Meningen

Een van de meest hysterische, fragmentarische en schizofrene films die ik gezien heb. Met Japan weet je wel dat je vaak iets mafs voorgeschoteld krijgt, maar het was mij iets teveel van het goede. Er zit een verhaal in de verte, maar het gaat voornamelijk om te laten zien hoeveel gekte en tekenstijlen gebruikt kunnen worden. En dat is vaak mooi, maar grip krijgen op de film lukt daarmee niet. Hoe verder in de film, hoe meer artsy het bij vlagen wordt. Scenes en fragmenten die als los zand ertussen zitten.

Een trip is het zeker, de subtiele humor aardig, de tekenstijlen vaak interessant, maar voor mij veel te schreeuwerig en onsamenhangend, ondanks de sluitende begin- en eindscene.

het leukste van de MI-films blijven toch de technische snufjes (á la James Bond). er worden originele gadgets naar voren gebracht, die een beetje de balans houden tussen technisch haalbaar en ongeloofwaardig (deus ex machina-achtig). de actie is belangrijker dan het verhaal, hoewel die zeker niet zo flinterdun is als de meeste actiefilms. ondanks een aantal imponerende scenes en vlotte editing, is het allemaal net ietsje te makkelijk.

het eerste deel blijft het intelligenste plot houden, deel 4 is voldoende voor een bovengemiddeld vermakelijk tussendoortje.

de voorpremiere gezien op Lowlands.
de duistere poster en benaming 'bloedstollende thriller' trokken me, maar dat was een vreselijke tegenvaller. dit is een drama over het wel en wee van een monnik en met name over de zonden die enkele personen begaan. zaken waar wij niet van opkijken, maar hier enorm worden vergruwelijkt en gedramatiseerd, en het komt totaal niet over. wat dat betreft voelt het alsof je naar een film van 50 jaar geleden zit te kijken.
het verhaal is traag, rechtlijnig en niet spannend. overigens redactie: de hierboven beschreven synopsis is exact de hele film, er gebeurd niks meer en minder. dus lijkt me verstandig dat die wat ingekort wordt.
grote flop!

jammer, er had veel meer in deze film gezeten. ik hou van de aanpak, waar we starten in een andere soort wereld waarin we gewend zijn (lees: iets wat in de film aangenomen wordt, wat nu niet is). hoewel de beginscene anders deed vermoeden, bleven de monsters voor het grootste gedeelte relatief vaag aanwezig, wat ik een pluspunt vond. het gaat tenslotte om de spanning er rondom, niet om de monsters zelf. de sfeersetting en beeldvorming zijn de sterke punten van de film.
het verhaaltje wat zich ontpopt is helaas erg dun. man moet van baas dochter van punt A naar punt B brengen en dat gaat met horten en stoten. daarmee is het ook al duidelijk dat er een romance komt, want zo werkt Hollywood nou eenmaal. de momenten dat er ingezoomd wordt op het persoonlijke vlak zijn saai. de eindscene was tenenkrommend, op beide vlakken (qua monsters en qua persoonlijk) en laat mijn waardering een vol punt zakken.
er komen teveel ongeloofwaardigheden en plotgaten langs. bestaan er geen passagiersvliegtuigen meer? waarom heeft hij haar paspoort zodat ze de ferry mist? waarom gaat het monster bij de auto's nog uit zijn bol op een stel koplampen, waar op het einde niks aangetrokken wordt van de enorme bak licht van het tankstation?
type jammer-maar-helaas-film. net niet genoeg als leuk tussendoortje.

Intrigerende sf-drama die zich geheel afspeelt op, jawel, de maan. Rockwell heeft een one-man-show en doet dat goed, maar niet verbluffend. De sfeer is vanzelfsprekend erg beklemmend, door de eenzaamheid en beperkte leefbaarheid van de hoofdpersoon. Dat dat uiteindelijk naar het psychologische gaat is te voorspellen. De vriendelijke robot met de monotome stem van Spacey is een prettige aanvulling. In dit kader is een vergelijking met 2001: A Space Oddesey natuurlijk erg snel gelegd.
De spanning en mysterie wordt subtiel opgebouwd en gaandeweg krijgt het verhaal meer body. Helaas lijken ook wat grote dingen vergeten te worden, want dat de terugkerende Sam 3 dagen in een capsule zou overleven is al ongeloofwaardig, maar hij zal op aarde uiteraard nooit in leven gehouden worden en daarmee wordt het laatste deel van de film eigenlijk onzinnig.
De film moet het vooral van sfeer en cinematografie hebben en dat doet het dan ook meer dan naar behoren.

Toch wel een beetje rare film. Het is erg surrealistisch, zonder dat het zweverig, scifi of artsy is. Bijna alles wat er gebeurd doet over-the-top aan, inclusief acteerwerk, het kan eigenlijk niet in de situatie (2 twaalfjarigen, sure) en zo wordt het een soort reallife-cartoonsfeer in een kinderavonturenfilmsetting. Met nog een romance ook. Nee, dat kijkt niet lekker weg. Sam werkte me eigenlijk de gehele film op mijn zenuwen, weet niet of het expres is gedaan, maar een iets soepeler kindacteur had gekund.

