Meningen

Poeh, dat vloog toch wel een beetje uit de bocht. De inzet is wel leuk en heeft voldoende potentie, met de AI-pop. Ook al is dat al op een bedje van de clichématige setting van eenzaam tienermeisje met vervelende stoere zus. Ook het al platgewandelde stuk van de artiest die niet zo blij is al ze overkomt, nemen we wel beetje voor lief. Maar oef, het laatste deel is toch gewoon een tienerfilmpje met geen enkele diepgang, gemakzuchtig plotje en dito acteerwerk.

Eindelijk de film gezien. Opvallend om te zien dat ik hier 4 jaar geleden als eerste iets over postte, dat er sindsdien 3 berichten zijn gepost en 4 stemmen zijn geweest. Voor een verfilming van Dick toch gek, hoewel deze film inderdaad niet echt groots aan het licht is gebracht.

Na A Scanner Darkly gezien te hebben raakte ik geïnteresseerd in de verhalen van Philip K. Dick. Met terugwerkende kracht kwam ik er toen ook pas achter dat het legendarische Blade Runner op zijn verhaal gebasseerd was. Ook kaskrakers als Minority Report, Paycheck en The Adjustment Bureau hebben zijn short stories als basis. Het verhaal van Radio Free Albemuth trok mijn aandacht, maar de film was dus erg moeilijk te vinden.

Ik lees geen boeken, maar ik denk dat ik probleemloos kan zeggen dat dit een vrij matige verfilming is dat geen eer aan het boek zal doen. De hele film ademt een sfeer dat er veel meer uitgehaald kon worden. Als een echte B-film, inclusief cheesy effecten en uitermate matig acteerwerk. Doodzonde, want het typische science-fiction-verhaal met thema's als complotten, subversie en onderdrukking nodigt uit om flink uit te pakken. Voor de liefhebber, dat wel. Sceptici zullen al vrij snel met de ogen draaien en waar de medehoofdrolspeler nog die belichameling probeert te zijn, zullen die mensen vrij snel afhaken. En dat moet ook, want alleen met een open-minded sf-bril blijft het de moeite waard. Op naar de volgende Dick-verfilming (no pun intended). (4)

Fijne donkere film met een mooi oog voor cinematografie en sfeerschepping. Het verhaal is echter wat dunnetjes en doet toch denken aan vele andere films; een seriemoordenaar die een lijdend voorwerp uitkiest en daar een spelletje mee speelt. Op een of andere manier wordt het toch nergens saai en blijf je goed in de film zitten, blijkbaar blijft het een interessant onderwerp.

Neem dan wel enkele ongeloofwaardigheden op de koop toe, want een schrijver die ineens rechercheur speelt gaat er niet echt in, maar vooruit, wat liefde al niet doet. Sommige scenes zijn wellicht iets te grafisch/bloederig, aan de andere kant past het wel in de setting. En de end credits sloegen nergens op, net alsof je een Bond-film had gekeken.

Al met al een leuk tussendoortje.

Tienerscifiactiespektakel. Een heuse Spielburg-adventure met dito score, die klinkt als een mix van Indiana Jones en Back To The Future. Het verhaal is flinterdun, bol van de clichés en plotgaten. Dat de hoofd-avatars verliefd worden en zij zegt dat ze "niet zo is in de echte wereld" en daar vervolgens een superknap meisje voor neerzetten (met een wijnvlek voor de vorm)... echt, tenenkrommend is een understatement, ik moest een beetje overgeven in mijn mond. Fast forward naar de slotscene, wat dat betreft. Alleen al een vol punt aftrek daarvoor.

Viel er dan nog wat te genieten? Jazeker! Visueel extreem aantrekkelijk en prachtig in elkaar gezet. Op eerdergenoemde scenes na, verveelt het geen moment. Het slingert en knalt en flitst in de Oasis. Er zijn zoveel verwijzingen naar popculture, geweldig om te zien (en dan heb ik het gros zeker gemist). De Shining-scenes als hoogtepunt. De rest zie ik dan maar als Spielburg-signature en daarom toch een voldoende.

