit zijn spel.

Ik weet niet wat de functie van Joel Kinnaman in het hele verhaal was. Als tweede vijand (ik neem aan dat onze Duitse vriend vijand nummer 1 is?) speelt hij een behoorlijk ondergeschikte rol die geen moment goed van de grond komt.

Noomi Rapace speelt als Hardy's vrouw ook redelijk wisselvallig. Ze zwabbert van slappe overtuiging naar relatief te pruimen inzet. Ze creëert echter een personage dat geen moment overtuigend is.

Visueel is de film aardig op orde. Heel authentiek zou ik het niet willen noemen, en Espinosa schuwt niet om wat anachronismen aan te film toe te voegen, maar het is redelijk. Toch ontbreekt er veel sfeer. Door de wisselende verhaallijnen, matige acteurs en te lange speelduur komt je nooit lekker in de film. Een doodzonde.

Child 44 is een zeer tegenvallende productie geworden, waar ik meer van gehoopt had. De verhaallijnen zijn losstaand aardig, maar als geheel functioneert het niet.

2.5*

The Chronicles of Narnia: Prince Caspian

De tweede film, het vierde boek, of eigenlijk het tweede boek. Och het is toch zo verwarrend. Het komt op het volgende neer: Lewis schreef Prince Caspian na deel één. Deel één was behoorlijk teleurstellend. Ik wist van vroeger nog dat deel twee een stuk beter was dan deel één. Daar gingen we dan. Twee uur aan kijkplezier voor de boek. There we go...

Want het verhaal is minder opzienbarend dan deel één. Lewis wist een minder boeiend verhaal te creëren. Het leven een paar honderd jaar verder plaatsen en je kan eigenlijk een heel nieuwe wereld bedenken. Toch is het niet slecht. De nieuwe vijand en de eensgezindheid onder alle Narniers is mooi om te zien. Verder zijn de rollen van de 4 vorsten eigenlijk ondergeschikt, wat ook wel prettig is na deel één. Verder had ik het idee dat het verhaal iets vertellender werd geprojecteerd. Het was meer een mythisch verhaal dan een poging om het reëel over te laten komen. Erg prettig. Ook was de hoeveel actiescènes goed verhoogd wat de snelheid ten goede kwam. Al met al een lekker verhaal.

Het grootste minpunt van deel één is hier gelukkig weggepoetst. Het irritante gedrag van de vier kinderen is hier op een paar momenten na geheel verdwenen. Ook de emotionele rompslomp is hier achterwege gelaten. Geen heroïsche preken, moralistische overdenken en ethische veel te goede handelingen. Verraad, moord en overspel spelen hier een lekkere rol. Onder beide kampen wordt een sfeer van paranoïde gecreëerd en dat doet het verhaal en de acteerprestaties goed. De acteurs weten het overtuigend te brengen. Angst en woede is van de gezichten af te lezen.

Al deze vorderingen ten opzichte van het vorige verhaal zijn goed. Het is alleen niet bijster spectaculair. Al met al is het eigenlijk nog mager. Toch was ik hier wel over te spreken.

Het verhaal van Lewis bood ook minder ruimte voor speciale shots en dergelijke. Het groene landschap en de bossen waren niet beter dan in andere films. Af en toe een mooie over-view van hun schuilbunker maar daar was het dan ook mee gedaan. Er was helaas geen ruimte voor mooie grote slagvelden of naturalistische beelden en ontwikkelingen. Zonde, maar niet erg. Wat dit betreft scoort de film niet positief of negatief. Gewoontjes.

Tot slot dien ik nog te zeggen dat deel twee een beter deel is dan deel één. Hij kijkt veel prettiger weg dan zijn voorganger. Ik kan mij nog herinneren dat deel drie de minste was. We zullen het zien. Tot dan!

3*

The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe

Het boek van Lewis is dan in 2005 eindelijk verfilmd. Laat ik allereerst zeggen dat ik het vermoeden heb dat het leven van Lewis en zijn vriend Tolkien één grote LSD trip moet zijn geweest. Wat een verhalen zijn er uit die twee voort gekomen! Alle boeken zijn dan ook gelezen. De films komen nu. Deze film echter heb ik vaak gezien toen ik jong was. Er zit dus wel degelijk een sentimentele waarde aan deze film, maar is hij in al die jaren net als LOTR van Tolkien zo sterk gebleven?

Het antwoord daarop is nee. Het ligt niet aan het verhaal in ieder geval. Het aspect waar ik bijna altijd mee aanvang. Lewis heeft een ijzersterk verhaal weten neer te zetten met zijn fantasy land. In tegenstelling tot Tolkien past Lewis wel degelijk stukken uit het echte leven toe. Denk maar aan de openingsscène. Het land Narnia wordt ik het boek grauw afgebeeld. De heks heeft het jaren lang onderdrukt en dat ijst zijn tol. In de film had ik echter het idee dat de kinderen door een winterwonderland aan het lopen waren. De ernst van de zaak drong niet echt door. Wat best jammer is voor dit goede verhaal. Uiteindelijk valt er niet veel meer op aan te merken. De credits gaan naar Lewis, niet naar Andrew Adamson.

