Meningen

Raging Bull

De laatste hit van Martin Scorsese die ik nog moest bekijken. Hij stond al een hele tijd klaar maar het kwam er niet van. Ik weet niet waarom. Voorgevoel? Dat zou toch raar zijn aangezien de andere films van zeer hoge kwaliteit waren. Scorsese gaat een waargebeurd verhaal aan en dat heeft zijn voordelen, maar natuurlijk ook zijn beperkingen. Ik heb de film uiteindelijk maar even twee uurtjes laten bezinken om te bekijken wat ik er van vond. Eerlijk gezegd weet ik het niet helemaal. Lees maar gewoon verder

Deze verwerking van het verhaal van Jake la Motta vind ik twee verschillende kanten hebben. Aan de ene kant zijn er mooie scènes om naar te kijken, maar aan de andere kant komt de film nooit op snelheid en kijk je hoe lang je nog moet zitten. Het verhaal is ook totaal niet op het boksen gericht, maar op de dramatiek rondom het leven van Jake en zijn naasten. Wat vind ik er nu van? Ik ben bang dat ik toch niet heel hoog uitkom...
Twijfel twijfel twijfel... Ik had zo'n andere film verwacht. Niet dat dat erg is hoor. De uitwerking van het verhaal laat ik dan maar een beetje in het midden hangen.

Robert de Niro staat weer met zijn tegenspeler Joe Pesci op het zwart-witte doek. Waar ik ze beide normaal erg hoog vind spelen geldt dat hier niet altijd. de Niro speelt sterk. Erg sterk zelfs. Hij weet goed een arrogantie, paranoïde bokser neer te zetten. Het is een zeer gecompliceerd personage en dat straalt er duidelijk vanaf. Erg goed.
Pesci vond ik een stuk minder. Ik had de hele tijd het idee dat hij eenzelfde personage als in Casino probeerde te imiteren. Het lukt echter geen enkel moment en als broer staat hij niet sterk in de schoenen. Jammer, ik mocht de man wel.
Moriarty kan ik dan ook nog noemen. Het is echter zo dat de film niet om haar draait. Als vrouw van Jake speelt ze gewoon. Ze weet geen enkele keer boven zichzelf uit te stijgen.

Tot slot de weergave van de film. Een verhaal dat zich afspeelt in het verleden heeft zo zijn voordelen. Je weet tenslotte hoe het er uit zag. Dat je het verleden in het destijds gebruikelijk zwart-wit afbeeld zie je echter minder vaak. Het is goed gekozen. Het geeft zeker sfeer en laat het ouder aanvoelen.
Op de muziek van deze film ben ik speciaal gewezen. Daar moest ik op letten. Scorsese koos voor een stuk van Mascagni. Erg sterk. Dit wist mij in beroering te brengen en was het mooiste uit de film. Het stuk waarin de gevechten van Jake in foto's voorbijkomen. Schitterend!!

Zoals al is af te lezen en ik al vaak gezegd heb: twijfel. Ik vond de film vermakelijk. Het tempo ligt echter zeer laag. Op naar de herziening over een tijd om dan te zien wat ik er van vind.

3*

Raiders of the Lost Ark

De Indiana Jones serie behoort waarschijnlijk wel tot de bekendste avonturenserie ooit gemaakt. Ik zou mij eigenlijk moeten schamen; ik ben er nu pas aan begonnen. Alle vier de film maar gelijk binnen gesleept en beginnen met kijken dan maar. Toch dacht ik eerst dat ik naar Jeff Goldblum aan het kijken was. Ik heb het even opgezocht en het bleek toch echt Ford te zijn! Ben ik nou gek of niet...

Het verhaal van deze film is erg mooi. Avontuurlijk, een tikkeltje religieus en spannend. De openingsscène staat al gelijk als een huis. Je valt direct in het verhaal van Jones. Na de openingsscène kan het verhaal natuurlijk alle kanten op. Ik vind dat ze een leuke richting hebben gekozen. Alles wordt op een zeer logische manier verteld. Als dan eenmaal de Ark gevonden is gaat het iets achteruit. De daarop volgende minuten bestaan alleen maar uit het achtervolgen van de Ark door beide teams.
Tot slot is het einde leuk bedacht. Het is spannend en je zit op het puntje van, in mijn geval het bed. De slotscène sprak boekdelen. Ik denk niet dat ik het daar over hoef te hebben.