Zet dit op als je zin hebt in makkelijk vermaak en je hebt een prima 2 uurtjes.

Lekker droog en absurd, naar het einde toe wordt het zelfs Lynchiaans, maar dan lichtvoetig. Hoe het allemaal in elkaar steekt, is uiteindelijk eigenlijk niet meer te volgen. Maar storen doet dat zeker niet, integendeel. Hoewel ik het idee heb dat nog een kijkbeurt of een kladblokje erbij niet helpt in dit geval: het gaat voornamelijk om het absurde. Jammer van het bloedirritante repeterende orgelmuziekje, verder een heerlijk interessante mindfuck-light.

leuke uitgangspositie met interessant onderwerp, helaas vrij lullig uitgewerkt. het wordt meer een eendimensionale jacht of Silver nu fake is of niet. daarbij worden meer de Hollywoodcliches uit de kast gehaald (wraak, vechtpartijen) in plaats van meer inhoudelijk te worden. de 'eindverklaring' is uiteindelijk (mede daardoor wellicht) toch te weinig krachtig naar voren gebracht. met deze cast had er toch wel iets meer ingezeten. het begint allemaal goed, maar gaat gaandeweg de film alleen maar bergafwaarts. helaas.

Wisselend. Ik kon er in het begin weinig choco van maken, met alle namen en natuurlijk het denderende Spaanse praattempo. Politieke films hebben vaak die lekkere intrige-lading, maar gaan me net zo vaak ook wel boven mijn pet. Gaandeweg krijg je er iets meer grip op, hoewel je het idee hebt dat je bij de (onverwachte) aftiteling alsnog met lege handen staat. De technosoundtrack klinkt de eerste keer nog wat vreemd, maar daarna werkt het prima. Tweede helft heeft een fijne spanning en enkele memorabele scenes, zoals in het huis van de collega, na het tankstation en het tv-optreden. Prima acteerwerk. Maar of ik nou echt alles goed heb kunnen volgen...?

Was dit nou een briljante film of eentje met een bak plotholes die verdoezeld worden door vermeende intelligentie? Ik blijf dus een beetje ertussen hangen.

Allereerst: de film duurt te lang. Pas na een uur wordt het interessant, als ze voor het eerst een serieus gesprek aangaat rondom haar echte leven/doel (met de directeur). Daarvoor is het gewoon zelden tot niet spannend en het mysterieuze te geforceerd. En ook niet best geacteerd en kinderlijk verteld: De manier waarop Alice even bij een dossier kon komen is binnen een paar minuten een aaneenschakeling van tenenkrommende plotgaten (patiënt met sleutel naar wc laten gaan, op blote voeten naast de overlopende wc blijven staan, weglopen uit een plas water zonder voetstappen te maken, de medewerker die de deur openlaat, dat het niet opvalt dat ze geen sokken meer aanheeft, ze kan in alle rust de boel doorkijken), het was beschamend. Daarnaast is de clichématige vertoning van een sanatorium een doorn in het oog (iedereen moet er gestoord uitzien).

Gelukkig beklijft de film daarna wel beter. Men laat de kijker dubben tussen de scenario's dat ze een manipulatieve gestoorde is of een detective. Dat wordt best lang goed in het midden gehouden, beide voelen plausibel. Dat verhaal wordt verbreed door de betrokkenheid van de directeur en de echtgenoot. Naar het einde toe worden we als kijker toch wel een kant opgeduwd, dermate dat je weet dat het niet zo bloedeloos zal eindigen, en daarmee weet je eigenlijk dat er nog een 'ultieme twist' aankomt en het dus toch andersom ligt. Is dat de pech van teveel van dit soort films gezien te hebben of dat de Spaanse cinema simpelweg vaker met dit fijne bijltje gehakt heeft?

