Meningen

Weinig films gezien die zo traag waren als deze. Een trage film overleeft alleen als andere factoren subliem zijn, zoals dialoog, sfeer of spanning. Helaas waren die er geen van drie. En zo wordt het een erg taaie zit. Het kijken naar een verwende, verveelde, rijke huisvrouw helpt natuurlijk ook niet. Het kwam op mij geen moment over.
In het tweede deel zijn er enkele handvatten om de film interessant te doen maken, maar het verhaal blijft oppervlakkig. Met de keus een maatschappelijk thema als vervuiling en ziekte aan te pakken was meer diepte op zijn plek geweest. Het blijkt maar kabbelen. Moore zet op zich best een goede rol neer, maar door alle fletsheid valt het amper op.
Het einde is natuurlijk kut. Na 2 uur film in dit tempo zit je echt niet te wachten op een open einde. Zo blijft het zeker te leeg. Erg teleurstellend.

aardige actiethriller. de film blijft over het geheel een beetje doorkabbelen, maar door enkele actiescenes en wat twistjes zakt het niet geheel weg. ik had veel moeite met het feit dat Matt als 'bureau-agent' zich al meteen (met de auto-achtervolging) als grote actieheld gedroeg, dat droeg niet bepaald bij aan de geloofwaardigheid. uiteindelijk wen je daaraan, net als de band tussen de hoofdrolspelers, hoewel die ook niet heel overtuigend overkomt. aan het acteerwerk lag dat overigens niet, want beiden zetten een prima rol neer.
leuk tussendoortje.

Bekeken vanwege de hoge waarderingen, maar een fikse tegenvaller. Ik en Aziatische films zijn zelden een goed huwelijk, maar ik blijf het proberen. Met altijd die hysterische, over-the-top-karakters vind ik het vaak moeilijk serieus te nemen en voelt het soms meer aan als een parodie. En helemaal prima, als er lekker humor in zit, maar ik denk dat het niet helemaal past bij het verhaal wat verteld wordt. Want dat is dan wél een serieus ding en het combineert gewoon niet lekker. Naar het einde toe wordt het wel serieuzer, maar toen was ik al een tijdje afgehaakt.
De film duurt ook simpelweg te lang. Het is een aaneenschakeling van -overduidelijke- verkeerde personen beschuldigen en het repeteert zichzelf teveel. Een moordenaar laat zich ook echt niet oppakken door met naam en adres telkens een liedje aan te vragen, dus ik hoopte al hard dat hij het niet was. Maar wie het wel was, weten we nog steeds niet. En dat geeft een enorm onbevredigend einde en voelt alsof ik een beetje voor niks 130 minuten film heb zitten kijken. Ik hoef zéker niet altijd een panklaar einde, integendeel, maar inhoudelijk was de film niet sterk genoeg om daarmee weg te komen. Ik lees hier pas dat het een waargebeurd verhaal is. Dat verklaart daarmee wel een deel.
Maar nee. Wat leuke momenten in het begin en wat mooie plaatjes later, maar verhaaltechnisch niet sterk genoeg.

film met een hoop zuchtmomenten. het concept is prima, wat betreft de politieke lading en samenzwering, maar dat is helaas het enige positieve. het aantal ongeloofwaardigheden zijn zo schrikbarend hoog dat ik niet eens een opsomming meer kan maken! in een liftschaft verdiepingen naar beneden springen en glijden, als kind getraind zijn als superspeciaalspion, honderden mensen omleggen waar geen enkele een beetje weerstand biedt en véél meer van dat soort geks. deed me veel denken aan Taken. ga deze film kijken als je zin hebt in wat no-nonsense actie met Jolie als vrouwelijke Rambo waar geloofwaardigheid geen enkele rol speelt. het politieke verhaal is onderdanig.