Qua acteerwerk laat de film echt wat steken vallen. Zowel Ford als Allen laten meerdere steken vallen.
Ford had als avonturier niet eens zo'n hele moeilijke rol. Gewoon een beetje spanning van je gezicht laten aflezen toch? Ik had echter de hele tijd het idee dat hij al wist dat het goed ging komen. Erg jammer.
Allen wist ook geen enkel moment echt te overtuigen. Ze heeft een iets gecompliceerdere rol, dat moet ik toegeven, maar dat geeft juist veel ruimte voor een goede prestatie! Allen echter laat geen enkele keer overtuigende woede, diepe emotie of extatische vreugde zien. Ik vond haar zelfs een beetje irritant op sommige momenten (zoals de scène met Jones in de tent)
Paul Freeman weet dan als slechterik wel iets goeds neer te zetten. Hij wist perfect een vervelende man te zijn. Hij is het personage dat niets doet en toch alles krijgt. Dat laat hij perfect zien. Je bouwt tijdens de film een mengelmoes van sympathie en woede tegen hem op, omdat je toch aan de kant van Jones staat. Goed gedaan!

Raiders of the Lost Ark is een pareltje voor het oog. Zowel de jungle als de woestijn en de tombe's zien er gelikt uit. Geen goedkope achtergronden maar alles op de juiste locatie geschoten. Ook de daarbij behorende muziek zorgt voor genoeg spanning in de film. Goed gedaan.

Deze film is zeer vermakelijk en een lust voor het oog. Ik denk alleen dat Spielberg er nog veel meer uit kunnen halen. Hij krijgt dus ook een goed cijfer, maar er is nog genoeg ruimte om dat te verbeteren.

3.5*

Rambo

De bekende film van Stallone. De moordmachine Rambo die mensen genadeloos weet neer te knallen; met die gedachte ging ik de film in. Uiteindelijk vond ik dat reuze meevallen. Onder de olifantenhuid van Stallone zit eigenlijk een heel klein hartje. 92 minuten film waarvan welgeteld een dikke 10 minuten aan aftiteling. Even rekenen en je zit om 82 minuten. Wat hebben ze daar van gemaakt?

Dat de film zo kort duurde zag je duidelijk terug in het verhaal. Er zat geen diepgang, geen overtuigende emotie of kwaliteit in de film. Een rede zoeken om weer even dom te kunnen knallen. Het verhaal heeft niets om het lijf. Als je de samenvatting hier op MM hebt gelezen heb je alles al gehad. Er was totaal niets wat mij kon verrassen in de film. De film begon redelijk sterk. Een teruggetrokken R. Rambo, veteraan uit de Vietnamoorlog, die niet veel meer met de wereld te maken wilde hebben. Geweldig begin. Als Stallone dit wat dieper had uitgewerkt was het al veel beter geweest! Hij kiest er echter voor om de christelijke zendelingen te laten ontvoeren en met een knal ga je de film uit. Het heeft niets om het lijf. De film gaat zoals elke clichéproductie van Hollywood. Eigenlijk heel slecht.

Als Rambo heeft Stallone nog wel een mysterie rondom dit personage gecreëerd. Hij speelt een stille, maar meedogenloze man, waar tegelijk ook heel veel gevoel achter steekt. Kijk maar als hij Julie Benz ontmoet. Ik weet niet wat ik er van moet denken. Er had zoveel meer in dit personage gezeten. Stallone is een prima acteur en hij had hier echt meer mee kunnen doen. Helaas heeft hij dat niet gedaan en moet hij daarop afgerekend worden.

Julie Benz vond ik ook niet super spelen. Ze was als hysterisch goed gelovig vrouwtje best uit te staan. De op één na laatste scène probeert ze het geheel nog even omhoog te trekken maar ook dat had niet veel om het lijf.

