Meningen

Een vermakelijke trip down memory lane. Zo zal het voor de makers geweest zijn en zo is het voor de kijker. Het Schotse accent, de karakters. Herinneringen zijn ook de leidraad in dit vervolg. We zien enkele shots van de eerste film terug en hier en daar een dikke knipoog, zoals het subtiele verwerken van Born Slippy. Dit alles is dan ook wat dit vervolg de moeite waard maakt, verder niet veel. Vooruit, Boyle is heel wat (succesvolle) films verder en met een groter budget is met name visueel wat meer te doen, en dat zie je.

Er wordt deels geprobeerd de feel van deel 1 te benaderen, maar dat rauwe en in-your-face komt nergens terug. De rol van 'de vrouw die de mannen verbindt' is in plaats van Diana nu Veronika (waar Diana nog wel even geforceerd terugkomt). Spud wordt iets te overdreven gespeeld, ook bij de rest lijkt het gedrag in 20 jaar niet veel veranderd, terwijl het nu toch echt 40/50-jarigen moeten voorstellen.

Het gevoel van '20 jaar later' is wel leuk, maar heeft écht alleen een meerwaarde voor de liefhebbers van het eerste deel, waar ik er zeker een van ben. Een must voor hen in ieder geval, voor anderen zou ik hem niet aanraden.

aardig drama met een stukje mysterie. het eerste deel van de film wordt goed opgebouwd en ademt een prettig dreigende sfeer uit. in het tweede deel neemt het drama meer de overhand en lijkt daarin door te schieten naar een familiedrama die niet in de lijn van het verhaal past en het het-was-toch-gewoon-de-schizofrenie-oplossing. gelukkig neemt de film uiteindelijk de juist afslag met het einde, hoewel ik eigenlijk hoopte dat het toen nog verder ging. het acteerwerk is sterk.
minpunt is dat met name in het 2e deel van de film veel scenes iets te traag worden en daarmee de opgebouwde sfeer wat wegnemen. desondanks blijft het net genoeg behagen.
meeslepend is denk ik het beste woord.

Wat een slechte film, hoe kan hij in hemelsnaam zo'n hoog gemiddelde hier en IMDB hebben?

De geloofwaardigheid is zo vreselijk ver weg. Uiteraard hebben genoeg films dat en dat hoeft niet perse slecht te zijn, maar deze film pretendeert dat wel. Neeson legt alles en iedereen om, slechts 1 persoon biedt normaal weerstand en kan hem verwonden, voor de rest loopt ie overal zonder een schrammetje doorheen, hij houdt rennend een sportauto bij, rijdt zonder een krasje wild door het verkeer heen, is behalve boeven ook getrainde politie te slim af, en meer van dat soort dingen. Aangezien je weet dat het erom draait dat de dochter ontvoerd wordt, duurt de opbouw daarnaar veel te lang. Het is heel snel duidelijk dat het een happy ending wordt. De hele superman-achtige hero act was echt tenenkrommend. Door de voorspelbaarheid mist de film de spanning die bij een thriller hoort.

Het is lang geleden dat ik een film zoveel lager dan het alom gemiddelde beoordeeld heb, en dat had ik toch allerminst verwacht op voorhand.

onverwacht aardige actiefilm. we trappen af met een stelletje overvallers, die na een geslaagde klus gaan genieten van de verdiende centjes. vrij standaard. de beginscene is wel goed, maar het eerste deel van de film is dan niet meer dan een gemiddeld tussendoortje. maar zeker het laatste deel zit vol sterke actie, mooie slomo's en strakke scenes. hoogtepunten daarin zijn de overval op de geldwagen en de vluchtende parkour-badguy. storend zijn het niks toevoegende geneuzel met drugszus en het vriendinnetje.
al met al een vermakelijke actie.