Kinderen in een film is meestal niet mijn favoriete gedeelte. Echter in bepaalde films zoals IT weten ze een prima prestatie neer te zetten. Hier slaan ze echter compleet mis. Ik weet nog dat op de tv een spotje was dat ze iemand voor de rol van Lucy zochten. Ik vond het toen jammer dat ik een jongen was. Als ik nu zo terugkijk is het maar goed. Alle vier de kinderen spelen onwijs irritant. Helemaal aan het beging. Peter is een arrogante zak, Edmund een eigenwijs klote ventje, Susan een hoogst ergerlijke betweter en Lucy een meisje die haar emoties maar niet onder controle krijgt. Later in de film weten ze dat een beetje bij te stellen. Echter als Aslan dood gaat, als ze hem een paar dagen kennen zijn de tranen niet van het scherm te slaan. Ik kon er niet echt bij... Ook Tilda Swinton was niet om aan te zien. Dat die haar rol serieus nam... Gatsie.

Tot slot dit: hoe hebben ze alles in beeld gebracht? Daar moet ik echter zeggen dat Lewis zijn verhaal eer is aangedaan. Narnia ziet er werkelijk schitterend uit. Dit is een van de weinige aspecten waar deze film beter is dan zijn sequel. De overgang van winter naar lente en zomer is schitterend, en goed geleidelijk, weergegeven. Echt mijn complimenten. Mooie shots als bij de stenen tafel en over-views van het landschap zijn zeker op hun plek. Ook alle mythische wezens zijn goed weergegeven. Alle dieren, als de bevers en de luipaarden ook.

Al met al een leuk filmpje om te bekijken, maar af en toe vervelend en irritant. Ik weet nog dat dat in deel twee een stuk minder was. Op naar een hopelijk beter vervolg.

2.5*

The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader

Voorlopig het derde een laatste deel van de Narnia reeks. De volgende wordt The Magician's Nephew , maar daar zijn we nog niet aanbeland. Laat ik allereerst zeggen dat ik van de drie boeken van Lewis deze het minst vond, en dus ook van de film geen hoge verwachtingen had. Of de makers hielden zich aan het mindere boek, of ze lapte alles aan hun laars en zouden zo punten verliezen. Kortom: een hopeloze situatie. Het verhaal is echter zonder Peter en Susan, maar met hun neefje Eustace die wat vernieuwing moet brengen. Hij zal in The Silver Chair echter de hoofdrol bekleden...

Niet alleen het boek van Lewis is de minste van de drie delen, ook de film is het minst. De makers hebben zich op een paar kleine puntjes na gewoon aan het boek gehouden. Het verhaal is echter alleen niet goed genoeg. Ik moet eerlijk toegeven dat ik de uitwerking zelfs nog iets minder vind. Waar je in het boek nog inbeeldingsvermogen heb wat het verhaal naar een hoger niveau tilt, heb je hier alleen maar teleurstelling op teleurstelling omdat het allemaal zo mager is uitgewerkt. Het is zo jammer dat het allemaal van het concept van Narnia is afgeweken. Waarin je in deel één en twee nog een zelfde rode draad hebt is die hier totaal verdwenen. De eilanden die aangedaan worden zijn kortweg slecht uitgewerkt. Het verhaal wordt op geen enkel moment echt spannend. De eerste anderhalf uur kan je eigenlijk overslaan. Er gebeurt toch niets. Alleen de op twee na laatste scène, die waar het in het boek billenknijpend wordt is hier ook redelijk. Niet bijster spectaculair, maar beter dan de rest van de film.

Edmund daarentegen zie ik steeds meer groeien in de reeks. Waar hij in deel één echt een zeer irritant ventje was is hij nu uitgegroeid tot een redelijk personage waar ik me wel in kan vinden. De credits gaan hier voor 100% naar Skandar Keynes.
Ben Barnes vond ik als Caspian echter zeer tegenvallen. Geen enkele diepgang of emotie was er in hem te zien. Waar Caspian in deel twee nog een gecompliceerd personage is die het bedrog en de tweestrijd in hemzelf ontdekt, is hier niets te vinden. De makers proberen op het einde nog een zekere vorm van emotie in te brengen door het hetzelfde te laten eindigen als in deel twee.
Georgie Henley houd ik mijn mond maar over. Daar ben ik toch nooit weg van geweest.
Waarin de personages zich individueel weten op te werken of weg te zakken is het in zijn geheel toch wel bedroeft. Denk aan de scène waarin het water alles in goud veranderde. Ik had eindelijk op wat sensatie gehoopt, wat in het boek erg duidelijk is, maar hier werd het zo slecht naar voren gebracht. Door alle acteurs werd er gewoon zo slecht gespeeld, op die paar uitzonderingen na.

Waar deel één heel veel ruimte bood voor mooie shots, en deel twee wat minder zou dat hier ook goed benut kunnen worden. De oceanen en zeeën hebben voor mij altijd iets van onvatbaarheid gehad. Ook het schip had heel mooi kunnen zijn. Ik had echter het idee dat het budget wat omlaag was gegaan. Na nader onderzoek bleek dat ook zo te zijn. Ook Eustace als draak was bijzonder slecht uitgewerkt. Hier had de film echt op moeten scoren, maar ze laten het achter wegen. Over de eilanden, en het zeemonster houd ik ook maar mijn mond. Ik had gewoon het idee dat ik naar deel twee van Pirates of the Carribean aan het kijken was! Jammer allemaal.

Al met al veruit de minste van de reeks. Hopen op een betere prequel, The Magician's Nephew. Daarin moeten ze gewoon even terug naar de basis. Hopen maar! Over deze film ben ik uitgesproken. Geen voldoende uiteraard.

2*

Cinderella

Veel klassiekers zijn deze jaren aan een remake toe, en zo ontkomen ook de sprookjes daar niet aan. Waar ga je dan voor als Disney zijnde? Klassiek of modern? Hard of zacht? Blij of boos? Een gezonde variatie in remakes is zeker niet slecht, me dunkt.

