Akira Kurosawa

Dat slaat nergens op want ik waarder SS niet hoger dan 3,5 *en als jij hem een 0,5 wilt geven is dat prima.

Zoals ik ook al eerder hoorde:

... maar slechterikken zijn dus altijd pure evil?

Owkee, als je de bad guys ook al uit moest uitwerken dan duurde de film nog veel langer . Ik had in ieder geval geen behoefte aan die uitwerking van de boeven, omdat dat al behandeld werd in het dorp. Hun levenwijze bijvoorbeeld en hun afschuwelijke nederigheid waardoor iedereen in dat dorp hun gang konden gaan. De boeren leken zich te schikken in hun lot, en dat zou je ook kunnen doen. Waarschijnlijk was dit ook echt zo vroeger in Japan. Misschien. eeh ik weet het ook niet.

Mwa, geen behoefte aan. Ik ga geen pagina's doorspitten in de hoop iets tegen te komen dat zou moeten bewijzen dat jouw stelling waar is. Je stelt hem hier in dit topic, in deze discussie, en dit gaat niet over die andere discussie. We leven in het hier en nu, niet in het verleden.

Kom, je bent vast zelf wel in staat een hele goede samenvatting te geven.

Eentje uit het rijtje:

a) Het staat als een paal boven water dat...

b) Het behoeft uiteraard geen betoog dat...

c) Het zal voor iedereen duidelijk zijn dat...

d) Één ding is zeker...

etc...

Doet me denken aan een klassieker van Teun A. van Dijk, hoogleraar Tekstwetenschap aan de UVA. Hij beweerde dat het racistische boek De ondergang van Nederland van Mohamed Rasoel eigenlijk geschreven was door Gerrit Komrij.

Komrij klaagde hem aan. Het verweer tegen een journalist:

Hieronder twee goede user comments van de IMDB die Djelle misschien kunnen verduidelijken waarom SS zo goed wordt gevonden.

It is hard to know exactly where to begin when talking about a film of such utter quality. What must be said at the start is that "The Seven Samurai" is flawless. It's characters are brought to life by some of the finest and most committed acting I have ever seen. It is a compelling story of courage, duty, honor, respect and change.

I could echo Roger Ebert's commentary, in which he noted that Kurosawa's film set the standard for the modern action film. It was he notes the first film to assemble a team of hardened men to undertake a mission. But I say read Eberts review if you want to get his take.

I have watched the film several times and what is truly amazing about "The Seven Samurai" is the way in which Kurosawa choses to tell his tale, which is, I think, truly innovative and subtle.

Growing up on action fare as we have "Seven Samurai" should really hold no magic for us. We have the formula (in many forms) before. Countless times. However it is not old to us and magic it carries. I make the case (now anyway) that this comes largely from Kurosawa's knack, his amazing gift, for photographic composition. Most filmmakers today in the action genre have some flare for flashy cinematography. We get sharp angles, dramatic poses (most favorably lighted), and fast cuts. I guess this is to involve us in the high emotion of the situation. But Kurosawa has patience and while I think he gave the blocking of his shots, and their composition a great deal of thought, it comes across as if he did not. His camera moves as though it were simply following the characters through the story. The camera work in "Seven" is so much more subtle and so much more compelling than almost any action fare today. His camera allows, we the viewer, to be, at various times, all of the major characters in the film.

Toshiro Mifune's emotional explosion at his "fellow" Samurai is probably the most obvious example of this. He gets up and at first appears to agree with the Samurai sentiment that killing all of the villagers is a good idea, but when he turns and his anger is directed at them the scene and our place in it change. We are no longer passive viewers watching heated exchange between two factions. The angry Toshiro is yelling at us, looking down at us. For we are looking up at him as his fellow samurai would see him. By the end of his out burst he angrily leaves the room but before he goes he turns slightly to look at us, but we don't see his face, for now we are looking (in one of the great shots of the film) at his feet. The Samurai are ashamed and so are we because we identified with them at first and Kurosawa had the guts to show us that we are wrong to do so.

I could go on, and on about his film, but I leave you with this, watch it

---

The archetypal action film, Seven Samurai is also one of the richest works to ever be committed to celluloid. Each of its characters is extraordinarily realized; each has his or her own arc, his or her own vital part to play in the film's slow progression towards its dramatic finale. Typically, Kurosawa has put the film together using an exceeding degree of artistry; each and every shot, each action sequence, is exquisitely composed; and yet none seems contrived or out-of-place within the overall fabric of the work. Everything is beautifully conceived and in focus, both literally and figuratively.