Tegenvaller. De vergelijking met Catfish is snel gemaakt, maar een aardig verschil in uitwerking. De spanningsopbouw in deze film is niet al te best, waardoor je niet echt meegenomen wordt in de denkwijze van Thomas. Iedereen die ooit gechat heeft of mensen via internet heeft ontmoet, zal het 'spannende en kriebelende' gevoel wel herkennen. Echter gaat het veel te snel en wat te ongeloofwaardig door de teksten die in beeld komen, ondanks de tijdsprong. Zeker toen de vraag van trouwen kwam, haakte ik qua inlevering af.
Dat mensen overdreven kunnen reageren in -in dit geval- (misplaatste) jaloezie is al in ontelbare films gebruikt. Het pakt daarom niet en doet aan als een B-filmpje. Het enige wat dan houvast biedt, is de achterhoofdgedachte dat het waargebeurd is. Omdat het zo rechtlijnig is, hoopte ik op een mooie twist op het eind. Die kwam er, maar deed weinig met het verhaal zelf. Feitelijk maakte die persoonverwisseling weinig uit voor zijn acties, jaloezie is jaloezie.
Ook lijkt het wat achterhaalt nu nog het chatten zo in beeld te brengen, inmiddels zijn we toch al veel verder in internet-ontmoeten en zijn schimmige manieren van contact liggen in chatrooms toch gauw 10 jaar over het hoogtepunt heen, waardoor het urgentiegevoel mist.

Matige thriller met nogal wat rammelende momenten waardoor die je niet in de film kan komen; het ontvoerdersbusje dat niet wegkomt zodat Julia nog achterop kan klimmen, Trish die Julia laat omkleden in een kamer waar pontificaal het altaar met foto van David staat, het inwoners die volop wapens hebben, maar niet eens een deur inbeuken, enz.
De film baseert zich op 1 hele twist en dat is te weinig voor een goede mystery-thriller. In het tweede deel is de sfeersetting beter, maar naar het einde toe wordt het voor mij iets te moralistsch-drama-achtig en voelt het net iets te rechtlijnig en dun. Acteurwerk is matig.
Het is een cliché, maar jammer, er had meer ingezeten.

Me hieraan gewaagd door de 8+ waardering op IMDB, maar kon me niet overtuigen. Soort van toevallig mijn 2e Indiase film deze week, maar ik was blijkbaar er nog niet aan gewend. Acteerwerk is dus gewoon niet zo geweldig daar. Verhaallijn is aardig, al had het zeker wat korter gekund. Het doet hier en daar wat klungelig aan. Gaandeweg lijken er diepere lagen in onderlinge politie-verhoudingen te komen, maar dan toch weer niet. De bijna-eindscene met de twee politieteams tegenover elkaar is het interessante, dat had nog breder uitgemeten mogen worden.
En ik hou van open eindes, maar nu heb ik dus 2 uur naar verschillende politieonderzoeken en scenarios zitten kijken en is nog steeds niet duidelijk wie de moordenaar is. Dat voelt tamelijk lullig in deze opzet. Het einde wordt teveel afgeraffeld dat door een simpel uitspraakje van een rechter de ouders toch veroordeeld worden.
Ik las achteraf dat het waargebeurd is, dat verklaart dan wellicht het einde. Maar nee, het was onderhoudend, maar niet overtuigend.

Interessante film die puur op dialoog en de spanning tussen de karakters hangt. Het is een kunst een film boeiend te houden met slechts 2/3 acteurs op één locatie en dat lukt.
Hawke speelt lekker gek. Aparte camerastandpunten. Na het eerste kwartier begin je je af te vragen of je wel in de film blijft zitten, maar de spanningsboog wordt precies goed opgebouwd. De scenes zijn goed ongemakkelijk en zelfs verwarrend op zijn tijd, precies zoals het bedoeld is.
Het is niet hoogvliegend, maar zeker een goed werkje met deze middelen.

Als liefhebber van de Spaanse cinema deze meegepikt, maar het is geen hoogvlieger. De sfeer en beeldvorming is prettig neergezet, waarna er zich een relatief simpel romanceverhaaltje lijkt te gaan ontvouwen. Gelukkig is er een ruim half een de twist en zitten we naar een wraakfilm te kijken. Daar ben ik meestal niet zo'n fan van, maar in tegenstelling tot de Amerikaanse versies met veel heisa, is hier juist de kalmte die opvalt. Uiteindelijk wellicht toch wat te traag. De karakteromslag van Curro is niet zo realistisch (van stoere, agressieve vent naar angstig haasje). De priemende blik van José is wellicht het beste, hoewel ik me er niet van kon weerhouden soms Chuck Norris te zien...