Eén van de sterkere BM's. Hoe schaamteloos overdreven de jaren '80-setting neergezet wordt en het eerste deel ook wegkijkt als een middelmatige eighties-film met al haar clichés (het dik aangezette bleue muurbloempje, de nerdy gast die haar probeert te versieren en de stoere tegenpool-chick waar ze de klik mee vind), is een leuke knipoog. Daar moet je wel beetje in meegaan. Alle '80-muziek is sowieso smullen uiteraard. Yorkie is veel te knap voor de nerd, maar vooruit.
Wellicht vraag je je af waar het BM-gehalte blijft, maar stukje bij beetje valt er in het taalgebruik dingen (we hebben nog 2 uur, toerist, doorreis) op waaruit je kan halen dat er meer is. Dat wordt leuk subtiel opgebouwd. Als Wes in Quagmire zegt dat Kelly ook in een andere tijd kan zitten, is het even fijn grinniken. Met de scene op het dak wordt veel duidelijk.
Eigenlijk neemt het liefde/drama-gehalte dan wellicht een te groot aandeel. Maar vooruit, laat liefde dan ook het grote thema in deze aflevering zijn (iets wat me zelden goed valt, maar het past hierin). Als de huidige tijd aan de orde komt en de technologie wordt uitgelegd, komt de realiteit flink binnen. Wellicht één van de weinig BM's met een feelgood-einde. Niet mijn voorkeur, maar over het geheel een goede prent met een heerlijk concept.

Een redelijke doorsnee thriller met een opbouw/setting die we al vaker hebben gezien, en zeker beter ook. Toch heb ik geen grote zuchtmomenten gehad, en beklijfde het dus voldoende. Wel moet je daarmee in het begin even over het ongeloofwaardige punt stappen dat Etienne zomaar met het idiote idee van Patrick meegaat om de man van de uitvinding op te zoeken en alles te vertellen, want zijn reactie was natuurlijk volkomen menselijk. Patrick lijkt hierin een dubbelrol te spelen, maar dat bleek niet eens het geval. Dus dat is wel beetje dun. Het einde is ook iets te zoet, maar al met al een prima tussendoortje.

Vorig jaar Saw herzien en dat was toch wel leuk. Originele setting. Vanavond deze prent herzien, maar hoe ik hier in 2011 maar liefst een 8 voor gegeven kon hebben, geen idee. Zó bleu was ik nou toch ook weer niet in de filmwereld.
Laten we met het positieve beginnen. De Cube-setting, het escape room-achtige is wel fijn. Net als het mysterieuze met de tape-recorder. De puzzelacties worden alleen net wat te weinig uitgespeeld. Het is wel erg clichematig met de verschillende karakters die natuurlijk tegen elkaar opgaan. Dat Jigsaw een spelletje speelt, en blijft spelen, met de agent is geen plottwist te noemen. En eigenlijk dat Amanda inside was ook niet helemaal, aangezien ze een terugkerend karakter is en als enige geen last had van het gas.
Het meest dramatisch is natuurlijk het acteerwerk, oei oei. Een B-film is nog beter. Die gespeelde boosheid en wanhoop, het steeds verder kuchen en strompelen, het is bijna lachwekkend. De editing is ook behoorlijk studentenachtig met al dat hysterische geflits om het zogenaamd enger te maken. Of spannend, zoals bij de 'slottwist', alsof er iets enorm uit de doeken wordt gedaan.
Nee, het eerste deel had absoluut zijn charme, maar bij het tweede deel is dat al weg. Ik ga de rest van de delen zeker niet meer herzien

Na 14 jaar herziening. De gewaagde animatiestijl maakt nog steeds indruk. Het beweegt constant, maar de motoriek is netjes. Het is te makkelijk om het lelijk te noemen, maar begrijp nog steeds dat niet iedereen er iets mee kan. Hoe vager het wordt, hoe bizarder de wisselpakken ook worden. Het verhaal heeft een interessant uitgangspunt, maar wordt wat rommelig uitgewerkt waardoor het grotendeels zijn effect mist. De scenes waar we naar een stel junks zitten te kijken met een hoop onzin is soms hilarisch en soms teveel stoner-movie. De verhaallijn van de drugs, de overheid en corruptie is interessanter. Ik ken het boek niet. Ik heb het gevoel dat er meer uit te halen viel wat dat betreft. En je blijft toch met de vraag zitten; hoe zou dit verhaal tot uiting komen als het een reallife film was?

