Meningen

Dit is een film waar je met een bepaalde instelling aan begint. Bij New Kids Turbo stel je je in op een onzinfilm, bij 12 Angry Men hou je rekening met het feit dat je gaat kijken naar een film van 54 (!) jaar oud. We zijn nu verwend met special effects, snelheid, nieuwe technieken en uiteraard hebben we al vele films gezien die wellicht geinspireerd zijn door de 'oudjes' waardoor ze onorigineel kunnen lijken.
Met die instelling begon ik bijvoorbeeld aan Rear Window en Dr Strangelove, en zo ook bij deze film. En waar het bij die andere 2 terecht was, staat 12 Angry Men na ruim een halve eeuw nog steeds zijn mannetje. Goede dialogen, goede sfeer en goede karakters. Tuurlijk zijn sommige meningsveranderingen iets te simpel, maar de opzet en de gebruikte argumenten komen dermate geloofwaardig over dat je makkelijk in de film blijft. Goed!

Zie hier het verschil van commerciële invloeden. Deze film is gebaseerd op een short uit '91 en lijkt daarmee toch echt voor Groundhog Day te zitten, echter is het die laatste die met superlatieven wordt bestrooid. Ik weet nog dat ik die film een diepe onvoldoende gaf: niet vanwege het tijdloop-aspect -want daar hou ik juist van-, maar vanwege het Hollywood-romance-sausje. Deze film voelt authentieker aan (en is het dus ook), maar wel goedkoper. Dat stoort me dan minder, al doet de hele 90's feel je soms misplaatst glimlachen. Voornaamste nadeel; ook hier is de romance de hoofdlijn. Ik zie veel liever timeloopfilms zonder dat, zoals een Los Cronocrímenes.

Kortom, de opzet is tof, en de film neemt een leuke dosis humor mee. Als het gaat liften op een spannend bedoeld plot met complotten, werkt dat een stuk minder. Voelt wat klunzig aan. En dus die romance als leidraad, afgetopt met kokhalzend einde. Respect voor het originele concept, meer dan Groundhog Day, maar bwaah, ik zie liever een andere uitwerking.

aangezien je bij aanvang van deze film al weet dat iemand 127 uur vast komt te zitten, was voor mij de grootste vraag; blijft het boeiend? dat lukt deels.
de trucjes om de statische locatie op te vangen zitten hem in interessant camerawerk (close-ups!), de grapjes die hij in zijn camcorder doet (werkt niet altijd even goed) en de flashbacks. in dat laatste zit mij betreft een grote zwakte, want ze zijn vreselijk cheesy. ik had eerder en meer hallucinaties verwacht, toch niet vreemd in zijn situatie én gezien Boyle's filmverleden, maar dat blijft op een enkel shot na uit.

aangezien iedereen al weet dat hij vast komt te zitten, is het zaak snel tot dat punt te komen, maar wel het karakter al voldoende vorm gegeven te hebben. dat is hier prima gebeurd. we krijgen te zien wat voor avontuurlijke losbol het is én dat hij verstand van zaken heeft. en dat is nodig, omdat dat zijn ideeen en mentale kracht vergoeilijkt op het moment dat hij vast zit. de scene dat hij zijn arm eraf snijdt was gruwelijk, en/maar kan best een filmklassieker worden. de scene waarin hij langzaam doorkrijgt dat hij echt in de problemen zit, samen met de aanzwelende muziek, is sterk.
de muziek is geen score en klinkt (daarom) veelal bekend in de oren, soms is dat niet zo op zijn plaats; hoewel ik moest grinneken om de ironie van Bill Withers' Lovely Day, was de climax in Sigur Rós zoeken lastig, aangezien hun muziek juist staat voor kille, gure en koudbloedige sferen.

dat het verhaal waargebeurd is, maakt het natuurlijk ook sterker. toch is het af en toe lastig erbij te blijven, omdat er eigenlijk maar 1 vraag is: (hoe) komt hij eruit? goed, maar niet geweldig.

