Meningen

Dances With Wolves

Voor zover ik weet één van de weinige film waar ook daadwerkelijk Indiaans wordt gesproken. Ik kan het niet natrekken natuurlijk; ik spreek het tenslotte niet. Maar voor zover ik met mij minuscule taalknobbel kon beoordelen was het accuraat. 3 uur voor de boek bij deze herziening. Een lange zit. Gelukkig wist ik bijna niets meer van de film.

Het verhaal is echt in drie duidelijke delen verdeeld. Het begin, middenstuk en einde uiteraard. De invullen daarvan is ook heel verschillend en divers. Alle hebben zo hun charmes, maar de laatste twee hebben vooral hun dieptepunten.

Het begin van de film is werkelijk fenomenaal. De openingsscènes zijn schitterend. Je wordt in het diepe gegooid en zonder zeer duidelijke aanleiding (ik denk dat de voeten niet alles bepaalde) wil een luitenant zelfmoord plegen. Hij wordt daarna gestationeerd in een uithoek van het land. Hij probeert contact te leggen met de inboorlingen maar dat verloopt moeizaam. Je bent nu net een uur op weg zonder je ook maar één moment te vervelen. Je wordt verrast met de meest mooie, onverwachte plotwendingen en scènes.

Bij het middenstuk speelt dan vooral de relatie tussen Dunbar en Stands With a Fist centraal. Hier gaat de film omlaag. Eindeloos geneuzel om die twee wat geen moment weet te boeien. Dat een uur lang! De Indianen worden eigenlijk opzij geschoven. Zeer jammer en eigenlijk gewoon slecht.

Het einde gaat dan wel weer. Niet heel bijzonder. De relatie met de Indianen is op en top en kan niet meer stuk. Dat gaat hij dan ook niet. Toch duurt de afbouw van de film nog 53 minuten, wat ook best lang is.

Costner staat goed te spelen. Waar ik hem over het algemeen niet zo’n flitsende acteur vind, gewoon een middenmoter, doet hij het hier ook aardig. Vooral in het begin als zonderling vond ik hem sterk. Als hij een huwelijk aangaat en vervolgens moralistisch de Indianen probeert te redden vind ik zijn acteerwerk omlaag gaan. Net als de rest van de film.

Mary McDonnel heeft de pech gehad alleen in het middenstuk en einde voor te komen. Dat dit de zwakste delen van de film zijn is ook duidelijk in haar spel terug te vinden. Zonder ook maar enige overtuiging zet ze iets neer. Ik weet niet eens wat ze probeert. Ach ja, ik houd er over op.

Graham Greene vond ik als Kicking Bird echt goed. Ook hier weer vooral in het begin. Ook hij gaat achteruit naarmate er meer emotie bij komt kijken; op het einde speelt hij stukken minder. Het begin is echter het meest bij mij blijven hangen. Chapeau!

Als je de film alleen om zijn visuele genot moet beoordelen scoort hij alle punten. Dances With Wolves is een schitterende film om naar te kijken. Scènes met ondergaande zonnen, bij een beekje en dat met het hert zijn prachtig om te zien! Ook de laatste scènes in de Rocky Mountains zijn zeer goed geschoten met de over-views. Hier gaat de film echt omhoog.

Na mijn eerste kijkbeurt ben ik bang dat ik toch iets omlaag moet gaan. Dances With Wolves weet gewoon niet de gehele speelbeurt te boeien en dat weegt echt zwaar. Ondanks dat is het ook op momenten genieten om naar te kijken!

3.5*

The Danish Girl

Na doodgegooid te zijn door Pathé met de trailer van deze film was mijn animo om de film te gaan kijken tot een dieptepunt gekomen. Via enkele omwegen ben ik dan toch in de zaal terecht gekomen en had eigenlijk nul verwachtingen. Als het maar niet zo erg was als ik dacht...

Al met al was het een meevaller. De film is relatief luchtig, met name in het begin, en heeft een ietwat te trage snelheid die aardig ruimte geeft tot ontplooiing van de karakters - zij het de een beter dan de ander. Eigenlijk zijn met name de eerste stukken van de film de beste. Als Einar zich eenmaal als Lili ontpopt zakt het niveau. Lili is uitgewerkt tot een ergerlijk personage dat in plaats van empathie irritatie oproept. Zo tegen het einde blijft het niveau wat kwakkelen en de laatste scènes zijn misschien wel iets te timide en te weinig dramatisch.

Ik ben bang dat Redmayne zich tot een eendagsvlieg aan het ontpoppen is. Tot nu toe weet hij eigenlijk alleen als Stephen Hawking een goede rol neerzette, en sindsdien kan niet meer imponeren. Ook hier laat zijn spel te wensen over, en ik sluit mij graag bij mjk87 aan.

Vikander is verreweg de beste van de cast. Zij is degene die de gehele film draagt en een bijzonder spel weet neer te zetten. Gelukkig weet zij haar onder de maat spelende antagonist ten volste te compenseren. Overtuiging, passie en drama vinden bij haar een perfecte mix. Je krijgt het idee dat zij degene is waar het verhaal om draait, iets dat toch niet geheel de bedoeling is.

Visueel is het allemaal braafjes. Met een relatief laag budget is er toch een aardige setting gecreëerd. Toch blijft het een drama met weinig sfeer. De interne strijd van Einar had veel dramatischer naar voren gebracht mogen worden. Ook de maatschappelijke strijd voor acceptatie van transgenders had wat mij betreft explicieter naar voren mogen komen. Geef, als je hier toch aan begint, de film dan ook een moraal mee.

Door een bijzonder sterke Vikander en het feit dat de film mee viel ten opzichte van mijn verwachtingen krijgt hij een voldoende. Twee maal deze film aanschouwen is hij echter niet waard.

3*

The Dark Knight Rises

Na het denderende tweede deel van de serie is het eigenlijk een schande dat ik de afsluiter nu pas heb gekeken. De twee voorgaande delen waren vermakelijk tot goed, en ik had hoop op wat vuurwerk op het einde. Christian Bale is inmiddels onlosmakelijk verbonden met Batman, en zou hij in dit vervolg die prestige verder kunnen laten stijgen?

Ik ben bang van niet. Het verhaal laat op te veel plekken steken vallen. Allereerst is Bane als vijand opzienbarend. Zijn vreemde voorkomen heeft niet het angstwekkende van The Joker, uit het vorige deel. Tevens is het begin niet verre van cliché. Zoals je zo vaak in trilogieën tegenkomt ben je in de tijd vooruit gesprongen, en alles gaat niet meer zo goed als op het einde van deel 2.
Daarna wordt de uitwerking van het verhaal te slordig in mijn ogen. Er wordt terug gegrepen op nog oudere, reeds vergane gebeurtenissen en Nolan lijkt alle inspiratie op een originele afsluiter te zijn verloren. De volta op het einde was werkelijk lachwekkend. Het feit dat Bane niet de grote badguy is maar slechts een pion haalt alle magie rondom dat personage weg. Zonde.

Christian Bale probeert in deze film krampachtig een laatste charmeoffensief om de harten van het publiek te winnen. In mijn ogen faalt hij in het begin van de film behoorlijk. Naarmate de film vordert komt hij echter in een flow terecht die we van de voorgaande delen kennen. Hij groeit dan ook positief in mijn ogen.
Gelukkig is ook Gary Oldman weer van de partij. De commissaris heeft in de voorgaande delen mijn hart verovert en is met zijn standvastigheid ook in deze productie weer goed bezig. Zijn kleine rol maakt dat hij op alle momenten moet schitteren. Dit doet hij dan ook fantastisch.
Tom Hardy is in mijn ogen de echte slechterik in deze film (en niet zoals de film je het wil doen geloven). Met zijn intrigerende karakter en zijn spiermassa maakt hij veel indruk, en is dan ook een meerwaarde.

Zoals we gewend zijn ziet de film er puik uit. De schitterende technieken die Batman uniek maken komen weer volop voorbij. Kleine schuurtjes worden kolossale gebouwen. De spanning wordt goed opgevoerd en de sfeer is goed. Dit ondanks het zwakke verhaaltje. Ondanks dat de film qua verhaal steken laat liggen kom je wel degelijk in de Batman-sfeer terecht.

The Dark Knight Rises kan zeker niet tippen aan het vorige deel. Het laat te veel steken vallen. Toch is de film zeker niet slecht en de acteurs en de sfeer zijn gewoon goed. Jammer dat Nolan de afsluiting niet wat meer spektakel had kunnen geven.

3*

The Daughter

Verrassend goed. Het filmaanbod van Pathé vind ik nogal mager op het moment, daarom besloot ik maar eens een volledig onbekende film te gaan aanschouwen. Onbevooroordeeld een film in stappen heeft zo zijn voor- en nadelen. Ik hoopte dus maar dat Simon Stone mij aangenaam kon verrassen.

En dat doet hij. Ondanks de korte speelduur weet Stone een rustige film met een trage, gestage opbouw neer te zetten. Hij neemt ruim de tijd om de mystiek van het verleden van zijn personages op te voeren en laat die in een sterke climax tot uiting te laten komen. De rustige opbouw in de film helpt je om het wat complexe web van relaties helder te krijgen. Dat Stone naarmate het einde van zijn verhaalontwikkeling in zicht komt een paar open deuren intrapt is hem vergeven. De film vervalt namelijk nooit echt tot clichématigheden en komt zeker niet in een sleur terecht. Het einde is krachtig, heftig en goed, met een prachtige cliffhanger tot slot. Sterk uitgewerkt verhaal.