When watching Seven Samurai, movie lovers will immediately recognize that several of its key elements can be readily detected in countless similar films made during the last half-century. The audition scenes, in which several samurai are recruited for the difficult task of defending a farming town from a group of bandits, strikes a particularly familiar chord, as do those showing the samurai training the lowly villagers to fight and use weapons. Indeed, the theme of a highly experienced group of "tough guys" taking up the cause of the disenfranchised has become something of an action film cliche, portions of which echo throughout the American western, as well as its progeny (think The Dirty Dozen, The Road Warrior or even television's The A Team).

But what really stands out in Seven Samurai are its characters. They run the gamut, from elder teacher to hopeful youth, stoic warrior to undisciplined brigand. Kurosawa even finds room for a youthful romance, not to mention the mix of poor and beleaguered townspeople he depicts within the setting of the town. Perhaps its no wonder the enemy bandits are virtually faceless-- there is so much conflict and passion present within the group of protagonists, the villains need not be more than a vague threat.

Through it all Kurosawa never forgets who these people are and where they stand in comparison to one another. Obviously, the samurai are, for the most part, samurai, while the townspeople are merely peasants, lacking even in funds to pay their noble defenders. Kurosawa deftly illustrates these class differences by having one peasant fear horribly for the honor of his daughter, who he suspects will be lured by the wealth of the samurai; and also by giving us one samurai who is no samurai at all, but merely a peasant himself whose own farming village was in his youth destroyed by marauding warriors. The film thus wraps a a portrait of class conflict in a cloak of solidarity. The samurai unite to defend the poor peasants, but the ending is not exactly happy for them. Nor are the peasants completely honorable. We learn, for instance, that they have in the past murdered defeated samurai and looted their bodies, and it becomes apparent late in the film that their claims of poverty are perhaps not as truthful as at first seemed apparent.

So why do the samurai defend them so valiantly? For honor? For love of adventure? The answer to this question is left intentionally vague; it is up to each viewer to draw his or her own conclusions. It is to the film's credit that it forces such questions upon us while never allowing them to cause the motivations of its characters to seem untrue.

Modern viewers will find the action sequences of Seven Samurai to be restrained. There are, for instance, no "Gladiator" or "Braveheart" moments in which limbs are visibly hacked off, blood flies and speakers pound with booming audio. But the action is wonderfully filmed and there is some early use of slow motion to accentuate key moments. The 3 1/2 hour running time may also deter some, but I find the length to be one of the film's charms; it takes its dear sweet time in exposing its riches, and no single moment feels underdeveloped or awkward. Don't miss it.

.

Kan je er doorheen worstelen, djelle?

Het gaat erover dat jij weer iets in vraag stelt dat ik al lang uitgebreid uitgelegd en aangetoond heb. Ik heb geen zin om nu weer opnieuw een hele uitleg te doen. Mensen die geregeld mijn discussies volgen weten meer waarover ik het heb. Bij users zoals jij moet ik weer van 0 beginnen. Dat is enorm lastig.

Eentje uit het rijtje:

a) Het staat als een paal boven water dat...

b) Het behoeft uiteraard geen betoog dat...

c) Het zal voor iedereen duidelijk zijn dat...

d) Één ding is zeker...

etc...

Komaan, dit gaat hier over films. Een film als braindead staat hier met een gemiddelde van 3,57. Ik vind het ook een superfilm (staat in mijn persoonlijke top tien) maar ik weet (en aanvaard) ook wel dat dit gory spul feitelijk (zeker) niet voor een meerderheidspubliek is. Mocht iedereen hem zien én stemmen had je een lager gemiddelde. (en dan nog zouden velen hem niet zo vlug negatief durven of willen zien, zeker niet mocht ie ZO een hevige status hebben als SS) Dus braindead kan je lichtjes overshat noemen op MM. Maar hij heeft tenminste nog zo geen wereldwijde superstatus dat volledig onterrecht is. Braindead viel op. SS niet.

Tjah, dit is iets meetbaars. Als de auteur letterlijk bij het boek vermeld staat enzoverder, kan je dit niet ontkennen. Hier ging hij in fout: het argument was ondermeer dit onweerlegbare bewijs. Als jij mij niet met bewijzen, feiten kan aantonen dat zijn status terrecht is, dan zie ik geen superfilm. Simpel. Je moet geen appels met peren vergelijken.

Ja, en als je commentaren wil geven als voorbeeld, neem dan nederlandstalige he. Ik ga me hier niet zitten worstelen door die Engelse teksen hoor. Niet iedereen is even goed ik het Engels...