Verder vond ik alle Birmese mannen nogal achterlijk. Ze dienden vooral als schietschijven had ik het idee.

Tot slot is Birma wel mooi weergegeven. De rivier zag er prachtig uit met dat regenwoud er omheen! Er werd een beetje een zelfde sfeer gecreëerd als bij The Deer Hunter en Platoon, om de andere Vietnamfilms maar niet te noemen. Ook de rijstvelden met de granaten erin kwamen imponerend over.

Verder heb ik niet veel te zeggen over deze film. Je kan gewoon 80 minuten knallen, maar meer is het niet. Het is echter wel zo dat ik veel betere actiefilms heb gezien die veel meer om het lijf hadden. Zonde.

2.5*

Rapture-Palooza

Al een paar dagen geleden gezien dus ik moet een beetje opdiepen. Direct gestemd en sta nog steeds achter het cijfer, want dit was echt een misbaksel. Slap verhaal zonder ook maar enige vorm van humor en acteurs die zich hier nooit in hadden moeten storten. De verveling spat van je scherm en je valt bijna in slaap. Ik denk dat ik deze wel op mijn lijstje van meest slechte komedies kan zetten, want dit was gewoon om te janken.

Het verhaal begint al op dramatische wijze. De bowlingbaan als setting voor alle Raptures gebruiken was op zijn minst vaag, maar nog enigsinds te accepteren. De vertelwijze waarop is echter al mijn eerste ergernis. De animatievorm met de Voice-over was walgelijk, goedkoop en makkelijk. Tot overmaat van ramp worden er aan wiet en maai-verslaafde zombie's in gegooid, een stenen en bloed regen en een simplistisch zijverhaaltje over een broodjeszaak. Al met al weet het geheel totaal niet te boeien.

Robinson speelt de antichrist. Hij zet hiermee werkelijk het dieptepunt van zijn carrière neer. Zijn continue seksgrappen en werkelijk denigrerende opmerkingen slaan alles mis. Het was zelfs een gefronste wenkbrauw niet waard. Het uiteindelijke einde was een giller. Jezus die van zijn paard wordt geschoten en een satan die niet dood gaat door tientallen kogels maar wel geëlektrocuteerd kan worden samen met onze lieve heer.
Nee deze, film was niet aan mij besteed.

Naast het ronduit beroerde verhaal kreeg ik een plaatsvervangende schaamte voor de acteurs die er in zaten. Hoe hebben die zich gevoeld bij de première? Anna Kendrick had ik na, een met vlagen plezante Pitch Perfect toch echt wel hoger ingeschat. Haar hele overkomen was op hetzelfde niveau van de film: dieptriest. Ze weet niet te overtuigen, niet grappig te zijn en huppelt maar rond als een hulpeloos hertje.
Over de tweede min of meer bekende acteur Craig Robinson wil ik eigenlijk niet eens beginnen. In Zack And Miri Make a Porno vond ik hem nog wel passen met zijn oversekste grappen, maar hier was dat totaal niet op zijn plek. Een zekere woede en ook teleurstelling welde in mij op na de zoveelste misplaatste, denigrerende en totaal niet grappige grap. Hier had hij toch beter over moeten nadenken. Dit had hij niet moeten doen.

Waarin de meeste B-film dan nog wel een aardige setting hebben heeft Rapture-Palooza dat ook niet. Gewoon een plek zoals alle andere die wordt getroffen door de Dag des Oordeels. Had er wat meer mee gedaan... De vallende stenen en druppels bloed kwamen goedkoop over, net als de zombie's en het einde. De Satanistische trekken van Robinson hadden iets beter vastgelijmd moeten worden.

Slap, slecht, vervelend, zonde van de tijd. Zo slecht dat je hem gezien moet hebben. Ik kan er niet meer uit halen

0.5*

Red Dragon

De verfilming van het gelijknamige boek. Is het wel de verfilming? Er was toch nog een andere namelijk Manhunter? Is het dan een remake? Och och, voor je de film opstart al allemaal vragen. Die zal ik even rustig beantwoorden: de film is een verfilming van het boek Red Dragon. Dus hebt geen zorgen, gewoon kijken!

