Meningen

deze film is een typisch gevalletje van je-moet-ervan-houden. dun verhaaltje, over the top, belachelijk veel bloed, expliciete moorden. voor de één een prima vermaak, voor de ander tenenkrommend. voor mij zat het er een beetje tussenin, maar ben nu eerder geneigd kritisch te zijn, dan een cult-liefhebber. en ook cult heeft natuurlijk zijn mindere films.

Heerlijke psychologische mystery-thriller. De sfeer is donker, vervreemdend en teneergeslagen. Nee, je wordt er niet vrolijk van. Wel wordt je (daardoor) snel meegetrokken met de hoofdpersoon en nieuwsgierig naar het verloop. Ik hou er in ieder geval van.
Het tempo is niet hoog en sommige gebeurtenissen lijken wat traag te gaan. Maar dat past wel prima in de situatie van Trevor, die tenslotte na een jaar zonder slaap ook niet de fitste meer is. Je kan niks dan respect en bewondering hebben voor het acteerwerk van Christian Bale, die meer dan 30 kilo voor deze rol afviel (en daarna doodleuk Batman speelde); dat werpt zeker zijn vruchten af voor de geloofwaardigheid en sfeersetting. Gaandeweg zijn er voldoende hints verstopt en uiteindelijk beginnen de puzzelstukjes in elkaar te vallen. Het einde is erg sterk. Ook al is de vergelijking met Fight Club snel gemaakt.

De film laat ook wat steken vallen; waarom gaat hij niet naar de dokter (dat wordt geprobeerd te verklaren, maar onvoldoende), waarom krijgt hij geen medische hulp bij de politie nadat hij aangereden is (niemand lijkt er van op te kijken) en hoe kan je rennend de politie voorblijven in zijn toestand...

Sfeer, beeldvorming, spanning en climax zijn top, ik verhoog mijn waardering (10 jaar geleden voor het laatst gezien en hij verrastte me toch weer) naar een 9.

Toch maar aan deze film begonnen, bezweken onder de nieuwsgierigheid na het binnenhalen van zoveel Oscars. Dat die vooral op uiterlijk gebied waren gaf in ieder geval de hoop op een cinematografisch kunststukje. Want ik ben niet echt van de actiefilms, gezien het meestal hoge gehalte ongeloofwaardigheid.

En daar werd ik alweer snel aan herinnert, meteen alweer knokken met 100 tegen 1 (gelukkig verloor ie wel). Ik heb me daar overheen proberen te zetten. Wat ook al snel duidelijk wordt, is dat die Oscars wel goed terecht gekomen zijn: visueel is het om je vingers bij af te likken. Je zit qua sfeer meteen in de stoffige dystopische wereld, inclusief bijzondere voertuigen en personen.

Het is vrijwel onafgebroken snelheid en actie. Achtervolgingen, ontploffingen, vechtpartijen, noem maar op. Als actiefilm lijkt het me dus erg geslaagd. Aan het verhaal moet je niet denken. Niet alleen flinterdun en puur een kapstok voor de (visuele) actie, maar daar waar geprobeerd is er inhoud (=drama) aan te geven, is het cliché. Sowieso zijn er voldoende actie-clichés, maar ik denk dat daar niet vanonder te komen is. Karakters inhoudsloos. En een enorme bak ongeloofwaardige onzin.

Kortom, verstand op 0, popcorn erbij en kijken maar. Als je van zulke films houdt, heb je een topper en ik snap dat 'Hollywoodkijkers' hier enthousiast over kunnen zijn. Ondanks de af en toe wat té duidelijke digitale bewerkingen is het een visueel pareltje, waar de film het dan ook 100% van moet hebben.