Ik heb vernomen dat mijn bericht is weggehaald. Jammer, want ik meende het oprecht. Het was een hele heldere constatering. Die opmerking sloeg niet op het feit dat ik Seven Samurai goed vind en djelle niet (discussies en meningsverschillen over films zijn er altijd) maar wel over de aanname dat Kurosawa's oeuvre overschat is louter gebaseerd op het zien van 1 enkele film (en we zitten inmiddels al weer op pagina 6 van dit topic). Net iemand die de Italiaanse keuken veroordeelt omdat ie gisteren voor het eerst een bord spaghetti heeft gehad en dat niet lekker vond. En dan ook nog eens 3 artikelen plaatsen in een keukenvakblad over de slechte kwaliteit van de Italiaanse keuken. Ik noemde in mijn bericht een negatief woord voor zulke lui en ik sta er nog steeds achter. Bovendien hoor ik dat te kunnen uiten op een forum vind ik.

Er zijn al veelvuldig veel argumenten gegeven, met name door Ramon K, in de afgelopen weken dat deze 'discussie' al duurt. Het is jammer dat degene die steeds maar weer vraagt om argumenten die argumenten niet wil lezen. Of ze nu in het Engels of normaal Nederlands zijn.

De argumenten zijn al een keer op een rijtje gezet, maar dat was ook al niet voldoende. Het feit dat mensen zich dan geirriteerd gaan onttrekken aan deze 'discussie' wordt dan gezien als "hahaha, zie je wel, ik heb gelijk", terwijl het in feite niets anders is dan pure wanhoop en het besef dat de ene partij gewoon niet wil luisteren/lezen.

Ik word er een beetje moedeloos van. Nogmaals: argumenten zijn al veelvuldig en geordend gegeven. Lees ze. Of je er nu mee eens bent ja of nee zou me een zorg zijn, maar ga dan niet zeuren dat ze niet gegeven zijn.

Ook over "zwakheid" omtrent onttrekken van discussies, zie de reactie van meneer zelf in het klassieke cinema topic. Zeer betreurenswaardig.

Echt een opmerking waaruit ik kan afleiden dat je enkel met een half oog naar de film hebt gekeken. Nogmaals; de bandieten dienen bijna geheel als plotkatalysator. Je verwijt Fight Club toch ook niet dat de ober (gespeeld door die zanger van de band Live) weinig screentijd heeft en verder niet wordt uitgewerkt? Maar in Seven Samurai zit zelfs nog een cruciale scene waarin de motieven van de bandieten worden blootgelegd; ze hebben honger en doden om te overleven. En dan nog het punt dat Kurosawa duidelijk wil maken:- de boeren doden gewonde samurai om samuraigear te stelen, om de honger te stillen, om te overleven. De samurai laten zich inhuren door de boeren en doden bandieten voor een kop rijst per dag. De drie klasses verschillen dus eigenlijk niets van elkaar. Ze komen allen tot slechte daden, enkel om te overleven in een trieste periode uit de Japanse geschiedenis. Mifune staat er tussen in. Hij is de sleutelfiguur die de 3 klasses met elkaar verbindt. Goed en slecht zit in elk mens en het slechte komt vooral in barre tijden naar buiten.

Nee dus. Dat kun je ook absoluut niet concluderen uit de film.

PS: als je wilt reageren djelle, ga dan aub direct in op wat ik hier neerpen, bijv dmv quoten.

Deze laatste post van Ramon is een van de weinige posts totnogtoe waarbij hij op 1 klacht rechtstreeks ingaat (waarvoor ik hem dankbaar ben). Ik zal er wel op reageren, als ik wat zaken gerelativeerd heb. Voorlopig ben ik nog te aangeslagen over iets wat hij gezegd heeft, en nu nog steeds denkt. Dat hij zegt dat ik met een half oog gekeken heb, daar kan ik gerust mee leven (en dat kan best mogelijk zijn), maar wat ie echt van mij denkt (blijkbaar) daar heb ik veel problemen mee.

Geef het maar toe, je viel in slaap.

Om dit circus weer de goede richting in te duwen. Kun je nog 1 keer alsjeblieft puntsgewijs je kritiek uiten. Dan kunnen wij ook puntsgewijs je kritiek weerleggen [wat al in menig forumtopic + filmtopic is gebeurd]. Persoonlijk kom ik er echt geen wijs meer uit waar het nu allemaal om draait.

djelle draait overuren zo, hij moet zich voor zoveel users verantwoorden (als het one on one is, is het nog te doen), en zoals hij ook al aangeeft, word er ook nogal gesmeten met verwijten en zo raak je het spoor wel kwijt.