De eerste, of eigenlijk de vierde film met Hannibal Lecter. Er moet weer een mysterie opgelost worden.
Het verhaal begint met een fantastische openingsscène, waarin Edward Norton Anthony Hopkin gelijk op zijn plek zet. Vervolgens ben je een tijdje verder. Er worden twee gezinnen dood aangetroffen en de politie weet er geen raad mee. Edward wordt er weer bij gehaald om de klus te klaren, het was hem tenslotte ook gelukt op Lecter te pakken... Een zinderende film is het gevolg die spannend blijft tot het einde!!

Want het verhaal is fantastisch. Het boek erbij genomen kan je zien dat de filmmakers het boek zeker genoeg eer hebben aangedaan. Het blijft voor de kijker lang een grote vraag wie de dader is, om vervolgens 180 graden te draaien en de dader gewoon in beeld te brengen. Wie de dader is en wat zijn motief is is ook niet geheel duidelijk. Er zijn indicaties, maar daar blijft het ook bij. Vervolgens krijgen we steeds meer van de dader te zien; wie hij is, wat hij doet, zijn leven. Er komt steeds meer gevoel bij kijken en op een gegeven moment weet je niet meer wie nou de good-guy en wie nou de bad-guy is en met wie je nou medelijden moet hebben: fenomenaal!
Uiteindelijk stevent de film op een geweldig slot af. Er worden verschillende personages bijzonder goed in het verhaal betrokken die er op het eerste ogenblik niets met het verhaal te maken lijken te hebben. De film heeft me zelfs zo ver weten te krijgen dat ik me nog afvroeg wat de laatste 10 minuten ging gebeuren: alsof ik nooit films kijk dat D. helemaal niet dood was had natuurlijk geraden kunnen worden, maar ik was het straal vergeten.... Zo overtuigend was het!

De combinatie van het verhaal en de acteerprestaties maakten deze film tot een mooi geheel. Norton en Hopkins vond ik nog niet eens het interessantste van het verhaal. Wie ik uitmuntend vond spelen waren Ralhp Fiennes en Emily Watson. Het spel tussen die twee vond ik zo goed! De relatie die tussen die twee ontstaat en hoe ze in hun rol staan vond ik zo mooi! Watson speelt geweldig een blinde vrouw en Fiennes was geweldig in het uitbeelden van een moordenaar met gewetenswroeging doordat hij verliefd wordt. Het lijkt niets, maar het is heel goed!
Jammer van Norton en Hopkins, daar verliest de film punten op omdat het toch eigenlijk om hen draait. Fiennes en Watson compenseren dat echter geheel.

Visueel valt het allemaal wat tegen. De scènes zijn grotendeels gewoon. Het is leuk om te zien hoe ze de gevangenis uit The Silence Of The Lambs terug, of eigenlijk voor hebben laten komen in deze film. Verder is het gewoon om te zien. Maar dat maakt eigenlijk niet uit. De film an sich boeit zo dat het niet eens nodig is.

Veel lovende woorden over een zeer goede film. Het gemiddelde vind ik een beetje laag, daar ga ik dus ook ruim overheen.

4*

The Revenant

Kan je met gesteun en gepuf een Oscar winnen? Blijkbaar wel, laat DiCaprio zien. Naast alle problematiek rondom een te wit gezelschap bij de Oscars wist Leo dan toch eindelijk dat felbegeerde gouden beeldje binnen te halen. Hoe wit de Oscars waren zal hem een worst wezen. Maar was het ook goed wat hij deed? We gaan het zien...