De film stoelt niet alleen op een sterke uitwerking van het verhaal, ook de acteerprestaties zijn prima op orde. Er is een sterke chemie tussen alle leden van de cast. Het onderhuidse gevoel dat iets ergens niet goed zit wordt door allen versterkt. Met name Odessa Young weet voor een 17-jarige een bijzonder sterke prestatie neer te zetten. Ze is een essentiële schakel in het verhaal en weet prima met de daarbij komende druk om te gaan.

Ook moet ik Paul Schneider nog even noemen, die ook uiterst sterk speelt. Zijn manische karakter krijg via hem bijzonder veel overtuiging met zich mee.

Het verhaal komt bijzonder goed tot zijn recht in de setting waar het zich afspeelt. De gehele beginsetting creëert al een sfeer van onbehagen - fabriek moet sluiten, inwoners trekken weg, etc. Deze sfeer wordt goed versterkt met de introductie van Christiaan. Die onbehaaglijke, dubbele sfeer die daarna blijft hangen is erg sterk.

De synthese die ontstaat door het verhaal, de acteerprestaties, setting en sfeer maken The Daughter tot een bijzonder aangename verrassing. Een kleine productie met een laag tempo, die een prima afwisseling is op het bombastische cinemageweld van vandaag de dag.

4*

Dawn of the Planet of the Apes

Na de sterke Rise of the Planet of the Apes zou ik eigenlijk naar de première van dit vervolg gaan. Zo veel zin had ik er dus in. Helaas gooide een verschuiving in het werkrooster roet in het eten en kon ik nu dus pas een gaatje vinden om hem te bekijken. Misschien waren mijn verwachtingen wat te hoog, maar ik vond de film verrassend gewoon...

Niet dat een zeer gecompliceerd plot gelijk staat aan een zeer goede film, integendeel soms, maar de simpliciteit van het verhaal speelt het toch een klein beetje parten. Zoals Caesar zelf zegt: wij lijken meer op hen dan we dachten. Dit is dus ook in negatieve zin van toepassing. Verder kent de film ook zeker hoogtepunten. De stormloop op de kolonie van de Apen is werkelijk goed.
Het meest jammere is dat de klik tussen de Apen en mensen geheel ontbreekt. In deel 1 is die vooral prominent aanwezig tussen Caesar en Will Rodman, hier ontbreekt die totaal. De band tussen Caesar en Malcolm voelt dan ook te synthetisch aan, te gemaakt. Dat is vooral heel jammer..

Het acterend vermogen in de film is ook verrassend normaal. Het is allemaal niet heel hoogstaand. Jason Clarke is als Malcolm zeker niet slecht. Toch is het niet speciaal. Andy Serkis is als aap natuurlijk wel echt goed. Net als de andere apen overigens, speciaal Toby Kebbell.
Verder zijn bijrolletjes als die van Gary Oldman, Kodi Smit-McPhee en Jon Eyez grappig. Vooral Eyex weet nog wel eens een glimlach op je gezicht te toveren.

De film ziet er natuurlijk fenomenaal uit. Visueel steekt het allemaal top in elkaar en de overwoekerde wereld is prachtig. De muziek sluit ook perfect op het verhaal aan. Hier valt niets op aan te merken. Hier wordt de lijn van deel 1 goed doorgetrokken. Chapeau!

Helaas is Dawn of the Planet of the Apes voor mij niet meer dan normaal gebleken. Ik ga hem zeker nog eens herzien, want hij is zeker niet slecht, en ik hoop dat de meerwaarde van dit vervolg op de serie te ontdekken, en hem een hogere waardering te geven.

3*

Dead Man Down

De volgende film uit 2013. Het is nu al een jaar vol met ergernissen ben ik bang. Waarom werken er tegenwoordig zo verdomde veel mensen aan een film mee? De oudere films hebben een beetje tot soms zelfs geen aftiteling. Als een film dan 2 uur duurt duurt hij ook 2 uur! Alweer een film met 5 minuten opstarten en 10 minuten aftiteling. Je wordt er gek van, laat de film gewoon 15 minuten langer duren dan...

Van de Deense is dit de eerste film die ik zie. Ik had dus nog geen ideeën wat ik qua stijl moest verwachten. Ik moet zeggen dat dit mij best bevallen is. Een vrij luchtige film is het geworden.
De film begint gewoontjes eigenlijk. Er wordt een mysterie geopperd waarbij het even duurde voordat ik doorhad hoe de vork nou in de steel zat. Uiteindelijk is het vervolg gewoontjes. Vermakelijk, dat zeker, maar niet bijster spectaculair. Een ontknoping zonder verdere geniale plotwendingen om gedenkwaardige quote's. Allemaal een beetje te veel naar de hand van de kijker. Zo zien mensen het graag eindigen: knallend. Niets gewaagd, niets vergokt.

Colin Farrell zet hier een goed personage neer. Hij weet lang de mystiek rondom zijn karakter vast te houden. Echter als hij zich geheel open stelt en Rapace zijn verhaal verteld gat hij minder spelen. Hij weet zich echter zeker in deze film te manifesteren. Geen doorgeslagen maniak, geen diepdroevige stumpert. Gewoon een door een trauma gesloten man op zoek naar wraak. Koel op het eerste gezicht, maar met een diepgaande emotie daaronder. Zo weet Farrel zijn karakter neer te zetten.
Noomi Rapace is een vrouw die minder diepgang aan haar karakter weet te geven dan Farrel. Zij moet ook een trauma verwerken maar doet dat op een oppervlakkige manier. Haar kleine plotje naast het hoofdverhaal is overbodig. Dit hele personage had geschrapt kunnen worden. Ze speelt gewoontjes en weet niet echt indruk te maken.
Terrence Howard en Dominic Cooper spelen leuke bijrolletjes, maar vallen te verwaarlozen in deze film.

Ik zei al dat de film luchtig was weergegeven. Dit was erg prettig. Geen donkere, nachtelijke avonturen die toch niet te volgen zijn op je scherm. Vuurgevechten gewoon in het licht waarin iedereen ze kan zien. Goede, lekkere set. Misschien onbewust, dat weet ik niet. Er zit niet super veel actie in, maar degene die er in zit is precies voldoende voor deze film. Visueel viel het dus allemaal reuze mee.

Dead Man Down is nog niet de klapper uit 2013 waar ik op heb zitten hopen, maar is zeker een alleraardigst filmpje om te kijken. Vermakelijk tot het einde, ook al duurt die 10 minuten korten dan je zou denken

3*

Deadgirl

Ik lees de afgrijselijke reacties hier op MM. Wat er allemaal wel niet gebeurd in de film. Het enige waar je rekening mee moet houden is dat nou eenmaal in een horror kan gebeuren. Waar de meeste horror's om draaien is de continue spanning en de schrikangst die je in een film hebt. Persoonlijk vind ik echter dat die horror's juist de minste zijn. Deadgirl is precies zo'n horror waar ik van kan genieten. Pure angst niet om te schrikken, maar van de meest walgelijke angstaanjagende situaties waar ze in belanden (denk aan Saw I). Al moet je het natuurlijk weer niet te vaak gaan kijken

Qua plot moet Deadgirl het vooral hebben van de uitvoering en niet van het verhaal zelf. Op zich is dat nog niet eens zo memorabel of spectaculair. Eigenlijk heel simpel. Wel heel origineel, iets waar ik in een horror veel waarde aan hecht. De uitvoering is goed. Sterk in beeld gebracht en echt misselijkmakend. Ik had het al over de pure angst die je er bij beleefd. Een continue spanning tijdens het walgelijke op je scherm. Uiteindelijk zit er nog een verrassende plotwending in. De zieke geest van JT is in het begin een beetje storend, maar als hij op de achtergrond verdwijnt en nog enkele minuten terug komt staat het geweldig in de film. Ricky is een mindere factor, maar wel eentje die nodig is in een film als deze. De laatste scène was prachtig. Dat zei genoeg over Ricky. Hij is net zo ziek als Wheeler en JT
Ik schilder het nu allemaal heel erg af, maar het is echt het kijken waard!

In de eerste 30 minuten zijn Shiloh Fernandez, Noah Segan erg zwak. Ze zijn vooral irritant en het verhaal komt niet op gang. Dit is dan ook duidelijk te linken aan het acteerwerk van de twee. Na 30 minuten gaan ze allebei een andere kant op. Fernandez weet een gewone rol neer te zetten. Erg overtuigend is hij niet. Segan speel erg sterk. Hij komt minder vaak in beeld maar op de momenten dat hij is staat hij ook heel sterk. Een paranoïde psychopaat die aan seks verslaafd is op één van de meest vieze manieren; hij zet het erg sterk neer.
Podnar speelt een goede wisselfactor in de film. Hij staat overal tussenin en weet die twijfel goed te spelen. Aan de ene kant wil hij met Segan mee maar ziet ook wat in de ideeën van Fernandez. Daarnaast heeft hij ook zijn eigen mentale problemen en die combinatie zet hij sterk neer.

