Meningen

Onderhoudende thriller. Een opzet die we vaker hebben gezien; stadse mensen naar afgelegen dorp met eigenzinnige karakters in mooie natuur met grijze mistflarden. Maar toch, het werkt. De beelden zijn mooi en het acteerwerk prima, zeker gezien de trieste situatie waar de hele film om draait.
Helaas komt die situatie wel erg onrealistisch tot stand (hij trilt totaal niet met zijn geweer, hij kan rustig naar het hoofd van het hert richten en als hij afdrukt, bam, staat er ineens een kind. Bijna lachwekkend), je zou denken dat daar wat beter over nagedacht zou worden. En zo zijn er verder nog wat kleine dingetjes, maar die zullen we bij een gemiddelde thriller maar door de vingers zien.
Het kijkt prima weg, maar echt héél spannend wordt het ook weer niet. Het verhaal verloopt vrij rechtlijnig en wellicht zelfs voorspelbaar, het wachten op twists bleek tevergeefs. Dat de familie voor de oplossing kiest zoals aan het einde ontrolt, lijkt me ook niet heel logisch (de politie heeft dit zo opgelost) en het doorbreken van de vierde muur in de overbodige slotscene ongepast.

Zelden een film gaandeweg zo hard achteruit zien hollen, poeh.
De openingscenes geven je een confronterend beeld van de alarmcentrale achter de schermen. Een plek waar de medewerkers echt alle soorten spoedgevallen te verwerken krijgen. Daarom is het ietwat lastig te verkroppen dat Jordan na een mislukt gesprek zo in de kreukels gaat. Maar ok, voor the sake van het verhaal.
Daarna komt de aandacht op een ander gesprek dat spannend wordt. De intensheid van de ontvoering wordt goed in beeld gebracht, zowel van het slachtoffer als de dader. Goed acteerwerk van beiden. Helaas struikelen de cliché's en ongeloofwaardigheden zich vervolgens over elkaar heen.

Het hele 911-team staat om haar heen alsof er ineens geen andere spoedgevallen meer zijn en een ontvoering ineens zo speciaal is. Niet het karakter maar het scenario maakt dan fouten: verf uit een auto gooien zonder dat de dader het zou merken? Een telefoniste die ineens veldwerk gaat doen en vind wat alle speciaal getrainde cops niet vinden? Als ze de kelder ontdekt geen politie inschakelen? En dan nog de actieheldin worden? En ik vergeet er ongetwijfeld nog wat. Alle geijkte thrillercliché's (ik zal ze niet herhalen) komen langs. De fijn opgebouwde spanning knalt onderuit en hoe spannend je het muziekje ook maakt, het was onmogelijk nog goed in de film te blijven. Anderhalf uur leken ineens lang.

Mooi voorbeeld van hoe draai ik mezelf de nek om. Van een stevige voldoende naar een matig in een half uur. Jammer.

ik hou wel van vreemde karakters, een beklemmende setting en vage situaties. deze film heeft het allemaal, maar het komt nergens goed uit de verf.

vanaf het begin is de film supertraag, met veel lange scenes. te traag en te lang. uiteraard is de bedoeling er een sfeer mee te scheppen, maar bij mij werkte het tegendraads. je bent er bewust van dat Marc op het vreemde plek aankomt en ik hoop dan op een prachtcombinatie van beklemmende spanning en psychologisch vuurwerk tussen de hoofdrolspelers. dat gebeurd helemaal niet. vrijwel alles wat gebeurd is tamelijk voorspelbaar. en het gevoel dat je al eens eerder hebt gezien blijft knagen. als de verhaallijn wat uit de hand begint te lopen mis je dan ook de beleving om erin mee te gaan.
er zijn daarbij teveel momenten waarop ik een gemiste logische stap zie, zoals dat Marc meerdere mogelijkheden had in zijn gevangenschap het geweer te pakken. en hoewel het uitzicht nogal troosteloos was, zou het niet menseigen zijn om veel harder te pushen dat je niet degene bent waar je voor aangezien wordt. of de overredingskracht van Bartel waardoor hij niet naar zijn auto omkijkt. deus ex machinas ben ik geen fan van. het 'raar doen' leek vaak ook zonder uitgewerkte reden en dus meer om het raar doen zelf. het verhaal is superrechtlijnig en bevat geen enkele twist. of het moet hetgene zijn waarbij Marc verwacht bevrijd te zijn door de dorpelingen, die echter net zo gestoord blijken te zijn.