Eindelijk deze klassieker eens bekeken, maar dat was toch een tegenvaller. Nergens kreeg ik een overdonderend gevoel. Tuurlijk moet je even door de tand des tijds bijten, het gevoel van eenzaamheid wordt prima verwezenlijkt en de sfeertje is prima. Ik werd zelfs jaloers hoe soepel hij Betsy om zijn vinger wond. De traagheid is te behappen.
Maar eigenlijk is het acteerwerk wat stijfjes. De dialogen (en monologen) niet heel bijzonder. De beroemde 'are you talking to me'-scene vond ik wat out of place. De overgang van klagende taxichauffeur naar met wapens behangen opstandeling kwam niet geloofwaardig over. Net zo min als hoe hij ineens de hele wereld en zijn leven ervoor over heeft een meisje te redden dat hij 20 seconden gezien heeft. Highbiller Foster blijkt een kwartiertje screentijd te hebben en behalve het gruizige gegeven dat ze als 12-jarige een hoer speelt, vind ik de rol niet zo legendarisch als verwacht. De score is verschrikkelijk: het is óf een misplaatst candlelight-softporno-riedel óf een spannend bedoelde blazer die lachwekkend werkt. De schietscenes zijn niet al te best en vrijuit gaan na drie moorden, ook al zijn het 'gangsters', nouja...
Dus nee, al met al mis ik blijkbaar waarom dit zo'n enorme classic is. Het was zeker niet slecht en ik ben blij dat ik hem gezien heb, maar de verwachtingen waren duidelijk te hoog.

Een extreem standaard Amerikaanse komedie: grappig tot ongeveer de helft, dan volgt de serieuze fase tussen hoofdpersonen, vervolgens een moraal en een happy end met wat grapjes.

De grappen waren veelal leuk, met een 'brutale' teddybeer kun je natuurlijk ook wat kanten op. Ribisi heeft weer een lekker karakter om te spelen. Grafisch ziet het er ook goed uit (for what's it worth in een komedie). De rest is cliché, voorspelbaar en vermoeiend. Eigenlijk een bevestiging van mijn afkeer tegen Amerikaanse komediefilms. Had het iets meer buiten de lijntjes verwacht met McFarlane (als groot van Family Guy).

vermakelijke film vanuit het oogpunt van de rook-lobbyisten, met fijne zelfspot. er komen inhoudelijke zaken langs en geeft een kijk in het wereldje, maar kantelt niet teveel de drama-kant op. de praattechnieken van Nick zijn tegelijk interessant en verontrustend.
minpuntjes zijn de wel heel makkelijke downfall en rising: dat de journaliste zou lekken was allang duidelijk en dat de zoon met een wel erg volwassen monoloog Nick overtuigd is vrij dun. al met al leuk tussendoortje.

Net gezien via IFFR. De aanpak en vertelling is interessant; het meeste speelt zich af in een auto en bestaat vooral uit de monologen van de oude crimineel op de bijrijdersstoel, waarbij de chauffeur de meestal stille toehoorder is. Veel beelden van wegen en routes. Gek genoeg werkt dat eigenlijk prima.
Gaandeweg gaat de sterkte liggen op het klassiek Italiaanse mopperen van de hoofdpersoon, heerlijk. Het trucje om de soundtrack veelal via de autoradio te laten horen is een leuke gimmick. Radio ottanta nonstop!
Het is allemaal relatief traag, rechtlijnig en niet een echte spanningsopbouw naar de overval toe, maar storen deed het me niet. De tirade op het einde over het gezinsleven vond ik overbodig en niet passend, maar daarna bleek dat dus wel een duidelijk doel te hebben.

Het einde begreep ik in eerste instantie niet echt. Alberto heeft zijn vader in de gaten gehouden via opgehangen camera's, maar heeft hij daarmee ook een vinger in de overal voor zijn gewin? Het is compleet onduidelijk, want de nasleep krijgen we niet te zien. Nalezend over de film kwam ik erachter de regisseur de zoon speelt en het beschouwt als hij zijn eigen roof door de 'dievenverhalen te stelen'. Het is een kunstzinnige uitleg/inslag, maar zonder die wetenschap mist het einde van de film zijn doel. En die zou toch wel op zichzelf moeten staan. Daarnaast wellicht ook beetje vergezocht.Een twist dat hij met deze overval weer een deel van het geld van zijn vader afroomde was interessanter geweest. Dus wat mij betreft is dat een beetje misgeschoten. Voor de rest onderhoudend genoeg.