De sinistere sfeer is uitstekend weergeven. De donkere kelder met de Dode werk een angstwekkend gevoel in je op. De daarnaast luchtige scènes overdag geven een contrast waarvan je niet meer weet hoe je je moet voelen. Het laatste nummer was goed op zijn plek. Een mooie afronding van dit verhaal.

Een prachtige film die een goede originaliteitswaarde heeft. Hier was ik eindelijk echt gecharmeerd van. Een goede horror weer eens op zijn plek.

3.5*

Deadpool

De enige Marvel met een 16+ beoordeling van Kijkwijzer. Opvallend was dan ook dat de trailer bij andere 16+ films anders was (lees seksistischer en grover) dan bij 12+ films in de bioscoop. Dit triggerde toch wel om te gaan kijken. Zou deze film dan niet de 22e film zijn die Marvel in een dozijn wil proppen? Ik hoopte het.

Dat is deels gelukt, kan ik na afloop stellen. Qua verhaal brengt Deadpool natuurlijk niet veel nieuws onder de zon. Het is een standaardvorm superheldenverhaal zoals we dat de afgelopen jaren keer op keer voorgeschoteld krijgen. Waarin Marvel dan ook in dient te variëren is de uitwerking van deze standaard sessie. Dat is, mijns inziens, beter gelukt dan de vorige films die de bioscopen bereikten. Deadpool is, zeker in het begin, een verademing voor de vaste Marvel-kijker. Het is fijn dat satire en zelfspot centraal staan, en Tim Miller schuwt zich er niet voor om het publiek rechtstreeks aan te spreken. De voortdurende satire heeft echter wel een schaduwzijde. De zelfspot wordt vaak tot in het uitermate flauwe en almaar seksistische doorgetrokken, en dat heb je na 108 minuten echt wel gezien.

Ryan Reynolds was een positieve verrassing. Waar bij humor timing en plaatsing essentieel is - en dus niet zo makkelijk is om dat geënsceneerd geslaagd over te laten komen - weet hij dat bijzonder goed over te brengen. Daarbij weet hij ook zijn ontluikende veelzijdigheid als acteur een nieuwe impuls te geven. Zijn prestatie in Deadpool is prima en hij weet de film goed te dragen.

Een leuke bijrol is weggeld voor Karan Soni, die als taxichauffeur alles bijzonder goed over zich heen laat komen. De scènes tussen hem en Reynolds zijn verreweg de leukste, omdat ze goed op elkaar ingespeeld zijn en een goede chemie met elkaar hebben. Zij vullen elkaar prima aan.

Visueel gezien is de film net iets verder doorgetrokken dan de standaard Marvel-film. In lijn met de rest van de film is het allemaal net wat over de top. Marvel weet toch altijd weer fijne actiescènes te creëren, en ook hier is dat het geval. Er wordt daarbij naar een prima climax toegewerkt.

De intrede van een nieuwe superheld geeft altijd een frisse sfeer. Ook bij Deadpool is dat het geval. De daarbij gevoegde humor zorgen lange tijd voor een prettige sfeer. Dit helaas tot het einde, als de humor in mijn optiek is uitgewerkt en er een flauw residu overblijft. De spanningsboog is net te groot.

Prima film die je tegen het einde wel gezien hebt. Vooral door de voortdurende flauwe humor, die in het begin goed is, maar daarna zichzelf gaat tegenwerken.

3*

Death Proof

Alweer een Tarantino. De man zijn excentrieke filmwijze pakt soms ontzettend goed uit, maar kan ook verraderlijk slecht zijn. Death Proof bevat een combinatie van beide. Afgrijselijke scènes vormen de dominante boventoon, terwijl er af en toe toch nog een goede tussenzit.

Bovenal zat ik me het eerste uur te bedenken wat ik nu aan het bekijken was. Een uur lang vorm je een trio aan dames die zich klem zitten te zuipen in de kroeg. Niet geheel ongewoon, maar zulke taferelen kan ik ook live zien. Als na een uur de aap uit de mauw komt realiseerde ik mij waar ik naar had zitten kijken: slaapverwekkende, nietszeggende, te lang uitgerekte scènes vol met onnodig veel dialoog. En dan besef je dat je nog een uur moet gaan. Het tweede uur pakt iets anders uit, en terecht. Twee keer achter elkaar hetzelfde liedje was me te veel geworden. Tarantino's excentrieke verhaal sprak mij niet aan dit keer. De scènes in de auto spraken mij wel aan.

Kurt Russels rol is me nog steeds niet helemaal duidelijk. Zijn prestaties zijn net zo labiel als zijn personage. Het ene moment behoorlijk aardig, het andere moment zeer slecht. Zijn piekje beleeft hij na het eerste uur, toen de aap uit de mauw kwam. Voor de rest is het een redelijke ondermaatse prestatie.

Van alle dames is mij er geen eigenlijk bijgebleven. Ik vond Poitier en Ferlito wel aardig spelen, maar verder dan dat komen ze ook niet. Tarantino's eigen toevoeging aan het geheel is ook totaal overbodig.

De stijl van de film was meer op Tarantino's persoonlijke genot gericht, of de wanhopigheid van de kijker, dan op kunstzinnige stilistische attractiviteit. Veel billen en veel tieten bedoel ik dus. De retrosfeer is na verloop van tijd ook niet meer te harden en je verlangt naar wat moderniteit.

Death Proof was zeker niet goed. Ondermaats zelfs vind ik. Misschien zie ik er bij een herziening de kwaliteiten wel van in. Wie weet. Het is echter vooral saai, op de achtervolgingsscènes na dan.

2.0*

Déjà Vu

Een aansprekende titel. We kennen allemaal het fenomeen wel. Daarom was ik extra benieuwd naar deze uitwerking ervan. Een gecompliceerde film met verschillende wendingen is het gevolg. Het verhaal begint zeer gewoon en simpel en heeft een spannend, en heel duidelijk einde tot gevolg. Laten we er maar eens naar kijken...

Het verhaal begin eigenlijk heel zwak. De slow-motion en de scènes boeide mij totaal niet. Ik was bang dat als de film die lijn door zou trekken dat het een erge 2 uren zouden worden. De aanslag op de veerboot was niet anders dan normaal. De uitwerking was echter zeer zwak. Een klopjacht op de moordenaar is uiteraard het gevolg. Tot dit moment zat ik ruim onder de voldoende...
Vanaf dat moment wordt het iets moeilijker. De moordenaar moest toch echt gevonden worden! We hadden echter ook te maken met een déjà vu toch? Och och wat een moeilijkheidsgraad neemt de film in één keer aan Toch weet Scott het verhaal in verrassende wending te geven. Een machine waarmee ze in het verleden kunnen kijken.. De werkelijkheid blijkt iets ingewikkelder te zijn. Een zeer natuurkundige uitleg over het verschenen fenomeen en het zou duidelijk moeten zien. Als 5 VWO scholier weet ik inmiddels wel wat van de natuurkunde en voor zover mijn kennis ging klopte alles. Complimenten voor de regisseur.
Dan ga je de laatste fase van het verhaal in. Dit is echter weer geheel volgens Hollywood. Het kon ook niet anders. Hier daalt de film weer, ondanks dat het helemaal niet saai is of zo. Het is meer van hetzelfde, dat is zo zonder er aan. Ach ja. Een einde zoals je die voor 90% zag aankomen. Mensen weten misschien wel waar die 10% vandaan komt. Ik heb het over de SUV mét de bom die in het water komt. Daarna volgde de film de Hollywoodregels weer.

Denzel Washington is bij mij in hoog aanzien gestegen. Hij speelt alleen continu hetzelfde. Hij speelt goed, maar hetzelfde. The Pellican Brief, Training Day, Man on Fire: allemaal hetzelfde, maar goed! Ik weet dus niet wat ik er voor moet geven. Ik neig toch wel naar bovengemiddeld, voor de laatste keer dan
Verder speelden mensen als Paula Patton ook niet onder hun niveau. Ze hadden een beetje een clichérolletje maar meer is het niet. Val Kilmer vond ik ook wel grappig spelen, maar ook voor hem was er niet veel ruimte. Over het acteren kan je dus eigenlijk na Washington al stoppen

Tot slot vond ik alles ook mooi in beeld gebracht. Op het feit na dat de film natuurkundig theoretisch klopt, maar praktisch gewoon nog niet, heeft Scott echt sfeer weten te creëren. Als er ooit nog zoiets ontwikkeld wordt weet ik wel hoe het eruit moet komen te zien. Alles verliep heel smooth in de film en daar paste de settings goed in. Het was allemaal niet bijster bijzonder maar wel typerend voor de film. Ook snel over uitgepraat eigenlijk.

Wat het bij deze film echt doet is het verhaal. Op de eerste 15 minuten na is het prima wegkijken. Aan het acteren en het visuele gedeelte is niet veel aandacht besteed, maar het is niet super erg. Prima film om je zaterdagavond mee te vullen!

