Meningen

Een film die eerder gewaardeerd dan gesmaakt wordt lijkt me. Een film die niet goed weet hoe te lopen en je meeneemt in een weliswaar mooie ronddwaling. Het begin leek wel een kruising tussen de Hitchcock, neo noir en Nouvelle Vague. Soms komt het verhaal wat naar voren waarna de personages het weer overnemen. De sfeer kan niet altijd goed gehouden worden, daarvoor zwalpt het net iets te veel.

Maar over het algemeen wel een boeiende film met interessante personages. Zeer mooie beelden in een dromerige wereld die toch nabij is. L'Avventura haalt het niveau niet van opvolger La Notte, maar is best wel de moeite. Al zal het anno 2020 niet altijd gemakkelijk hebben om een groot publiek te bereiken.

Nogal een lage score blijkbaar. The Awakening ligt compleet in de stijl van de horror-thrillers van zijn tijd. En dat is zeker geen slecht gegeven. De griezelfilm heeft door dat suggestie toch werkt en met de juiste regisseur en passende muziek en kleurenfilters, kan je er een zeer sfeervolle film van maken die de spanning kan behouden dankzij de juiste timing en de juiste geluidseffecten. En The Awakening slaagt daar absoluut in. Zeer mooie kleurenfilter die de kijker meeneemt naar de grauwe Engelse tijd begin 20e eeuw. Het verhaal is wat minder, maar dat komt bij dit soort films toch pas in de 2e helft van de film naar boven. Het schrikken en de spanning zie je telkens weer terug, het is de verklaring die ze er aan geven die het verhaal maakt. En dat rammelt toch een beetje. Al valt het wel mee en is de film zeker niet slecht. Prachtrol van Rebecca Hall trouwens.

Met een andere einde had het nog hoger gescoord, maar ik heb hier zeker van genoten.

Weer zo'n waargebeurde film met een mager verhaal. Los van het feit dat deze ziekte erg is voor wie er aan lijdt natuurlijk, is dit qua film zeker niet mijn ding. Het ligt er ook allemaal vingerdik op, vrij melig en nergens verrassend. Knap acteerwerk van De Niro, al is dat niet voldoende om de film in z'n geheel te redden. Veel te lang ook trouwens en met momenten vervelend. Jammer.

Een typische screwball movie die voor Cary Grant de blauwdruk zou zijn voor z'n filmrollen van de komende jaren. Ik hou wel van dit 'theatergenre'. Qua verhaallijn is dit simpel met een plot dat in 2 zinnen uit te leggen is. Maar de sterkte komt vooral uit de pittige komische dialogen. Komedie uit die tijd is later zelden evenaart met een hoog tempo en charisma tussen de hoofdrolspelers. Hoe eenvoudig het ook lijkt, heb ik toch regelmatig moeten lachen. Soms zit het in de kleine dingen en hoeft het niet te grof of te platvloers te worden om grappig te zijn. Hierdoor is The Awful Truth geen opvallende hoogvlieger, maar wel een sterke komedie waar liefhebbers best van kunnen genieten.