Uiteindelijk bleef ik toch met een onbevredigend gevoel achter. De sfeer en aanpak is 'anders dan anders' en dat is een grote pre. Het is echter lastig om diep in de film te komen door de wisselende focus van de verhalen. Er is overlap van karakters, maar ik mis de diepte erbij. Naar het einde toe lijkt het beetje te ontsporen, want ik vond het vrij vergezocht en onlogisch dat de buurman/oud-leraar even een moord op zich wilde nemen (en uiteindelijk nog meer) voor gekke Barbara. Grootste minpunt is het tempo, het lijkt steeds trager te gaan en dat komt de film absoluut niet ten goede. Zwaartepunt is overigens (offbeat, donker) drama, het thriller heb ik niet kunnen ontdekken, of het moet het vleugje misdaad zijn. Insteek is goed en origineel, uitwerking wat minder.

Herziening. Interessante, kleine film. Gezien de setting en dat het puur op mono- en dialogen leunt, is het knap te noemen dat het anderhalf uur blijft boeien. Het uitgangspunt is net zo ongeloofwaardig als interessant, en de manier waarop het ontrolt wordt maakt de film boeiend. Er lijken telkens goede argumenten te zijn en dat het tegen een wetenschappelijke achtergrond wordt met professoren helpt daarin mee. Het is logisch dat de toehoorders op verschillende manieren reageren, zodat er een fundament ontstaat om het verhaal te kunnen vertellen. Ik vind het verloop van de gesprekken wel geloofwaardig overkomen. Het zet aan tot denken op een manier waarop je niet vaak doet. Ik kan wel door het low-budget heen kijken.

Het gedeelte over Jezus is natuurlijk wel een bijzondere afslag. Ik voel haast de discussies van de crew vooraf of ze dit wel of niet moesten gaan doen in de film. Wellicht is het net té. Ik heb voor de rest ook niks met religie en geloof, dus de overdenkingen die daarna kwamen had ik minder mee. De laatste 5 minuten zijn ook jammer. Dat er nog gekozen wordt voor een mini-twistje van 'Het was toch een verhaal' (waar het dan weer ongeloofwaardig is dat iedereen, behalve de dame, dat dan ook meteen weer aanneemt, aangezien in zijn houding toch wel helder is dat het toch waar was) kan ik nog in meekomen, voor de hoofdrolspeler om er vanaf te zijn. Maar dat dan de psych net iets hoort over zijn verleden, John zijn vader blijkt te zijn en vervolgens overlijdt, zijn overbodige scenes.

Een James Bond-light met het bekende Ritchie-sausje in een hippe '60-setting. Beter kan ik de film niet omschrijven en dan is eigenlijk alles ook wel gezegd.

Alles ademt Bond uit, de rokkenjagende superagent in een missie, inclusief de zwoele omhooggetrokken wenkbrauwen en subtiele humor. In die humor komt ook duidelijk de hand van Ritchie naar voren, zeker aangezien in het verloop van de film de losbandige grapjes steeds meer de onderhand beginnen te nemen over de actie (met als toppunt de speedbootscene), met ook wat plotgaatjes als gevolg. Serieus kan en moet je de film dan ook niet nemen. Een ander typisch kenmerk is de vlotte editing.

Het ziet er prima uit, het verhaal is onderhoudend genoeg en het acteerwerk voldoende. Smakelijk tussendoortje.

Tegenvaller. Het is een herziening, maar ik kan de hoge scores niet helemaal plaatsen. Het is allemaal té stijlvol geprobeerd te monteren en acteren. De 'cuts' zorgen in plaats van sfeer voor een epilepsie-aanval, en ze blijven maar komen. Washington is in zowel zijn droevige als stoere setting wat over de top. Het verhaal kan ook prima in een uur minder verteld worden.
En dan dat verhaal. Het voelt niet nieuw, niet spannend. We weten allemaal dat er een ontvoering aankomt en dan duurt dat 50 (!) minuten, dat is echt een veel te lange opbouw. Zeker als die al zo clichematig is; eerst houdt ie afstand tot het kind, daarna worden ze maatjes. En natuurlijk toch maar die fles laten staan. Het moet, zodat we daarna moeten begrijpen dat ie als meedogenloze patser op wraaktocht gaat voor dat kind. Want een wraakfilm wordt het. De moordwijzes zijn 'leuk bedacht', maar het maakt de film niet stoerder. De twists zijn geen twists (tuurlijk is het kind niet dood, tuurlijk klopt er intern iets niet) en er zitten zelfs voor een actie teveel plotgaten of onlogischheden in. Omdat de film zichzelf zo serieus neemt, kon ik daar niet echt doorheen kijken. Het pakt vooral ook veel drama op zijn vork, inclusief strijkers, en past zo wellicht prima in het Hollywoodplaatje.
In de basis is het geen slechte film en zou een mooi tussendoortje kunnen zijn. Visueel liggen er zeker mooie dingen. Maar de matige uitwerking, de editing en de langdradigheid maken het een te onaangename zit.