Daar tegenover staat het luchtige offbeat verhaaltje met genoeg kleine grinnikmomenten, een ietwat gekke sfeer die soms goed valt en het visuele aspect. Het is leuk om acteurs als Willis, Norton en in mindere mate Murray en McDormand in een 'vreemdere' rol te zien. Ook opvallend; in de hele film zie je slechts 1 keer een karakter glimlachen.

Apart. Lekker ongebruikelijke film qua stijl. Ik hou van zo'n openingsscene. Ik hou ervan als karakters wat vreemd doen terwijl ze gewoon lijken. Er zit mooie natuurlijke scenes in, zoals op het feestje. Zodra de stiltes vervangen worden door de soundtrack van de walkman wordt dat er op fijne wijze in verweven. Zelfs 2x Aphex Twin, al kwam dat dan weer niet van de walkman.

Het vriendschapverhaal en het gedrag van Morvern is wellicht wat minder, het gegiebel van de meiden gaat op een gegeven moment ook tegenstaan. Het voelt steeds fragmentarischer dan een echt verhaal, soms is het een soort koortsdroom, zoals de taxirit naar het dorpje. Het gaat traag en je moet er allemaal maar tegen kunnen, maar op een gekke manier bleef je er toch inhangen. (6,5)

Styling, sfeer, acteerwerk... prima in orde allemaal. Norton doet het állemaal en pakt aardig uit. Die heerlijk tic is een fijne laag. Ik ben ook Norton-fan. Maar... het thema spreekt me niet aan. En 2,5 uur is echt veel te lang. Zonder echte spanning en in dit trage tempo is het te moeizaam. Dan kruipen er wat clichés in, hoewel er een 'intelligent' verhaal verteld wil worden. Na anderhalf overwoog ik serieus hem af te zetten, en dat heb ik zelden. Niet omdat het slecht was, maar kon mijn aandacht simpelweg niet houden.

De Snor, toptitel. Het hoofdkarakter denkt aan een vriendencomplot als het afscheren van zijn snor door niemand opgemerkt wordt, maar lijkt zich gaandeweg te bedenken dat ie misschien wel gek geworden is.

Een film waarin de hoofdpersoon zoiets ervaart en zich vervreemd voelt van de rest van de wereld is niet nieuw, maar dit gebeurd meestal in een thriller en/of scifi-sfeer. Dat is hier totaal niet het geval, het blijft down-to-earth-basic. Of dat een kracht of een flaw is, weet ik niet zeker. Het houdt niet altijd even goed je aandacht vast en lijkt een herhaling van zetten. Zeker vanaf het punt dat hij naar Hong Kong gaat raak ik het kwijt. Er wordt niks verklaard en alles is open voor theorieën. Of ik heb de symboliek compleet gemist, maar ik vermoed eerder dat de regisseur bewust voor deze speelfilm-aanpak zonder bepaald plot heeft gekozen. En dat is toch een beetje jammer. Acteerwerk en sfeer is ok. Redelijk tussendoortje met zijn 85 minuten.

grauwe film die van drama naar thriller transformeert. al vanaf de eerste minuut voel je je ongemakkelijk bij de setting. gaandeweg blijkt de film een loodzwaar thema te dragen. de depressieve sfeer en het acteerwerk zijn sterk. de simpele manier van spanning ontwikkelen (zonder bombarie) is verfrissend. het afwisselend verdenken of vrijwaren van Anker is interessant, het is bijna jammer dat hij het uiteindelijk toch was. ook jammer was het extreem clichematige drugs-in-drinken die je ook nog duidelijk zag aankomen.
ik begon me te ergeren aan het feit dat Jacob niet met zijn verdenkingen en bijbehorende aanwijzingen naar buiten kwam, zeker nadat hij zelf verdacht wordt. een onlogische scriptkeus om ietwat geforceerd de spanning erin te houden. die spanning wordt naar het einde toe ook nog eens onderbroken, zonde.

al met al zeker een aanrader voor de liefhebbers van sobere thrillers.

Terwijl de film bezig was werd ik in mijn hoofd al diverse kanten opgeslingerd in wat ik hierover nou eigenlijk vond. Toen de aftiteling begon te rollen mompelde ik een 'nee'. Het was hem dus toch niet.
De film pakt erg veel hooi op zijn vork. Drama, sf, romantiek, fantasie coming-of-age, wetenschap, filosofie. De drukke editing houdt de vaart er wel in, maar ook de chaos en onlogischheid.