Fijne rauwe mystery-thriller. Het is degelijk, onderhoudend en spannend, voor een klein geschoten filmpje. En dat terwijl het vrij langzaam op gang komt, niet bepaald onvoorspelbaar is, soms wat te veel herhaald en tamelijk houterig gefilmd én geacteerd is. De hoofdrolspeler zet het karakter relatief emotieloos neer en het voelt niet geloofwaardig dat hij als stille, sullige knul ineens zo het onbekende tegemoet gaat. Met al die minder positieve punten kom ik normaal zelden op een voldoende uit, maar toch voelt deze low-budget-prent prima aan, het idee is goed en ik hou ergens wel van het gruizige.

Ik heb niks met oorlogsfilms, maar des te meer met cinematografie; daarom stond deze toch op mijn lijstje vanwege het bekende one-shot. Dat is het uiteraard niet, maar de suggestie daarvan is voldoende. Dat is dan ook waar de film het van moet hebben. Het is een mooie ervaring zo met de hoofdrolspelers mee te gaan, bij elke stap die ze zetten. Het levert mooie beelden op in de loopgraven, door het neergeschoten stadje en in de rivier.

Met het verhaal heb ik wat minder, maar er moest op zich ook een niet al te ingewikkeld plot aan vast zitten om de truc met de one-shot te volbrengen. De scenes met het neerstortende vliegtuig en de navolgende sterfscene en (de belichting in) het stadje zijn het sterkste. De scene met de Française en de baby daarentegen totaal overbodig en irritant. De constant misschietende Duitsers, de redelijk fake sfx in de aanvalsscene en dat het briefje prima leesbaar afgeleverd kon worden na een riviertocht deden me ook wel beetje verzuchten.

Maar dat is wellicht muggenziften. Door de one-shot-aanpak pak je een flinke bak credits en omdat een ingenieus verhaal daarmee simpelweg ook niet mogelijk is, een afronding naar boven.

Erg sterk! Het begint al met het detail dat de audio van de toffe beginscene al start als het studiologo nog in beeld is. Ik ben wel een liefhebber van Norton en ook hier een ijzersterke rol. De spanning tussen de karakters onderling is erg fijn en de sfeersetting is top. Goede mono- en dialogen, waarvan de spiegelscene er natuurlijk bovenuit steekt. Het einde leek even onverwacht typisch Amerikaans te worden, maar gelukkig toch niet. Het is in feite open en dat is prima. Ik heb hem lang geleden al eens gezien, maar duidelijk toen niet zo'n indruk gemaakt als nu. (8,5)
[blijkbaar was mijn review van vorige week niet opgeslagen, dus deze nu even uit mijn hoofd gedaan ]

redelijke politie-actie. wellicht ben ik door het zien van vele crime-serie een beetje verwend, waardoor deze categorie films me niet echt meer kunnen pakken. het zit allemaal prima in elkaar qua acteerwerk, actie, vaart en verhaaltje, maar echt meeslepend, schokkend of verfrissend is het niet. wat dat betreft is de duur van 75 minuten een voordeel, zodat het een prima behapbaar tussendoortje is. jammer van het clichematige 'we-zijn-weer-allemaal-zo-vrolijk-met-zijn-allen-einde', brr.

Taaie zit. Ik hou van mystery en dat krijg je hier dan ook zeker voorgeschoteld. Een tikje absurdisme erbij (al diezelfde moeders en jongetjes) is ook prima. Maar tráág. Als uiteindelijk duidelijk is met wat voor gekkigheid we te maken hebben, kudos voor de gedachte, pakt de film niet door maar blijft het doorpruttelen. Geen spanning, geen nieuwe invalshoeken, geen twists. Ik had bijzonder veel moeite mijn aandacht erbij te houden en dat gebeurd me niet vaak. De prachtige (onderwater)beelden kunnen de boel niet meer redden.