goede film, hoewel mijn verwachting wel hoger lag.
veel grijstinten, een mysterieus verhaal.
de 3 'anders dan normale' seksscenes hadden er van mij niet ingehoeven, ze voegen niks toe aan het verhaal. in die zin, is zo'n pijp- en verkrachtingsscene echt nodig om duidelijk te maken dat lisbeth het niet makkelijk heeft (gehad)? neh. dan is de kindscene een stuk beter (dat hoofd!).
toen me duidelijk werd dat de film voornamelijk zou gaan om de zoektocht naar een verdwenen/vermoord meisje, legde ik snel de link met twin peaks. ook de 'vreemde familie' is niet al te origineel. echter wordt alles in een goede sfeer gestopt, waardoor het -ondanks de lange zit- geen vervelende kijkervaring is. einde beetje te snel in elkaar gezet, wat ook vreemd is genoeg de lengte. op zich kan het prima een afgerond verhaal zijn, er zijn vele thrillers zo geeindigd, maar iedereen weet dat er nog wat achteraan komt... toch wel benieuwd.

Mistroostig verhaal met een cynisch randje, wat gaandeweg net te sentimenteel wordt. De irritante regelneuker die stiekem een goed hart heeft, zoals we die allemaal wel kennen. Zolang de subtiele zwarte humor aanwezig is, is het een prettig, aandoenlijke film in al zijn zuurheid. Naarmate steeds meer flashbacks komen en veel te lang wordt stilgestaan bij zaken die je al lang en breed ziet aankomen, wordt het minder. Niet alleen haalt het de sjeu eruit, het wordt te zoetig en doet voor mij afbreuk aan het verhaal zoals het in tegenwoordige tijd loopt. We hadden het zo ook wel begrepen. Desondanks kijkt het over het algemeen leuk weg ondanks/dankzij het gemopper, met een glansrol voor de kat, maar een andere afwerking was prettiger geweest

Een Coen-film is altijd bijzonder te noemen, goed of niet. Dat speciale sfeertje zit ook zeker hierin. De jaren '50-setting, het zwart/wit, het noir-gevoel, de narratie, de traagheid, het emotieloze. Met name de laatste 2 dingen keren zich tegen de film. Waar je in het begin nog getriggerd bent door het extreme timide zijn van Thornton, wordt het uiteindelijk vervelend.

Er zitten genoeg grinnikmomenten in en de humor wordt subtiel gebracht. Het verhaal verloopt rustig met wederom subtiele afslagen. Het is allemaal erg clean en netjes geschoten. Spannend, mysterieus of echt dramatisch wordt het nergens. Halverwege wordt het zelfs saai, maar naar het einde toe weer een subtiel twistje. Ik weet het niet. Het ziet er goed uit, maar komt niet binnen. Bij het rollen van de aftiteling haalde ik mijn schouders op, wellicht zegt dat dan genoeg. Hij zal bij mij niet blijven hangen.

Het duo doet aan als een soort Dumb & Dumber. Het Franse taaltje past er prima bij. Het geheel is eerder flauwig dan absurdistisch, wat ik eerder van Dupieux verwacht. Net als je meer verwarring verwacht, deze film is recht-toe-recht-aan. Tuurlijk is het uitgangspunt zeker absurdistisch (een vlieg van formaat hond africhten), maar omdat het door de karakters ook direct als normaal wordt gezien, ga je daar zelf meteen in mee. Bij de openingsscene ging ik nog aardig stuk ("Ik heb zeker liggen rollen vannacht", als je met een slaapzak in de branding ligt), maar achteraf was dat wellicht nog vrijwel het leukste.

