Meningen

Degelijke politiek drama-thriller, dat vooral opvallend door het soepele en overtuigende acteerwerk. Ik ben op zich niet zo van het politieke, maar het blijft te behappen. De Britten slagen er ook in dit soort films in er altijd een klein laagje subtiele humor in te stoppen wat het het aankijken nog wat vermakkelijkt. De kusscene aan het eind is dan wel weer volstrekt overbodig.

Lekkere grauwe boel. Het uitgaanspunt dat het focus om de zoveel tijd van karakter veranderd, is leuk. Verhaallijnen kruisen elkaar, maar niet op een al te moeilijke of geforceerde manier. Er zit (donkere) humor is en het beeldwerk is prima in orde. Toch sleept de film wat te lang door en is het meer van 'hetzelfde', raakt het wat teveel in de eigen ellende verstrikt. Wat filmische klunzigheid (de editing met het auto-ongeluk of het struikelen over een spoor) helpt niet mee.

Interessant stukje Spaanse cinema, die het heerlijk op de psychologische tour neemt. Opvallend onbekend, bljkbaar. Low-budget, maar goed gestyleerd, erg op het mono/dialoog en acteerprestaties hangend. Dat laatste is aan de ene kant sterk, wat is nodig is om dit plot aantrekkelijk te houden. Aan de andere kant soms net wat té, zodat het niet echt overkomt: in plaats van de bedoelde ijzige wisselwerking, voelt het soms toch juist afstandelijk aan, en dat is jammer. Het hoofdkarakter heeft tenslotte alles in zich.
Er wordt weeldig met, al dat niet kleine, twistjes gegooid. Zo'n ondervragingsscene hebben we ook wel al eens eerder gezien, maar het doet zijn werk. Als kijker ga je toch mee. Maar toch, het bereikte me nét niet. Wel kudos dat er gedurfd wordt om bijvoorbeeld die laatste scene erin te zetten, maakt het nog wat meer offbeat.

Bijzonder ja. Nu heb ik altijd best moeite met Oost-Aziatische films, om diverse redenen. Hier zit dat niet zozeer in mijn weg. Of is het over-the-top wat er vaak overheen ligt, nu eigenlijk een sterkte. Het is een soort koortsdroom van anderhalf uur. Het verhaspelen van droom en realiteit is zeker niet nieuw, maar ik hou er wel van. Je ziet duidelijk dat de makers zich verheerlijkt hebben aan het feit dat animatie ze geen beperking op kon leggen qua gekkigheid

Je moet het verder ook niet teveel willen volgen of begrijpen, ondanks de aanwezige thema's en diepzinnigheden. Dit is typisch een gevalletje van je mee laten voeren.

Dikke tegenvaller. Voor sf/thriller-liefhebbers zou het nog een tussendoortje genoemd kunnen worden, maar helaas zijn daar het aantal ongeloofwaardigheden en toevalligheden te aanwezig voor. Het concept is aardig, maar wordt veel te vlak uitgewerkt. Er wordt idioot veel opengelaten, alsof de schrijver enkele ideeën had en die aan een 'parallels'-kapstokje hing, maar geen zin had het met elkaar te laten kloppen. Net als er wat openingen lijken te komen, is het klaar. Acteerwerk helpt ook niet mee.

Blijkbaar was dit bedoeld als pilot voor een serie, die nooit gekomen is. Dat verklaart een hoop. Als losstaande film, zoals het nu is, geen aanrader.

Familiedrama met één en al ellende. Des te depressiever dat het geheel erg realistisch aandoet. Het acteerwerk is prima en de spanningen voelbaar. Een 'mooie' beeltenis wat trouwen, scheiden en kinderen allemaal voor diepe wonden kan meebrengen. Het verhaal had gaandeweg wel meer moeite me vast te kunnen houden. Op een of andere manier werd ik niet helemaal meegesleept en was het einde onbevredigend. Maar ik denk dat een drama met deze thematiek niet genoeg in mijn straatje past.

een interessante synopsis, waar helaas te weinig mee gedaan wordt.

