Wel geinig, maar ook best over the top en uiteindelijk een bak vol cliché. Ik vind de insteek leuk gedaan, een soort combi tussen Truman Show en Boss Level. Dat maakt het grappig en voldoende voer voor leuke graphics en materiaal. En een nerd-storyline over programmeurs. Echter maken de blockbuster-clichés het een stuk minder kijkbaar, door zowel ingame als erbuiten een liefdesverhaal eraan te koppelen, de een nog geforceerder dan de ander. Een groot deel van de film besef je veel te goed dat je bijna constant naar een green screen zit te kijken en dat is jammer.
Ik zette deze op om vooral even niet na te hoeven denken en het beetje op me af te laten komen, en dat is ook de insteek die je moet hebben, dan is het ok vermaak. Minus de geforceerde romances, dat kost een half tot hele ster.
Apart. Lekker ongebruikelijke film qua stijl. Ik hou van zo'n openingsscene. Ik hou ervan als karakters wat vreemd doen terwijl ze gewoon lijken. Er zit mooie natuurlijke scenes in, zoals op het feestje. Zodra de stiltes vervangen worden door de soundtrack van de walkman wordt dat er op fijne wijze in verweven. Zelfs 2x Aphex Twin, al kwam dat dan weer niet van de walkman.
Het vriendschapverhaal en het gedrag van Morvern is wellicht wat minder, het gegiebel van de meiden gaat op een gegeven moment ook tegenstaan. Het voelt steeds fragmentarischer dan een echt verhaal, soms is het een soort koortsdroom, zoals de taxirit naar het dorpje. Het gaat traag en je moet er allemaal maar tegen kunnen, maar op een gekke manier bleef je er toch inhangen. (6,5)
Meh, niet mijn soort film. Ik geef meteen toe dat dat voor een deel te maken heeft met dat de helft van de tijd een baby in beeld of te horen is, en daar heb ik niet zo veel mee. Het is traag en ook wel voorspelbaar. Moeder met baby in apocalyptische setting, dat is het.
Filmliefhebber genoeg om te zien dat de prent ook genoeg moois heeft. Ik hou van de editing. Hoe sommige logische scenes juist even níet in beeld werden gebracht kon ik erg waarderen. De close-ups die net even dat meer gevoel gaven. Prettige soundtrack. En het acteerwerk van Comer, wat me uiteindelijk na het zien van Killing Eve ook bij deze film heeft gebracht.
Oh, en het is zéker geen thriller, op geen enkele manier. Hoe komt die tag daar? 100% drama, niks anders.
Alternatieve titel: In Order of Disappearance, 10 april 2025, 00:59 uur
Verrassend ijzersterke film. Ik ging er blanco in.
Natuurlijk, zoals zo vaak bij Scandinavische films, is de beeldvorming van de natuur een hoogtepunt. En daarmee ook vaak de bijbehorende sfeer en setting. Al dat sneeuw, en de schuiver die het cinematografisch prachtig verplaatst. Kloppende soundtrack erbij.
Ander punt wat de film voor mij erg sterk maakt zijn de ontelbare gortdroge scenes en momenten. En dan zeker niet droog op de Amerikaanse of Britse manier, maar vaak op de onderkoelde manier. Het is echt een gave om in een grotendeels tamelijk serieuze misdaadsetting zulke momenten (semi-)passend te kunnen plaatsen. Ik betrapte mezelf vaak op een onevenredig harde lach. Echt van die momenten genoten.
Het verhaal is eigenlijk een eenvoudige wraakfilm, waar ik echt niet van hou. De verpakking is echter best anders en dat maakt het behapbaar. De treurigheid in zijn geheel neemt nog een toontje drama mee wat wonderwel ook nog lijkt te passen. Enkele karakters zijn eigenlijk net wat over de top, inclusief het gedrag van de hoofdrolspeler, maar op een of andere manier past het. De gedragenheid en sluimerende, onderhuidse spanning delen daar aan mee. Hoe het allemaal naar elkaar samenloopt kun je zoals spitsvondig als lomp noemen. De shootout is wellicht wat overdreven binnen de toon van de rest, maar vooruit.
Intrigerend en wonderlijk prentje, dus eigenlijk. Prachtig creatief vormgegeven aftiteling ook, nooit eerder gezien. (8,5)
Btw totaal terzijde: ik zie meer mensen mopperen "dat dit geen komedie is". Het staat dan ook genoemd als subgenre en is inderdaad zeker niet de hoofdmoot. Maar; er zijn werkelijk ontelbare films die betiteld staan als komedie, maar uiteindelijk vooral een drama worden met dik moraal. Dát vind ik pas ergerlijk.
Apart. Duidelijk niet voor het grote publiek dit, en voor liefhebbers van buiten de gebaande paden. Nu schaar ik mezelf ook zeker in dat laatste hokje, maar deze prent vond ik lastig doorheen te komen. Het is te traag en te abstract voor me denk ik, ik had moeite de aandacht erbij te houden. Naar het einde toe wordt dat wel iets interessanter. Dunst is zeker fijn om naar te kijken in al haar jurkjes en haar oogopslag. Haar depressieve rol kwam in Melancholia wel beter uit de verf. Film moet het vooral hebben van de mooi bedoelde plaatjes, maar dat vergoedde zeker niet alles.