Mijn vierde en minste Dupieux, maar met gedachten op 0 en een roltijd van 72 minuten een prima tussendoortje.

Nederlandse tragikomedie in de stijl van Simon; met (grove) humor het drama omhullen. Er zijn meer overeenkomsten met Simon, zoals het (over)lijden van de hoofdpersoon aan kanker. En Verbaan. En Hensema.
Het acteerwerk is prima, de randfiguren wat over-de-top. De thuissituaties worden duidelijk geschetst, maar komen niet echt binnen. Met komedie-drama's moet je wat minder kritisch zijn qua verhaal en clichés, denk ik. Je weet al voordat je de film gaat kijken hoe de grootste deel verloopt; 4 lamzakken, hilarisch dat ze willen gaan hardlopen, het trainen slaat nergens op, maar langzaam wordt het beter en dan lopen ze de marathon. Je moet er maar doorheen prikken, dan beleef je wat meer plezier. De marathon zelf wordt gelukkig niet cliché gebracht.
Het is leuk om een hoop bekende gezichten te zien, ook rondom de marathon zelf. Het sterkste blijft toch de combinatie van het Rotterdamse dialect en de harde humor. Ik heb me verbaast over het scheldgehalte en het aantal racistische grappen, ik persoonlijk kan er enorm hard om lachen. De eindscene is gewaagd, dat zie ik ze in Hollywood niet doen. Niet te zwaar oppakken, leuk tussendoortje.

tamelijk intrigerende film, maar door het onderwerp toch moeilijk te volgen. althans, de details krijgen geen grip op je en dat is lastig voor de leek. het broeierige klimaat vergoedt veel. ook de mate van hiërarchie binnen zo'n bedrijf wordt prachtig in beeld gebracht. raar om te 'voelen' hoe een economische crisis tot stand komt. de karakters en acteerwerk waren prima.

Psychologisch drama met een beklemmende, pakkende sfeer, maar wat steekjes laat vallen. De hoofdrolspeler ontsnapt aan een sekte en vind onderdak bij haar zus en diens man. De film vertelt vervolgens twee verhalen en dat kijkt -als je er even in zit- prettig en interessant. Beide lijnen bouwen op qua spanning en houden je vast. Maar gaandeweg ga je toch steeds meer afvragen waarom de zus niet meer uit Martha trekt. Iets wat best op zijn plaats is in deze situatie. Acteerwerk is prima.
Vragen groeien en je bent benieuwd naar bepaalde zaken. En dan ineens, is het scherm zwart. Nope. Open einde en eigen interpretaties zijn prima, maar dit lijkt alsof de schrijver niet meer wist hoe het script verder moest lopen. Enorm zonde! En kon met gemak een half uur aangeplakt worden en dat zou ook in de film gepast hebben. Daarom een ruim punt van de waardering af.

Indrukwekkende poging in een toch ietwat drukbevolkte genre-hoek na bijvoorbeeld Interstellar, Gravity, Moon, Sunshine en Oblivion in het laatste decennium. Ik heb een voorliefde voor astronomie, wat de interesse in zulke films uiteraard makkelijker maakt. Maar het is onmogelijk om overlappingen en vergelijkingen te voorkomen.

Het sterkste aan The Martian is iets wat je op voorhand kan verwachten: de special effects. De cinematografie is geweldig. De beelden van Mars zijn verbluffend. Er is duidelijk enorm veel aandacht besteed aan het uiterlijk en dat heeft zijn effect. Super!
Acteerwerk van Damon is ruim voldoende, alle andere karakters hebben eigenlijk een kleine rol en worden niet uitgediept. De monologen zijn slim ingepast als narratieve functie. Het verhaal is op zich prima, hoewel het gaandeweg de film technischer wordt en we maar moeten geloven of het mogelijk is qua ruimtevaart. In de eerste helft van de film wordt overigens prima voldaan aan het gevoel dat het realistisch is. Het script heeft zijn best gedaan niet alles in vloeiende lijn te laten verlopen en de logische tegenslagen toe te voegen. Uiteindelijk wordt het wel teveel een aaneenschakeling van tegenslagen en (soepele) oplossingen.