pluspunten is bijvoorbeeld de keus van de regisseur om ons tijdens Marcs rit naar het zuiden niet op de standaard horrormanier te laten schrikken, hoewel daar tig momenten voor waren. zeker in de eindscenes is de omgeving werkelijk prachtig verweven met de momenten. dat had eigenlijk meer gedaan moeten worden. en natuurlijk om in zo'n bizar naargeestige film 2 hilarische scenes te stoppen: de barscene met het dansen en de plotselinge aanwezigheid van de rode 'dwergen' in het bos

oja, ondanks de sinistere dvd-cover/poster én de benoeming van het genre op IMDB en MM, vind ik dit toch geen horror. daar heb ik -gelukkig!- te weinig hartverlammingen voor gehad en spuitend bloed voor gezien. een drama/thriller is meer op zijn plek.

Poeh, dit was wel een intense, kunstzinnige en vaak ook wel moeizame trip. Ik vind het moeilijk er de vinger op te leggen. Ana draagt de film en godsamme wat is zij knap, de oogopslag. Het leidt soms af, maar ergens geeft het ook precies de goede invulling aan haar reis. Het gaat wellicht iets te snel van grot naar ontdekking van meerdere levens in haar. Het acteerwerk is soms wat stroef. Hier zullen ongetwijfeld grootste thema's aan hangen, maar wellicht is het wat te megalomaan aangepakt wat dit betreft. Het kwam bij mij niet aan. En hoewel het fijn was de sexy Ana in het 0-blok te zien, vond ik het geen sterk einde. Een film die wellicht ten onder gaat aan de goede bedoelingen.

thriller die het absoluut van het tweede deel moet hebben. sterker nog, in de eerste 10 minuten heb ik me redelijk zitten ergeren: vriendin weg, troostzuipen in het cafe, meisje leren kennen, ermee naar bed. pff. en nee, dat is dus geen spoiler. ook in het half uur erna wil het niet heel spannend worden, ondanks dat het pogingen daartoe doet. met geen enkel karakter krijg je een band. het voelt te standaard aan. met teveel bliksem en vrijscenes enzo.

halverwege de film komt er dan het element die de film redt en vanaf daar is het ook meteen veel interessanter, origineler en voel je ineens iets bij de karakters. het is eigenlijk jammer dat het pas zo laat gebeurd, aan de andere kant had het tweede deel misschien ook niet langer moeten duren. een fijne psychotisch-achtige beklemmende sfeer. helaas laat het toch ook hier wat steekjes vallen (de manier waardoor Fabiana getriggerd wordt in de badkamer te gaan 'praten' was wat zwakjes, Belèn kwam verrassend goeduitziend de bunker uit en het telefoontje kwam te toevallig), waardoor het toch geen échte hoogvlieger wordt.

al met al weer een aardige film uit Spanje, er komt toch veel goeds vandaag. het begin is matig, vanaf de helft zorgt ervoor dat je toch met een 'fijn' gevoel naar de aftiteling zit te kijken.

Een sf-film uit Zwitserland, wow. De openingsscene voelt als Bladerunner inclusief Vangelis-score. Daarna ontvouwt zich al redelijk snel een setting waar je een aantal zaken vooraf kunt invullen, maar hoeft niet perse slecht te zijn. De CGI is keurig in orde. Al vlot stapelen zich de onlogischheden op en daarmee ook mijn irritatiefactor. Het verhaal kabbelt voort, de spanning leunt erg op schrik en het acteerwerk bruist voor geen meter. Halverwege lijkt het budget voor CGI op en wordt het tranen met tuiten, met name de ruimte-scenes. Geen verrassingen, geen spanning en het is tenenkrommend naar het einde slepen. Hoe ervaren filmliefhebbers hier een voldoende voor kunnen geven is me een raadsel.

