Na 13 jaar eindelijk herzien. En weer met gekraakte hersens, aandacht en verwondering zitten kijken. De eerste pakweg kwartier is wel even doorbijten en ik begrijp dat mensen hier kunnen afhaken. Maar ik hou sowieso van films waar je meteen ingegooid wordt zonder uitleg. Daarnaast wordt er hier voor gekozen om de karakters gewoon in hun nerdstijl en hun jargon te laten zijn; dat voegt echt toe aan de authenticiteit van de film. Het acteerwerk ook; bijna alle scenes zijn blijkbaar in één keer geschoten (vanwege de kosten van filmrol) en ik heb me nergens gestoord aan houterig gedoe; het voelt gewoon echt zoals het kan zijn. En dat vind ik een grote pre.
Dat er niks/nauwelijks iets uitgelegd wordt, moet je tegenkunnen. Stukje bij beetje krijgen we kleine hapjes (het verminderen van het gewicht, het A-B-principe, het zien van de 2e Abe) en dat voelt dan juist extra bijzonder ("volgens mij begrijp ik iets!"). Aan het einde wordt een en uitgelegd, maar dat gaat dan eigenlijk juist weer wat te snel.
Verwacht geen film die je meteen snapt. Ik heb erna wat explainers zitten kijken. Damn, het is echt een enorm intelligente film! Maar eigenlijk ook weer zonde dat je explainers nodig hebt. Het niet-uitleggen en pure in de film zelf heeft dan die keerzijde. Voelt beetje als sneu als zo'n intelligent script eigenlijk pas achteraf begrepen en gewaardeerd wordt, maar dat is duidelijk een keuze.
Dat dit met 7000 dollar in elkaar in gezet verdient toch veel credit. Jaren mee bezig geweest, bijna alles zelf doen; wat een toewijding van Carruth. Met zo'n script verwacht je vervolgen a la Nolan, maar dan duurt het nog 9 jaar voordat ie zijn volgende film maakt en daar blijft het blijkbaar bij. Bijzonder, en wellicht jammer, toch.
Herzien na lange tijd, benieuwd of ik het mijn erg hoge 4,5 nog waard vond. En nog steeds heel sterk, al zou ik het inmiddels -vele kritische jaren verder- afschalen naar een 4.
Heerlijke beeldvorming en de film houd je van begin tot eind vast. In het begin doet het acteerwerk nog wat houterig aan, maar dat wordt gaandeweg sterker en geloofwaardiger, en dat is knap (en nodig) als de gemoederen oplopen. De sfeer blijft snijden. Het Vlaamse taaltje is ook geweldig. Hoewel een wat klassieke opzet (5 mannen met vrouwen, die ze bedriegen) mag dat de pret niet drukken (en ondertussen denk ik, wat is ENM toch een zegen, niet al dat gedraai, gelieg en achterdochtige ). De twists volgen elkaar op en dat is aan de ene kant te gek, aan de andere kant voelt het soms wat geforceerd.
Zeker een Vlaamse topper, met een onverklaarbaar vlotte Nederlandse remake.
). De twists volgen elkaar op en dat is aan de ene kant te gek, aan de andere kant voelt het soms wat geforceerd. 