Grootste minpunt vind ik het gebrek aan diepgang. Er was -zeker met deze speelduur- voldoende ruimte voor het psychologische effect op het eenzame karakter, maar dat is helemaal achterwege gelaten. Sterker, Watney lijkt vrij laconiek door zijn toch psychisch zware periode heen te wandelen. Hij is onophoudelijk inventief, grenzeloos fysiek sterk en altijd in voor een grapje (sowieso was duidelijk gekozen voor -misplaatste- humor om het luchtig te houden, zoals de disco-score). Wellicht gedaan om een breder publiek aan te spreken, maar diepgang had de film een stuk sterker kunnen maken. En tja, je zag hem al aankomen, het über-Amerikaanse-feelgood-einde, helaas...

Kortom, weer een toffe, prachtig vormgegeven 'ruimtefilm', maar mist diepgang.

Mary and Max, dit is een voor mij unieke film. ik ben net klaar met kijken (ok toegegeven, ik heb in de tussentijd mijn beste vriendin gebeld) en waar ik halverwege de film mezelf al verwonderde dat ik met natte ogen zat, eindigde ik in een serieuze huilbui, wat een primeur is in de duizenden films die ik ooit gezien heb.
maar waarom dan, vroeg ik mezelf ook af. herken ik mezelf in één van de karakters? niet perse, maar misschien stiekem toch wel deels. maar het verhaal is zo goed opgebouwd en zo goed verteld, dat je er compleet in meegezogen wordt. en dat is toch een 1 van de belangrijkste zaken in de cinema.

het 'gekke', en daarom ook geweldige, is dat er (voornamelijk in de eerste helft van de film) behoorlijk wat te lachen valt. om Ethel, om de achtergrondgrapjes, om de karakterstrekjes. bij de eerste scene met de lotto-trekking piste ik zowat ik mijn broek, een van de leukste scenes die ik in tijden gezien heb. de humor is vaak zwart en cynisch en daar moet je van houden (ik wel).
voor stop-motion heb ik altijd respect gehad en de klei-animatie is geweldig om naar te kijken. de kleurkeuze past perfect bij het verhaal. de karakters zijn lekker expressief gemaakt en tot en met de poepende vogeltjes meer dan een grijns waard.
de vertellingen van de karakters zijn voor sommigen wellicht wat langdradig, maar ik vond het een heerlijkheid om te luisteren naar hoe ze hun leven en de gebeurtenissen beleefde. het wordt voldoende afgewisseld en uitgebeeld. de algehele vertelling wordt versterkt door het gebruik van voice-over, met soms de stemmen van Mary en Max.
doordat het een animatie is, heb je vaak automatisch een grotere afstand tot het verhaal dan met een film met acteurs. deze film bewijst met verve het tegendeel. wellicht wordt dat versterkt doordat het een waargebeurd verhaal is, hoewel je daar gaandeweg eigenlijk niet echt -juist vanwege de animate- bij stilstaat.

ik stoorde me wel aan de uiteindelijke snelle stappen in de gebeurtenissen en tijd; max wint de lotto, mary trouwt, krijgt een grote erfenis, gaat naar de universiteit, schrijft een baanbrekend boek en vernietigd het weer. doordat dit te snel ging, werd het ongeloofwaardig en kreeg je niet de tijd aan de nieuwe situatie te wennen.

een grote aanrader; de meeste komische, aandoenelijke en meeslepende film die ik in tijden gezien heb.

Zwakke film. Om eerlijk te zijn kan ik de hoge waarderingen hier en op IMDB niet zo goed plaatsen.