Blijft toch typisch dat zo'n bijzondere serie zo'n magere pilot heeft, die ironisch genoeg juist uit de toon valt. Maar je moet ergens beginnen. De aanklacht tegen de kracht van de media/socials is hier dan het voorzichtige uitgangspunt, net als de ziekelijke kant van de mens. Ook het uitvergroten van de situatie zullen we in meerdere BM's tegen gaan komen. Maar de absentie van sf/technologie maakt het toch een vreemde eend in de bijt. En wat mij betreft dan ook zeker minder boeiend.

Eigenlijk doet zo'n film precies wat je verwacht; een goede eerste helft, een tegenvallende tweede. De zwarte humor en eigenaardigheid is veruit het sterkste in de film, 100% gedragen door Depp. Natuurlijk weetje dat het dramagehalte met dit onderwerp gaandeweg de overhand zal nemen. Dat werd niet zó zwaar als gevreesd, maar het laatste kwartier is het kijken niet meer waard met de standaard zwaarmoedige speech en traantjes hier en daar.

Zijn er eigenlijk wel zwartgallige films die van puur drama en/of moraal verstoken blijven en doorzetten op de cynische, lichtvoetige kant? Ik laat me graag informeren

Zo'n film die op verschillende vlakken erg anders presteert. Type tof idee, magere uitwerking. Althans, ik denk dat het op zich wel goed uitgewerkt is, maar het lowbudget helpt gewoon niet zo mee: de effecten lijken zo uit de jaren '80 te komen, inclusief het computerding (waarom die lasers?!) en het acteerwerk is meestal te erg aangedikt. De romance is natuurlijk helemaal kut en mainstream. Het sf-idee is interessant, ook al hebben we dat ook al eens eerder gezien in bepaalde mate. Dat is de houvast van deze film en ondanks alles beklijft dat voldoende. Had van mij zeker ook dieper uitgegraven mogen worden. Zoveel facetten die ik in een willekeurige andere film had afgestraft met een onvoldoende, maar hier blijft het toch staan. Interessant genoeg. (6,5/7)

ik hou wel van 'echte Britse' films, maar deze vond ik toch beetje tegenvallen. de opname van Shaun in de skinhead-groep ging nogal snel en is lastig te pakken gezien de leeftijd. die leeftijd bleef me de rest van de film ook regelmatig 'dwars' zitten. had de hoofdrolspeler dan een paar jaar ouder gemaakt. maar ja, als het autobiografisch is, is het zoals het is.
ik vond het ook lastig om de houding/gedachte van enkele groepsleden te plaatsen; ze kleden zich strikt en zouden eenzelfde mening erop nahouden, maar als er dan iemand opstaat die luid en duidelijk het nationalistische gevoel uitspreekt, breekt de groep. ik vond dat wat raar. het vadergevoel wat Combo voor Shaun ontwikkelt gaat ook wat snel. als ik mezelf zo lees, is het dus eigenlijk een film die wat langer had moeten duren om karakters en het onderlinge gevoel beter uit te werken. aan de andere kant is het verhaal te zwakjes om langer te kunnen boeien. het voelt alsof ik het allemaal eerder heb gezien.
ondanks dat ik maar een redelijke prent vond, ben ik toch benieuwd naar het vervolg, waar Shaun dan dus wat jaartjes ouder is.

Ik heb altijd een beetje mijn twijfel bij Oscar-winnende films, want vaak wordt er iets bewierookt waar ik gemiddeld gezien niet zo blij van wordt. Idem voor een affiche met grote namen. Bij deze film begrijp ik de waardering zeker.
Het verhaal, de sfeersetting en vooral de karakters en bijbehorende acteerwerk zijn erg goed en pakkend. Het is een drama, maar het verstikt niet en gaat niet -zoals de Amerikanen dat kunnen- over de top. Het grauwe sfeertje is fijn en de bijtende, soms bijna flauwe humor passend en een zeer welkome toevoeging niet te verstranden in een typische USA-tearjerker. Sterk punt zijn de verschuivingen in sympathie die je voor alle hoofdrolspelers hebt. Ook heel fijn dat de zaak niet opgelost wordt, daar was ik even bang voor, dus zeker een pluspunt dat dat niet gebeurd (en ook wat on-Amerikaans).
Wat dan wél weer 'typisch' is, is dat de 'vervelende agent' haar uiteindelijk toch helpt. Tempootje had ook iets hoger gemogen, maar an sich niet heel gestoord. Prima prent.