Cinematografisch zeker een fijne prent. Plottechnisch... ik weet het dus niet. Maar het feit dat ik veel spoilertags gebruik zegt wel wat in ieder geval Misschien over paar jaar toch nogmaals kijken.

Prima. Zowaar de tweede Netflix-film op rij die me erg positief verrast. Ietwat traag, maar kijkt toch wel prettig weg. Dat zit hem voornamelijk in de fijne rol van Del Toro en in de wat beklemmende sfeer (ja, daar hou ik dus van). Thriller, misdaad, mystery. Het verhaal is er typisch zo eentje waar langzaamaan de puzzelstukjes gelegd worden, een twistje hier en daar, zijplotje ook nog. Degelijk, maar niet hoogdravend.

Stiekem wel wat overeenkomsten met de prent die ik gister zag (The Killer), besef ik me nu. En dus ga ik ook maar deze afronden naar boven.. deze cynicus wordt nog een softie

De openingsfilm van IFFR iets vertraagd gezien. Een prent met louter Deense toppers, die zeker niet voor het eerst met elkaar samenwerken.

Allereerst: Een komedie, staat er duidelijk en helder. Yes, er is zwarte en absurdistische humor -toch meestal wel subtiel gebracht-, maar het gehalte drama is wel degelijk nadrukkelijk aanwezig dat dit niet genegeerd kan worden in de genre-aanduiding, Zelfs tragikomedie zou ik iets te mild vinden. Dat zit hem niet zozeer in de aanleiding van het verhaal, een treinongeluk, maar wel in het uitwerking rondom de relatie tussen vader en dochter. Zeker tegen het einde neemt Jensen bijna moralistisch de tijd dit uit de doeken te doen. Voor mij is dit nooit een welkom onderdeel van een film die ik niet als drama wil kijken.

Dat gezegd hebbende, is het erg prettig naar deze acteurs te kijken en ook de karakters zijn stuk voor stuk interessant. Er kan voldoende gegrinnikt worden en ik weet zeker dat ik een deel van de zwarte grappen niet eens begrepen zal hebben, want zo zit het soms verborgen in de dialogen en dat is ook wel mijn ervaring met Jensen's eerdere films. Eigenlijk ontrolt de film zich ook meer als een crimi en de in beeld gebrachte actie is af en toe best grafisch, zeker voor iets wat zich komedie noemt. Het 'toeval'-onderwerp blijft altijd interessant.

Al met al een prima geschoten en degelijke film, maar van mij mag het drama omlaag en de absurditeit omhoog.

Mooie prentje, vooral -inkopper- door de beelden. Prachtige plaatjes zien we en de cameravoering is vanaf het begin geweldig. Het verhaal... moet je liggen. Ik was er niet perse van onder de indruk (die flashbacks naar zijn vrouw zijn ook enorm overbodig), maar daar is ook niet waar de film het van moet hebben, denk ik. Het is realistisch en rauw gefilmd, met een paar indrukkende scenes (waaronder uiteraard de beer-scene). Als je er doorheen kijkt, zie je de nodige clichematigheden, maar de natuur, beeldvorming en acteerwerk tillen het naar meer dan prettige kijkervaring.

Ritchie: dus het is cool, visueel aantrekkelijk, heeft een toffe soundtrack en een editing om van te smullen (mis de humor wel). Maar het voelt alsof hij zijn hand beetje overspeeld qua thematiek in deze film. Niks mis met een duistere kant, vaagheid en verknipte zaken. Maar gaandeweg raak ik het kwijt en lijkt het eerder pretentieus dan gelaagd. Of het is te hoog gegrepen voor me. Maar de stijl van Ritchie alleen is al genoeg voor een voldoende. De 'twist' dat het duo zijn gevangenisburen waren was niet heel verrassend.
Fijne rol van Liotta en Statham geeft zijn 'gewoonlijke karakter' een wat ijzigere draai.