3*

Demain Tout Commence

Feelgood met een rauw randje, zo kun je deze film denk ik het best omschrijven. Ik ben deze film in de krokusvakantie gaan kijken, dus de zaal zat behoorlijk vol. Doorgaans heb ik dat liever niet, maar de meute wist zich goed te gedragen. Wist Demain Tout Commence net zo goed uit de verf te komen?

Voor een deel komt de film behoorlijk goed uit de verf. Eigenlijk is de hele film voor de veilige weg gekozen. Samuel is een aimabele man en Gloria een vrolijk kind, waar je je niet snel aan ergert. De twee vullen elkaar goed aan. Het redelijk vermakende plot kabbelt zo aardig voort. Als Samuels vroegere scharrel Kristin weer het toneel betreedt begint het irritatieniveau wat op te lopen. Haar rol is een beetje knullig en weinig subtiel in het verhaal verwerkt, haar achtergrond is totaal niet interessant en haar bijdrage nihil. Van de twee plotwendingen die op het einde volgden was er een te veel. Dat Gloria uiteindelijk degene is die doodgaat kwam totaal uit de lucht vallen en was niet geloofwaardig. Een paar smetten dus op een verder vrij schoon blazoen.

Omar Sy speelt een prima rol. Sinds ik hem ken heeft hij op een prima niveau verschillende rollen weten te vertolken, wel altijd met de neiging naar komedie. Hij zou zijn palet wat kunnen uitbreiden door wat serieuzere rollen aan te nemen, maar het jasje dat hij aangetrokken heeft staat hem prima. Hij komt daar prima mee uit de verf.
Clémence Poésy speelt een behoorlijke zwakke rol. Haar personage weet geen enkel moment empathie op te roepen. Ze weet zich van scène naar scène te slepen zonder een moment te imponeren. Helaas.
Gloria Colston en Antoine Bertrand spelen tenslotte ook een prima rol. Bertrand is natuurlijk vooral een karikatuur van zichzelf.

De setting van de film wisselt zich prima af tussen het troosteloze Londen en het zonnige, fleurige Frankrijk. De feelgood sfeer zit er het grootste deel van de film goed in. Daarna zakt die wat in als het dramatische niveau iets opgevoerd wordt.

Demain Tout Commence is een prima film geworden, die helaas op het einde inzakt. Jammer, maar verder wel het kijken waard. Een gemiddeld cijfer voor een gemiddelde film.

3*

Demolition Man

Opnieuw een film met Sylvester Stallone. We hebben hem al zo vaak in dit concept langs zien komen en hier gaat hij weer proberen zijn naam eer aan te doen. Dit maal in de toekomst. Wat tot gevolg heeft dat er meer dan genoeg mogelijkheden zijn om er een aantrekkelijk spektakel van te maken. Zoals altijd begon de film van Stallone knalled, en ging je er ook weer knallend uit, mede zoals de titel al insinueert.

Deze film is niet meer dan vermakelijk. Zoals we gewent zijn van Stallone zijn er geen hoogstaande dialogen, diepgaande emoties of memorabele acteerprestaties. Gewoon knallen; daar is hij goed in. Zo kom je ook de film binnenvallen. Er wordt direct een geheel complex opgeblazen en je weet gelijk hoe de film zich zal afspelen.

De film speelt zich echter in de toekomst af. Snyder heeft voor een ietwat opmerkelijke toekomst gekozen. Wapen, zout, seks en alles wat nog meer slecht is, is verboden en toch bevat elke actiescène de klassieke wapens. Men leeft in een soort utopie. Toch blijkt de idylle niet te zijn wat hij werkelijk is. Het is allemaal wat flauw om naar te kijken. Heel kinderlijk en makkelijk gedaan. Desalniettemin is het wel vermakelijk. Het middenstuk bestaat voor de rest alleen maar uit achtervolgingen, zoals altijd eigenlijk.

Het einde is leuk gekozen. Niet origineel, maar leuk om naar te kijken. Zoals ik al schreef ga je op een clichématige manier de film knallend uit. Met de nodige dode uiteraard.

Stallone is zoals altijd zichzelf. Met zeer flauwe woordgrappen en referenties weet hij toch wel een leuke rol neer te zetten. Hij trekt het jasje van actieheld weer prima aan. Goed kom, mouwen gladgestreken. Ik denk zelfs dat het een colbertje was, zo goed strak zat het hem weer. Stallone doet wat hij moet doen, meer niet.

Snipes doet het als slechterik ook niet verkeerd. Qua inhoud lijkt zijn rol heel veel op die van Stallone. Zijn acteerprestaties zijn hetzelfde. Eigenlijk lijken de personages ook heel veel op elkaar. Niets aan toe te voegen.

Bullock speelt in het begin zeer ergerlijk. Dom, simpel en kinderlijk. Naarmate de film vordert wordt ze echter een stuk beter. Ook hadden ze de mislukte oneliners er wat mij betreft allemaal uit kunnen halen. Bullock speelt over het algemeen gezien onder haar niveau.

Uiteindelijk is alles als een echte Stallone film weergegeven. De actie is overzichtelijk en duidelijk te zien. Ook weer zoals altijd. De filmmuziek was te verwaarlozen want daar knalden Stallone en Snipes overheen. Niet veel aan toe te voegen.

Al met al is deze Demolition Man een vermakelijke film om naar te kijken. Niet heel bijzonder, maar voor 2 uurtjes kan hij zeker.

3*

Dersu Uzala

Gekeken vanwege het hoge cijfer en het feit dat ik mij wat meer in de oosterse films wilde verdiepen. Dersu Uzala leek mij een film bij om daar mee te beginnen. Nu hebben de oosterlingen een andere manier van vertellen, waar ik mijn vinger nooit helemaal op kan leggen. Hierdoor wil ik er graag meer van zien. Vandaag dan maar eens afgekeken.

Qua verhaal weet Kurosawa in Dersu Uzala voor mijn gevoel iets net wel/net niet van de grond te krijgen. Het verhaal balanceert op een touw van schitterende momenten en gewoonweg saaie stukken. Waarbij het verhaal soms perfect in balans is, maar af en toe de afgrond in lijkt te storten. Vooral het begin kon mij eigenlijk niet veel boeien. Als ze na een uur de ijsvlakte eenmaal verlaten komt er wat meer diepgang in het verhaal. Dersu maakt een persoonlijke metamorfose door als hij de tijger neerschiet en dat geeft het verhaal een verfrissing waar het naar snakt. De laatste scènes in de stad zijn nagenoeg overbodig en het sentimentele einde waar vanaf het begin naartoe gewerkt wordt flopt voor mij een beetje. Natuurlijk snap ik Dersu's verlangen, maar het is wat saai uitgewerkt.

De band die je tussen Yuri Solomin en Maksim Munzuk is een goed staaltje acteerkunst. Solomin is als Capitan goed gecast. Munzuk heeft in het begin een ietwat vreemde uitstraling als inheemse jager, maar daar wen je naar verloop van tijd aan. Hij weet heel wat sympathie op te bouwen in de loop van het verhaal. Met de onervaren Solomin aan zijn zijde zijn ze een sterk duo. De band wordt ook hier op het einde een beetje teniet gedaan.

De film is goed weergegeven. Soms valt het een beetje monotoon. De afwisseling tussen de seizoenen is echter mooi gedaan. Schitterende taferelen zijn het lust voor het oog; zoals bij de Chinese bejaarde man. Ook de shots van de tijgers mogen er best wezen. De filmmuziek is grotendeels afwezig. Ik denk dat als die meer toegepast zou worden de film toch een extra impact op me had gekregen. De scènes mét zijn namelijk erg ontroerend (zoals na het zwakke einde de laatste shot).

Dersu Uzala is een mooie film, maar zal geen blijvende indruk op me achter laten ben ik bang.

3*

Devil's Knot

Ik ging totaal zonder vooroordelen de film in. Nog nooit van de zaken gehoord zou ik hem in de bios gaan kijken, maar ivm het voetbal tegen Chili moest ik verstek laten gaan. Nu dan toch de film gekeken. Mijn eerste indruk: apart, maar zeker niet slecht. De film hanteert een bepaalde stijl die me vreemd voorkomt. Toch is het geen onprettige style. Verder is het verhaal verre van slecht uitgewerkt, toch ontbreekt een klein beetje spanning, en is de film gewoon een rechtbank klassieker.

De film probeert eigenlijk een balans te vinden tussen de dramatiek rondom de moorden voor de familie en de gemeenschap, en de gebeurtenissen in de rechtbank die op zijn mist opzienbarend zijn. Vooral de dramatiek vind ik op een vreemde manier verwerkt. Je ziet wel degelijk dat Egoyan er focus op legt, maar bijvoorbeeld de scènes tussen Stevie's moeder en vader zijn minder overtuigend. Ik kan mijn vinger er niet echt goed op leggen eigenlijk...

Verder zijn de rechtbankscènes gewoon goed uitgewerkt. De obscure werkwijze van de politie is begrijpelijk; de druk was immens, de fouten desastreus. Naarmate het eind vordert vind ik de film steeds sterker hierin worden. Met een mooi ontroerend einde: zoals het hoort.

De film heeft in het dramatische deel vooral Reese Witherspoon en Alessandro Nivola centraal staan. Zoals ik al eerder aangaf hebben die een aparte chemie met elkaar. Een chemie die zeker niet slecht is, maar ook veel beter kan.