het pathalogenwerk wordt behoorlijk expliciet in beeld gebracht, dat had van mij niet gehoeven omdat het toch meer een thriller is dan een horror. het ziekelijke betreft de 'lijkenfetish' -om het zo maar even te noemen- mist zijn uitwerking niet, maar wordt juist te vaak benadrukt. het acteerwerk is niet best, wat ook al niet helpt om goed in het verhaal te komen.

gemiste kans.

dit wordt een korte review. het is gewoon een standaard avonturen/comedy/roadtrip-filmpje inclusief alle cliche's, matigheden en dunne verhaallijn. het enige waardoor het nog kijkbaar blijft is omdat een hoofdpersoon een alien is, wat voor een aantal aardige grappen zorgt.

gevalletje jammer. er zat best veel in deze film, het uitgangspunt, het idee, dat was prima. alleen wordt er besloten er een aaneenschakeling van actiescenes van te maken, met een romance ertussendoor. echt zonde, want met het sf-idee had veel meer gedaan kunnen worden. nu is het een 13-in-een-dozijn actiefilm geworden met veel haken en ogen.

net niet genoeg als leuk tussendoortje.

de film kabbelt als een matige thriller voort, met een behoorlijk voorspelbaarheid. na een paar minuten krijgen we de krantenkop te zien en weten we al waar het heen gaat in deze film. omdat de film zo aaneenhangt van stereotypen en voorspelbaarheid, hoop je eigenlijk dat dat allemaal express is gedaan en de film je plotseling compleet op het verkeerde been gaat zetten.

nou, laten we dat dan in het midden houden. hoewel de 'bekendmaking' niet geheel onverwacht is, verandert de film na een uur wel flink van inslag. ineens is er snelle montage, slomo's, expliciet bloed en lijk je in een vlotte thriller te zitten. helaas laten ze daar ook wat steekjes vallen door te uitgebreide flashbacks (een minutenlange blik bij Gina en Nick, eigenlijk alleen om aan te geven waar het 'ken ik jou niet ergens van' bij de eerste ontmoeting vandaan kwam).

eigenlijk is het dus zonde dat de film niet vanaf het begin goed kan boeien en is het laatste deel te kort. een betere balans had het een gemiddelde thriller gemaakt, nu een stukje eronder. redelijk tussendoortje.

Verrassende en frisse film, wat een soort thriller/komedie lijkt te zijn, of op zijn minste een thriller met luchtige aanpak. De film heeft een aantal fijne kwinkslagen die het kijken bijzonder maken. Spanning en losheid wisselen elkaar af. Het verhaal is voldoende genoeg.
De feitelijk twee doorkruisende verhalen worden uitgewerkt én opengelaten voor interpretatie. Door de luchtige aanpak neem je enkele thriller-aanpakken voor lief. je kan het wel een nadeel noemen dat je eigenlijk de hele tijd Niles voor je ziet...had dan een acteur genomen die minder aan een karakter geplakt zat. Aan de andere kant, had het wel zijn charme. Zeker in het begin was het een echte Niles

Maar eens herzien. Ik had er eerlijk gezegd niet meer zoveel van verwacht, maar ik werd er toch wel weer in opgezogen. De beklemmende sfeer doet zijn werk en ondanks de wat herhalende mono- en dialogen, zorgt de wisselwerking toch voor de nodige spanning.

Grote minpunt, al vanaf het begin, is de stem van de sluipschutter. Er is echt teveel geforceerd er een eng stemmetje van te maken, met het geforceerde lachje als extreem dieptepunt. Geen idee waarom ze daar voor gekozen hebben. Maar -op dat lachje na- raak je daar ook aan gewend. Natuurlijk kun je je ook afvragen of het heel geloofwaardig is dat Stu gekozen wordt, ook in vergelijking met de eerdere slachtoffers. Beetje moraal mag ook, wat plotgaatjes hier en daar (met name over het handelen van de politie), maar het concept pakt verrassend genoeg wel.

Die goede oude telefooncel ook he...