Edit: ik zie nu pas dat de regisseur dezelfde is als die van In Bruges en Seven Psychopaths, twee van mijn favoriete films als het om eigenaardige humor gaat; dat verklaart die toevoeging én dat het on-Amerikaanse aanvoelt dus goed...

Interessante film met typische sf-trekjes, maar (gelukkig) vooral leunend op de dystopische setting.

Het knappe is eigenlijk dat allerlei eigenschappen die doorgaans niet zo positief zijn hier allemaal in het voordeel uitkomen; het doet klinisch aan, tamelijk emotieloze karakters, de traagheid, de monotome stemmen. Alles geeft het net dat surrealistische trekje dat de film zijn waarde geeft. De scenes van het lopen in de 'witte wereld', de stormloop na het openen van de deur of de altijd rustige en beleefde agenten zijn daar mooie voorbeelden van.

Voorwaarde is dat wel dat je er goed in zit. Haak je niet aan, dan zal het een saaie bedoeling zijn. In het begin had ik daar even moeite mee, wellicht omdat ik moest wennen aan de setting en het plaatsen van de gebeurtenissen. Het extreem veelvuldige gebruik van getallen die moeten verwijzen naar acties, gedragingen, mensen en gebieden wordt op een gegeven moment wel irritant.

Er is zelfs ruimte genomen voor wat humor, die eigenlijk helemaal niet in de sfeer passen (zoals de scene met de agenten die de controleruimte in vallen en het grote karakter dat de auto in wil stappen). De hand van George Lucas zien we nu met name door de af en toe C3PO-achtige agenten en het benoemen van een 'Wookie'. De beeldvorming was opvallend goed, maar ik heb begrepen dat de film inmiddels met moderne middelen is opgepoetst.

Al met al sterker dan verwacht, zeker voor zijn leeftijd. Ik doe eens gek en geef hem gewoon een 8.

Leuk klein filmpje met een tijdreisprincipe wat we al vaker gezien hebben en dus niet teveel van moet verwachten. Een thrillerbasis met een sf-gegeven dat 3 jongeren aan de hand van een toekomstfoto de logische dingen doen: geld verdienen met gokken. De onderlinge spanning is voorspelbaar, het subplotje met de bookie wat geforceerd en het acteerwerk bij tijd en wijle heel erg B-film. En met de twist op het einde lijkt de regisseur te vinden een briljant slot te hebben, maar dat klopt gewoonweg niet (er is geen mogelijkheid de toekomst te veranderen, aannemende dat Callie dat wel zo denkt, is ook wat zwakjes).
Desondanks is het idee leuk en is alles toch vermakelijk. De film neemt het niet megalomaal op -zoals snel kan met dit thema- en dat zorgt ook dat je door plotgaatjes en rare karakterskeuzes kan kijken (luxaflex open/dicht, geweld). Er is overduidelijk naar Shallow Grave gekeken, qua onderlinge verhoudingen en (poging tot) spanningsboog, maar komt daar natuurlijk nooit in de buurt. Mochten mensen zich dus vooral vermaakt hebben door dat laatste (en niet het sf-deel), dan is die film de grote aanrader. Deze film is een aardig tussendoortje voor de liefhebber.

zwaardragende dramathriller met als voornaamste thema rassenhaat. het idee dat dit nog echt gebeurd in de wereld is tenenkrommend en dat zal exact de bedoeling zijn. ik was erg verrast door de vele grote namen in de cast, moet zeggen dat het daardoor prettiger was om naar te kijken. ik ben geen fan van McConaughey, maar was hier erg goed. de karakters zijn over het algemeen aardig (Kiefer Sutherland als rasistische redneck), maar niet super. omdat het verhaal een groot inleef-factor heeft (in de zin van, 'zo zou ik ook reageren'), sta je als kijker constant aan 1 kant en dat maakt het het verhaal wat dun en langdradig.