James Hamrick, Seth Meriwether en met name Kristopher Higgins spelen mooi. Higgins zet overtuigd een simpel persoon neer. Niet voor iedereen weggelegd. Hamrick is sterk stoïcijns. Meriwether zweeft er tussenin.

De sfeer in de film is gewoon op orde. Met een paar mooie locaties, zoals de moordplek, krijg je een aardige indruk van wat zich daar nu heeft afgespeeld. Ook het gebruik van flash-backs en echte beelden geven alles een extra impact. Mooi gedaan. Voor de rest schittert het in zijn eenvoud en valt er verder niet veel over te zeggen.

Devil's Knot is een leuke film. Niet memorabel, maar een goede meeslepende weergave van de gebeurtenissen. De film schittert niet, maar is zeker niet slecht. Leuk voor een keertje.

3*

Die Hard

Mede door de discussies hier had ik ongelofelijk veel zin in even knallen met deze film. Gelijk de hele serie maar klaar gezet om ze allemaal eens te herzien. Het is namelijk al weer even geleden. Met Bruce zijn echte eerste, letterlijke en figuurlijke knaller, maar ook Rickman die voor het eerst lang op het witte doek staat is er toch een risicootje genomen. Toch is het een heerlijke film die prima wegkijkt.

Het relatief simpele verhaal past goed in de actiesferen van de jaren '80. Ze lopen stilletjes aan hun einde, toch is die typerende sfeer duidelijk aanwezig. Met een simpel verhaal met een nog simpelere climax weet McTiernan je goed vast te houden.
De setting met Kerst is grappig gekozen en een leuk concept om wat humor mee uit te halen. Naast het simpele, doch sterke verhaal zijn die paar grappen dus ook goed genomen. Het mooie aan de film is dat je van de eerste minuut er in vast zit, en laat hij je niet meer los. Je ziet Bruce langzaam uitgroeien, of eigenlijk inkrimpen van een charmante goed-uitziende angent, naar een vrij kapotgemaakte held.
In de conversaties weet de film heel sterk in zijn schoenen te staan. Zowel de langeafstandrelatie van McClane t.o.v Gruber, maar ook met Powell zijn luchtig, humoristisch maar ook erg sterk. Het vrij zoete einde is overbodig en had geschrapt kunnen worden. Zo wordt tenslotte het horror-einde van Karl om zeep geholpen.

De film blok daadwerkelijk uit in zijn acteerprestaties. Elk personage wordt met verve vertolkt door zijn of haar acteur. De grote ster op het doek is natuurlijk Willis, die hier zijn bekendste personage ooit neerzet. Zowel de scènes met hem alleen, als in de conversaties, als in de actie is hij erg sterk. Hij weet continu met humor en dramatiek te boeien en laat hier een grote diversiteit zien.
Hij kan het echter niet zonder zijn grote vijand Alan Rickman, alias Severus Sneep. Vooral met zijn tweeën zijn zij heel sterk. Rickman is alleen wat minder, maar bloeit naarmate de film vordert op en zet een goede prestatie neer. De blik in zijn ogen op het einde sprak boekdelen.
Reginald VelJohnson had als sergeant niet veel neer te zetten. Alleen conversaties voeren eigenlijk. Toch weet hij dit samen met Willis op een niveau te doen waar je bewondering voor hebt. Bonnie Bedelia is als vrouw een beetje zeurderig, maar weet wel degelijk een vrouw met karakter en ruggengraat neer te zetten. Robert Davi en Grand L. Bush weten als FBI-duo een grappig koppel neer te zetten. Naïef, spontaan en onbezonnen past het best bij ze, maar de kunnen een glimlach op je lippen toveren.

De discussie hierboven ging over het feit of Die Hard er wat gedateerd uit zou zien. Het is overduidelijk dat deze film uit de jaren '80 komt, maar weet zich echt nog wel te meten met films die daarna gemaakt zijn. Zowel de explosies als de schietscènes zien er gewoon aantrekkelijk uit. Ze zijn overzichtelijk en ordelijk, wat erg prettig is.
Voor de rest is het kerstdeuntje op de achtergrond een continue factor die aan de ene kant vervelend is, maar ook wel weer grappig.

Die Hard is terecht de moeder der actiefilms en weet elke kijkbeurt weer te plezieren. Het verhaal had wel eens waar sterker in elkaar kunnen steken maar voldoet prima aan de eisen. Opzetten, genieten en daarna weer opzetten. Op naar deel 2!

4*

Die Harder

Als ik het mij juist kan herinneren was dit de eerste film die ik van deze reeks zag. Ik was nog echter een klein en lief jongentje en vond de film uiteraard helemaal geweldig. Film a la James Bond dacht ik toen. Ik moet eerlijk toegeven dat er wel degelijk overeenstemmingen zijn, maar dat terzijde. Vandaag heb ik hem voor de derde keer gezien. Met meer filmervaring en een genuanceerdere mening kan ik hem nu toch beter beoordelen.

Het sterke deel 1, dat ik gister heb gezien, is natuurlijk moeilijk te evenaren. Helemaal als je nagaat dat je echt met een sterk en origineel verhaal moet komen wil je het overtreffen. Die Harder is vooral een nabootsing van deel 1. Het heeft echter ook zijn veranderingen. Bruce Willis speelt een iets prettiger persoon met meer ervaring (uiteraard). Zijn rol is minder kinderlijk. Ook zijn er meer one-liners in gegooid en mist het wat humor.

Het verhaal heeft zich van één gebouw naar een vliegveld weten uit te breiden. Het concept is grotendeels gelijk alleen is er nu een drugsbaron bij betrokken. De opbouw van de film is nagenoeg identiek aan zijn voorganger. Het is echter iets uitvergroot allemaal. Actie en explosies die er prima uit zien en echt nog kunnen tippen aan deze tijd maken ook dit deel tot een plezier om te kijken. Het clichématige einde weet toch wel de spijker op zijn kop te slaan. Het past gewoon in deze contreien van films.

Zoals ik al zei speelt Willis een aangenamere rol. Op enkele mensen na zijn de acteerprestaties op maat. Toch weten ze hier ook niet heel niveau van deel 1 te halen. Bruce is een volwassener type, maar weet toch met verve een McClane neer te zetten. Zijn gevecht tegen die slechterikken wordt door hem weer leuk ingevuld en hij weet je continu te boeien.

Bonnie Bedelia en William Atherton zijn van hun grotere rollen in deel 1, naar een kleine bijrol in deel 2 verplaatst. Als vrouw en reporter zijn ze te pruimen en weten enige komiek in het vliegtuig te bezorgen. Atherton is sterk als egocentrische paparazzi. Want meer kan je hem toch niet noemen.

Franco Nero is een sterke Esparanza. Hij weet weinig in te vullen in de film, maar er steekt een charismatisch personage achter. Iets wat helemaal aan Nero is toe te schrijven.

William Sadler en John Amos zijn als bad-guys middelmatig. Het niveau van Hansie Gruber wordt geen enkele keer gehaald. Het is ook moeilijk, maar de intimiteit, charisma en het intrigante karakter van Gruber ontbreekt echt in de film. Middelmatig, maar door de hoge lat onder niveau.

Net zoals het vorige deel ziet Die Harder er goed uit. De computer gestuurde zooi van tegenwoordig komt af en toe nog ongeloofwaardiger over dan de grote visuele effecten hier. De actiescènes zijn overzichtelijk en duidelijk, dus goed te volgen. Het grote voordeel aan deze reeks is dat er tot nu toe nog geen achtervolgingen in zitten. Dit doet wat aan diversiteit in, maar haalt een grote cliché weg. Het voordeel van één locatie. Het vliegveld is als locatie dus ook gelijk goed gekozen. Het bied net als Nakatomi Plaza een grote ruimte waar overal iemand kan schuilen. Dit maakt een sfeer die spannend en prettig is.

Uiteindelijk kan deze film het niveau van zijn voorganger nooit halen. Daarvoor is het te gewoontjes en lijkt het te veel op de vorige. Desalniettemin is het erg vermakelijk en kijkt hij heerlijk weg. Ik zal dus 0.5 t.o.v mijn vorige stemming zakken. Op naar deel 3!

3*

Het Diner

Ik denk dat als ik zeg dat het Diner van Herman Koch op bijna elke literatuurlijst van bijna elke middelbare scholier in Nederland staat ik niet overdrijf. Niet te dik, bekend, schijnt leuk te zijn: waarom dus niet lezen? Zo kreeg ik ook dat boek in mijn handen gedrukt. Nu was het niet zo spectaculair en vroeg ik mij des te meer af hoe ze het verhaal zouden verfilmen. Dat was zeker niet heel slecht, maar ook niet goed kan ik naderhand concluderen.