Assepoester is een heerlijke, nostalgische, haast kinderlijke herfilming geworden van het klassieke sprookje. Met veel te kitscherige drama wordt de film aardig ingeluid, als duurt het wat lang. Als eenmaal de vaart in de film komt wordt hij ook steeds vermakelijker. Alles is tot in het uiterste overdreven en doorgetrokken; eigenlijk zoals het vroeger als klein kind ook was. Verbazingwekkend eindigt de film dan ook met een eind goed al goed. Assepoester is een zeer luchtige film en een lekker tussendoortje voor alle zware materie die langskomt.

Lily James is zeker niet slecht. Ze heeft misschien niet de meest theatrale rol in de gehele film, maar weet ondanks dat toch een aardig resultaat neer te zetten. Al dat gedoe met die muizen had van mij niet gehoeven, dat was jammer. Voor de rest prima.
Blanchett is toch wel de beste van het geheel. Zij weet het meeste resultaat in 100 minuten neer te zetten. Van het begin tot het einde trek ze die lijn prima door.
Sophie McShera en Holliday Grainger spelen daarentegen de meest theatrale rol van allen. Zij weten vooral goed te vermaken, al kan je het niet heel goed noemen. Ze hebben een gezonde overdosis overacting, maar dat stoort niet.

Branagh heeft voor een bijzonder grote dosis CGI gezorgd in de film. Alles heeft een aardige Disneysfeer, al kan het in mijn optiek niet aan de animatie van weleer tippen. Alleen toen de goede fee kwam kreeg ik het oude gevoel terug. Misschien hadden wat liederen toegevoegd moeten worden

Cinderella is een leuk nostalgisch filmpje geworden die erg luchtig en vrolijk is geworden.

3*

The Circle

Sociale media en de daarbij behorende privacystrubbelingen komen me onderhand de neus uit. Ja, mensen zetten alles op Facebook, maar als er iemand meeleest is dat schending van de heilige privacy. Openheid en privacy zijn de afgoden van de 21e eeuw. Het werd daarom tijd dat iemand dat eens flink op de hak nam.

En dat doet James Ponsoldt. In het tijdperk waarin er een verdienmodel rondom het grootste gedrocht van de menselijke creativiteit geconstrueerd is - de sociale media, speciaal de vlog - weet Ponsoldt daar een karikaturale film omheen te bouwen die fungeert als stukje maatschappijkritiek op humoristische wijze. De film werkt ook alleen als je het op deze manier interpreteert. Mocht Ponsoldt een serieuze productie voor ogen hebben gehad dan is het daadwerkelijk nog slechter dan de gemiddelde vlog. Zo zie ik het echter niet. De hele film is gecentraliseerd rondom een sfeer van absurditeit en het ridiculiseren van de maatschappij die steeds meer op een 'Circle'-achtige samenleving afstevent. Het verhaal heeft daarmee een hoog satirisch gehalte en is met deze visie best goed in elkaar gezet. Ook de overdreven imitatie van het hoge hosannagehalte van Silicon Valley kon ik waarderen.

Emma Watson laat zien dat ze met deze productie de weg naar een B-actrice heeft ingezet. Ze was altijd al de betere van de 3 Potter-acteurs, maar ook daar lijkt weinig van over. De quasi-overtuigende melodramatiek die ze probeert neer te zetten is behoorlijk zwak en ergerlijk. Het ergste is nog dat het eigenlijk in de lijn van de film past. Een satirisch stuk vraagt om een actrice die er eigenlijk niet zo veel van kan. Watson is daar dus eigenlijk voortreffelijk in.

Dat Tom Hanks hier aan mee heeft gedaan verbaast me enigszins. Dat hij zich hiervoor leent wijst duidelijk op een grote vorm van zelfspot.

Zoal ik al zei neemt de film de maatschappij prettig op de hak. De sfeer van overdrevenheid, vrolijkheid en zwakzinnigheid komt goed naar voren. Op een gegeven moment komt er zo'n rood tekst ballonnetje voorbij waarin een volger schrijft dat geen een van de Circle-medewerkers kinderen heeft. Juist in deze subtiele tekstjes, waarin het lijkt alsof mensen het voortbestaan van de usb-stick ogenschijnlijk belangrijker vinden dan het voortbestaan van de mensheid, lag voor mij een groot genot. Letten op deze tekstjes was dan ook fijner dan het volgen van Watson, die er toch niet zo veel van kan. De variëteit aan reaguursels was hoogst vermakelijk.

The Circle is geen hoogstaande film, maar slaagt er in een vorm van maatschappijkritiek neer te zetten die voor op satire gestoeld is. Dat kan ik zeker waarderen. Dat maakt de film ook vermakelijk. Voor de rest moeten we dit niet al te serieus nemen.

3*

City Lights

Pas mn tweede Chaplin film. Na behoorlijk onder de indruk te zijn van The Great Dictator besloot ik mijn ervaring maar eens met Gold Rush, Modern Times en City Lights uit de breiden. Beginnende met de laatste dus.

Het verhaal steekt aardig in elkaar. Het is natuurlijk niet heel bijzonder. De combinatie van romantiek en humor is goed en evenwichtig. Er doen zich meerdere hilarische situaties voor vooral met Chaplin en Harry Myers. De zekere dramatiek die op het einde in de film komt is een goede inmenging. Net als bij The Great Dictator kon ik een zekere morele boodschap ontwarren, wat voor mij Chaplin weer die extra punten geeft.