uiteindelijk draait het eigenlijk allemaal om het slotpleidooi van McConaughey. de details en insteek missen hun doel niet, maar toch lijkt het wat voorspelbaar. líjkt, want zijn allerlaatste woordje sluit het ijzersterk af. helaas zijn de laatste scenes dan erg zwak: de bad guys druipen ineens braaf af, een cheesy shot van vader en dochter met de Amerikaanse vlag op de achtergrond en McConaughey die zijn dochtertje naar die van Jackson brengt om samen te spelen.

wie is de mol. poeh, wat een zit was dit. een intelligent aandoende thriller, maar waar je nooit echt grip op het verhaal krijgt. het gaat zo tergend traag, er komen zoveel namen langs, de personen zijn lastig uit elkaar te houden, net als de flashbacks en het heden. geen moment ga je mee in de sfeer van de film en omdat ik maar niet bij kon houden hoe het een en ander in elkaar stak, was er een enorme afstand en totaal geen spanning. pas tegen het einde had ik weer even grip, maar dat was uiteraard lang niet voldoende. acteerwerk is prima, maar voor de rest een jammerlijke teleurstelling, ook omdat je proeft dat de bedoelingen prima zijn.

Vanwege de niet superenthousiaste verhalen over deze Boyle-film verwachtte ik niet zoveel, maar ik vond het toch meer dan prima te verteren. De sfeer wordt goed neergezet en cinematografie is geweldig. Wat subtiele Britse humor erbij (de noodle-bezorging ). Je voelt al snel dat het een film wordt met meerdere twists en dat zorgt ervoor dat je er goed bijblijft.
Toen de gevoelens/sex in het verhaal kwamen, zakte het wat in (zoals wel vaker) en raakte ik mijn aandacht kwijt. Het duurt even, maar naar het einde toe wordt er weer een aardige spanningsboog getrokken. Sommige van de twists komen wat te geforceerd over, in de zin dat het een dubbele-lagen-film moet zijn. De uitleggende achterbank-scene was misschien iets teveel van het goede, dat had beter in stukjes aangedragen kunnen worden. De 'stoere actiescene' in het einde paste eigenlijk niet zo goed.

Meer dan eens moest ik toch ook aan Boyle huzarenstukje Trainspotting denken; de soms pompende beats, de snuggere beeldvorming, maar ook zeker de hoofdrolspeler, die zeker wat Ewan McGregor-trekjes had.

Al met al een zeer aardige film, heerlijk om te zien, maar wellicht iets te 'slim' wil doen. Toch geef ik hem het voordeel van de twijfel tot aan de volgende kijkbeurt.

Goede insteek en interessant concept. Het is het soort technische sf dat me wel bevalt. De film maakt echter te snelle stappen en voelt wat versnippert aan om er goed in te komen/blijven. En dat is zeer zeker nodig aangezien het in het tweede deel wat doorschiet in het type sf dat nooit mogelijk is en dat is niet erg, mits je goed in het verhaal zit. De film miste de diepte om dat voor elkaar te krijgen en dat is jammer. Zo werd het een kleine tegenvaller en een wat leeg gevoel op het einde. Er zat meer in!

Een blijkbaar volslagen onbekende Duitse SF (slechts 778 stemmen op IMDB en 0 hier, huh?) en dat is niet terecht. Een interessant -typisch technisch sf- concept: de ziel en gedachten van een ouder koppel wordt overgebracht naar jonge mensen die hun lichaam ervoor opgeven; zodat de eerste weer een fris leven kunnen leiden en de familie van de tweede financieel gesteund worden. Natuurlijk voer op ethisch en moralistisch vlak. Zeker als de jonge mensen zwart zijn.

Nog interessanter wordt het als de techniek meebrengt dat de jonge mensen wiens lichaam gebruikt wordt, tijdens de nachtrust van het 'oude koppel' 4 uur hun eigen bewustzijn terug hebben. Zij gaan een eigen leven leiden en worden -uiteraard- verliefd. De oude en de jonge versies gaan met elkaar communiceren.