Na ruim 20 jaar maar eens een herziening. Toen gaf ik hem een 9, nu een paar honderd films ervaring later een stukje omlaag. Maar niet te ver, want als je door alle korreligheid heen kijkt en beseft dat dit met 60k geschoten is, zie je een bijzonder prentje. Thema's en sferen die in latere Aronofsky's zouden terugkomen. Knap om met je debuut zo'n enorm gekke offbeat film te maken en vervolgens nog een succes hebben ook. Soms onnavolgbaar, maar altijd pakkend. Fijn ongemakkelijk, vreemd en beklemmend. Ook al heb je niks met cijfers, het intrigeert.

Geweldig om zo ineens Autechre te horen opdoemen, en vervolgens Orbital. Sowieso is de omlijsting van Clint Mansell fijn en zou dat een film later nog sterker maken.

En geinig wel: ik heb net voor het eerst een 4K-tv gekocht, en na Dune 2 gister met alle impressie en Atmos, besluit ik vandaag deze gruizige rol te bekijken. Heerlijk

beetje vreemde film, maar daar hou ik op zich wel van. toch bleef ik bij de aftiteling met een 'mweh'-gevoel zitten. het wordt niet de thriller die je een beetje verwacht en het grootste deel van de film zit ik zelfs met een beetje vies gevoel te kijken.
de wraakgevoelens van Berto zijn wat aan de overdreven kant, zeker aangezien hij de waarheid nooit opzoekt. dat iemand met zo'n opsluiting gebrainwashed wordt kan ik me voorstellen, maar om nou verliefd te worden (stockholm syndrome?). en dat Berto uiteindelijk zichzelf blijkbaar gebrainwashed heeft en met de verkrachter van haar dochter naar bed gaat omdat hij/zij op haar vrouw lijkt, nee nee! tel daarbij op dat al veel te snel duidelijk wordt dat Vicente Vera is.
de opbouw is aardig, maar vanaf de 'flashback' 6 jaar terug wordt het rap minder. de insteek is prima en er had veel meer uitgehaald kunnen worden, iets wat ik met Spaanse producties eigenlijk ook wel verwachtte. tegenvaller.

Wel aardig. De aanloop is te lang, want ik begon me ernstig af te vragen wanneer het BM-gehalte erin kwam. Nou, toen het appje met 'avonturiers gezocht' voor een videogame-ontwikkelaar erin kwam, werd snel duidelijk waar het hem in zou zitten. Vanaf daar wordt het hoofdkarakter ook net te joviaal; ik begrijp dat dat is om het contrast groter te maken met de voorspelbare angst die hij gaat ondergaan, maar het had minder gekund. De geinigheid zit hem erin dat je je af blijft vragen wat echt is en wat niet, maar heel diep gaat het niet. Tuurlijk is de twist -je weet dat ie komt- leuk en pellen ze die in 3 lagen af. Zo ver dat het eerder grappig is dan verontrustend. Maar de technologische gegeven is geinig, al hebben we het eerder gezien.

Ik ben bij deze film terechtgekomen vanwege het concept van filmen in één locatie, wat vaak een beklemmende sfeer oplevert. Ik had een thriller verwacht, maar het voelde meer als een alternatieve b-horror. Nu zeg ik meteen dat ik niet van de horror/zombies ben, dus was voor mij geen positief punt.
De spanning rondom de telefoongesprekken zijn het interessantste. Je hoort het, je voelt het bijna, maar ziet niks. Het acteerwerk laat nogal wat te wensen over en dat is toch wel belangrijk is zo'n kleine setting met weinig karakters. Eigenlijk wordt je daarom nergens echt meegetrokken, wat toch zeker de bedoeling zal zijn.
De oorzaak van het virus is erg vergezocht in een poging origineel te zijn.
Saai wordt het niet, maar boeiend helaas ook niet.