alweer een sterke Spaanse thriller.
zo'n film waarin ze het gelukkig niet perse nodig vinden alles uit te leggen of slechts deels te interpreteren. al vrij snel is er een bepaalde spanning aanwezig en die wordt feitelijk door de hele film vastgehouden. het acteerwerk van de hoofdrolspeler vond ik een verademing; het is lang geleden dat ik echt volledig geloofde wat het karakter zou voelen. er wordt vaak gekozen voor flinke close-ups en slimme edits, waardoor de emoties en de spanning extra goed binnenkomen. de omgeving past helemaal bij het verhaal en daar wordt perfect gebruik van gemaakt. het gefluit van de aankomende kogels en de navolgende inslag zijn 'shivering'.

keerzijde is oa dat je door een tamelijk ongeloofwaardige sexscene in de eerste minuten totaal niet in de film komt. tuurlijk zal dat zijn nut hebben later en dat bleek ook, maar toch. ook lijkt de (vlees)wond echt te groot om daar nog mee te kunnen rennen, hoewel het altijd netjes hinkend gebeurd en er ook ingedekt wordt door te zeggen 'dat het mee zal vallen want ik kan erop lopen'. en aan bea heb ik me bijna heel de film zitten ergeren door haar kille en irritante houding.
de keuze van de regisseur om de sluipschutters uiteindelijk in beeld te brengen neemt wellicht de mysterie rondom dat weg, maar geeft wel de gelegenheid het schokkende effect van de kinderen te geven. dat werkte voor mij prima. het besef dat het voor hun een reallife 'first person shooter' was, is schrijnend en kon daarmee de film ook een prachtig dramatisch einde geven.

het feit dat ik zoveel spoilertags moet gebruiken in deze review (waardoor ie volgens mij redelijk onleesbaar is geworden ) geeft eigenlijk wel het goede mysterieuze sfeertje aan. en ook dat dit een film is waar je de (bovenstaande) synopsis eigenlijk niet moet lezen op voorhand (maarja, hoe kies je anders een film uit).

op weg naar een serieuze 8, maar door de kleine kanttekeningen toch maar naar beneden afronden voor een 7. hoe dan ook een aanrader voor thriller/mystery-liefhebbers.

Rauw, grof en bloederig zullen de beste omschrijvingen voor deze film zijn. Het criminele sfeertje, de snelheid en het taalgebruik doen denken aan een Guy Ritchie, maar dan zonder enig spatje humor en kruisende verhaallijnen.

Vanaf de eerste minuut vliegen de kaakslagen en mondbloed je om te oren, iets waar je tegen moet kunnen. Het geweld wordt vaak tamelijk realistich, dus grafisch, in beeld gebracht.

De film lijkt een twee- of misschien wel driedeling te hebben. Waar de overgang van het eerste (hooligan) naar de tweede deel (club) nog wel kon, lijkt zeker het laatste deel (criminaliteit) nogal los te staan. Hoewel de film over de 'rise' van Carlton gaat, ligt de nadruk in dit deel meer op 2 andere karakters en wat de Rettendon Murders blijkt te heten. Mede daardoor doet het geheel wat fragmentarisch aan.

In het achterhoofd houdende dat het een waargebeurd verhaal is en gebaseerd op de autobiografie van de hoofdpersoon, maakt het interessant. Toch was het lastig de aandacht er goed bij te houden en miste het, ondanks het geweld, de nodige spanning.

Keurige film, met name als het gaat om beeldvorming. Er zitten genoeg, ook kleine, cinematografische sterke scenes en shots in. Editing en tempo in orde, net als het acteerwerk over het grootste deel. De verhaallijn is wellicht wat minder, niks nieuws onder de zon en vooral wat makkelijk/mager afgewerkt.
Het einde heeft dan ook zijn zwakte, want Michael wist dat hij de hitman niet had vermoord en dus nog een los eindje was (eerder had hij tenslotte goed opgemerkt dat hij wist waar ze waren, waarom vanaf toen ineens niet meer?). Daarnaast wist de hitman op zijn beurt dat de zoon er nog was, dus waarom rustig een fotootje maken .