Ik denk dat ik mag concluderen dat Chaplin des werelds grootste acteur aller tijden is. Wat hij met louter mimiek en muziek kan neerzetten is werkelijk fenomenaal. Zijn gehele preformance is adembenemend. Zowel qua gezicht als lichaamstaal straalt de klasse er vanaf.

Naast Chaplin lijkt Myers niet veel natuurlijk, maar als je hem in zijn context bekijkt doet hij het ook zeker niet slecht. In combinatie met zijn tegenspeler weten ze het beste in elkaar naar boven te halen.

De film is goed geschoten. Naar huidige maatstaven wat simplistisch natuurlijk, maar dat zou anachronistisch zijn. Het steekt gewoon allemaal erg goed in elkaar. Leuke en diverse locaties wisselen elkaar af. De filmmuziek is in mijn ogen bij stomme films altijd beter geweest dan bij geluidsfilms. Ook hier vind ik dat weer van toepassing. De gehele sfeer en alle scènes staan of vallen met de muziek. Het is alleen jammer dat Chaplin de muziek meerdere malen herhaalt.

City Lights is iets minder dan The Great Dictator en dat komt dan echt doordat het verhaal simpeler is. Acterend en qua muziek is het fantastisch.

3.5*

Cleveland Abduction

Korte verfilming van een lang durend drama. Dit verhaal had ik nog niet eerder gehoord, maar vergelijkbare voorbeelden uit Europa zijn (helaas) ook te noemen. Ik kwam bij de film via een reportage op tv meen ik mij te herinneren. Ik was zeer benieuwd hoe men zulk een drama op het witte doek zouden verbeelden. Al met al niet heel slecht, maar het had beter gekund.

Het verhaal is, maar voelt ook vooral kort. De kennismaking met de karakters is zeer kort en zelf afgeraffeld. Hierdoor krijg je nauwelijks indruk van de persoonlijkheid van Michelle Knight en Ariel Castro. Als de situatie eenmaal is zoals hij is weet de film wat tot rust te komen en ontvouwt het verhaal zich beter uiteen. Persoonlijkheden krijgen iets meer diepgang en er komt meer chemie met het publiek. Toch had de film meer rust mogen bevatten. Juist de psychologie van de karakters had meer uitgediept mogen worden. Tevens had er meer aandacht besteed mogen worden aan de nasleep. Wat deed dit met de drie vrouwen? Ondanks deze negatieve punten is het verhaal in beginsel zeker niet slecht, de uitwerking kon alleen beter.

De cast vult de tijd die ze gegeven is prima in. Taryn Manning weet Michelle goed als vrouw die zich aan haar overtuigingen vasthoudt te vertolken. Tevens heeft weet ze een aardige chemie op te bouwen met Raymond Cruz. Als Castro weet hij een goede schurk neer te zetten. Voor een duale persoonlijkheid als die van Castro krijgt Cruz echter te weinig tijd om de slachtofferkant van zijn personage juist de belichten. Domweg omdat hij hiervoor te weinig tijd krijgt.

Katie Sarife en Samantha Droke spelen op zich aardige bijrollen, al is duidelijk dat zij er niet echt toe doen. Ook zij hadden meer minuten mogen krijgen.

Het is jammer dat de film de sfeer van benauwdheid mist. Het claustrofobische gevoel van elf jaar in een kamer zitten ontbreekt. Hierdoor blijft er een stuk lichte lucht hangen die veel bedrukkender had mogen zijn. Visueel is de film verder netjes op orde en worden er geen gekke dingen gedaan.

Cleveland Abduction is een aardige film geworden, die een stuk beter had kunnen zijn. Ondanks dat is alles verder op degelijk niveau. Feit is wel dat de film hierdoor moeilijk beklijft, en één van vele films wordt.

3*

The Client

Een vrij aardige mysterie/thriller, die met vlagen iets minder presteert. Vooral het middenstuk is wat traag en langzaam, terwijl het begin en einde lekker vlot zijn. Ik ben deze film bij toeval op Netflix tegengekomen en heb hem opgezet, op een zaterdagavond waarop ik toch niets te doen had. Prima film voor zulk een setting.

De film houdt zich vooral staande met het mystieke gedeelte. Als thriller valt hij ietwat tegen. Het geheel begint goed met een relatief schokkende openingsscène, waarin een man onverwacht zelfmoord probeert te plegen. Daarna volgt de ene obscuriteit op de andere, mede door de vreemde keuzes die het jongetje maakt, maar ook het vreemde optreden van de FBI, dat elk protocol lijkt te schenden. Het is echter het gebrek aan inlevingsvermogen dat de film van een hogere score afhoudt. Het is vermakelijk, zeker, maar de keuzes die gemaakt worden creëren een behoorlijke ver-van-mijn-bed-show. Tegen het einde lijkt Schumacher de realiteitszin ook een beetje ontvallen te zijn, want hij zet een onwaarschijnlijk, doch redelijk vermakelijk slot neer.

Het is al vaker gezegd hier, maar het is jammer dat Tommy Lee Jones wat weinig speeltijd krijgt, ondanks dat hij hier als eerstgenoemde acteur staat. De scènes met hem zijn duidelijk van een hoger niveau dan die zonder hem. Hij zet dan ook een goede prestatie neer. Hij creëert een wat ondoorgrondelijk personage dat over lijken lijkt te willen gaan. Daarbij is hij goed intrigerend.