Gevalletje goede bedoelingen. Met klasbakken als Pacino, Penn en De Palma kan het niet verkeerd gaan, toch. De setup, het noirgevoel, het maffiasfeertje; allemaal prima.
Na een ruim half uur had ik mijn eerste verzuchtmoment en verging me de hoop op een niet-cliche-film; Pacino zag iemand die op zijn oude liefde leek. Het plot met de romance/dame verloopt vervolgens precies zoals je verwacht, maar niet hoopt: ze vinden elkaar weer lief, krijgen dan weer onenigheid om zijn keuzes, uiteindelijk kiest ze toch voor hem en het eindigt weer in tranen en zoals zij het vreesde. De scene met de deur-op-ketting leek een toffe intensiteit te krijgen, maar toen daar het nummer 'You are so beautiful' onder tevoorschijn kwam, moest ik een beetje overgeven in mijn mond. De slotscene is natuurlijk afschuwelijk; eerst wil ze nog absoluut geen 'kind zonder vader grootbrengen', maar als ze een bundel geld toegeschoven krijgt terwijl ie dood ligt te gaan en het vraagt het wel te doen, is het instant 'ja hoor'. Waarom denken regisseurs/scriptschrijvers dat we dat willen zien? Blijkbaar toch veel mensen, gezien het hoge gemiddelde. Overigens is de gehele vluchtslotscene niet zo spannend als neergezet wordt, aangezien we dankzij het begin al weten hoe het eindigt; dat is dan het nadeel als je een film atypisch wilt openen.
Naast bovenstaande flinke dompers zitten er nog wel meer gangsterclichés in, maar door het sfeertje kun je daar wel in meegaan. Het acteerwerk is ondanks de namen niet 'top drawer' en voelt soms wat te dik aangezet, maar gewoon voldoende, op de dame na.
Enfin, gezien gezeken In potentie een vermakelijke gangsterfilm, maar met teveel Hollywood om 2,5 uur geboeid te blijven.

Wel een interessante film met slechts 4 acteurs en één locatie. Alles draait om dialoog en houding. Waar twee getrouwde stellen beschaafd een ruzie tussen hun kinderen willen uitpraten, komen langzaam maar zeker het sarcasme, ware aarden en randverschijnselen naar boven. Iedereen heeft zijn eigen nukken en vullen elkaar lekker aan in de scenes. De humor is vaak subtiel. De wisselwerking tussen de echtgenoten voelt erg oprecht (en waarschijnlijk voor vele herkenbaar) aan.

In de eerste helft voelt het allemaal erg ongemakkelijk en dat is precies de bedoeling. Gaandeweg verslapt de aandacht toch een beetje, omdat er geen ontwikkeling meer lijkt te zijn. Het trucje met dronken worden werkte voor mij niet: het gaat te snel en werkt -vooral voor Winslet- veel te overdreven. Net als het overgeven. Winslet is sowieso de zwakte schakel, want hoewel Foster ook op de zenuwen werkt, past dat in haar rol.

Leuk tussendoortje.

bijzonder filmpje. de vanuit-de-losse-hand-gefilmde-documentaire-aanpak werkt perfect binnen dit thema. ondanks dat er langzaamaan duidelijk wordt dat hij 'voor de gek' gehouden wordt, krijgt de film nergens zo'n typisch oeh-wat-voor-gek-zal-erachter-zitten-sfeer en dat is goed. ook na de bekentenis wordt het geen overdreven drama, maar eerder aandoenlijk. ik durf in ieder geval nog steeds te Facebooken, het doelt zich meer op het feitelijke leven.
of het echt een opzet van documentaire was of dat het in scene is gezet wordt niet geheel duidelijk. ik neig toch naar het tweede, maar doet eigenlijk weinig af aan het geheel.
prima film, waar je van begin tot eind in meegeleidt wordt. een beetje affiniteit met social media/internet is wel nodig.