Toch halfje erbij voor de durf.

heel apart, maar nee. het spelen tussen droom en werkelijkheid is vaker gedaan, maar dit is wel op een hele andere manier: lekker luchtig en speels. ergens 'verwachtte' ik dat stephan uiteindelijk last van narcolepsie, insomnie of slaapwandelen bleek te hebben, maar dat gebeurde natuurlijk niet: het gaat hier met name om de beeldvorming. de droomscenes zijn allemaal leuk, mooi en humoristisch. er zitten leuke kleine vondjes in de film. en dat is dan ook waar het het van moet hebben.

ik bleef toch met een beetje leeg gevoel achter met de aftiteling. je hebt het idee dat er meer uit te halen was geweest, hoewel ik niet zou weten wat. misschien is het verhaaltje wel goed zo. en zo moet je het dan ook maar zien; gewoon een leuk verhaaltje van anderhalf uur voor als filmtussendoortje.

Bijzonder drama-thriller, dat geen makkelijke kijkbeurt is. In het eerste kwartier blijkt al dat de editing niet het sterkte punt zal zijn. Het voelt alsof er vrij cru lengte moest worden gekort en dat zorgt voor warrige en plotse scenewisselingen. Het zal de bedoeling zijn gewoon zo het mysterieuze te benadrukken, maar dat mist zijn werking dus grotendeels.
Gaandeweg begin je daarin te wennen en kom je meer in het verhaal terecht, dat iets meer lijkt te gaan lopen. Opeens vallen er ook wat fragmentarische stukjes op zijn plek. Het verhaal wordt wat wranger met enkele bijzondere scenes (zoals het 'leren vallen' van het kind). Van een plotseling twist is niet perse sprake, het ontrolt zich meer gaandeweg. Dat past prima in de vertelling.
Sfeer is prima in orde, acteerwerk voelt hier en daar wat stroperig. Je wordt niet omvergeblazen, maar blijft zeker van begin tot eind boeiend genoeg.

Origineel en makkelijk tegelijk. Het concept om de gehele film puur op scherm te laten plaatsvinden vind ik echt te gek en is goed uitgevoerd. Het is knap om het op geen moment saai te laten worden en verhaal te laten vertellen op deze manier, wat vooral in de openingsequence goed gebeurd. Het is leuk om door alle kliks meegenomen te worden. En ook hoe er zijdelings getoond wordt hoe sociale media zijn mooie en lelijke kanten heeft.
Uiteraard zorgt die aanpak er wel voor dat je wat vraagtekens kan zetten bij verschillende dingen, zoals dat de communicatie tussen rechercheur en vader vooral online gebeurd (het lijkt met coronatijd...) en het geforceerde camera's installeren bij zijn broer. Maar in het grote plaatje is daar best doorheen te prikken. Grote hulde voor het concept en daar leunt de film dan ook vooral op.

Het verhaal is dan wellicht wat dunner, hoewel er zeker geprobeerd is thriller-achtige kwinkslagen te maken. In een willekeurige andere film was het wellicht niet geheel overeind gebleven. Een vermist kind, een machteloze ouder en verkeerde inschattingen hebben we vaker gezien, het kind dat eenzamer was dan gedacht en haar kracht uit online-middelen haalt voelt iets te dramatisch aangezet en zodoende ook de kind-ouder-relatie. Thematiek van ouderschap en opvoeding wordt aan de dramakant meegenomen en dat raakt me allemaal minder. Het happy end lijkt ook overbodig.
Het acteerwerk is bij tijd en wijle ook wat aan de houterige kant, op de vader na, waaronder ook zeker de ingesproken teksten bij telefoontjes en tv-commentaar hoort.
Ook lijkt het soms beetje lomp het publiek te onderschatten, door bijvoorbeeld heel uitgebreid te laten zien hoe het stockfoto-meisje van de memorialfoto dezelfde is als het chatmeisje, de 'bekenner' naast de rechercheur op de foto en het Fins-shirt in de auto naast de foto van de broer; dat hadden we allemaal direct al begrepen.

Toentertijd gezien in de bios en 4 sterren gegeven. Ik zou het nu eerder naar 3,5 afschalen, maar omdat ik nog steeds onder de indruk ben van idee en uitvoering, hou ik hem hoog

Het verhaal is hier de grote drijvende kracht. Je kan het eigenlijk niet verzinnen, zo bizar, en tevens ook wel schrijnend. De muziek klinkt zeker goed, de vergelijking met Dylan is inderdaad snel gemaakt, en dat deelt mee in het gevoel van sneuheid dat het nooit doorgebroken is in de VS. Geeft ook maar weer aan wat de kracht van marketing is: het kan wel goed/lekker/mooi zijn, maar als niemand het weet...