Wellicht heeft het te maken met de insteek; het wordt gepubliceerd als thriller/drama, terwijl de thriller-kant afgrijselijk lang op zich laat wachten. En als het er dan is, is het maar zeer matig. Deze film lijkt me simpelweg een drama/romantiek. Wellicht heeft Allen zoveel credit dat er altijd wel 'iets' in een film gezocht wordt.

De film draait -platweg- om vreemdgaan. Dat is natuurlijk al iets wat extreem vaak in films als thema gebruikt is. De film wil maar niet spannend of interessant worden en dat lijkt ook niet de bedoeling, meer als een gewoon vertellend verhaaltje. In geen enkel karakter werd ik meegenomen. Enkele keren worden we achteloos onbepaalde tijd vooruit geworpen zoals met de bruiloften.
Het duurde zo'n 75 minuten (!) voordat er iets gebeurde wat ik niet verwachtte, waardoor er iets interessant leek te gebeuren (dat Chris Nola belt met het nieuws dat de vakantie niet doorgaat, maar dan ophangt). Uiteindelijk blijken er nog slechts 2 twistjes in de film te zijn, die dan ook nog eens uit 1 scene voortkomen: de weggegooide ring die op de kant blijft liggen. Eerst denken we dat Chris daardoor opgepakt wordt, maar dat blijkt uiteindelijk juist zijn redding te zijn omdat de zwerver ermee vandoor ging .
Een thriller is het zoals gezegd totáál niet, maar ook als drama is allesbehalve een hoogdraver. Voorspelbaar, saai, oppervlakkig. De aanwezigheid van Johansson en de passie van de affaire zijn de enige lichtpuntjes.

In de voorpremiere gezien. Tegenvaller.
De beeldvorming en het thriller/mysteriegehalte zijn prima, de setting voelt goed aan. De link met Cube is snel gelegd. Gaandeweg begint te film steeds meer te rammelen, struikel je over plotgaten/onlogischheid en neemt het drama-gehalte en de clichés flink toe. De slotscenes zijn teleurstellend en zo ga je toch met een jammerlijk gevoel weg.
Het gemiddelde zal uiteindelijk zeker wel gaan zakken, want het is echt geen hoogvlieger. Hoe dan ook is al duidelijk dat er een tweede deel komt, dat wordt tenslotte letterlijk gezegd.

vrij langzaam drama dat draait om de gedragingen van een vriendengroep bij een extreme situatie. tenslotte, vanaf het moment dat ze iets afspreken, verwacht je al dat dat uit de hand gaat lopen met wellicht de dood. dus alles tot dat punt moet het niet hebben van bepaalde spanning, maar puur van de personen onderling.
dat wordt aardig gedaan. het is interessant om te zien hoe George zich nu gedraagt en dat het besef komt dat hij ook maar 'gewoon' een puber is zonder vrienden. het geeft je een vreemdsoortig gevoel, ook omdat duidelijk is dat Marty als oudste de touwtjes in handen houdt. maar aan de andere kant zijn (bijna al) de karaters allemaal veel te volwassen voor hun leeftijd. en dat geeft toch een minder natuurlijk beeld.

rondom het voorval wordt slim gebruikt gemaakt van de inleving van de kijker, dat wellicht blijft switchen. daarna komt dat onnatuurlijke gevoel helaas nog meer naar voren. laten we wel wezen, het zou logischer zijn als die kinderen hysterisch worden als ze zoiets meemaken, maar iedereen blijft (relatief) rustig. de vervolguitwerking is matigjes, het lijkt wel of bijna niemand ouders heeft daar, wat natuurlijk goed uitkomt voor het script. als er dan een besluit wordt gemaakt, gaat het einde net even iets te snel en te makkelijk.

zeker niet slecht, maar uiteindelijk toch een kleine teleurstelling.

een aardig tussendoortje, als je van actiethrillers houdt. de actie is stoer, maar het eindeloos schieten zonder dat de hoofdpersoon geraakt wordt, terwijl ie andersom de na de ander neerschiet...tja, dat kan gewoon echt niet meer hoor. het verhaal is op zich prima in orde, maar er zitten teveel onduidelijkheden cq ongeloofwaardigheden in, dat het niet meer als gemiddeld zal worden. goed einde wel.