Susan Sarandon speelt ook aardig. Zij weet in combinatie met Jones goed uit de verf te komen. In combinatie met Brad Renfro weet ze het geheel staande te houden. Ik ben sowieso niet van kinderen in films, en ook Renfro weet vooral irritant, ongeloofwaardig en bovenal ontzettend dom te zijn. Groot minpunt in de film. Een volwassener type met dezelfde karaktertrekken was, in mijn optiek, een betere keuze geweest.

De sfeer zit er aardig in. Het povere zuiden van de Verenigde Staten geven een goede weerspiegeling van de realiteit. Ook de klassieke advocatenkantoren en mannen in strakke pakken geven een Amerikaans sfeertje. Visueel ziet het er dus ook prima uit, al geeft Schumacher je niet iets extra's om te snoepen. Jammer, want dat had zeker gekund.

The Client is een vermakelijk geheel worden dat beter had kunnen zijn. Leuk voor een zaterdagavond waarop je, zoals ik, niets te doen hebt

3*

Cold Mountain

De film behoort nog nét niet tot de zwoele zomeravond films van RTL8. Hij werd een paar dagen voor ze daarmee begonnen uitgezonden, maar toch bleef hij in deze combinatie in mijn hoofd hangen. Nu kijk ik geen films op de commerciële zenders, maar heb hem gisteren dan toch even opgezet.

Cold Mountains verhaal is er eentje die mij in dubio stelt. Aan de ene kant is het een oppervlakkig liefdesverhaaltje waar lang niet alles uit gehaald wordt, maar aan de andere kant kent de film ook sterke stukken waar het onderste uit de kan komt. De hoofdlijn is echter flinterdun. Het stoort behoorlijk dat Inman en Ada elkaar niet kennen, en daar toch zo'n lange film over gemaakt moet worden. Daarentegen worden de gruwelen van de burgeroorlog zeer sterk naar voren gebracht - iets dat totaal los staat van de kern van het verhaal: de romance tussen Inman en Ada. Hierdoor heb je een zeer zwak verhaal, dat vrij goed is aangekleed.

Jude Law en Nicole Kidman hebben een zeer vreemde chemie met elkaar in de film. In het begin wordt razendsnel een kleine band opgebouwd die met Law's afwezigheid geheel in elkaar stort. De twee missen daarna dan ook de overtuiging. Al hun beweegredenen verliezen hun fundament. Law weet echter met Portman een zeer sterk stuk neer te zetten.

Waar Law dat met Portman doet, doet Kidman dat met Renée Zellweger. Ook die twee hebben een goede chemie met elkaar.

Als de acteurs dan echter bij elkaar komen takelen de prestaties af naar het niveau van het begin van de film.

De film ziet er zeker mooi uit. Prachtige scènes in bossen, op de heides en met name de slagvelden zien er goed uit. Hiermee wordt een degelijke sfeer gecreëerd en krijg je een aardig beeld van de tijdsgeest. Prima.

Cold Mountain is qua verhaal zeer zwak. Tevens zijn de personages waar het om draait - Inman en Ada - de minste factor in de film. Zijwegen weten de film echter op een goed spoort te brengen, al kan ik er niet meer van maken dan wat ik er nu voor geef.

2.5*

Colonia

Van de drie Potter-kindjes weet Emma Watson het juk van die reeks tot dusver het best van haar af te schudden. Door gevarieerde rollen aan te nemen laat zij zien dat ze een veelzijdig actrice is. Ook in deze grauwe Colonia komt ze goed uit de verf.

Gebaseerd op ware gebeurtenissen zal het verhaal schromelijk geromantiseerd zijn. Desalniettemin steekt het goed in elkaar en is er een constante spanning aanwezig. In tegenstelling tot die spanning begin de film eigenlijk best fris. De revolutionaire sfeer in het Chili van voor de coup wordt bijzonder goed weergegeven. Ook de veel kleinere setting daarna in het kamp kent zijn kracht. Het verhaal kabbelt op redelijk traag tempo voort, maar verveelt geen moment en kent een zeer goede spanning. Het einde is een kleine smet. Het einde is iets te kitscherig, gemaakt en daarmee ook een stuk voorspelbaarder. Maarja, het was ook maar geïnspireerd op ware gebeurtenissen.

Emma Watson speelt prima. Ze laat zien dat ze een veelzijdiger actrice is dan louter een dreuzel. Toch kleeft aan haar veelzijdige prestatiedrang een klein nadeel. Uit deze drang blijkt namelijk dat Watson een gedegen actrice is, maar nooit de absolute top zal bereiken. Haar spel is met momenten oppervlakkig en ook in emotionele stukken verwacht je meer inbreng van haar. Dat betekent echter niet dat ze over de gehele linie slecht presteert.

Daniel Brühl neemt zeer gedegen de tweede hoofdrol op zich. Zijn manische spel vergt veel, maar hij weet het goed over te brengen.

Het Chili van Pinochet is bijzonder sfeervol. Gallenberger weet zowel voor als na de coup een bijzonder sterke sfeer te creëren. Allereerst de revolutionaire sfeer aan het begin, vol hoop en rode hartstocht. Dat die daarna 180 graden draait geeft hij goed weer in de kleine, obscure kolonie. Ook weet hij de rariteiten van de sekte goed over te brengen. Al met al een mooie reclame voor de sekte-branche.

Colonia is een gedegen, prima productie geworden. De gemiddelde beoordeling hier op MovieMeter weerspiegelt het niveau van de film goed. Daar sluit ik mij dan ook bij aan.

