Alternatieve titel: Une Parfaite Étrangeté, afgelopen zondag om 12:44 uur
Gezien op Go Short festival als Oscarnominatie. Eigenaardig filmpje. We volgen drie ezels op weg naar een observatorium, ja, echt. Geen woord gesproken dus. Het is traag. De beelden van en rondom het observatorium zijn het mooiste; en dat voelt nogal los van de ezels.
Gezien op Go Short festival als Oscarwinnaar. Stop-motion heeft altijd iets prachtigs over zich heen. Ik had wel beetje moeite met de emotieloze uitdrukkingen van de poppen, terwijl het verhaal juist over specifieke emotie als verdriet en liefde gaat. Dat verhaal is in feite wat cliché voor een short, waar ook een hebzuchtmoraal in een notendop wordt verteld.
Gezien op Go Short festival als Oscarnominatie. Bekende koppen. Typisch zo'n film(pje) die luchtig en met humor start, maar gaandeweg (te) dramatisch wordt en de clichés pakt. En dat is jammer.
De Britse humor en aanpak is fijn. Het 'onwaarschijnlijke vriendschap'-thema hebben we wel al vaak gezien. Het moraal komt er uiteindelijk wel dik bovenop en er vloeien zelfs traantjes. Het overacteren van de karakters (zeker de kleinzoon) is mij teveel. Het was geslaagder geweest als de komische aanpak doorgevoerd werd.
Gezien op Go Short festival als Oscarnominatie. De animatiestijl is werkelijk prachtig! Alsof je naar een stopmotion-schilderij zit te kijken. Het verhaal daarentegen neemt een afslag die mij minder kan bekoren, met WOII. Dat wordt niet abstract verteld, maar vrij concreet, pakt de nadruk en neemt het plezier/aandacht van de tekenstijl weg. En dat is zonde. Dat het uiteindelijk een waargebeurd verhaal blijkt te zijn, maakt voor mij geen verschil.
Gezien op Go Short Festival. Niks voor mij. Met filmmateriaal uit de jaren '30, de eerste kleurbeelden uit Palestijnse gebied, zien we de diverse bloemen, en gaandeweg steeds meer de personen op de beelden. Ingezoomd tot pixels. Veel herhaling. En uiteindelijk natuurlijk teruggebracht tot de oorlog. Snap de gedachte erachter, maar veel te traag, saai en uiteindelijk geforceerd.
Gezien op Go Short Festival. Aardige short waarin de hoofdrolspeler de balans probeert te vinden tussen werk als kunstenaar en familie, en zijn worsteling om geliefd te zijn. Eindigt wat abrupt, maar vind het wel mooi hoe het de onderwerpen aantipt en beetje laat zweven.
Gezien op Go Short Festival. Dit was echt heel saai. Het is geen film, maar een aaneenschakeling van foto's. De powerpointpresentatie wordt begeleid door een traag verteld verhaaltje over vergankelijkheid, in de metafoor van een stad.
Gezien op Go Short Festival. Grappig uitgangspunt; wat is het effect in het leven van het hebben van de meest voorkomende Engelse naam. Het voelt af en toe wat random qua beeld en geluidseffecten, zijn stem is erg saai, het is traag, maar stukje bij beetje komt er wat droge humor doorheen. En zelfreflectie. Apart.
Het blijft -gelukkig- altijd apart met Dupieux. Hoewel bij deze het even inkomen is, al zie je natuurlijk al wel de gekkigheidjes (de startscene, de gangloop). Pas bij het etentje komt het beetje los en dan gaat Dupieux weer in het eerdere geziene surrealisme/droom/werkelijkheid. Spelen met tijd. Hoewel hij origineel in zijn niche blijft, met absurdisme als fijne rode draad, had ik nu eigenlijk voor het eerst beetje van 'ja dit trucje kennen we'. Maar ok, stiekem toch wel weer leuk, zeker het einde. Maar al met al minder beklijvend als de meeste Dupieux's. En oh, met die intonatie van Dalí(s) moest ik echt constant aan Stefano Keizers denken...