Wow. Dat heeft indruk gemaakt.
Trage, vreemde film die 'desondanks' blijft boeien en je meesleept in zijn greep. Von Trier lijkt met een uiterst bijzonder openingssequence van maar liefst 8 minuten -met abstracte, onvolgbare en extreme slowmotion beelden- meteen het mainstream publiek uit de kijkers te willen filteren.

Dat vreemdsoortige gevoel zet zich voort in 'Part 2', daar waar de planeet de hoofdrol speelt. In 'Part 1' lijkt niks erop dat dit een sf-achtergrond krijgt. Daar is het meer een Festen-gevoel, met de samenkomst van (oa) familie met ieder hun trekjes. Ik werd direct meegetrokken in het karakter Justine, waarvan de achtergrond steeds verder uitgewerkt wordt. Het acteerwerk van Dunst is ontzettend sterk en draagt wat mij betreft de film (zeker tijdens de bruiloft). Cinematografisch zit het geweldig in elkaar, de sfeer is -in wat voor setting dan ook- erg sterk en op de juiste moment goed beklemmend. Thematiek is best zwaar, maar prima te dragen door de alternatieve aanpak van Von Trier.
Minpunt is wellicht dat het klassiek muziekstuk steeds weer opnieuw gebruikt wordt, dat gaat afleiden/irriteren. Ook zou het kunnen zijn dat als de film verder ingedaald is (ik ben net klaar met kijken) dat het verhaal te rechtlijnig of geforceerd is.

Pareltje. Beetje vreemd, maar wel lekker. Nu een 8, wellicht later stijgend naar 9. Bijzonder!

Gister herzien na een jaartje of 10 en nog steeds indrukwekkend. De chronologische verknipsels werken tegelijk frustrerend, mysterieus en intrigerend. Je voelt beide 'delen' naar elkaar toewerken en dat helpt erg mee aan de spanning. Het acteerspel van Pierce is soms wat schokkerig, maar het is dan ook geen makkelijke rol. Inleven in het personage, en dan met name de frustratie van de aandoening, is goed te doen. Voor een mystery-thriller zit er een leuk portie humor in verwerkt.

Eens in de zoveel jaren verschijnt er een film die je qua verhaal, beeldvorming, inhoud, twists en/of algehele mindfuck omver blaast en daar was Memento er absoluut één van. Must see, classic, zeg het maar.

matige vertelling, geheel omgebouwd uit clichés. het is een eigenlijk een wonder dat deze film geen Oscars heeft gekregen, want feitelijk bevat het alles om aan het typische sentiment te voldoen, zoals de user boven me al goed verwoordde. acteurwerk is voldoende en beeldwerk in orde, maar allemaal te normaal om je vast te pakken. het is zó Hollywood dat je er jeuk van krijgt.

Voor de verandering ben ik positiever over een film dan de gemiddelde meningen. Ik had deze film al eerder een waardering gegeven, toen een 6. Nu schaal ik hem duidelijk beter in, waar het verschil in zit weet ik niet precies.

De cinematografie is sterk, het scenario ook. Misschien lijkt dat niet zo omdat het speelt het clichés, maar het film-in-een-film-concept vind ik erg sterk. Alsof je zelf mee aan het schrijven bent hoe de film gaat verlopen. Uiteraard verslikt het zich daarmee enkele keren. Maar de spanning is constant aanwezig en ondanks dat de opbouw vrij standaard lijkt voor een thriller, houdt het je zeker bezig. Ik heb honderden thrillers gezien, maar ik denk toch dat deze ondergewaarderd wordt.

Eén van de mindere BM's. Misschien sla ik het teveel plat, maar het is weinig meer dan een achtervolgingssequence tussen een vrouw en een hyperintelligente robothond, waarvan al duidelijk is hoe het gaat aflopen. Dus moet het het hebben van het visuele, de spanning en de invulling van de acties. Dat eerste is nog wel ok, de anderen te weinig. Fijn naargeestig eindshot wel, waaruit blijkt dat de 'ten dode opgeschreven' waarvoor ze deze fatale waaghalserij doen een kind was.