En door dat meeslepende verhaal, vergeet je misschien een beetje dat de vertelling hier en daar wel wat steekjes laat vallen. Of misschien te dik aangezet. Het intro stelt tenslotte helder dat ie zelfmoord gepleegd heeft, wat uiteindelijk niet zo blijkt te zijn. En als hij in Zuid-Afrika groter dan Elvis of Rolling Stones is, is het echt lastig te bevatten dat dit succes nooit aangekomen is bij het thuisfront. En hoe kunnen daar drie platenmaatschappijen de lp's uitbrengen, als er blijkbaar alleen een tape'je meegekomen is. Er moet geïmporteerd zijn, dus die Sussex platenbaas moet sowieso een spil zijn (het interview met hem is overigens wel een hoogtepunt, hoe hij reageert als het om royaly's gaat) en dat wordt te weinig uitgediept. Grootste moeite had ik met het feit dat als hij gevonden lijkt te zijn -het zijn recente beelden- en daarna de Afrika-optredens komen, het ineens in '98 is. Daar klopt iets niet en is niet zo sterk. De beelden lopend door de sneeuw lijken wat geforceerd.
Maar zoals gezegd, het verhaal is prachtig en bijzonder genoeg om dit een echte kijktip te maken.

Apart. Typisch zo'n film die je zeker niet te serieus moet nemen en waar je gewoon maar in mee moet gaan. De afwisseling van de realiteit, zijn droombeelden en de reeks ongeloofwaardige gebeurtenissen zijn dermate onlogisch dat je het het beste kan aanvliegen als een soort fantasy-verhaaltje.
En dan kijkt het op zich wel prima weg. En dan ga ik maar niet zeuren over alle debiele gedragingen en gebeurtenissen die totaal niet in het geheel passen. De humor is lichtzinnig, waar de datingsite-kerel het geinigste wordt. Hoogtepunt zijn uiteraard de prachtige natuurbeelden, iets wat je echt totáál niet aan ziet komen als je de cover of stills (no pun intended) ziet of synopsis leest.
Jammer van de laatste 10 minuten, waar het moraal even heel dik er doorheen gedrukt wordt, een aantal serieuze noten gekraakt moeten worden, de romance getotaliseerd wordt en op het sentiment gespeeld. Even weer op en top Hollywood. Bleh. Maar vooruit, het voordeel van de twijfel voor een aardige wegkijker.

Ik hoopte op een vermakelijk tussendoortje, maar het leek al snel een standaard wraakfilm te worden. Gelukkig bleek dat mee te vallen door het toevoegen van wat mysterieuze handelingen, dankzij de 'organisatie'. Uiteindelijk viel het dan toch weer terug naar een teleurstellend standaardwerk met de nodige clichés, haken en ogen. Hier en daar zeker nog wel spannend, maar in zijn geheel niet al te best.

degelijke politiethriller, die de spanning er over de hele lengte goed inhoudt. het thema, complot in het witte huis, is niet nieuw, maar wordt voldoende uitgewerkt. einde is, ondanks dat alles netjes opgelost wordt, toch beetje onbevredigend. alles is op zich in orde bij deze film en het is 100 minuten prima vermaak, niks meer en niks minder.

tergend langzame drama-light, waar de zwarte humor helaas niet zo heel sterk naar voren komt. we krijgen te maken met het leven van een man, waarin tegenslag na tegenslag langskomt. de merkwaardige gang van zaken en zijn manier van reageren, maken het wellicht een Coen-film en beter het kijken waard dan een 'normaal' drama. je krijgt al snel medelijden met de man, waar zijn vlakke reacties juist irriteren.

de keus van de setting zorgt ervoor dat ik niet in de film kwam. de jaren '60 (al die brillen!) daargelaten, maar het Joodse kwam ik niet te boven. het belang van 'waarom doet Hij dit en waar is het goed voor' wordt te belangrijk gemaakt en er wordt zo veelvuldig gebruik gemaakt van termologie waar je niks mee kan, dat het je op een afstand houdt.
een teleurstelling.