Fijne rauwe gevangenisactie. Ik heb sowieso een voorliefde voor Spaanse thrillers en ook hierin komt dit weer mooi naar voren. Het acteerwerk is ijzersterk, het verhaal overtuigend en de (onderliggende) spanning en actie meer dan prima.
Tuurlijk zit er ook wel zaken in die niet al te geloofwaardig overkomen, voor de gang van het verhaal. Er valt een dode bij een gevangenisopstand en ineens staat er een hele meute opgehitste familieleden voor de deur? Nee. Het neermeppen van Elena was ook te geforceerd. En vanzelfsprekend ook het tempo waarin Malamadre Juan vertrouwd. Maar toch, het was me niet zo storend zoals in de meeste films. Dat zegt iets over de wijze waarop het verhaal verteld wordt. Onderhoudend genoeg, aandacht verslapt geen moment. (7,5+)

Matige actiethriller, die wel vanuit een aardig perspectief begint. Ik vind het ook prettig dat binnen een paar minuten het uitgangspunt van de film al bereikt is, zodat we niet een nutteloos traag intro hebben terwijl we al weten waar we heen gaan. Vervolgens kunnen we ons even ergeren aan de beachboys en dan gaan we beginnen met de spanning, die dan nog prima is. Maar oei, de film hangt wel erg van onlogischheden aan elkaar. Eerst had ik ze nog in mijn hoofd, maar uiteindelijk werden het er teveel. Het zakt dan wel erg ineen en doet b-filmig aan. De overacting helpt ook niet mee. De twistjes (van de dirty cops of de kapot vallende telefoon) zijn niet voldoende. Het is op zich geen probleem de film uit te kijken, daar is het nog net onderhoudend genoeg voor, maar best is het zeker niet.

Degelijke 'tussendoorthriller'. Zeker de eerste helft is sterk, met een bewezen formule van hoe een 'klein' ding grote invloed kan hebben op iemands leven. En hoe verschillend dat ding kan zijn voor degene. We zien het (gebroken) familieleven en de advocatenwereld. Ik ben liefhebber van Samuel L Jackson en ook in deze prent krijgt ie het voor elkaar om goed met hem mee te leven en zijn machteloosheid te voelen.
Gaandeweg verliest de film beetje grip op het verhaal, met oa de 'computervoodoo' en Doyle's arrestatie. Het advocatenverhaal voelt iets te makkelijk (met de sprinklerscene als dieptepunt). Het slot is toch wel weer erg Amerikaans, alles wordt keurig gladgestreken en er is zelfs een happy ending. Op een gekke manier stoorde het me nu minder dan normaal, wellicht omdat ik het Samuel wel gun

Random is hier toch wel het kernwoord. Een film met de ene random gebeurtenis na de andere, alleen bijeen gehouden door een aaneenschakeling van (pogingen tot) etentjes en drankjes. In het begin is het gek, daarna beetje irritant, daarna pak je het absurdistische ervan meer op. Er zitten zeker geinige momenten/grappen in, maar het is toch echt teveel los zand (ook de droomsequences voelen goedkoop) om het een goede en onderhoudende film te maken. Acteerwerk ook erg houterig, maar weet niet of dat de tand des tands is, bewust of oprecht matig.

Psychologische thriller die op sommige vlakken te veel als b-film uitgewerkt lijkt te zijn. Het idee van een langzaam-de-weg-kwijtrakende-man, al dan niet door een tekort aan slaap, is al vaak vertoond. Als scriptschrijver kun je dan ook alle kanten op met de uitwerking, want alles kan onder het mom van 'hij gaat zich dingen verbeelden' stoppen. En dat is jammer.

Het beklemmende sfeertje is fijn. Ietwat traag, maar het past erbij. Vreemde momenten, vreemde karakters, maar ook weer niet té. Het is relatief vroeg duidelijk hoe het in elkaar zit, dus de film moet het voornamelijk van het stylistische hebben. Het is duidelijk dat de bedoelingen goed zijn, maar het komt niet altijd even lekker uit de verf.