Fijne film om lekker depressief van te worden. En dat ligt niet aan de post-apocalyptische setting, die prachtig in beeld wordt gebracht, met veel sombere grijstinten. Het is het overdramatische verhaal, die te geforceerd sentimenteel doet; de flashbacks van 'toen het nog niet was' en 'toen het mis ging' en natuurlijk de vele vader-zoon-momentjes. Er zit ook te weinig dynamiek in de film, het is veel van hetzelfde, de 'boodschap' is al snel duidelijk en daar komt weinig verandering meer in, er is geen ontwikkeling.
En daarbij gaat het druilerige 'papa' van het jongetje, waarschijnlijk vaker gezegd dan 'fuck' in Pulp Fiction, je ronduit irriteren.

uiteraard druipt Guy Ritchie hier aan alle kanten overheen. het is een duidelijke 3e Lock Stock (ik heb het tussenliggende Revolver overigens nog niet gezien), maar net zo duidelijk minder als de voorgangers. de misdaad, de humor, het accent, de vele karakters, de verschillende verhaallijnen die elkaar gaan doorkruisen: alles is weer aanwezig. je moet bijblijven, het verhaal is prima, lekker gemonteerd.

ik ben in dubio. als je een regisseur, schrijver of band goed vind, hoop je eigenlijk dat hij/zij dat werk blijft voorzetten, tenslotte vind je dat goed! maar, is het ook goed om te blijven hangen, moet je niet iets anders proberen, ontwikkelen. het lijkt willekeurig wanneer dat wel en wanneer het niet goed valt.
na Lock Stock was Snatch toch ook weer geweldig, maar RocknRolla is gewoonweg net teveel van hetzelfde, maar dan minder. ik heb me absoluut vermaakt, maar weet weinig nieuws te vertellen ten opzichte van zijn eerdere films. oja, de sexscene -kreunkniphijgknipsigaret- was een echte revelatie, zo zie ik het graag... niet minutenlang zitten wachten tot het verhaal verder gaat. briljant!

Poeh, niet zo best toch. Ik dacht me te herinneren van de eerste kijkbeurt -lang lang geleden- dat dit een prima misdaadje was, ook getuige mijn 7. Maar ik heb me toch best wel zitten irriteren aan veel zaken. Het verhaaltje is redelijk genoeg als hangop en ik kan het erg waarderen dat er nooit bekend wordt wat er in de koffer zit.
Maar wat is het acteerwerk houterig zeg, zeker voor zulke grote namen. Of zit het hem dan in de editing en camerawerk? Die spannend bedoelde slides en zooms, alsof je in de jaren 70 zit. Ook zoveel karakterkeuzes die raar zijn. De wederzijdse ik-heb-je-gered-schot. Of wat te denken van eerst met een achtervolging de halve stad in puin leggen met vele slachtoffers, om vervolgens gezellig in een café te zitten alsof niemand er wat van gemerkt heeft. Ik zie echt wel de effort die gedaan is in bijvoorbeeld de carchase-scenes, maar zelfs die voelden bij tijd en wijlen knullig. Zoals de netjes om-en-om rijdende tegenliggers zodat je er lekker doorheen kan zigzaggen. De 'twist' dat DeNiro uiteindelijk nog in dienst was en dus ook onderkoffer, had bij mij geen enkel effect meer.
De hele uitwerking voelt niet als 1998, maar als 1978. Helaas ook net niet genoeg als leuk vermaak tussendoor.

Erg fijne vermakelijke film, en dan heb ik nog niet eens iets met kunst. Want dat is natuurlijk wel de hoofdmoot.