Ik had me bij een horror/thriller toch iets anders voorgesteld. Een horror is het zeker niet, een thriller nauwelijks. Het tempo is tergend traag en moet het dus van de karakters en sfeer hebben, helaas komt dat niet goed van de grond. Ondanks verwoede pogingen wil de film maar niet echt spannend worden. Als dan maar simpelweg blijkt dat er iemand vanwege stemmen in zijn hoofd iedereen omlegt zonder fatsoenlijke reden, is dat een anticlimax. Een misser.

tamelijk bijzondere film. rare karakters (met geen flauwe acteurs), raar scenario, zwarte humor, expliciet geweld (veel ketchup) en af en toe een ongemakkelijk gevoel. dat het scenario van de film feitelijk in de film zelf geschreven wordt, is geinig. alle hoofdrolspelers geven een goed staaltje acteerwerk en ondanks het vreemde verhaal blijft het op een gekke manier vermakelijk om naar te kijken.

ik was benieuwd naar deze film na het wat bizarre In Bruges en het lijkt het handelsmerk van de regisseur te zijn. duidelijk iets anders dan anders willen neerzetten en daar hou ik wel van. hier en daar is er nog niet helemaal een goede balans of grip te vinden, maar het maakt meer dan nieuwsgierig naar een volgende prent.

wat een ontzettend vreemde film.

bij het begin met de zonnende Gal maak ik me op voor een lekkere engelse misdaadkomedie. met de misdaad valt het qua actie tegen, althans, daar moet het het niet van hebben, het blijft bij 'gebeurtenissen'. er is geen dynamisch verhaal, de film is traag, er zijn geen snelle camerawisselingen (op een scene hier en daar na), sommige scenes zijn zelfs klinisch te noemen en vallen zelfs ruime stiltes. de kracht van de film zit hem in de vreemdsoortige spanningen tussen de karakters, de soort ongemakkelijkheid van een non-hollywood-benaderingen, de dialogen en niet in de laatste plaats de rol van Kingsley. Als ik zijn hoofd zie denk ik onbewust automatisch aan Ghandi en dan is het gedrag van zijn karakter vanaf het eerste moment bevreemdend, maar op een positieve manier.

al met al een ondynamische film met bijzondere karakters en een fijne vreemde onderhuidse spanning.

Toch wel een interessante prent hoor. Hier gekomen na mijn kennismaking met Seimetz en Lyn Sheil in Sun Don't Shine, die mij erg positief verraste. De erg lage waardering verbaast me dan toch deels. Uiteraard niet voor iedereen weggelegd dit, want veel te vaag en traag, maar toch. Voor de liefhebbers van mystery en visuele kunde is dit toch wel een aanrader. Want het is een mystery op en top, met de hoofdmoot onverklaarbaar en onuitgelegd én de vreemdsoortige beelden. Het is duidelijk lowbudget, maar beeldvorming is prima in orde. Grootste minpunt is de traagheid en het net wat gemis van meer intensiteit. Ik heb het idee dat dat wel mogelijk was met dit concept. Al met al hou ik toch wel van dit soort filmpjes, waar het idee en de potentie hoog is, maar het soms er gewoon even niet uit komt, maar de waardering is er.

Helemaal prima film, ik ben toch wel verbaast om de lage scores. De achronologische vertelling is interessant en voegt absoluut wat toe. Het 'schrik-effectje' bij elke nieuwe dagscene is een leuke draad. Het acteer- of camerawerk is niet van het hoogste niveau, maar daar moet het het ook niet van hebben. Het plot is prima, sfeertje is fijn, er zit zelfs droge humor in. Wellicht was het rechtlijnig minder boeiend geweest, maar was de spanning misschien beter naar voren gekomen, het verhaal hield nu zeker wel voldoende stand. Ik heb me prima vermaakt. Gewoon, omdat het me verrast heeft, rond ik hem naar boven af.