Nja, ik weet het niet zo goed met deze film. Gister voor de 2e keer gezien en qua score kom ik eigenlijk hetzelfde uit als jaren geleden. Het uitgangspunt is interessant en ik hou van sf-films die zich niet perse is een sf-wereld (denk lasers, aliens, enz) afspelen; het dystopische wordt aardig weergegeven. Er is weinig uitleg/verklaring over de huidige toestand in de wereld en daar moet je net even op mee kunnen.
Keerzijde van dit uitgangspunt is dat je al van ver kan zien aankomen dat er ergens een zwangere vrouw ten tonele gaat verschijnen, die beschermd gaat worden, de baby geboren gaat worden en óf de moeder óf Theo overlijd. En dat is wel veel voorspelbaarheid voor een degelijke film (gaandeweg komen er nog meer van die dingen voorbij). Het duistere tintje is fijn, maar de nadruk ligt wel heel sterk op (maatschappelijk) drama en de mensheid, en daar heb ik simpelweg weinig mee.
Geweld is er ook. Sommige van die scenes kunnen best intens zijn, zoals de auto-scene en het slot van de film: dat is eigenlijk een oorlogsfilm met een hoop schoten en doden; iets waar ik ook weinig mee kan, maar eerlijk is eerlijk, deze scene is geweldig gefilmd. Cinematografisch prachtig en gesuggereerd als one shot.

Op zich is het allemaal niet heel slecht, maar ik had de film liever wat donkerder gezien en minder op Hollywooddrama waar we massaal een traantje moeten wegpinken.

Eindelijk deze klassieker bekeken, maar ben erg teleurgesteld.
Tuurlijk is het allereerst door de tand des tijds heen kijken. Daarom vergeef je eerder bepaalde zaken.
De inzet van een prive detective die namens een vrouw het overspel van de man moet onderzoeken voelt als iets wat in het gros van de jaren '60/'70 voorkomt. Het verhaal ontrolt erg traag en mist enige spanning. Het acteerwerk is treurig (of is dat ook de tand des tijds?), met Nicholson als prettige uitzondering. Enkele karakteracties waren bijna lachwekkend (met een visitekaartje een afgezet gebied inkomen of een bril vinden in een vijver die de tuinman niet eens opviel).
Gaandeweg komt er wat meer spanning in en voelt het script al iets doordachter aan. De sfeer is, ondanks de traagheid, prima. De climax lijkt te voorspellen, maar gelukkig zijn er nog wat twists. Het einde is zwart en dat is volgens mij vrij uniek voor die tijd, een plus dus.
Overigens grappig hoe het nu opvalt hoe enorm veel er gerookt wordt in de film

Rauw. Samen met het besef van een kindactrice die de hoofdrol speelt, is dat het sterkste van de film. Helaas is de film ook traag, voorspelbaar, matig geacteerd over het algemeen, ongeloofwaardig. Wat betreft dat laatste, begrijp ik nu dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Zo keek het niet weg. Want binnen een handvol bezoeken aan de disco lijkt ze de ins en outs al kennen, een moeder die niet ziet hoe haar kind eruit ziet, het nep-volwassen gedrag, junkies mét foto op de voorpagina van de krant, zo naar voren lopen bij een Bowie-concert en de bijbehorende menigte beelden/geluiden; het deed me soms op een verkeerde manier grinneken. Ik kwam niet in het verhaal, te los, te rechtlijnig, te logisch in dit thema. Dat is niks heb met coming-of-age, waar dit een soort variatie op is, helpt natuurlijk niet mee. Had alle karakters 10 jaar ouder gemaakt en het was beter gevallen denk ik.