Wonderlijk. Lanthimos mag onderhand wel in het lijstje van mijn favoriete regisseurs, of dan toch in ieder geval de meest interessante. Behoorlijk uitgepakt weer hier. Even door de beginscenes heen, maar wat er daarna allemaal op je afkomt in kleur, decor en beeldvorming is waanzinnig. Je wisselt een beetje tussen een koortsdroom en een sprookje, en dat de settings bewust niet heel realistisch zijn gemaakt, maar juist dat gekke randje hebben, maakt het top. De setting van het nette Britse in oude stijl in combi met futuristische trekken werkt goed. Prettige humor. Knarsende muziek. Fijn dat zulk geks steeds meer draagvlak krijgt.

Het absurdistische kennen we van Lanthimos en dat komt op meerdere vlakken terug. Gelukkig wordt als snel uit de doeken gedaan waar we mee te maken hebben, dat dat geen Hollywoodiaanse openbaring op het einde moet worden. Lekker gewaagd uitgangspunt (waar uiteraard de link met het ongetwijfeld veelgenoemde Frankenstein wordt gelegd). De gemuteerde dieren zijn ook heerlijk.
De ontwikkeling van Stone is knap gespeeld. Ik vind Dafoe echt een toprol neerzetten. Ruffalo was interessant, maar werd gaandeweg vervelend.

Maar dan. Als ik het platsla, blijft er eigenlijk alleen een verhaal over van 'meisje ontdekt wereld'. Het doet wat goedkoop en zeker niet origineel aan om allerlei settings te bedenken waar 'een kind' met alle facetten van de wereld in aanraking komt. Seks, alcohol, wreedheid, onrecht. Het is voorspelbaar, flauw en steeds meer oninteressant. Tuurlijk worden de kinderlijke, nuchtere, filterloze observaties van Bella bedoeld als sterkhouder, maar toch .De seks is ook wel erg aanwezig, dat voegt op een gegeven moment niet zoveel meer toe. Dat er alsnog wat moralen in moeten vind ik ook jammer, maar dat is wellicht om de balans te houden met het onconventionele en nog wel een groot genoeg publiek aan te boren.

Het mag de pret niet drukken. De verpakking is meer dan interessant en mooi genoeg om daar beetje doorheen te prikken. En vreemde films die een steeds groter podium krijgen juich ik sowieso toe.

Edit: ik zie nu dat ook deze heel wat Oscarnominaties én -winnaars heeft. Mooi hoor. Geen Dafoe dan weer, wel terecht Production Design

degelijke dramathriller, met een redelijke balans tussen tempo en spanning.
opvallend vond ik dat in het begin eerst duidelijk gekozen wordt de kijker in het ongewisse te laten omtrent de arrestatie, maar dat dan alsnog heel vroeg in de film getoond wordt wat er werkelijk gebeurd is. daardoor wordt wel de sympathie gekweekt die je wellicht nodig hebt om goed in de film te zitten.
erg goed was de fase waarin de politie op een spoor komt en vervolgens stukje bij beetje de achterstand op Julien inhaalt. het einde komt, ondanks dat je hem aan ziet komen en het wel afgerond is, wel te plots en cru.

Sterke sf-thriller, die het vooral van de tweede helft moet hebben. Want nadat je in de openingsscenes goed in de rit wordt gezet voor dit genre, vraag je je het ruime half uur erna best wel af waarom de ontmoeting tussen de barman en de schrijver zo lang moet duren; waar is die mysterieuze en thrillersetting van de eerste minuten? Geduld blijkt het kernwoord.

Niet dat het eerste deel slecht is, het vertelde verhaal is zeker interessant, maar het lijkt onlogisch na het begin. Naarmate de film vordert, blijkt waar het goed voor is. In het tweede deel tapt de film uit een iets ander vaatje en wordt er langzaamaan meer uit de doeken gedaan en komen er twistjes en twisten om de hoek kijken. Het grote nadenken is begonnen. Ik heb regelmatig de film op pauze gezet om bij mezelf na te gaan of ik het nog begreep of om terug te redeneren: daar hou ik van!

Tijdreisfilms zijn altijd lastig wat betreft het ontwijken van plotgaten. Net als paradoxen. Maar laat dat laatste nou een belangrijke leidraad zijn.