Leuk tussendoortje. Als je in het eerste half uur wat oogjes dichtknijpt qua onlogischheden kun je naar een aardige actiefilm kijken. In het laatste half uur ontspoort het ook weer wat. Er zijn best wat typisch Amerikaanse cliché-boxjes af te vinken. Het Rambo-gehalte slaat nergens op, ff in je eentje allerlei getrainde mensen afknallen enzo. En toch blijft het op een gekke manier onderhoudend genoeg om te blijven kijken, in tegenstelling tot veel andere acties van soortgelijk kaliber. Maar goed, nee.

Sterke episode, wat wellicht wat ironisch is, omdat deze dan juist niet de bekende BM-rode draad heeft in de vorm van een dystopische-tech-setting. Hetgeen wat we zien, kan tenslotte nu al gebeuren. Of beter: zal al gebeuren. Wie weet maakt het het daarom wel des te benauwder. Hoewel, écht beklemmend wordt het niet, want de uitwerking is relatief rechtlijnig. Acteerwerk prima. Naar het einde toe gaan ze wellicht net een stapje te ver met de op-leven-en-dood-opdracht, maar dat scharen we dan maar onder de BM-uitvergroting. Het slot is weer heerlijk naargeestig, iets wat ik in de BM-serie erg kan waarderen. Dat het begeleidt wordt door Radiohead's Exit Music maakt het af. Het plotgaatje dat er op zo'n filmpje helemaal niet te zien is wát hij bekijkt en dus ook niet dat er sprake is van 'kinderen', nemen we maar even ten goede.

Intelligent aandoende thriller. Het verloop van de depressieve patiënt wordt goed in beeld gebracht en het is makkelijk in te leven, niet onbelangrijk om binding met het verhaal te krijgen.

Er wordt op subtiele manier steeds meer ontvouwt, zodat de spanning goed behouden blijft. Met het naar de climax toewerken worden er enkele misstapjes gemaakt, maar niet enorm storend.

Cinematografie, editing en acteerwerk is vrij standaard (hoewel de stem van Zeta Jones' karakter wel heel intrigerend is), waardoor de zwaarte op het verhaal komt te liggen, en die is prima is orde. Sfeervorming trouwens ook, meestal door subtiele muziek.

Poeh, dit werd een zwaardere kluif dan ik gedacht had. En dan niet omdat het drama zo binnenkomt, maar omdat de film zichzelf gaandeweg verliest in pretentieuze ambities en clichés. Overigens is dit 100% ook een romance, hoewel dat hier niet vermeld wordt. Een romantisch drama, dat is het. En daarvoor ben ik deze film niet gaan kijken, dus dat hielp ook zeker niet mee. Ik vind het niet perse een mystery, wat dan wel weer de reden was dat ik hem uitkoos.

De opzet en achronologische vertelling zijn goed, zorgt ervoor dat je erbij blijft. Er zijn goed wat momenten ingestopt die op een later moment terugkomen (moedercomplex). Ik kan niet heel goed met Sidney mee, misschien omdat hij te vlak was in emotie. Het schrijversverhaal doet wel wat. Zodra de romance de overhand krijgt en de clichés het overnemen (de ruzies, "ik ben zwanger", het drama, het schrijverscomplex, enz), begin ik af te haken. Laatste half uur is, op wat momenten na (de ontmoeting met de andere schrijver), met zuchten en steunen doorkomen. De eindmontage is tenenkrommend. Zonde, want de kansen waren er.

Zeer aardige sf-thriller, hoewel er zeker ook andere genres aangetipt worden. De film boeit van de eerste tot de laatste minuut, met flink wat spanning (soms zelfs wat eng) en vooral een enorme bak mysterie. Het ademt een fijn moeilijke sfeer, er is prima acteerwerk van jonge mensen (Fishburne is érg statisch) en bovenal is het cinematografisch om te smullen, ondanks dat je ziet dat het geen groot budget heeft. Het zit hem dan ook niet in CGI, maar in mooie slomo's en goede beeldvorming.

Het mysterieuze gehalte schiet wellicht wel wat door, daar moet je tegen kunnen. Niet alle eindjes worden aan elkaar geknoopt, sommige dingen zijn echt voor sake of mystery en hebben geen logische verklaring. Sommige karakterkeuzes voelen ook onlogisch aan (hallo, práát eens met elkaar). Ik vraag me af hoelang de regisseur en de schrijver hebben zitten twijfelen om het slot te maken zoals het nu is. Misschien iets té en niet helemaal passend, aan de andere kant best gedurfd. Het voelt hoe dan ook fris aan in dit genre.