Misschien zit ik meer in mijn hoofd met een 'coolere' visualisatie van drugsgebruik en neergang, zoals in Requiem For a Dream of Trainspotting, maar daar kom ik dan toch weer terug bij het eerste trefwoord: dat deze film alles zo rauw en puur in beeld brengt, inclusief quasi-tegengehouden kotssproeiers tegen het behang, spreekt juist heel erg voor. Het is gedurfd het zo in beeld te brengen, zonder poeha (de omlijstende muziek van Bowie is tenslotte na zijn -te lange niet ter zake doende- optreden ook verdwenen).

naast een thriller had het in plaats van SF ook als mystery bestempeld kunnen worden, want mysterieus is het. en natuurlijk zijn Blair Witch Project en Cloverfield nooit ver weg. het is wel typisch een film waar je meteen in moet zitten. laat je je niet meenemen, zal je er ook geen vermaak aan hebben, want daarvoor zitten er teveel gaatjes en -uiteraard- ongeloofwaardigheden in.

ik hou totáál niet van superheldenfilms die allerlei krachten hebben, maar kon dit prima aanzien. waarschijnlijk omdat het 'gewone' jongens zijn, die er in eerste instantie ook 'gewoon' mee omgaan (en er geen schurken zijn die bestreden moeten worden). ze gaan steeds een stapje verder tot er uit de bocht geschoten wordt. misschien niet alleen door de jongens, maar ook door de makers. aan de andere kant is het einde wel visueel erg aantrekkelijk.

uiteindelijk voldoet het zeer goed als spannend tussendoortje, ook door de geringe tijdsduur, die er prima bijpast.

goed opgebouwde film met voldoende vaart.
de steeds wisselende hoofdpersonen (= wie het meest belicht wordt) maken het aan de ene kant apart, aan de andere kant een wat verwarrend verhaal. ook omdat de voice-over van Raket blijft, terwijl het niet altijd vanuit zijn positie verteld wordt. ik had soms ook moeite de personen uit elkaar te houden. dat kindje otto zich aanmeldde met interne bedoelingen merkte je in die scene zelf al.
hoe sommige gang van zaken zich voltrekken (de overname van de Koters, de doden van jonge Dobbeltje en wellicht veel van de kind-acties, het erg makkelijke overvallen in het begin ) doen wat ongeloofwaardig aan, maar wellicht is het juist het schokkende dat het wel degelijk zo gaat in die wereld. de constante geelrode filter brengt een speciale sfeer met zich mee, gesteund door de muziek. ik weet niet of ik het verhaal sterk kan noemen, de uitwerking echter absoluut wel. bijzonder, intrigerend en confronterend tegelijk.

Was lastig om de aandacht erbij te houden. De praat gaat allemaal razendsnel, zoals wel vaker met Spaanstalige films, maar ik had alleen Engelse subs en dan ging het soms wat te snel. Wellicht heb ik daardoor eea gemist van de 'intrige', maar iets zegt me dat het ook relatief rechtlijnig en cliché was. De spanningen binnen in de boevenclub idem dito. Ik hoopte nog op een leuk wegkijker, maar dat haalde het niet.

Ik heb hem halverwege afgezet en dan vind ik dat ik geen rating mag geven. Maar wel een mening

Het ziet er werkelijk prachtig uit, een fantasywereld zoals het bedoeld is denk ik. Lust voor het oog, met mooie camerastandpunten. De openingsscene verraadt al meteen dat het een gekkige film wordt, met fijne vreemde karakters. Top.

Echter... het blijkt een kinderfilm. En daar had ik even niet op gerekend met een 16+ kijkadvies. De dialogen, de verhaallijn, de 'grappigheden', het is infantiel, alles is gericht op kinderen. En het kostte me grote moeite daar doorheen te kijken, ondanks de visuele pracht. En dat lukte me uiteindelijk dus ook niet. Jammer.

typische westen vs moslim-film, die aardig teleurstelt. de openingscene is interessant, maar krijgt helaas geen vervolg. zeker in het begin miste ik de samenhang en voelde het teveel als losse fragmenten. de eerste flashback is gewoon slecht (laten zien hoe de moslimterrorist begon aan zijn acties, dat feitelijk neerkomt op dat hij jaloers was op zijn vriendinnetje. right.) en mist zijn doel. met geen enkel karakters krijg je echt binding en mist daarmee de kracht om je mee te laten slepen.
het opzet en idee is opzich prima, net als de beeldvorming en het acteerwerk. maar de uitwerking is simpelweg niet voldoende om een overtuigende thriller neer te zetten. jammer.