De film draait natuurlijk niet alleen om DiCaprio. Iñárritu wist volgens menig expert een twee topfilm op rij af te leveren. Persoonlijk ben ik iets minder begeisterd van deze film. De film is goed, zeker, maar een ultieme topper is het niet. Het verhaal is wat simpel, en heeft daarmee een te korte spanningsboog om de volledige tijd te kunnen boeien, enkele zijplotjes voelen overbodig en het einde is te uitgerekt. Daarmee komt dat het overleven van DiCaprio an sich veel interessanter is dan de slappe wraakplot die door de gehele film loopt. Als hij het kamp gehaald heeft is de kous dan ook af en voelt het laatste stuk te lang om de losse eindjes vast te knopen. Het middenstuk is dan ook het deel dat intrigeert.

Hoe past DiCaprio in dit verhaal? Relatief goed. Zijn prestatie is op maat en hij weet de speeltijd die hem is gegeven met weinig woorden goed in te vullen. Het is ook fijn dat DiCaprio zijn veelzijdigheid als acteur maar weer eens bevestigd. Een Oscar waardig dan? Gezien zijn concurrentie was het raar als hij hem niet zou krijgen.
De rest van de cast heeft geen prestatie geleverd die bij mij wist te beklijven. Nu ik MovieMeter en IMDb er bij haal merk ik dat ook Tom Hardy meespeelde (mijn fout?). Hij levert geen gedenkwaardige prestatie af. Ook hij speelt in een rol met minder woorden beter.

Visueel heeft Iñárritu er een plaatje van weten te maken. Met bijzonder mooie shots van de vele rauwe natuur geeft Iñárritu een perfecte sfeer aan de overlevingsdrang van DiCaprio. De betoverende landschappen met het almaar loerende gevaar van het onbekende zijn prachtig om te zien.

The Revenant is een prima survivalfilm geworden, die niet de mythische status bereikt die mensen het graag toedichten. Goede film, niet bijzonder memorabel - mede door het wat simplistische, niet altijd boeiende plot.

3.5*

The Ring Two

Het vervolg op het wat magere deel 1, dat qua verhaal nog best leuk en vernuftig in elkaar stak maar gewoon niet genoeg spanning had. Alleen wat schrik momenten, maar niet de spanning die je continu op het puntje van je stoel moet houden. Ik hoopte dat van dit vervolg wel te verwachten. Ook een iets diepgaander plot dat 'ze wil begrepen worden' hoopte ik eruit te kunnen vissen. Wat mij vooral interesseerde was het leven van Samara. Daar kunnen ze een zeer indrukwekkend en spannend verhaal aan verbinden. Zouden ze dat gedaan hebben? Ik hoopte van wel. Daar moest deze film voor mij echt op gaan scoren.

Helaas doet dat het niet. Het plot is misschien nog wel zwakker dan in deel 1. Daar draaide het vooral om de tape en was Samara de oplossing. Hier is Samara het hoofdonderwerp en ligt de oplossing ergens anders. Daar zit misschien wel de zwakte van deze film. Dat Samara niet meer de gruwelijke conclusie van het geheel is, maar het uitgediepte mysterie. Dat mysterie wordt overigens zeer mager en pover uitgewerkt en valt nauwelijks uit te diepen. Het leven van Samara is oppervlakkiger dan je denkt.

Het mysterie rondom Samara heeft natuurlijk weer een aanleiding nodig. In deze film is die zowaar nog marginaler dan in deel 1. De dodelijke race tegen de klok is er uit gehaald en de race die gelopen moet worden is zwak. Nakata probeert hier aan Samara nog meer sentiment toe te voegen dan dat er in deel 1 al in gestopt was, wat het geheel weer zwakker maakt. Al met al niet heel goed jammer genoeg.

Dan zou het misschien een uitmuntende prestatie van Watts en Baker kunnen zijn? Helaas is dat het ook niet. Ik gun The Ring-films zoveel, omdat het qua plot nog een degelijke originaliteit bevat (wat ik erg belangrijk vind in horror's) maar het is allemaal zo zwak. Dan kan ik niets anders ben ik bang.

Watts is weer de hoofdpersonage en ze trekt dezelfde lijn door als in deel 1. Een twijfelde moeder die haar kind en zichzelf probeert te redden. Toch weet ze nooit voor 100% te overtuigen. Ook hier is het allemaal weer net niet gewoon.