Uitermate origineel plot; een psychotherapeut die kunstdieven behandeld (waarvan eentje met kleptomanie, heerlijk) heeft nachtmerries waarin schilderijen tot leven komen en hem iets aandoen; de dieven helpen hem met verwerking door de echte werken te stelen. Van de uitwerking moet de film het verder op zich niet hebben, hoewel aardig geprobeerd met de psychologische laag, maar dat boeit verder niet.

Het heerlijke aan deze film zit hem in de stijl en de vormgeving. De invalshoeken, de 'camera'bewegingen, de shots en uiteraard de ontelbare personen/dieren die in de meest kunstzinnige beeltenis langskomen. De tekenstijl is prachtig als het gaat om achtergrond en aankleding, en vermakelijk als het gaat om personages en (de vele) details. De ongetwijfeld vele kunstverwijzingen zullen bijna allemaal langs me heen gaan, dus voor een kunstliefhebber zal het helemaal smullen zijn, als ik er al zo van kan genieten.

De soundtrack is ook erg fijn, met een aantal aardige bewerkingen. De nachtmerriescenes zijn soms wat te jumpy in vergelijking met de toon van de rest van de film.

En dat allemaal uit Hongarije. Fijne verrassing!

Op een of andere manier verwachtte ik een film in de lijn van Ex Drummer en De Helaasheid der Dingen, eenzelfde grimmige Belgische productie. Dat kwam eigenlijk ook wel uit. Maar toch ben ik niet overtuigd bij de aftiteling.
Grootste oorzaak daarvan is denk ik dat je eigenlijk op het verkeerde spoor wordt gezet betreft het thema. Eerst zijn we voornamelijk bezig met het criminele hormonencircuit, vervolgens wordt het een persoonlijk verhaal. De connectie met het eerste deel wordt gemist en dat voelt te los. Echt samenkomen doen de verhaallijnen niet en dat is erg zonde. De terugblik naar de jeugd van Jacky was niet interessant. Pas toen de beruchte scene (damn, wat heb ik met mijn hand voor mijn mond én tussen mijn benen gezeten) geweest was, leek er een doel. Maar de dwalingen van een teelballoze spierbundel die door een jeugdtrauma met zijn ziel onder de arm hopeloos achter zijn jeugdcrush aan hobbelt, waren voor mij gewoon niet boeiend. Hoe 'dramatisch mooi' ook. Het leek een zijplotje, maar het bleek de hoofdmoot en dat was voor mij niet genoeg me mee te nemen in de film. Sommige scenes kwamen op mij wat te fragmentarisch over.
Cinematografisch is het prima in orde, de sfeer ook en de eindscene is krachtig. Maar net als de 2 eerdergenoemde producties blijft het ergens hangen waardoor ik er geen hoge waardering uit krijg. Wat mij betreft blijven Loft en Een Ander Zijn Geluk de Belgische toppers.

Leuk! Ik ging er blanco in (mijn to-see-list is te groot, ik lees niet meer in) en bleek in een comedy beland; niet mijn favoriete filmgenre, maar werd blij verrast. Absurdistisch, maar in normale kaders. Bijna alle karakters hebben wel iets aparts en de onderlinge vriendschappen tussen oud en jong, die compleet scheef zouden gaan in 'de normale' wereld, geven een frisse benadering.

Een paar keer goed gelachen, voor de rest zit het hem voornamelijk in een sluimerende glimlach. Stiekem ontrolde de film zich als romance, waar ik vrij allergisch voor ben. Maar verrek, door de Hollywoodclichés te omzeilen, keek het nog gewoon lekker weg ook. Bijzonder debuut van de jonge hoofdrolspeler en smullen van de rol van Bill Murray. In het laatste kwart flikkert de film wel als een kaartenhuis in elkaar, als de humor wat verdwijnt en toch die Amerikaanse moralen er doorheen komen. Dan voelt het net wat minder sarcastisch aan dan de rest van de film. Hoe dan ook, Wes Anderson is toch een aparte.