Leuke psychologische spelletjes, versterkt door het feit dat de film zich op 1 locatie afspeelt. Dat geeft een ietwat benauwde sfeer mee en dat past perfect bij de groepswerking. Het is erg interessant om te zien hoe mensen zich gaan gedragen in een situatie waar ze op 'professionele manier' (het betreft tenslotte een managementfunctie) uitgedaagd worden.

De dialogen zijn sterk, maar zwakken gaandeweg de film af. Dat is jammer, aangezien de spanning juist toe zou moeten nemen. Het wordt iets te langdradig en verliest aan aandacht. Het einde is boeiend, maar toch heb je het gevoel dat het nóg intenser had kunnen zijn.

Dystopie in optima forma! In die hoek weinig nieuws onder de zon; sombere en grijze setting, een flinke scheut sci-fi, controle van burgers door een monopolie en een opstand tegen die situaties. Wat deze film echter anders en bijzonder maakt, is dat het een animatie is. En wat voor een. De omgevingen zijn akelig realistisch, net als de hoofden van de karakters. 'Gelukkig' lijkt er bewust voor gekozen te zijn ze nét iets te groot te maken voor de lijven en de bewegingen soms wat houterig, waardoor je er een fictief gevoel bij blijft houden. Soms lijken het haast Thunderbirds-poppen in hi-tech-SFX.

Het verhaal is dus typisch dystopisch en doet denken aan Brazil en dat soort werk. Het blijft behoorlijk dun en rechtlijnig. Het hangt echt compleet op het visuele (hoewel de soundtrack subtiel aanvult) en dat is in dit geval voldoende. Het grimmige sfeertje en de manier van animatie moet je passen, maar dan is het geheel zeker een kijkbeurt waard. Bijzonder Scandinavisch werkje, wat behalve sci-fi ook mystery, thriller en drama aantikt. Gek dat het zo weinig aandacht heeft gekregen.

Fijne absurde over-the-top comedy die zichzelf nergens serieus neemt, en dat is precies wat hem kijkbaar maakt. Hoop (gepersifleerde) hysterie en onzin en dat in een noodtempo. Natuurlijk zakt het in het tweede deel wat in qua schaterlachjes, maar dit is de perfecte film om laat op de avond met een biertje te kijken als je nergens over na wil denken en even vermaakt wil worden.

fijne thriller. een originele verhaallijn, die langzaam bij stukjes duidelijk wordt gemaakt. de film heeft voldoende opbouw en mysterie om het lichtelijk spannend te houden, maar wordt nooit heel ingewikkeld; het rechtlijnige zou een min kunnen zijn.

het gekke is, en daardoor ook krachtige, is dat je met een sympatie voor de hoofdpersoon door de film gaat. als zijn gedrag duidelijker wordt, is het lastig daar afstand van te doen. wellicht komt dat ook weer door de beweegredenen, die misschien wel wat duister zijn, maar niet onvoorstelbaar.

goede thriller met een goede sfeer, die helaas nét teveel diepgang mist om een sterk niveau te halen.

Nee, dit is hem niet echt. Het kunstige wereldje waarin het gezet wordt en het daarbij behorende excentrieke hoofdkarakter is leuk om naar te kijken in het begin. Echter lijkt hij al vreemd snel uit zijn rol te vallen als hij een mysterieuze vrouw integrerend begint te vinden, die hij eerst nog irritant vond. Mijn vrees wordt dan werkelijkheid: het is geen thriller, maar een romantische film. Tenenkrommende en karakter-onlogische scenes volgen. Ja, ik ben daar inderdaad niet voor gemaakt. Je voelt dat er nog wel een twist aan zit te komen, en jawel. Goed uitgewerkt wordt het niet. Leuke poging, maar leunt voor mij teveel op het romantische.