teleurstellend. als aardige cultfilm wilde ik onderhand deze prent ook wel zien, maar dat viel erg tegen. door lowbudget en houterig acteerwerk kan ik nog wel heen kijken in dit geval, maar feitelijk is het weinig meer dan wat random gekke verhalen temidden een constant klagende knul, waar de humor grotendeels ontbreekt. waar ik lekkere bizarre (zwarte) humor verwachtte, bleef het bij handvol goede dialogen/oneliners. uiteindelijk neemt de romantische plotlijn het vrijwel geheel over, om tot slot nog een portie drama van de koude grond erover te doen.

Poeh. Het is nogal een pil. Het heeft lang geduurd voordat ik deze film ging kijken, vanwege zijn speelduur en het gegeven dat dit nogal eens ingewikkeld kon worden met 6 verhaallijnen.
Die verhaallijnen blijken dan ook nog eens behoorlijk snel elkaar af te wisselen op momenten. Soms gebeurd dat heel duidelijk en helder door een mooi visueel of tekstueel bruggetje. Op die momenten is de editing geweldig. Maar soms lijkt het ook volkomen willekeurig en maakt het verwarrend. Je voelt alsof je telkens moet blijven schakelen zonder dat het effect heeft.
De zes verhalen hebben elk hun eigen voortgang en hun eigen karakter, van super-sci-fi tot slavenscheepvaart. Aan de bejaardenhuissatire heb ik me aardig zitten ergeren, pastte er totaal niet in. Maar heel diep gingen de verhalen niet en slopen er toch ook wel wat cliche's in. Tuurlijk zie je al snel de linken tussen de verhalen in de vorm van de karakters/acteurs, maar écht samenkomen doet het niet voor mijn gevoel. Ja, het moraal is duidelijk, maar daar hoef ik geen 3 uur voor te zitten kijken.

Visueel is het allemaal prachtig en dat de acteurs zoveel rollen op zich nemen ook. Toch heeft dit epos me niet zo weggeblazen als ik op voorhand gehoopt/verwacht had. Daarvoor waren de verhalen toch net wat te dun en de samenhang te licht.

Erg interessant. Ik snap dat de meningen verdeeld zullen zijn bij een dergelijke low-budget-film, maar ik hou ervan. Het is fijn beklemmend. Acteerwerk en dialogen zijn echt niet zo slecht als hier en daar benoemd, het voelt natuurlijk aan om het klein blijft. Tuurlijk is het een thema waar je een beetje in mee moet kunnen gaan, kun je dat niet, ga je dit 1 ster geven. Ik vind het interessant, dus kan erin mee. Nieuw? Nee. Boeiend? Zeker. Ik heb slechtere lowbudgets gezien. Uitgangspunt boeiend genoeg, ook al voelt het met de komeet wat geforceerd aan. Precies de goede hoeveelheid ongemakkelijkheid voor het mystery-genre. Herziening na vele jaren en ik ga hem ophogen van 3,5 naar 4.

Edit: als ik nu lees hoe deze film is aangepakt, geeft dat alleen maar meer credit. Veel improvisatie, alleen kleine stukjes tekst voor iedereen als leidraad, om het geheel op een natuurlijke manier te laten ontvouwen. En dat het camerawerk daar ook op inspeelde. Kudos hoor.