Baker vond ik als kind echt gruwelijk angstaanjagend. Niet zozeer omdat hij eng is, maar zijn afstandelijkheid en zijn koelheid jegens zijn moeder. Er was in hem geen liefde te zien. In dit deel is hij zwakker qua spel omdat zijn personage dat gebied. Hij weet daar niet de vruchten van te plukken en laat aardig wat steken vallen.

The Ring Two kan het dan nog hebben van duistere sfeer, maar ook dat ontbreekt. De somberheid van deel 1 die zeer typerend en makend was voor die film is hier teniet gedaan. Het speelt zich voornamelijk te veel binnen muren af. Geen sinistere buitenscènes waas de spanning van af spat. Vier veilige muren. Zelfs de clichékelder wist niet tot spanning te leiden. Zeer pover.

Je moet hem een keer gezien hebben, dit gevolg op deel 1. Niet dat het daarom goed is, maar gewoon voor jezelf. Daarna terug de kast in en niet meer naar omkijken.

2*

Road Trip

American pie in een ander jasje. Toch grappig dat iedereen telkens dit soort College films direct vergelijkt met American Pie. Misschien komt het doordat Seann Scott in elk van die films lijkt op te duiken... Ondanks dat weer veel flauwe humor en preutse Amerikaanse seksscènes voor de boeg. Ik had er wel zin in kan je zeggen.

De film is wat je er van verwacht. Flauw, simpel, droog en toch moet je jezelf er op betrappen dat je af en toe moet lachen. Het begin levert een paar aardige scènes op. Niets memorabel, maar toch zeker niet slecht. Het middelstuk is een beetje de valkuil in het geheel. De roadtrip an sich stelt niet heel veel voor. Een oversekste opa en oma zijn echt verschrikkelijk geplaatst en het Afrikaanse dispuut waar ze bij belanden is ook behoorlijk flauw. Het einde wordt erg afgeraffeld. Daarmee zak de film naar een onvoldoende voor mij betreft. Een schitterende slotscène had er in moeten zitten.

Tja hoe moet je hier het acteren plaatsen. Het best zou zijn in zijn context, en niet een algemene standaard aanhouden. Acterend zit het wel snor en is alles op aardig niveau. Scott, Meyer, Costanzo en Qualls vormen een leuk kwartet. Dit kwartet wordt tussendoor aardig aangevuld door Amy Smart en Mia Davis.

Degene die er bovenuit steekt is toch wel Tom Green. Die gozer is zo'n leipo. Echt geweldig zet hij hier zijn karakter neer. Zijn beste tegenspeler is dan ook een slang en de muis doet ook aardig zijn best.

Visueel gezien ga je alle mooie aspecten van een zonnige schoolcampus langs. Ik ben helaas nog nooit op zo'n campus geweest dus zal met de Zoey 101, American Pie en Van Wilder visualisaties moeten vergelijken. In dat opzicht gelijkt het aardig. In de context van de film raakt het audio-visuele gedeelte al snel ondergeschikt. Derhalve zal ik de film daar ook niet op afrekenen.

Door het verhaal want na het begin vrij snel aftakelt en gewoon slecht eindigt scoort Road Trip voor mij onvoldoende.

2.5*

Rogue One

Met het nieuwe deel 7 van vorig jaar bleek dat Disney financieel gewin kon combineren met het handhaven van een hoog niveau. Met deze spin off bewijst Disney opnieuw dat het daartoe in staat is. Ze weet met Rogue One de saga in mijn optiek zelfs naar een volwassener niveau te tillen.

Het verhaal steekt vernuftig in elkaar. Omdat het zich afspeelt tussen deel 3 en 4 zag Edwards zichzelf genoodzaakt om een sluitend verhaal te produceren waarin alle eindjes aan elkaar geknoopt moesten worden. Het grootste deel van de film is dan ook de opbouw naar die climax, waarin alles samen moet vallen om aan te sluiten op deel 4. Tijdens de opbouw geeft dit het gevoel dat Disney aan het melken is geslagen; het doel van de film ontbreekt grotendeels, tot de climax. Omdat Rogue One een sluitend verhaal is heeft dit als bijkomstigheid dat de houdbaarheid van de personages gering is en daarmee de diepgang in hen ontbreekt. Deze geringe houdbaarheid heeft echter wel tot gevolg dat de verhouding tussen leven en dood een stuk reëler aanvoelt dan in alle andere delen. Hiermee wordt Rogue One een stuk volwassener dan de andere 7 producties en krijgt daarmee een sterk verhaal.