Voornaamste tip is dan ook: blijf kijken, ook al boeit het eerste deel niet genoeg. Het verhaal zit goed in elkaar en is, ook niet onbelangrijk, bijzonder genoeg om je bij het rollen van de aftitels met een 'what the fuck' achter te laten. Zeker een film om over na te praten/lezen.

jaren geleden voor het eerst gezien en toendertijd hem met een 9 bekroond, nu was het onderhand wel tijd voor een herziening. ik wist dat de film me vooral verrast had door twists en kon me de uitsmijter (dat de Tesla-machine kloonde en dat Angier 'zichzelf' steeds liet verdrinken) nog goed herinneren. was dus benieuwd of de film nu nog steeds zo'n hoge waardering waard was.
ja dus. er is weinig in de film wat niet in mijn straatje past. de 19e eeuwse sfeer is heerlijk, zonder het te overdrijven en op de voorgrond te laten komen. de magie van het vak wordt van het begin prima gebracht, zodat je niet het gevoel hebt naar een film over 'stomme goocheltrucjes' te gaan kijken. de rivaliteit is duidelijk en je kan je in beide personages inleven. groot voordeel vond ik ook het onderdanige van onderwerpen die normaal in 'blockbuster' juist groot uitgemeten wordt: romances, relaties, zwangerschap, dat soort zaken. het heeft zijn functie in de film, maar wordt niet tot vermoeiends toe uitgemeten. met gemak wordt er een sprongetje gemaakt, waar we later tussen neus en lippen door achter komen. praktisch gedaan van Nolan. er zitten enkele mooie uitspraken/oneliners in. de zowel speelse als beklemmende sfeer is perfect.
de grootste sterkte zit hem echter in de diverse verrassingselementen en twists. een groot aantal keren wordt je op het verkeerde been gezet en/of een interessant element toegevoegd. de climax is heerlijk. het gespeel met chronologie (scenes cutten om later pas door te laten spelen) sijpelt voldoende functioneel door de film heen (maar is niet zo bovenliggende als in Memento en Following).
ook bij de herziening werd ik nog vaak zat verrast, genoot ik volop en betrapte mezelf erop dat ik een applausje gaf bij het eindshot. de 4,5 gaat naar 5 en komt met stip in mijn top 10

Typische feelgoodfilm, 'ondanks' het zware thema. Op wat verplichte drama-momenten na is de sfeer voornamelijk lichtvoetig en humoristisch. Je moet hier echt met verstand op 0 naar kijken en dan heb je prima vermaak. De clichés vliegen je namelijk om de oren (feitelijk heb je deze verhaallijn al 100x gezien) en als je er te kritisch naar kijkt misgun je jezelf een plezierig tussendoortje.

heerlijke verrassende film. enige interesse in technologie is wel een sterke voorwaarde om de boel een beetje te blijven volgen. niet dat de langskomende kennis hoeft te begrijpen (want dan lukt zeer waarschijnlijk niet), maar om niet al heel snel af te haken als een nerdfilm met 'ik snap het toch niet'.

het mooie aan de film is dat waar deze jongens mee bezig zijn ze niet doet transformeren in (actie)helden of hysterische freaks, zoals maar al te vaak in Hollywoodfilms gebeurd. ze ondergaan het rustig en intelligent. misschien iets té cool, maar sowieso een stuk prettiger om in mee te gaan. ondanks dat er niet perse een dubbele laag (no pun intended) in zit, wordt het uiteindelijk aardig complex. ik heb de film vaker stilgezet om even bij mezelf na te gaan of het klopte en of ik het snapte. het zorgt er in ieder geval voor dat de film zeker een 2e kijkbeurt waard wordt.
minpunten waren 2 te grote versnellingen in het verhaal: de stap van het bespreken van het A-B-principe naar het daadwerkelijke gebruik van de box en het einde.

verwacht geen grote acteurs, vette effects of briljante locaties. het is een echte lowbudget-film en dat stoorde mij nergens, integendeel. ik heb zelden/nooit zo'n korte aftiteling gezien: er hebben zo weinig mensen aan meegewerkt en de regisseur heeft zoveel rollen op zich genomen dat het er haast op lijkt dat we met een eindexamenproject te maken hebben gehad. dat zorgt voor nog meer lof. intelligente, fijn mysterieuze sf-thriller.