Ben zelf zeker geen liefhebber van Nederlandstalige films vanwege het over het algemeen genomen matige scenario, acteer- en camerawerk. Maar Simon haalt zonder moeite mijn top 10.
De manier waarop Terstall zeer beladen onderwerpen in een ontzettend realistisch, maar vooral luchtig, licht zet is prachtig. Cees Geel is onovertroffen. De vlotte, scherpe dialogen zijn heerlijk. Films die geforceerd dramatisch gaan doen zet ik meestal snel uit, maar dit zuigt je helemaal op zodat je in het laatste kwartier ongemerkt toch met natte ogen zit te kijken.

Toen ik een tijd terug deze film weer eens bekeek, ben ik het internet opgedoken en me verbaasd over het gebrek aan internationale erkenning. Aan de andere kant is het eigenlijk erg logisch, want hoe vertaal je Simon`s inbreng... Daarnaast zal Amerika echt niet om kunnen gaan met de manier waarop homosexualiteit en euthanesie behandeld worden.

Must see.

weer een film die er niet uit lijkt te halen wat erin zit. het mysterieuze/spannende wordt niet goed opgebouwd naar mijn idee, althans, het gevoel komt niet over. dat komt voornamelijk door de 'gebrekkige' reacties, die wat ongeloofwaardig overkomen. als er 3 mensen uit 1 klas verdwijnen, lijkt me dat iets meer dan een pauzepraatje. het acteerwerk helpt ook niet mee.
de vertelling uit verschillende oogpunten is niet nieuw en ik was er een beetje huiverig voor, maar op zich komt het niet vervelend uit de verf; weinig overlap en geinige nieuwe inzichten over eerdere scenes. het doet af en toe alleen beetje aan als 'jongens die een spannend avontuur beleven', als ze bijvoorbeeld zo met een zaklamp het bos in gaan op zoek naar het lijk.
de grootste teleurstelling voor mij zat hem echter vooral in het einde. eigenlijk geeft het daarmee aan dat je de hele film naar iets 'leegs' hebt zitten kijken. bijna alles wat er gebeurde had helemaal niks te maken met hetgene waarmee 'het balletje is gaan rollen'. dat een extern persoon de aanleiding is en ook nog eens totaal niet duidelijk is waarom het gebeurd (het lijkt geen beroving, veel te onlogisch), was een anti-climax. jammer.

Cool. Dat is het codewoord voor deze film. Alles is gemaakt zodat de film een enorme coolheid uitstraalt. Dat lukt zeker, maar doet daar zo hard zijn best voor, dat het uiteindelijk zijn doel voorbijschiet en tegen gaat werken. In het begin is het overdreven acteren begrijpelijk en zelfs vermakelijk; het is een (semi-)vleesgeworden comic en daarom is het vaak over the top. Ik heb overigens niks met comics (en de films daarvan), maar dit was leuk om naar te kijken, het miste zijn doel niet. De reallife comicstijl in combinatie met de animatie werkt prima, het is visueel een pareltje. Ik hou ook van de duistere en grauwe setting. De film is stoer en er zit leuke eye-candy in. Echter, op een gegeven moment geloof je het wel.

De film duurt sowieso minstens een kwart te lang. Ik ben blij dat ik de extended versie niet gekeken heb. De verschillende verhalen en ze uiteindelijk toch laten samenkomen is aardig, maar voegt weinig toe. Integendeel, het versnippert te veel. Het narraten is in het begin tof, maar begint te vervelen. En zo is er veel wat in het begin leuk is, maar gewoon te lang duurt. Het verhaal is ook niks, gewoon wat wraak en heel veel actie en uitgesproken geweld, ook al is het geanimeerd. De film moet het absoluut niet van het verhaal hebben, maar ik denk dat de meeste mensen het daar ook niet voor kijken.

Al met al dus een prima idee, een coole en originele uitwerking qua beeldvorming, maar te lang en het verhaal veel te dun. En vrij expliciet qua geweld, daar moet je tegen kunnen.