3.5*

Les Combattants

Love at First Fight, die titel zie ik nu pas. Ik moet zeggen dat ik dat een veel leukere en toepasselijkere titel vind dat die ze nu hebben gekozen. Ik heb deze film meegepakt als tussendoortje, en had dus geen idee waarin ik terecht zou komen. Misschien was dat ook wel goed, want mede door geen verwachtingen te hebben heb ik mij prima vermaakt.

Het simpele verhaal is doeltreffend en vermakelijk. Het neemt je mee naar de levens van de sympathieke, doch knullige Arnaud Labrède en de onuitstaanbare, arrogante Madeleine Beaulieu; door onhandig toeval meerdere keren bij elkaar gebracht. Hierdoor krijgt de film nog een komisch tintje ook. Toch ligt gelukkig de focus op de opbloeiende band tussen Labrède en Beaulieu en niet op het komische effect. Als de film vordert krijgt het geheel een ietwat vreemde wending, maar de focus blijft op de twee hoofdpersonages liggen. Beiden weten goed te ontdooien en als kijker krijg je zowaar nog sympathie voor de twee. Hiermee wordt het publiek goed bespeeld. Het tevens vreemde einde had van mij anders gemogen. Het geeft een beetje het idee van een anticlimax.

Adèle Haenel speelt echt een heel sterke rol. Ze weet exact de juiste snaar aan te slaan als het om haar personage gaat, variërend van gezichtsmimiek tot daadwerkelijke tekst. Haar gehele handelen staat in het teken van een kreng, die langzaam ontdooit en meer van zichzelf bloot geeft. Dit doet ze prima stapsgewijs.

Kévin Azaïs is ietwat knullig en speelt wat minder. Hij lijkt zich minder thuis te voelen in de rol die hij bekleedt. Toch is het zeker niet slecht. Hij weet met Haenel een goede chemie krijgen die je als publiek overneemt. Samen weten ze een goede sympathieke sfeer te creëren.

Zo simpel als het verhaal is de visuele uitwerking. Ook hier geldt weer dat het wel doel treft. Het simpele strandleven wordt afgewisseld met de mooie bossen die Frankrijk rijk is. Deze visuele focus op natuur geeft een prettig gevoel en een goede sfeer, die Haenel en Azaïs alleen maar verder hoeven en weten in te vullen. Dit geeft de film een prettig aangezicht. In combinatie met de relatief korte speelduur geeft dit een zeer aangename prent om naar te kijken.

Les Combattants is een leuke productie van Franse bodem geworden. Toch (als we Arnaud mogen geloven) zegt de film wat over het land: hoe serieus kunnen we dat land nemen als McDonald's de grootste werkgever is en het leger de tweede? Iets om over na te denken

3*

The Conjuring

Het is met dit soort films altijd een risico voor mij. Weet de film er wel wat van te maken? Veel exorcismes en spookhuizen gaan bij mij meestal genadeloos af omdat ze gewoon slecht zijn. De vraag was echter of James Wan er iets beters van wist te maken. Met o.a. Saw op zijn portfolio ging ik wel degelijk met verwachtingen deze film in, en wist zowaar degelijk vermaakt en geënthousiasmeerd te worden.

Laatst riep ik bij (volgens mij) The Last Exorcism dat ik nauwelijks goede exorcismefilms heb gezien. Ik denk dat ik The Conjuring wél in dat rijtje kan laten aansluiten. Waar veel films de fout in gaan en zich concentreren op de exorcisme, focust Wan zich juist op de paranormale beangstigende aspecten daarvan. Alle nadruk ligt daarop, en de uiteindelijke exorcisme is erg goed uitgevoerd.
Het begin is al erg sterk. Waar de geesten normaal met de deur in huis vallen weten ze hier nog een redelijke tijd op de achtergrond te blijven. Een zeer goed opgebouwde sfeer creëert een fundament voor de latere minuten in de film, waar een sterke angst kan neer worden gezet. Daar scoort de film dan ook veel op: angst. Niet zo veel schrikken, maar het continue gevoel van machteloosheid en onwetendheid die je een obscuur gevoel in je maag geeft.
Het middenstuk weet vooral veel uit de kast getrokken cliché redelijk uit te werken. Ook hier speelt Wan sterk op je in door je niet alles voor te kauwen, maar je een beetje zelf te laten nadenken. Dit doet hij door aspecten niet direct, maar later pas helemaal te verklaren.
Nog een pluspunt vond ik dat het verleden van het huis niet helemaal uitgekauwd werd. Simpel, snel, verhelderend en weer voortgaan. Veel films bijten zich daar op stuk.
Het einde weet weer mooi op zijn Hollywoods af te sluiten, wat een beetje jammer is. Maar ja, wat maakt het uit? Het was toch een op feiten berustende film?

Het goed opgebouwde verhaal staat natuurlijk niet alleen, maar wordt gecombineerd door meerdere factoren. Het acteren, wat natuurlijk daaronder valt, is misschien wel één van de zwakkere punten van de film. Ik vond de acteurs nogal gewoontjes. Er stak niemand echt bovenuit en personages hadden iets meer uitgediept kunnen worden. Ze bleven allemaal zo oppervlakkig.
Patrick Wilson en Vera Farmiga zetten een redelijk koppel Warren's neer. Wilson vond ik matig spelen en had veel beter gekund. Farmiga wist al veel meer gevoel en emotie in haar spel te brengen. Een aardig medium is daar het gevolg van.
Ik denk dat Ron Livingston als papa Perron te weinig tijd op het doek kreeg. Hij had veel meer tijd moeten krijgen omdat hij wel degelijk overtuigend was. Misschien op momenten iets onbezonnen, maar erg goed. Lili Taylor, zijn vrouw, wist vooral in het begin zeer sterk te spelen. Onwetend, bang en liefhebbend: zo kwam ze in het eerste uur op mij over. Iets dat ik erg sterk vond. Daarna laat ze het iets hangen en eenmaal als bezetene vond ik het niet bijster spectaculair. Ik had het al gezien eigenlijk.