Goede thriller/drama. De lange speelduur zit niet in de weg, de spanning wordt goed vastgehouden. Het acteerwerk is sterk. Het verhaal wordt prima uitgerolt. Beeldwerk en sfeer is goed. Erg prettig vond ik de keuze om 'logische' scenes niet door te laten lopen, maar een fade-to-black te geven zodat er verder met het verhaal gegaan kon worden (Loki ontdekt Alex, Loki brengt Anne in het ziekenhuis en de eindscene).

Minpuntjes waren er ook. Zo vond ik het wel een plotgaatje dat na het verdwijnen van Alex er niet direct naar Keller gestapt werd, het lag er tenslotte wel erg bovenop dat hij achter hem aan zou gaan. Gaandeweg waren enkele zaken ook wel te voorspellen, zoals dat de overleden man van Alex' tante was, omdat het net iets te vaak aangetipt werd. Ook was de scene waar Loki de doolhof-hanger op de foto ontdekt erg muf, zeker omdat je als kijker die link allang gelegd had en het wat raar is dat Loki dat niet deed in een huis vol getekende doolhoven. De rol van de 'doolhofjongen' was wat vergezocht.

Maar dat mocht de 'pret' niet teveel drukken, overall gezien gewoon een bovengemiddeld goede film, die ik maar eens naar boven ga afronden naar een 8.

Jammerlijk. Een tijdreisfilm die zich verstapt in waar het interessant zou kunnen zijn. Van de eerste momenten naar een werkend apparaat gaat veel te snel en oppervlakkig. Hier en daar wat ombouwen, wat testen, en succes. Ineens past de tijdmachine zelfs in een rugzak.
Daarna gaan de kids er allerlei leuke dingen mee doen om hun eigen leven te verbeteren. Die momenten worden veel te lang uitgesponnen met als dieptepunt de Lollapalooza-scenes; dit heeft -op de backstagepassen na- niks meer met het tijdreizen te maken en is er alleen maar om de 'best friends-bonding' naar de grootste hoogte te krijgen (zodat het daarna als drama verwerkt kan worden) en om de hoofdrol weg te leggen voor waar het eigenlijk om gaat: een romance. Daarna komt eindelijk pas de cause & effect om de hoek kijken en lijkt het verhaal meer diepte te krijgen, maar ook dat te slordig uitgewerkt (dit werd in genregenoot The Butterfly Effect veel beter gedaan). Het verhaal zit zo vol plotgaten en het einde is van ver te zien. De één-na-laatste scene (het vinden van twéé camera's) is dan weer leuk, maar had de laatste scene dan weggelaten.
Trieste conclusie is dan ook eigenlijk dat het weinig meer is dan een highschool-romance-drama, waar het verhaal te dun blijft, terwijl er zeker meer mogelijk was geweest. Nee, deze prent laat een flinke reeks tijdreisfilms voor zich.

Ik heb deze film bewust aan me voorbij laten gaan, omdat ik niet bepaald de indruk had dat dit iets voor mij zou zijn. Maar de afgelopen jaren kwam de titel vaker langs bij films die ik erg waardeerde. Daardoor vandaag toch deze prent gekeken.

Bij de openingsscene begon ik toch te twijfelen. Ik hou erg van sci-fi in dystopische setting, een sci-fi-verhaal, maar minder van de in-a-galaxy-far-far-away-wezens-sci-fi, wat dit inderdaad bleek te zijn. De set-up daarna verklapt een reis met verschillende bij elkaar gezochte karakters. Iets wat we al erg vaak gezien hebben. De voorspelde elementen (romance, 1 voor 1 wat doden, wederopstanding) komen allemaal voorbij en kunnen dan ook geen spoiler genoemd worden. Het is geen film om te vallen over plotgaten en dergelijke.

Er is zeker best gedaan een dieper verhaal neer te zetten, over ons ontstaan. Dat houdt deels vast. De visuals zijn geweldig en zonder meer het beste aan de film.