Dat de diepgang in de personages ontbreekt kent zijn weerga in de acteerprestaties. Felicity Jones is een leuke actrice, die haar karakter echter geen enkel moment boeiend maakt. Het empathische element in alle karakters, een van de sterke punten van de hoofddelen van de reeks, ontbreekt.
Dit is het best terug te zien in Diego Luna's, Donnie Yens en Wen Jiangs personages. Stuk voor stuk interessante karakters, maar ook zij krijgen niet de mogelijkheid om diepgang mee te geven aan hun persoonlijkheden.

Visueel is de film natuurlijk prachtig, zoals we van Star Wars gewend zijn. De sfeer zit er echter niet van meet af aan in. Doordat het begin een zeer hoog tempo kent, waarin maar liefst 5 planeten in 5 minuten de revue passeren, moet de sfeer op gang komen. Als het verhaal zich gaat concentreren rondom de persoon Jyn gaat dit beter. Het hoogtepunt is natuurlijk het moment dat Vader in actie komt. Dan komt de oude Star Wars-liefde pas echt weer boven drijven.

Rogue One is vooral verhaaltechnisch een vernuftig verhaal, dat prachtig in elkaar steekt en daarmee goed aansluit op deel 4. Hierdoor krijgen de personages echter minder ruimte zichzelf te ontplooien. De sfeer moet opgebouwd worden, maar zit er op het einde helemaal in. Wederom een zeer goede productie van Disney.

4*

The Ron Clark Story

Docenten die voor een onhandelbare klas staan: ja, ik herken er wel wat in. Niet omdat ik zelf voor de klas sta, maar omdat ik wel eens in zo'n klas gezeten heb. Nu heb je dan gelijk goed vergelijkingsmateriaal om te kijken hoe deze personage, Ron Clark in dit geval, het gaat oplossen. Ik zou zeggen: zet hem op Ron.

De film is vooral vermakelijk. De opstandige leerlingen, de doorzettende docent, de tegenwerkende directie; het heeft allemaal wel wat. Nu stijgt de film nooit tot grote hoogtes, of daalt het af naar diepe dalen. Je blijft een feel-good gevoel houden van een docent die zijn kinderen op de rails krijgt. De goede rails dan wel te verstaan. Het verhaal is zo cliché als het maar kan. Nu past dat ook wel in de film, al brengt het weinig bijzonders.

Matthew Perry is natuurlijk de ster in deze film. Hij komt de hele tijd behoorlijk sukkelig op me over. Misschien is dit wel de bedoeling? Chapeau dan! Toch presteert hij niet memorabel. Een beetje oppervlakkig zelfs. Hij weet je niet te overtuigen van de warme gevoel dat je moet krijgen als kinderen echt een band krijgen met een docent. Beetje jammer dit.

Verder spelen de kinderen als Brandon Smith, Hannah Hodson en Bren Eastcott wel geinig. Ook zij weten niets neer te zetten wat het herinneren altijd waard is. Toch is het leuk gedaan allemaal.

Bij de film vind ik een klein beetje de Harlem-sfeer ontbreken. Het is gewoon een klas eigenlijk. Een klas die je overal kan aantreffen, en niet specifiek daar. De paar scènes die zich in de buurt afspelen komen dan ook over als een wanhoopspoging om je even te laten weten dat we nog in Harlem zitten. Dat had beter gekund.

The Ron Clark Story is zeker geen slechte film, maar goed is hij ook echt niet. Misschien ligt het wel aan het onderwerp, dat dat gewoon te weinig mogelijkheden biedt. Jammer.

2.5*