Heel matig. De score van Air al genoeg geluisterd, maar me nooit tot de film aan kunnen zetten. Dat bleek gegrond. Waar ik meer een mysterieus drama verwachtte, is het voor het grootste deel een tienerromance, een coming-of-age. En daar heb ik dus echt helemaal niks mee. Hou daar dus rekening mee als je hem wilt gaan kijken.
Het begin is nog veelbelovend, met snel de eerste zelfmoord, een prettige manier van editten en een wat offbeat sfeer. De narrating werkt prima. Maar al snel komen de vriendjes om te hoek kijken. Ik deed echt mijn best het mysterieuze wat zo geforceerd geschetst wordt op de voorgrond te laten komen, maar het gezapige clichématige tienergedoe was veel te aanwezig voor te lange tijd in een te traag tempo. Waar was de diepgang? Ik heb me echt door het middenstuk heengezucht.
Het acteerwerk was vaker dan eens opvallend houterig. Ik heb echt het idee dat de film te hard leunde op de het regiedebuut van 'de dochter van'. De gewilde uitstraling van 'wat waren de zusjes mysterieus' komt gewoon niet over, want alleen door het weglaten van verdieping en hangen op 'zielige opgesloten zusjes worden depressief' kom je er niet. Je mist binding met alle karakters.
De mooie koppies en de oogopslag van Dunst zijn zowat de enige houvast. Het idee dat de jongens een gefantaseerd leven met de zusjes creëren door middel van gestolen eigendommen, is aandoenlijk. Beeldvorming is mooi. En natuurlijk de heerlijke soundtrack. Maar dan houdt het ook wel op. Tegenvaller.
Alternatieve titel: The Secret in Their Eyes, 4 oktober 2025, 21:49 uur
(reactie op ander bericht)
Na 14 jaar herzien. Nog steeds een goede film, maar ben zeker niet zo lovend als in mijn recensie van toen. Met name het liefdesverhaaltje bracht me de nodige irritatie, met als dieptepunt de treinscene (al was die 'fictief'). Iets te gezapig toch. Stadionscene nog steeds mooiste.