Op de uitwerking van het verhaal valt niet heel veel op te merken. Dat is immers boekgebonden. Nu heeft Meyjes wel een paar leuke invullingen gedaan. De obscure gedachtes van Paul in het kader van het verhaal dat gewoon doorspeelt deden me een beetje aan de stijl van Withnail and I denken (een film waar ik overigens niet door kon komen). Daarnaast bevatten alle karakters een dermate grote obscuriteit dat het in het begin best aantrekkelijk is om naar te kijken. Met een aardige humor wordt er zo nu en dan nog een glimlach op je gezicht getoverd. Het nadeel is echter dat het allemaal een beetje in een sleur beland. Het gaat te veel op dezelfde manier door. Het einde is dan ook een logische voortzetting op reeds eerder gedane zetten en dus niet meer opzienbarend. Jammer, want dat had van mij onverwachter uit de hoek mogen komen.

Op zich is het acteerwerk wel in orde allemaal. Jacob Derwil speelt een degelijke rol. Ook hij heeft echter last van het feit dat het verhaal een beetje in een sleur komt. Hierdoor lijkt zijn prestatie iets af te zwakken, terwijl die gewoon op niveau blijft. Ondanks die schijnbare afzwakking vind ik hem prima presteren.

Kim van Kooten en Daan Schuurmans doen het doorsnee. Zij weten hun rol op zich aardig in te vullen, al kan je niet zeggen dat ze van toegevoegde waarde voor hun karakter zijn. De kleine uitspatting van van Kooten tegenover Derwil was lachwekkend. Dat had net zo goed weggelaten kunnen worden.

Thekla Reuten is eigenlijk de enige die groeit in de film. In het begin vind ik haar bijzonder mager spelen. Passieloos leek het wel. Naarmate het einde vordert weet ze zich beter te manifesteren in de film.

Amsterdam blijft een heerlijke stad om te aanschouwen. Met de (voor mij) dagelijkse facetten die de stad rijk is voelt het goed om die eens voorbij te zien komen. Één opvallend detail was dat iedereen met licht aan fietste in de stad. Ik denk dat Meyjes dat echt wel natuurgetrouw had mogen doen. Dit leek bijna sprookjesachtig. Het restaurant stelt niet zo heel veel voor. Eigenlijk is dat een vrij saaie locatie. Misschien had iets klassiek-pittoresk beter in het geheel gepast.

Het Diner is een geinige productie van eigen bodem, met een ietwat saai einde.

2.5*

Disconnect

Wat het internet niet allemaal voor risico's met zich mee kan brengen. Een verhanging, een geweerloop tegen je neus en de FBI op je dak. Als je het zo schets haast onmogelijke gebeurtenissen voor mensen die in eerste instantie niets met elkaar te maken hebben, maar toch met elkaar verweven zijn. Het klinkt vaag ja. Toch is het in Disconnect aan de orde. Het steekt allemaal vrij precair in elkaar, maar er wordt wel degelijk een goede film gecreëerd!

Want waar het verhaal zich in het begin zich vooral spits op de aanloop der omstandigheden , met de rol van het internet centraal, ontpopt de film zich met name tot een weergave van de gebeurtenissen ná de aanloop. De nauwgezette opbouw van 3 verhaallijnen die in eerste instantie niets met elkaar lijken te hebben zit vakkundig in elkaar. Sterk en breekbaar te gelijk. Voor mij kwamen er tegen het einde een paar kleine barstjes in het mooie mozaïek aan verhaallijnen. De gevolgen worden wat overtrokken en te gedramatiseerd, zoals in de inleiding te lezen is. Bovendien is dan eigenlijk de rol van het internet, de bron van al het kwaad, uit de film verdwenen. Het was leuk geweest als dat nog eens terug kwam.

Met deze drie verhaallijnen zijn er te veel hoofdpersonages om allemaal te noemen. Ik ga er toch een paar langs:
Frank Grillo vertolkt voor mij de personage waarin de drie verhaallijnen op één knooppunt samenkomen. Hij speelt zijn absoluut kleine rol dan ook met verve. Andrea Riseborough is als journaliste in het begin een zeer mooie factor in het verhaal. Op het einde vind ik haar iets aftakelen, net als haar personage. Max Thieriot speelt daarentegen vrij oppervlakkig. Zijn personage biedt ook niet veel ruimte, maar de gegeven vrijheid weet hij niet optimaal in te vullen.

Het verhaal is op een donkere dramatische manier op je over gebracht. Veel nachtelijke scènes maken het soms een klein beetje eentonig om te volgen. Waar mijn meeste lof echter naar uit moet gaan zijn de werkelijk geluidsloze scènes die via de chat worden gevoerd. Je hoort je eigen adem zwaar op de achtergrond terwijl je de tekstberichten in je op neemt. Gevolg: je zit aan de buis gekluisterd. Dit is een erg sterke manier om je aandacht continu vast te houden. Het is jammer dat ze dat op het einde wat verzaken.

Disconnect is gewoon een goed drama. Het einde blijft het knelpunt, zoals ik overal al aangeef. Sterk, en erg leuk om te zien.

3.5*

Django Unchained

De sensatie van het jaar 2012. Een bijzonder goed filmjaar moet ik overigens zeggen. Deze Django sluit zich goed in het rijtje aan. Ondanks het succes ook kritiek. "Nigger" was meerdere malen te horen. Je kan er over klagen, persoonlijk vond ik het een tikkeltje overdreven. Ondanks dat een film die heerlijk wegkeek. Django is zeker een aanrader voor 160 minuten kijkplezier.

Het verhaal is prima in elkaar gezet. Eigenlijk lopen er twee verhaallijntjes door elkaar. Aan de ene kant Django en Schultz, en aan de andere kant Django en Broomhilda. Twee verhaallijnen die in één plot samenkomen op het beruchte landgoed Candyland. Vervolgens wordt letterlijk het verhaal uit geknald.
Als je ook maar een beetje van Western houd moet je deze zeker opzetten. Tarantino zet hier een geweldige film in elkaar! De film is een combinatie van Leone's Westerns met moderne tinten erdoor gegooid, althans: zo ervoer ik het. Bekende shots van alleen de ogen, zoals we Clint vaak hebben gezien waren nu ook van toepassing op zowel Jamie Foxx als Christoph Waltz. Goed gekozen. Daarentegen komen er ook hele moderne aspecten in voor. De film draait veel om de slavernij, iets wat bijna nooit voorkomt in Westerns.

Want zo komen Foxx en Waltz ook over. Als klassieke acteurs die de moderne tijdsgeest erdoor gooien. Er wordt veel humor gebruikt waar je van moet houden. Voor DiCaprio doet dat veel.
Foxx is hier Django die wordt bevrijdt door Waltz. Gelijk zetten ze heel overtuigend de verhoudingen neer, die de rest van de film zouden blijven. Foxx weet echter heel overtuigend steeds meer de macht naar zich toe te trekken en doet dit zeer goed!
DiCaprio speelt een beetje een vervelend mannetje. Hij en Laura Cayouette speelden zo irritant. Je kan het als slecht ervaren, maar als je terugblikt zie ik dat het geniaal is gespeeld in deze context. Een prestatie die alleen gelooft kan worden!
Verder heb ik weer van Samuel L. Jackson genoten! Die man is zo geweldig! Hij weet in veel films negers zo af te kraken, dat het geweldig is om naar te kijken (denk aan films als A Time To Kill, Die Hard With A Vengeance en Pulp Fiction)! Genieten die gozer!!!

Tot slot is het allemaal zeer mooi in beeld gebracht. Niet alleen de omgeving is schitterend, maar ook de scènes zelf en de special effects zijn zeer mooi. Denk aan de momenten dat Django in de bergen staat en de scène met de honden die D'Artagnan opeten. Verder is het ook lekker overdreven af en toe. Gewoon lekker veel bloed dat rondspat. In het begin vond ik het een tikkeltje overdreven, maar ook wel weer realistisch. Hier zie je waar Django Unchained zich van Leone onderscheid. Daar was geen enkel bloed te zien. Lekker barbaars eigenlijk.
Ook de eindscène is een beetje cliché, maar wel een mooie afsluiting van het verhaal.

Als laatste wil ik nog een historisch slippertje toevoegen. Woorden als Fuck werden niet gebruikt destijds, dat is een woord dat na WOII in gebruik is geraakt (de F in FUBAR staat ook niet voor Fucking). Ook nigger was destijds niet heel veel in gebruik bij de mensen, laat staan Motherfucker, wat uit de Jazz komt en oorspronkelijk zelfs een compliment is en Son of a Bitch werd ook niet toegepast destijds.

Jammer van de taalkundige historische slippertjes, maar who cares? Ik een beetje

Django is een meer dan goede film. Ik denk dat hij een plek in de top250 geweldig verdient!

4.5*

Downhill

Ook Hitch' tweede film heb ik weten te bemachtigen. Na een leuk debuut was deze aan de beurt. Wat me direct opviel bij het begin was dat er totaal geen geluid onder zat. Normaal is een kenmerk van een stomme film dat er geen geluid is, maar enige muziek staat er toch altijd wel onder. Dit is dus ook de eerste keer dat ik een film van anderhalf uur in volledige stilte heb bekeken. Dit gaf een bijzondere ervaring. Het geeft je de ruimte om meer op de lichaamstaal te letten en de geluidsloze conversaties.

Wat mij daarna nog opviel was dat het verhaal in bijna alles leek op het bekende bijbelverhaal "De Verloren Zoon". Op een paar details na was het hetzelfde. Een niet zo heel origineel verhaal dus eigenlijk. Altans, voor mij dan.