Het gegeven en de uitwerking is zeker een fundament voor een hele sterke sf, maar dat komt helaas niet helemaal van de grond. De film is er net wat te traag voor en het Duitssprekende zwarte stel klinkt alsof ze nagesynchroniseerd zijn, wat niet echt meehelpt in het verhaal te blijven. Liefde is een groot thema en die warmte merk je bij het oude stel, maar minder in de rest van de film. Ook zitten er wel heel wat haken en ogen aan het plot, wat echter lastig te voorkomen lijkt te zijn. Eigenlijk schreeuwt deze prent om een remake (maar liever geen Amerikaanse!)

matige thriller die vooral in het eerste deel een beetje kabbelt. alles is aanwezig om de spanning beklemmend te maken, maar dat wordt nagelaten. de Siberische sfeer komt wel over. het verhaal is voor het grootste deel voorspelbaar (te gewoontjes voor een misdaadthriller), verre van nieuws onder de zon. in het eerste deel draait het eigenlijk een half uur lang alleen om de sexuele spanning tussen Jessie en Carlos. de rol van Harrelson was beetje irritant, zo'n vervelende sul. was leuk om Kingsley als Rus te zien. het laatste half uur wordt de spanning weer naar voldoende thriller-niveau gebracht, maar al met al een teleurstellend geheel. laatste scene was, ondanks dat ie er een beetje achteraan geflanst werd, wel prettig.

Tja. Een Shyamalan trekt me toch altijd nog wel, hoewel ik geen fan ben van horror en er daarom uiteindelijk een paar heb overgeslagen. Deze leek niet zoveel jumpscares te hebben (wat mij betreft bleek dat zelfs 0 te zijn) en weinig gore, en ben er toch voor gegaan.
Uitganspunt is geinig, maar de film niet zo best.
De setting is origineel, in een concert. Als veelvuldig concertganger (maar niet dit soort muziek en fans) vond ik eea eromheen best goed weergegeven, incl de telefoontjes (al kan ik me niet voorstellen dat er tíjdens het concert van je idool er honderden mensen door de rest van het stadion lopen, maar misschien zijn de Amerikanen daar anders in). Het is leuk om te zien dat ze enorm veel figuranten op de been hebben gekregen daarvoor, leuke operatie. Het kind speelt overtuigend de hysterische fan. Het acteerwerk van Hartnett daarentegen vond ik bloedirritant, pas in het laatste kwart speelt hij overtuigend. Het is overigens zeker geen horror; geen enge bedoeling, geen bloed en gore, geen jumpscares. Echt pure thrillerspanning, en dat zit op zich wel goed, al moet het het niet van het mysterieuze hebben, iets wat bij Shyamalan vaak juist wel het geval is. Weer een aantal interessante shots.

Naast het matige acteerwerk, ook van de tenenkrommende zangeres, is de grootste zwakte de geloofwaardigheid. En dan is er niet eens iets bovennatuurlijks aan de hand De reeks aan gebeurtenissen die gewoon nergens op slaan zijn gewoon te groot. Natuurlijk heeft elke film er daar een aantal van, maar met name hoe makkelijk hij telkens een stapje dichter backstage cq zijn ontsnapping komt, is debiel. Een miljoen zwaarbewapende agenten (wat overigens iedereen normaal schijnt te vinden) en een strak protocol, maar hij kan zo overal langslopen. Beroemde zangeres die 5 man beveiliging heeft als ze aankomt, maar bij het weggaan helemaal niemand, en ze kan zo met een man -waar alle ogen op gericht zijn- het pand uit. Major plothole. Dat geldt natuurlijk ook voor het feit dat je geen spaak uit een wiel kan halen als daar letterlijk 10 mensen naar staan te kijken, maar vooruit, dat leverde in ieder geval nog een leuk eindshot op. Dat hij doodleuk nog een taartje gaat eten die uiteraard vergiftigd is, is natuurlijk ook een classic en heeeel gemakkelijk

Ik was na de film wel benieuwd naar de songs, want -ook al is het absoluut niet mijn muziek- klonk het soort van te goed om zomaar voor de film gemaakt te zijn. En zo kwam ik er dus achter dat het Shyamalan dochter is en voelt het toch een beetje smerig, alsof de hele film eigenlijk gemaakt is om (de muziek van) zijn dochter te promoten.