Naast het negativisme (verwijten etc.) is er ook serieus gereageerd. Laten we dat niet vergeten. Maar als deze hele discussie nu eens gestructureerd (puntsgewijs) wordt gehouden in 1 topic, komen we er hopelijk wel uit.

Een schone lei zeg maar.

Helemaal mee eens.

Nu draai je gewoon weer om alles heen. Mijn vergelijking is treffend.

Fijn!

Ik kan het niet nalaten te vragen wat jij verstaat onder "overschat". Volgens mij is overschatten een puur subjectieve eigenschap die je een andere groep dan jezelf toekent, en die louter gebaseerd is op het verschil in waardering tussen jezelf en die bepaalde groep.

Maar om één of andere obscure reden vermoed ik het concept "smaak is subjectief" net één brugje te ver is. Wie zei er hier iets over een vierkante Aarde ?

Van Dale: Overschatten: te hoge waarde toekennen aan => overwaarderen.

Staat niets over de relatie tot een bepaalde groep. Misschien toch ook een objectieve eigenschap?

Maar door wie wordt die dan toegekend, en wie bepaalt wat te hoog is ? Al snel kom je in het algemene straatje van smaak uit, en da's puur subjectief natuurlijk

Als hem wordt toegeschreven dat hij het meest succesvolle genre van deze tijd (de actie film) heeft gedefinieerd, als de meest succesolle regisseurs va de afgelopen 30 jaar (Spielberg, Lucas, Scorsese) zeggen dat ze door hem geinspireerd zijn zijn films als meesterwerken bestempelen, als vrijwel al zijn film geremaked zijn, kan je toch niet van overschatting spreken als en grote groep MM-ers zijn films hoog waarderen.

Dat staat volledig los van het feit dat jij het K*t films mag vinden.

"Het gaat er niet om hoeveel verschillende genres ze regisseren, het gaat erover dat je nogal veelal telkens dezelfde stempel voelt bij dergelijke gevestigde regisseurs. (bepaalde stylistische, thematische kenmerken etc, die meestal wederkeren) Als Tarantino nu een misdaadfilm, een komedie of een pulpy actiefilm maakt, je voelt altijd zijn manier van werken. Dat is toch logisch? Zo voorspelde OH ook dat ik waarschijnlijk andere werken van de man niet zal lusten, gezien mij review bij Shichinin no Samurai...

Dat je geen (voorspelbare) uitspraken mag doen omdat je maar 1 film zag is feitelijk onzin. Dit moest een van zijn beste voorbeelden voorstellen. Als je echt niet houdt van de algemene aanpak (in haast al zijn aspecten) van Pulp Fiction (een van Tarantino's grootste en bekendste -meest geprezen- werken), dan mag je Reservoir Dogs, Jacky Brown, Kill Bill en al de rest eigenlijk al vergeten. Uitzonderingen daar gelaten. Als je niet houdt van de werkwijze van de regisseur, dan hou je daar niet van. Simpel. Je mag er dan nog 100 verschillende soorten films van zien, zijn werkwijze zal geen 100 keer verschillend zijn he.

Daarbij, je hebt zelf al eens (en meerdere keren zelfs) letterlijk aangegeven hoe kenmerkend zijn aanpak is. 1 voorbeeld:

En zo kan ik uit veel uitspraken van users die ik ooit las over de man en zijn oeuvre afleiden dat het wel degelijk over zo'n regisseur gaat. Je kan me toch niet verwijten dat ik dan wat beredeneerde voorspellingen kan maken? Ik vind het zelfs belachelijk dat je dit voorbarig kan noemen. What's the big deal trouwens? Valt het dan toch mee voor mij, zoveel te beter. Maar 1 ding staat vast: als dit zijn stylistische en thematische kenmerken moet voorstellen die zijn oeuvre sieren, dan is ie wel degelijk zwaar overschat."

Waarom dan? Dat sla je steeds over. Dat jij Kurosawa niet ziet zitten, prima. Maar daarom is hij nog niet overschat

Off topic: Wat ik eerder bedoelde te zeggen djelle, en waar jij je van afmaakte door te zeggen dat een hype gehyped is, is dat Kurosawa geen hype kan zijn. De beste man is al sinds hij begon met films maken een grootheid en dat is hij zo veel jaren nog.

Saw was een hype. Als Saw over 50 jaar nog steeds zo populair is, dan spreek je toch ook niet meer over een hype?

Ook aan jou dezelfde vraag aegron ... wanneer is iemand dan "overschat" ? Volgens mij net wel als Djelle hem niet ziet zitten, en de rest spreek over meesterwerken.