Het verhaal begin nog zeer sterk. Van veel mensen las ik dat ze het tempo te laag vonden liggen. Het eerste half uur had ik dat totaal niet en het was zeer vermakelijk. Daarna komt inderdaad een beetje de sleur er in. Je ziet dat Hitchcock het tempo hoog probeert te houden, maar het lukt hem niet echt. De laatste 15 minuten zijn dan ook weer erg vermakelijk. Ook las ik hier dat er veel intertitels missen. Deze keuze van de regiesseur heeft zo zijn voor- en nadelen. Allereerst kan je je eigen fantasie er op los laten wat er nou eigenlijk gezegd wordt. Daarbij komt alleen wel dat je de subjective verhaallijnen en verhalen mist, en alleen het primaire verhaal goed kan volgen. Toch wat mij positief opvielis dat Hitchcock zonder de tussentitels ook af en toe een heel begrijpelijk verhaal weet neer te zetten. Zo zie je dit bij de beschuldiging van de dame waarmee hij een fash-back structuur gebruikt. Erg goed en origineel.

Ivor Novello is de man van deze film. Bij de acteerprestaties is ook hij alleen het noemen waardig. De rest speelt eigenlijk alleen maar een bijrol. Novello weet net als de rest van de film in het eerste half uur zeer goed te presteren. Hij speelt met verve en overtuiging. Zijn gezichtsuitdrukking en zijn lichaamshouding passen de juiste mimiek toe om het verhaal aangenaam en goed te volgen te maken. Daarna kakt ook hij in. Hij verliest de mimiek van het eerste half uur en speelt zwak. Het is moeilijk je concentratie er bij te houden. Het behang wordt dan in een keer heel interessant. Ook hij klimkt met de laatste 15 minuten weer op uit het dal en krijgt zijn verve van het eerste half uur weer terug.

Hitchcock past ook hier weer een paar grappige trucjes toe. Zoals ik al zei de flashback tijdens de beschuldiging. Ook echter de momenten waarop Roddy zich in zijn waanwereld bevindt. Beelden die goed door elkaar schuiven en overtuigend overkomen. Een laaste trucje wat Hitch' goed toepastte was dat je af en toe het verhaal door de ogen van Roddy zag. Dynamisch camerawerk in een wereld waarin de camera stil staat. Mijn complimenten.

Deze tweede film laat al meer van Hitchcock's kwaliteiten zien. De potentie zit er zeker in, dat zie je duidelijk. Toch is Downhill niet goed genoeg omdat hij niet de hele tijd weet te boeien, wat jammer is. Op naar de volgende in Hitch' filmografie.

2.5*

Dr. Mabuse, der Spieler - Ein Bild der Zeit

Als je het over expressionistische films hebt blijf je bij mijn verbeelding altijd een grote zwarte vlek houden. In tegenstelling tot andere kunsten als schilderijen en boeken liggen er weinig populaire expressionistische films in de schappen. Fritz Lang is echter een van de weinige regisseurs die deze vorm van film tot op de dag van vandaag boeiend weet te houden. Lang heeft dan ook nog eens een persoonlijke streepje bij me voor.

Toch heeft Dr. Mabuse, der Spieler - Ein Bild der Zeit een paar punten die je kunnen opbreken. Allereerst dat het een stomme film is, een expressionistische film en dan ook nog eens oud. Aangezien ik die drie dingen geen enkel probleem vind lijkt er geen vuilte aan de lucht. Toch breekt de speelduur je een beetje op. Waar Lang in de eerste drie uur met een uiterst boeiend verhaal de concentratie volledig weet vast te houden, kakt het het laatste uur een beetje in. Er komen iets meer overbodige scènes in het verhaal. Lang weet echter wel Mabuse een uiterst interessant personage neer te zetten. Met een complexe, precaire opbouw weet hij zeker indruk te maken.

Rudolf Klein-Rogge werkt goed mede aan die indruk. Zijn gehele voorkomen straat natuur uit. Mijn liefde voor stomme films komt vooral door het pure acteerwerk dat je er in vind. Klein-Rogge weet ook hier weer een dikke streep onder te zetten. Vooral de aller laatste scène laat hij even een knap staaltje acteerwerk zien. Daar kunnen huidige acteurs nog wat van leren.

Verder stralen Bernhard Goetzke, als rechercheur, en Robert Forster-Larrinaga als butler die zelfde natuurlijke trekken uit. Ook zij presteren op hun top hier.

Dan vallen we tot slot nog even terug op het expressionisme. Lang legt het er in deze film niet heel dik bovenop. Toch komen de trekken er van er wel in voor. Tevens mixt hij er wat andere modernistische stromingen, zoals kubisme, in. Hij weet hier een schitterend avant-garde stukje neer te zetten. Hij is zijn tijd immers ver vooruit. Ook cinematografisch steekt het erg sterk in elkaar, en laat Lang zijn waarde maar weer eens zien. Zo zijn de hypnose scènes bijzonder sterk.

We mogen ons gelukkig prijzen dat men Dr. Mabuse, der Spieler - Ein Bild der Zeit heeft kunnen restaureren. Anders waren we een mooie parel uit de filmcollectie der wereld kwijt geraakt. De eerste twee uren was ik geneigd om 5 sterren te geven. Daarna kakt de film echter iets in, en daalt de beoordeling dus. Desalniettemin een schitterend werk om te bekijken. Eentje die je eens gezien moet hebben!

4*

Dracula Untold

Wat een sensatie. Het nog nooit vertelde verhaal van hoé Dracula tot zijn vampyrgedaante kwam wordt nu eindelijk op het witte doek tentoongesteld. Al krijg je na het zien van deze film een beetje de indruk dat Dracula een flop is. Erg hoog stijgt deze film namelijk geen enkel moment...

Het verhaal rammelt een beetje aan alle kanten. Allereerst weet men de uitkomst van de film al en daarmee voelt alles bijzonder geforceerd aan. Het begin is nog wel aardig. De manier waarop hij zijn bovenmenselijke krachten verwerft is leuk gevonden. Als het wegvagen van legers eenmaal begint gaat het behoorlijk achteruit. De dramatiek wordt je strot door gedouwd en je moet die maar slikken. Het overdreven heroïsche karakter van de film is daarnaast ook een doorn in je oog. De verwachtte uitkomst is dan ook een opluchting: de zit is ten einde.

Luke Evans is als Dracula twijfelachtig. In het begin vind ik hem zeker niet slecht. Een spreekt zowaar een degelijke oprechtheid en overtuiging van zijn gezicht. Net als de film gaat het ook bij hem daarna bergafwaarts en komt alles behoorlijk geforceerd over. Zijn relatie met Sarah Gadon is ook zuinig te noemen. Tussen de twee ontbreekt de nodige chemie en je vraagt je af hoe die twee elkaar ooit hebben gevonden. Gadon is alleen ook niet heel sterk. Ze mist net als Evans de nodige overtuiging.
Cooper valt denk ik net aan de positieve kant van de streep. Hij is iemand die groeit gedurende de film. Zijn prestaties zijn in het begin ondermaats, maar worden steeds beter. De eindscène met hem is echt heel goed.

Visueel gezien is het allemaal nogal donker in de film. Dit moet ook wel gezien we te maken hebben met een vapyr. Toch is het af en toe wat vervelend. Door de continue avond en schemer wordt de sfeer die daarmee opgewekt is een beetje afgedaan. Verder ziet er het naar de maatstaven van tegenwoordig wel gewoon goed uit. De CGI is degelijk toegepast en valt niet bijzonder op. De setting is ook aardig uitgewerkt (al hadden ze de 300-scène richting de grot weg mogen laten)

Dracula Untold is matig en valt net onder de voldoende. Helaas want in het relatief leuke concept had meer gezeten denk ik.

2.5*

Drift

Een Australisch drama. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik volgens mij nog geen enkele film uit dat land heb gezien. Een debuut voor mij. Niet alleen voor mij, maar ook voor Ben Nott hier op MM. Ik had best veel zin in deze film. Echter geen goede ondertitels kunnen bemachtigen dus moest het wel zonder. Één positief punt: Australiërs zijn te verstaan zonder ondertiteling

Drift begint sterk. De zwart-wit opening maakte mij even bang, maar de twee kinderen zetten een goede basis neer. Het daarop volgende verhaal is gewoontjes. Leuk om naar te kijken maar niet super sterk uitgewerkt. Het verhaal over de schulden volgt zich ietwat snel op. Het criminele leven van Jimmy is zeer snel voorbij en er wordt met name geconcentreerd op de surfwinkel en het surfen zelf. Desalniettemin is het vermakelijk. Een leuk, maar gewoon einde geeft een vrolijke sfeer. Met een voldaan en cliché gevoel wordt afgesloten.

Myles Pollard is een gewone stevige factor in de film. Toch had ik een paar momenten dat hij een beetje moeite had om zijn emoties te uiten. Af en toe een tikkeltje irritant, maar over het algemeen een fijne prestatie. Zijn overmoedigheid en volharding zijn geven gecombineerde gevoelens bij mij. Af en toe lichtelijk vervelend.