vanwege de lage gemiddelden hier en op IMDB had ik een niet al te sterke film verwacht, maar niks is minder waar. dit is in mijn ogen toch een prima psychologische thriller.
ben van begin tot eind geboeid gebleven. ik ben geen fan van Firth, maar hier speelt ie erg goed. er zitten voldoende twists en eigenaardigheden in. de kleine details zorgen voor een fijne vreemde sfeer (het puntenslijpen, het wapperende rolgordijn). ik kreeg wel de jeuk van die mieren. veel mensen noemen de film verwarrend, is dat dan niet simpelweg dat je hem niet kan volgen? een film waar je een beetje moet bijblijven en nadenken vind ik wel een pre.
ik heb toch verdomde veel thrillers gezien en je zou dan toch zeggen dat ik wat kritischer naar thrillers kijk en gemiddeld lagere cijfers geef... daarom verbaast het me dat ik nu zoveel hoger zit.

shit, hiervan vergeten een review te tikken. het is nu weer even geleden en heb intussen meer films gezien, dus details terughalen is lastig.

prima onderhoudende thriller, mede door de mysterieuze aanpak, hoewel ik kan me voorstellen dat het 'loop'-verhaal voor sommige mensen een afknapper is. ik hou wel van dit soort dingen, vooral omdat je gaat nadenken of dit allemaal wel kan kloppen. de hoes heeft me heel lang afgehouden van het kijken van deze film, omdat het echt zo'n tienerhorrortje lijkt. dat is het dus zeker niet, dus laat je daar niet door afhouden. het camera- en acteerwerk is allemaal niet hoogdravend, maar voldoende voor dit werkje. er zitten voldoende 'oh'-momenten in om het het aankijken meer dan waard te maken.

Na het recentelijk zien van Turist, waar ik onder de indruk was van de stijl, raakte ik nieuwsgierig naar meer van Östlund. Het bleek dat ik The Square al gezien had, maar dat ongemakkelijke en cynische kijkje ook al aanwezig was. Dus op naar deze. Dat werd was uiteindelijk een teleurstelling, maar dat lag met name aan het laatste deel van de film.
Dat de film vrij sterk opgesplitst is in drie delen werkt niet mee. Het eerste is veruit het sterkste. Daarin komt die prachtige oprechte wisselwerking tussen mensen, zoals ook in Turist, goed naar voren. De liftdeurenscene is heerlijk. De satirische kijk op de modellenwereld (zoals het in The Square op de kunstwereld was) is prettig. Dat wordt doorgetrokken in het tweede deel, waar met name de 'rijkeluiswereld' op de hak genomen wordt. Maar ook hier, net als in Turist, niet op een overdreven manier. Heerlijke kleine momentjes, zoals de blik van Harrolson als ie aan de 'champagne' nipt, de ramentrekker in de storm, de waterspray en de trillende gelei, doen goed. De Nutella in het noodkoffertje is geweldig.
Wat betreft overdrevenheid, komt dat ineens toch aan de orde. Het kotsdiner vond ik teveel over the top en niet zo leuk meer, daarmee werd een beetje te theatrale 'humor' gepakt, wat niet paste.
Het derde deel is verreweg het minste. De absurditeit verdwijnt voor een groot deel, het rollenomdraaien heeft even een grappig effect, maar de moralistische onderlaag werkt niet. En bovenal: het duurt veel te lang. De gehele film had prima een uur korter gekund.

Ik ben nog wel benieuwd naar Play, maar mijn Östlund-enthousiasme is wat getemperd. Ik zie in deze en in The Square dezelfde zwaktepunten (wat mij betreft): te lang en scenes die misplaatst en teveel over the top zijn. Zonder dat, krijg je zoiets als Turist (hoewel die ook 1 wat kortere scene had die misstond), en dat bevalt me meer. Meer de nadruk op lichtvoetig absurditeit en ongemakkelijkheid, met sterk heel natuurlijk aanvoelend acteerwerk.

En oja, wat een bizarre synopsis staat er hier. De tweede zin gebeurd pas na anderhalf uur! En de derde zin is een spoiler. Gek.