Mijn grootste angst was dat The Conjuring weer een clichématige nacht-film zou worden, waar de sfeer grotendeels berust op het feit dat het donker is. Iets wat altijd een grimmige sfeer bied en dus totaal geen credits verdient. Dit was het deels. Wan kiest grotendeels voor donkere scènes, maar laat ook wel degelijk ruimte over voor belichte scènes. Op die momenten creëerde hij voor mij de meeste sfeer. Angst bij daglicht is vele malen erger dan angst bij nacht.
De boerderij is een mooi genomen locatie. Ietwat voor de hand liggend, maar leuk. Al met al sfeergevend. Ook de boom van de cover is er leuk in verwerkt.

The Conjuring is zeker een film die mooi zal staan op het CV van Wan. Ik kan er gelukkig weer een goede horror aan toe voegen en ben blij dat ik deze heb mogen zien. Beangstigend en creepy, het juiste voor een horrorfilm. Jammer dat hij de originele factor mist, en het acterend vermogen iets lager ligt. Dan had ik hoger uitgekomen.

3.5*

Contact

De film boeide mij door een zeer interessant concept. Ik vond dat Zemeckis een aardige uitdaging op zich nam door te proberen het buitenaardse een gezicht te geven. Iets waar uiteraard met veel scepsis naar gekeken wordt, zo ook door mijzelf. Hoe zou dit uitpakken? Een totale flop of een geniaal meesterwerk?

Het is een beetje van beide. De opbouw naar de uiteindelijke climax is wat doorsnee. Het contact leggen met de Alien gaat op een interessante manier, al hadden ze alle quasi-interessante natuurkundige termen die door je strot gedouwd worden stellen eigenlijk niet veel voor, maar voor de natuurkundige leek is het indrukwekkend. De bouw van de machine is dan een veel interessanter aspect. Hoe gaat dit eindigen? Er wordt een heerlijke Amerikaanse draai aan gegeven (met het tweede schip) waar ik me heerlijk kon verkneukelen om de trefzekerheid van deze toevoeging. Het einde verliest de film met sprongen punten. Niet zozeer omdat het slechts is, maar het is te save. Zemeckis had hier meer risico moeten nemen.

Foster heeft in mijn ogen haar prestaties in films als The Silence of the Lambs en Taxi Driver nooit weten te evenaren. Ook hier komt de overenthousiaste fanatiekeling in haar maar mager naar voren. Een krampachtige geforceerdheid staat een oprechte passie volledig in de weg. Daarnaast is haar houding ten opzichte van McConaughey echt slecht. Die laatst genoemde staat echter wel lekker te spelen en geeft wat herkenning in een beeld dat ver van de kijker staat.

Visueel is het alleraardigst. Veel uitspattingen zijn er niet. Het is ook een beetje crue. Ik heb eerst Interstellar gezien en daarna deze. Interstellar was visueel overdonderend. Deze film is echter van een totaal ander kaliber en weet daar dan ook nooit aan te tippen, als zijn de wormgaten en het tijd-ruimte complex bijzonder interessant verwerkt, een natuurkundig gebied dat voor de verandering eens niet door je strot gedouwd wordt.

Contact is vrij aardig om te zien. Helaas door het te veilig gekozen einde is de climax een beetje mondjesmaat. Desalniettemin vermakelijk.

2.5*

Cop Out

Behoorlijk slecht concept dat behoorlijk slecht uitpakt: dat was het resterende gevoel na een saaie ruime anderhalf uur, of krappe twee uur. Helaas moest ik deze aanschouwen omdat de meerderheid van het gezin vóór stemde, iets dat ik me geen tweede keer ga laten gebeuren.

Het geheel begint niet eens zo super slecht. Met een relatief normale opening voor dit soort films steekt het geheel aardig van wal. Als de plotontwikkeling echter duidelijk wordt zakt het baksel van Smith ineen. Dit probeert hij dan met een grote dosis lucht op te vullen, gevormd door zeer zwakke humor, van vooral Morgan, maar Kevin Pollak en Adam Brody kunnen er ook wat van. Voor de rest weet de film te imponeren door één grote aaneenschakeling van clichématigheden te zijn. Dit geeft een creatie die niet alleen saai, maar ook voorspelbaar en vooral niet grappig is. Helaas, want Willis heeft wel goede humor.

Die is dan ook de enige die relatief goed speelt en vooral afsteekt tegen de rest. Met als enige een redelijk verstand en ook nog de beste humor van het stel weet hij het al met al tot een goed einde te brengen. Zijn compagnon, Morgan, is echter niet uit te staan. De man is hyperactief, saai en bovenal komt geen enkele grap goed geplaatst. Zijn hele karakter voelt loos en leeg aan. Dit probeert hij te maskeren met een onuitstaanbare jaloezie jegens zijn vrouw, die hem overigens goed terug pakt.

Juan Carlos Hernández speelt een aardig rolletje, maar is niet heel bijzonder. Cory Fernandez was ook niet heel slecht, al komt hij met vlagen ook niet helemaal goed uit de verf.