De hoofdmoot zit hem in gewissel tussen verschillende vriendinnetjes en huwelijken, door de tijd heen. Iets waar mijn interesse niet ligt en daarmee ook moeilijk was de aandacht vast te houden. Bij het zoveelste romancemomentje heb ik zelfs even doorgespoeld.
Beeldvorming is prima en ook Leto zet toch weer een mooie rol neer. De soms wat bevreemde aanpak maakt het ook aantrekkelijk. De wetenschappelijke achtergrond is interessant, maar kan uiteindelijk wel wat vraagtekens geven; we weten inderdaad niet wat er exact gebeurd als de Big Crunch plaatsvind, maar dat de tijdslijn teruggedraait wordt lijkt onlogisch (of is dat het excuus van fantasie). De soundtrack is erg aanwezig en soms meer afleidend van (sfeer)toevoegend. Het 'wat als'-principe (ofwel, het lot) is al in vele films behandeld.
Al met al blijken we toch weer naar een film gekeken te hebben die niet gebeurd is. En stiekem is dat toch een teleurstelling en een 'te makkelijke' manier van scriptschrijven. Het uitgaanspunt is dramatisch (het kind dat moet kiezen tussen scheidende ouders), de grondslag er lastig mee te rijmen (dat het kind overgeslagen is door de engelen en zodoende vooruit kan kijken).

Mooie poging, maar helaas te pretentieus in mijn ogen.

eindelijk gekeken nadat hij maanden in mijn kast stond te wachten. ik wilde hem namelijk perse niet alleen kijken, omdat ik na mijn vorige Lynch-ervaring (Lost Highway) verwachtte dat ik tijdens de film het een en ander te 'sparren' nodig had.
extreme vaagheid die veel aan de interpretatie van de kijker overlaat. dat is tegelijkertijd de sterkte en zwakte tegelijk, daar moet je ook tegen kunnen. de film zit vol scenes waarbij je je afvraagt wat ze gaan toevoegen aan het verhaal en bij een groot deel van die scenes krijgt je daar geen antwoord op. het voelt daarbij alsof Lynch ze lukraak de film in heeft gegooid om het verwarrende gehalte te verhogen zonder dat het enig nut heeft, en dat is niet altijd even fijn. maar ook als het niks inhoudelijks toevoegt, hebben ze wel degelijk nut: het is tenslotte van grote invloed op de sfeer en het bevreemde/ongemakkelijke gevoel (en daarbij wellicht het grootste kenmerk van Lynch).
ik hou van films waar je geen hapklare brokken krijgt, maar wellicht is dit teveel van het goede. het verhaal lijkt ook onderdanig aan de camera- en sfeerbeleving. close-ups van indringende ogen, spelen met donker en lichtval en tegenstrijdig gebruik van achtergrondmuziek zijn daar de beste voorbeelden van. heerlijk is dat allemaal!
als de aftiteling start, schreeuwt het om verschillende interpretaties te gaan horen/lezen. ik kan me het meeste vinden in het droomscenario, hoewel ik tijdens de film zelfs even aan parallel lopende tijdslijnen moest denken bij de scene rondom het openen van de blauwe kubus, gezien het verdwijnen van Betty, dan het verdwijnen van Rita en dan de tante die in de kamer komt kijken omdat ze iets hoorde vallen, maar niks ziet. hoe dan ook is de film weer iets beter te verteren na er meer over gelezen te hebben.
met gemengde gevoelens heb ik de dvd terug in de kast gezet. ik ga hem in de toekomst zeker nogmaals kijken, want het is duidelijk een prent die herzieningen nodig heeft.

dat was een moeizame zit. de insteek is prima, ondanks dat ik met de verkeerde verwachtingen voor de film ging zitten; ik verwachtte dat het over de Olympische moorden ging ipv de nasleep. toen de situatie met de aanleidinggevende moorden na 10 minuten verteld was, vroeg ik me heel erg af wat er de komende 2,5 uur nog zou komen.
het samenstellen van het team kwam mij een beetje ongeloofwaardig over, geholpen door de verschilligheid van de karakters zelf. daarna is het een kwestie van de mensen opzoeken, door middel van een bron waarvan me onduidelijk was waar die nou vandaan kwam. het opzetten van de moorden gaan ook vaak vrij simpel, zeker gezien het gebrek aan ervaring mij het team (hoewel de bommenmaker dus uiteindelijk toch in dat veld zat). afwerken van het lijstje, maar uiteraard gaat de 'andere kant' ook zijn tanden laten zien en natuurlijk vallen er uiteindelijk doden in dit team. te voorspelbaar, naar mijn idee.
de film moet dan ook meer hebben van de beeldvorming en acteerwerk. naar mijn gevoel had er veel meer ingezeten. zeker als het toch al twee uur en drie kwartier duurt...

Feitelijk een vrij standaard crime-verhaal, alleen dan tergend traag en in een Aussie-setting. Het moordonderzoek verloopt vrij rechtlijnig waar elk opgedaan hintje/aanknopingspunt netjes gevolgd wordt, waardoor het verhaal te veel voortkabbelt. Het (persoonlijke) drama en maatschappelijke thema's komen niet echt over omdat het nauwelijks wordt uitgediept.

De Australische landschappen zijn prachtig in beeld gebracht en scheppen een goede passende desolate sfeer. Acteerwerk is voldoende. Op het einde krijgen we zowaar een shoot-out en met name de lange-afstandsschoten zorgen voor bijzondere scenes.

Echt heel saai wordt het niet, maar een iets grotere spanningsboog was prettig geweest. Als geheel een missertje waar gezien de setting en thema's veel meer mogelijk leek.