Bij de monster/horror-achtige scenes moest ik denken aan Alien, een film die ik nooit gezien heb, maar waarvan het principe natuurlijk bekend is. Dacht dat de regisseur dus een beetje inspiratieloos was, maar ik stond er niet bij stil dat het allebei uit de koker van Ridley Scott kwam. Het voelt daarmee als een zwaktebod.

Kortom, mijn eerdere gevoel klopte, dit is niet het soort sci-fi waar ik blij van wordt. De Hollywood-uitwerking doet hem niet voor mij, op de prachtige CGI na. Snap best dat mensen hier warm van worden, maar het is niet mijn cup of tea.

Feministisch wraakdrama, niks meer, niks minder. Ongetwijfeld ook door een vrouw geregisseerd. Het ligt er allemaal veel te dik bovenop, het 'mannen zijn slecht'-sfeertje. Zelfs als er dan een romantische side-story bij komt die een subgenre van romance niet misstaat, pakt dat nog slecht uit. De met name in het begin nog cynische inslag maakt het dragelijk, ik had gehoopt dat het thrillergehalte ook groter zou zijn (het wordt tenslotte als thriller aangemeten). Die insteek is er op zich ook wel, maar de basis is drama en daarmee wordt het verhaal ook wel een stuk dunner. Mulligan doet het verder meer dan prima. De bed-scene was donkerder dan verwacht en dat is een grote plus. Daar werd ook voor het eerst een stukje mannelijke emotie getoond. Maar dat was dan wel weer van korte duur. Typisch een film waar de vrouwen ongetwijfeld voor op de banken gaan. Sorry als ik seksistisch overkom, maar dat is de film nou eenmaal ook.

matig drama met een vleugje mystery, die net iets te lijzig uitgewerkt wordt. ik verwachtte geen snelle film, dus stoorde me daar niet teveel aan. het eerste kwartier is erg sterk met een aantal aardige wisselingen, maar als de verplichte romance zijn definitieve intrede heeft gemaakt zakt de boel toch wel weg en de laatste helft is dan ook moeilijker verteerbaar. de mysterie rond het notitieblok wordt dan teveel uitgesmeerd en het drama eromheen is net iets te. Hopkins speelt wat vlak, vond de rol van Paltrow erg prettig om naar te kijken (die trieste blik in de opening!) en het viel me nu eigenlijk ook pas op hoeveel zij en Sophie Hilbrand op elkaar lijken

Degelijke maffiafilm rondom ganster John Dillinger en de FBI-achtervolging onder leiding van Purvis. Er wordt niet veel uitgelegd van dit tijdperk, enige voorkennis is dus wenselijk.
Het legendarische onderwerp maakt de film natuurlijk al interessant. De actie is prima in orde, net als het acteerwerk en beeldvorming. Uiteraard zijn er wat typische politiecliche niet te vermijden. Knap is dat de film niet aanvoelt als 140 minuten.
Ik heb me wel geërgerd aan enkele scenes waar Dillinger toch overduidelijk te herkennen geweest moest zijn en waar de FBI blind leek. Toppunten waren de scenes bij de arrestatie van Billie met tig agenten en Dillinger die midden op straat stond en natuurlijk waar hij doodleuk het zenuwcentrum binnenloopt. Zonde.

Hoe dan ook meer dan prima vermaak en een bovengemiddelde film.

Ik kan de euforie over deze film toch niet echt delen. Het grauwe, lompe en daardoor realistische is interessant. Hoewel sommige dialogen toch weer onlogisch zijn, het lijkt me voor de hand te liggen dat Frank bij Milo wel wat wanhopiger zou zijn en daardoor meer uit zou leggen, nu komt het tamelijk vlak over. Regie en camerawerk is vrij lelijk, wellicht bewust. Acteerwerk voelt nét niet lekker, maar Milo is een leuk karakter. Het misdaadverhaal is iets wat we vaker hebben gezien en dan erg rechtlijnig; je hoeft niet na te denken en er is amper spanning. Nee, ik ga deel 2 en 3 niet proberen.