Cinematografisch is het mager. Ook de actiescènes zijn wat pover. Voor de rest heeft Smith vrij veilige keuzes gemaakt. De montage is mager, maar op orde en visueel is er geen risico genomen. Hierdoor krijg je echter wel een sfeerloos geheel, die door het gebrek aan goede humor nog eens extra geaccentueerd wordt.

Cop Out is een saaie brij van aaneengeschakelde, dode scènes geworden die geen moment boeit of leuk is.

1.5*

Crimson Peak

Inhouds- en sfeerloos geheel, waar overtuiging, passie en horror ontbreken, waardoor 119 minuten speeltijd veel te lang is. De teleurstelling wordt nog eens versterkt doordat ik best uitkeek naar deze film. Ondanks dat horror niet mijn genre is, kan ik best een goede horrorfilm waarderen. Helaas behoort Crimson Peak hier niet tot.

Het verhaal tekent zich door voorspelbaarheid en clichés. Aan het begin heeft de film de ambitie om de zwakke toon die door de openingsscène gezet wordt (met de scène van de overleden moeder) recht te zetten. Het stuk van de ontmoeting tussen Edith en Thomas ademt nog een zekere aantrekkelijke romantiek, die met het vervolg echter teniet wordt gedaan. Hierna worden namelijk een zwakke plotontwikkeling, magere motieven en weinig interessante conversaties op elkaar gestapeld. Het deel in het gotische huis stelt weinig voor en is vooral langdradig. Zelfs de eindscènes die spannend en beangstigend moeten zijn worden te ver opgerekt, waardoor ook die vervalen tot saaie aaneenschakelingen en herhalingen van dezelfde acties.

Ik ben er achter gekomen dat Tom Hiddleston toch niet mijn acteur is. Waar ik hem zelfs voor het niveau van Marvel al weinig imponerend vond, is hij ook in deze setting, die ik toch wel bij hem vond passen, vrij mager. Zijn karakter verliest na verloop van tijd zijn opgebouwde charme en vervalt in ongeloofwaardigheid. De tweestrijd die in hem zou moeten plaatsvinden komt zeer slecht naar voren.
Ook Jessica Chastain was alles behalve imponerend. Misschien komt het door haar ondergeschikte rol dat haar personage niet uit de verf komt, maar voor een persoon die intrigerend moet zijn komt ze niet verder dan een drupje gif in de thee. Helaas, vrij pover.
Mia Wasikowska is dan nog de meest aantrekkelijke van het stel. Als enige kan ze een zekere mate van overtuiging opbrengen.

Crimson Peak heeft naast een zwak verhaal en niet heel goed spelende acteurs ook nog last van het feit dat het totaal sfeerloos is. De mix van oud en nieuw (hoe toepasselijk op deze datum) zou een interessant geheel op kunnen leveren. De dualistische aspecten van oude gotiek met moderne machinerie, liefde en haat, angst en liefhebben voor één persoon (kortom: tegenpolen), zouden gemixt met horror een prachtige sfeer kunnen creëren. Dit komt helaas door het zwakke verhaal en de doorzichtigheid daarvan niet van de grond. Tevens werd Del Torro geloofd voor het verminderd toepassen van CGI. Dit had hij beter wel kunnen toepassen, want de geestverschijningen vond ik ook niet goed uitgewerkt. Ze deden zelfs af aan de horror.

Vrij zwakke film die op geen enkel stuk imponeert. Ik ben bang dat zelfs een herziening er niet in zal zitten.

1.5*

A Cure for Wellness

Opmerkelijke film. Ik denk dat ik, nu ik zo door dit forum scrol, als een van de weinigen geen moeite had met de speelduur. Verbinski wist mijn aandacht gedurende de 2.5 uur prima vast te houden. Er is al aardig wat gezegd over deze film, mijn mening zal daar niet veel van afwijken.

Verhaaltechnisch is het eerste uur verreweg het sterkt. Verbinksi heeft duidelijk inspiratie opgedaan bij andere films van hetzelfde genre. De mystiek die hij daaraan toevoegt is uitstekend. Naarmate de plot vordert neem het waarschijnlijkheidsgehalte af en betreedt de film een gebied dat meer met fictie dan met realiteit te maken heeft. Dat is tevens het moment waarop het niveau van de film afneemt. Deze wending heeft echter ook een positieve kant: het zorgt voor originaliteit en is zeker onverwacht. Door deze wending zorgt Verbinski er voor dat de spanningsboog van de film niet te groot wordt. De drang naar het mystieke antwoord houdt je kijkende, ook al valt dat antwoord op zich dan wel een beetje tegen.

Dane DeHaan weet zich prima staande te houden in deze film. Hij heeft een vrij algemene, ietwat oppervlakkige speelstijl. Daar is op zich niets mis mee. Het enige punt daarmee wel is dat hij voor elke willekeurige andere acteur ingeruild had kunnen worden.

Jason Isaacs past wat dat betreft veel beter in zijn rol. Hij speelt natuurlijk vaker rollen met dit soort personages. Dit zie je in zijn spel terug. Prima en overtuigend. Hij wordt gaandeweg wel een beetje macaber en luguber.

Visueel weet Verbinski te imponeren. Dit is verreweg het sterkste deel van de film. Cinematografisch oogt het prima en steekt het goed in elkaar. Verbinski heeft een fijn gevoel voor perspectief en is vaardig in optische snufjes. Ook de sfeer zit er het grootste gedeelte van de film goed in, met name het eerste uur. Ook Benjamin Wallfisch moet daarbij genoemd worden, die fijne, subtiele muziek onder het geheel gecomponeerd heeft.

A Cure for Wellness is een prima film geworden. Zeker het kijken waard.

3.5*