Degelijke actie-thriller, die gaandeweg toch zijn grip verliest. Het thrillergehalte en de opzet is prima. Mooie beelden. Cruise lijkt iets te overdreven te spelen voor zijn karakter. Het eerste kwartier is niet bepaald flitsend, dus dan weet je al dat de jurist een grotere rol gaat spelen. De actie is allemaal wel onderhoudend, maar op den duur leunt het teveel daarop. En wordt de geloofwaardigheid verloren. Zoals de scene met Felix, waar de onzekere Foxx ineens de stoere kerel wordt. Na de scene in de Feverclub was ik al aardig kwijt, zoveel actieclichés. Dat wordt nog even rechtgetrokken met de verrassende moord op de agent en de zelfmoordactie van Foxx. Maar dan overklast Foxx een agent omdat hij ineens superkrachten krijgt doordat het meisje die hij nét ontmoet had doelwit blijkt te zijn en is liefde ineens een leidraad. Cruise gaat Mission Impossible-dingen doen en legt het vervolgens af tegen de taxichauffeur. Helemaal kut. Had een stuk beter uitgewerkt kunnen worden, maar al met al een prima tussendoortje.

verrassend goede mystery-thriller. de film houdt over de gehele lengte de juiste sfeer en spanning vast, wat een kunst op zich is. Blair speelt een glansrol. in het begin lijkt het erop alsof de makers hun eigen (mysterieuze) ruiten ingooien door al 'teveel' te verduidelijken, maar dit blijkt niet vervelend voor het vervolg. er zijn een paar interessante twists, waardoor het constant boeiend blijft.
de losse schroeven zitten in het gedrag van de agent (teveel eigen weg zonder dat uit te diepen), het ongeloofwaardige van het meteen geldzaken regelen na een moord en het einde waarin Blair ineens buiten is. het einde is overigens zeker niet slecht, want de 'identiteitswissel' is intelligent.
gaat misschien niet heel extreem de diepte in, maar is zeker meer dan een dun tussendoortje.

Mweh. Stiekem eigenlijk een gedwee filmpje met weinig diepgang, al ligt er voldoende voer voor iets leuks. Ook weer een voorbeeld van dat je nooit trailers moet kijken of synopsis moet lezen. Dat doe ik normaal ook nooit, maar op HBO kon je er niet omheen aangezien in de eerste regel de twist al verklapt staat, waardoor het eerste kwart van de film wat nutteloos voelt.
Ik heb het idee dat ik dit concept vaker leuker heb gezien. Acteerwerk is niet best, vaak wat over de top. De aanblik van Iris vergoedt veel en er zitten wat luchtige humoristische stukjes in, maar verbloemt het matige niet, inclusief diverse plotgaten en clichés. Dat ze uiteindelijk 'vrij' is, is natuurlijk om te braken.

Oei. Gewoon een fijne absurde film, met gekke karakters. Beetje kolderiek, moet kunnen. Echter, richting de climax lijkt de film zichzelf ineens wat serieuzer te gaan nemen en dat kan het écht niet hebben. Geen maffe dingen meer, maar scenes zoals in een stevige actie-thriller, maar dan heel, heel, heel slecht uitgevoerd, zoals in acteerwerk als in beeldvorming. Doodzonde. Het gaat ook echt voorbij het sarcastische en persiflage, dus gewoon echt niet goed. Jammer dat het niet in het gekkige, makkelijke straatje als de eerste helft van de film bleef.

Wauw, 2 stemmen en geen reviews bij deze film. Blijkbaar een erg onbekende film. Ik heb hem dan ook gezien met Engelse ondertiteling, want soms nogal onhandig was vanwege het soms razend tempo van mono- en dialoog. En dan klinkt het in het Spaans vaak nóg allemaal wat sneller...

Lichtvoetige, offbeat komedie van het zwarte, absurdische karakter. De snelheid blijft er -op enkele tegendraadse trage scenes na- behoorlijk in, zowel qua tekst/informatie als editing. De sfeer doet soms wat vreemd aan, waar ik wel van hou.

Als je het heel plat bekijkt, is het wellicht 'alleen maar' een aanklacht tegen leningen/banken. Maar dan wel in een bijzonder jasje. Het is duidelijk dat de regisseur een anders-dan-anders filmpje wilde neerzetten en dan is wat mij betreft prima gelukt. Heerlijk vermaak.

Verrassend dat deze film blijkbaar zo enorm onder de radar is gebleven, want hij mag gezien worden.