Xavier Samuel speelt een stuk luchtiger en meer onbevangen. Als het jongere broertje weet hij leuk over te komen. Ook hij speelt stevig in deze film. Een continue prestatie. Hij weet echter minder emotie over te brengen via het scherm, wat in een drama toch wel een must is.

Sam Worthington speelt ook wisselvallig. Op de meeste momenten weet hij te plezieren. Lesley-Ann Brandt is gewoontjes. Van Robyn Malcolm had ik meer verwacht. Zij had veel beter moeten overtuigen en er veel meer emotie in moeten leggen. Ze deed het te simpel.

Drift ziet er werkelijk schitterend uit. Een lust voor het oog. Met enkel de golfen waar de nadruk op is gelegd weet de film zich op dat punt goed te manifesteren. De focus ligt er dik op en dat is prettig. Het is visueel prettig en niet te druk. De surfers maken het plaatje op de golven natuurlijk mooi compleet.

Uiteindelijk is dit een prettige drama om te kijken, maar zeker geen hoogvlieger. De zoektocht naar de klapper van 2013 gaat nog even door...

3*

Drinking Buddies

Bier: wat kan je daar toch van genieten. Helaas zie je ook vaak genoeg dat het goed fout kan gaan. Natuurlijk is dat bij mij nooit het geval... Toch biedt het genoeg ruimte om een leuke film neer te zetten. Met alcohol kan je namelijk alle kanten op. Drama en komiek, wat toch twee uiterste zijn. Mijn allereerste film van Swanberg. Na zijn lijstje met films te hebben bekeken niet heel gek ook, er zaten nog geen echte knallers tussen. Misschien is Drinking Buddies die wel...

Uiteindelijk weet ik niet of mijn gemoedstoestand juist was voor deze film. Heel timide, heel rustig met een doorkachelend tempootje. Helaas blijft dat tempo de gehele film aanzetten waardoor het gevecht tegen de slaap soms een onbegonnen strijd lijkt. Het is als vechten tegen de bierkaai, letterlijk bijna. Alcohol wordt er namelijk meer dan genoeg genuttigd en de leverproblemen zullen dan in deel twee ook heel groot worden, als die er komt. Een echte kraker was de film namelijk niet. Het gebrek aan tempo doet het relatief goede verhaal niet veel goeds.
Al vanaf het begin zie je een opbouwende romance tussen Luke en Kate. De naderende climax laat steeds maar op zich wachten. In de vakantiewoning had het raak kunnen zijn, op de werkvloer, in het café, maar telkens gebeurt er maar niets. Als je de climax eenmaal ziet naderen krijgt die een originele wending. Er gebeurt gewoon niets, ze krijgen ruzie , wat een beetje een domper is, maar ook goed gevonden.

Olivia Wilde en Jake Johnson spelen als Kate en Luke best goed. Ze weten de film op een rustig tempo luchtig te houden. Ondanks het feit dat geen van beide echt uitdieping krijgt is het zeker geen ramp om naar te kijken. Johnson weet naast zijn opbouwende band met Wilde ook nog een goede tegenspeler van Anna Kendrick te zijn. Als verloofde deed ze het helemaal niet onaardig. Na haar verbijsterende afgrijselijke levering in Rapture-Palooza begint ze hier weer wat credits op te bouwen. Al had het zeker beter gekund. Ik blijf niet geheel overtuigd van haar acteertalenten.
Acterend gezien zit het dus redelijk snor. Niet veel te klagen.

De weergave van de film past goed in het straatje van de gehele uitwerking. De bierfabriek is wat onderbelicht. Verder zijn de locaties er goed gekozen. Simpele plekken voor een ontluikende liefde? Identificeerbaar, voor bijna iedereen dan. Het bijna totale gebrek aan muziek, als je het einde nadert wordt het iets levendiger, is voor mij een gebrek. Dat de aftiteling in beeld kwam was dan ook een redelijke opluchting.

Drinking Buddies is zeker geen slechte film, maar ik mis een bepaalde klik er mee. Bier alleen is niet genoeg ben ik bang. De uitvoering had met iets meer tempo en met iets meer frivoliteit gemogen. Een beetje sfeer creëren was beter geweest. Ik heb niet heel veel affiniteit met de film, en helaas zal dat terug gezien worden in de beoordeling...

2.5*

The DUFF

Nog nooit eerder hoorde ik van deze term . Met mijn leeftijd zou dat toch een kreet moeten zijn die eens de revue passeert. Nu verkeer ik daarvoor schijnbaar in de verkeerde kringen. Wat Hollywood je wel niet kan leren. Voor de rest ging ik vrij blanco de film in. Zonder verwachtingen hoopte ik me vooral te laten verrassen.

Helaas kom je wat bedrogen uit. The DUFF weet nauwelijks te verrassen, laat staan te vernieuwen of controversieel te zijn. Met een behoorlijk Ned's Survivalgids-niveau is het allemaal behoorlijk Amerikaans. Dat creëert een ver-van-mijn-bed-show die niet weet te boeien. Ondanks dat is het begin nog redelijk vermakelijk. Met een paar lekkere botte directe scènes heeft de film een zekere komische waarde. Daarna begint een opstapeling van cliché op cliché. Naarmate de film vordert gaat het tempo er wat uit. Het einde is natuurlijk verschrikkelijk, maar lag behoorlijk in de lijn der verwachting. The DUFF heeft geen aangenaam verhaal meegekregen.

De film verliest nog niet eens zo heel veel punten op de acteerprestaties. Mae Whitman speelt op zich een prima rol en weet te boeien. Ook is ze wel geschikt voor het label dat aan haar hangt, en ze weet zich dat pak prima aan te meten.

Ook Robbie Amell en Bella Thorne zijn zeker niet slecht. Vooral de laatste weet zich goed in haar rol te schikken. Als de bitch van de school overtuigt ze zeker. Daarnaast speelt ze ook lekker Amerikaans.

Van Ken Jeong ben ik nooit gecharmeerd geweest. Wat een domper is hij op de film zeg. Zijn spel is immer behoorlijk eentonig, niet variërend en ontzettend irritant. Een vreselijk foute toevoeging in de film.

Cinematografisch steekt het allemaal behoorlijk simpel in elkaar. Ook hier straalt het clichématige Amerikaanse er vanaf. Helaas is dat een land geworden dat zich kenmerkt door urbanistische eentonigheid, gebouwd volgens eenzelfde plan en dat heeft zijn - saaie - invloed op Hollywood. Hierbij doel ik vooral op de - weer - ontzettend Amerikaanse huizen en het schoolgebouw. Waar Amerika natuur te over heeft is het urbanistisch een pot nat. Jammer dat Sandel daar te weinig gebruik van maakt. De scènes in de bossen waren dan ook de betere.

The DUFF is een vrij mager geheel geworden dat vooral verhaaltechnisch zwak en clichématig in elkaar steekt. Niet de moeite waard om te kijken, ook al zijn de acteerprestaties redelijk op orde.

2*

The Dyatlov Pass Incident

Over Dyatlov en zijn kompanen weet ik momenteel nog niets. Dat zal ik zo nog wel even nakijken. De film leek mij aantrekkelijk: avontuurlijk, een thriller; moest goed komen. Als ik deze film in een notendop moet samenvatten denk ik dat dit het beste was: zonde. Een goede film die in zijn laatste minuten helaas zijn punten verspeelt. Zo kan ik het het beste omschrijven.

De film begint erg leuk eigenlijk. Vooral avontuurlijk met een enkel mysterieus moment, maar spannend wordt het niet. Mooie beelden van het Oeral-gebergte met een relatief sterk presterende cast. Het is het eerste uur dus niet bijzonder, maar leuk om naar te kijken.

Op het moment dat de film zijn climax aan het bereiken is gaat het niveau zwaar omlaag. De spanning neemt wel eens waar toe, maar dan is toch duidelijk te zien dat het een goedkopere B-productie is. De laatste scène is verhelderend, maar niet goed. Een ander einde in dit mysterieuze verhaal was beter geweest.

Gemma Atkinson is gelukkig het meest achter de camera. Zo weet ze weinig in beeld te komen wat goed is voor het verloop van het verhaal. Ik vond haar meer dan onder de maat presteren. Zeer jammer.

Matt Stokoe speelt aardig. Helaas valt aan de hele cast te zien dat ze niet tot de topper behoren. Stokoe weet op momenten een aller aardigste prestatie neer te zetten.

Luke Albright vond ik dan een positief puntje om de acteurs mee af te sluiten. Hij wist wel eens waar het mysterie bijna aan één stuk door op te lossen maar wist koelbloedig te blijven. Een eigenschap die ik in dit soort film wel degelijk waardeer.

De film is weer 'home made'. Een paar amateurs die achter de kamer staan. Net als in [REC] en The Devil Inside. Daar wist ik het totaal niet te waarderen maar hier viel het wel mee. Het had geen meerwaarde, maar was niet storend. Het gaf zelfs een ietwat ontspannende sfeer er aan. Op een paar mooie shots na, zoals de bergen en de grot zijn erg mooi. Puntjes scoren

The Dyatlov Pass Incident is zeker een vermakelijke film, maar verspeelt helaas op te veel plekken punten. Alleraardigst, maar meer ook niet. Er had meer in gezeten.

2.5*