Meningen

Goede western van Sturges ditmaal in samenwerking met Parrish. En vooral de Sinclair's doen het goed. John Cassavetes doet het zeer goed en dit is de eerste keer dat ik hem tegenkom in een western. Ik kan altijd graag naar de kerel kijken als hij acteert. Ook Robert Taylor als gepensioneerde gunfighter doet het goed.

Mijn mening over Julie London is prima. In alle films die ik tot nu toe keek van Sturges hadden vrouwen een kleine tot geen rol. Hier houd ik wel van. Ik heb niet altijd zin in z'n standaard western roman! Dus de charmante verschijning van London in deze film voldoet meer dan genoeg.

3.5*

Jammer dat sommige scenes iets te overduidelijk overgingen van outdoor naar een indoor filmset. Je hoorde het meteen aan de echo die z'n studio dan produceert.

Goed verteerbaar. Thriller waarvan er per jaar velen komen. Standaard Hollywood acteur die momenteel veel werkt krijgt en een geroutineerd acteur op de auto pilot. Toch is het allemaal wel vermakelijk en het plot is gebruikelijk maar oké. Leuk om te zien maar als ik morgen wakker word zal ik me er weinig meer van herinneren.

Jammer dat er tegenwoordig echt weinig thrillers boven dit niveau uitsteken. Zowel qua plot als cinematografie.

Toch wel een aardige 'Lone Star'.

Het verhaaltje was erg mager, maar de stunts maakten dit dikwijls goed. Leuk dat het hier om 2 personen gaat Brant en Jones. Wayne en Chandler doen het beiden goed. Maar vooral de stunts waren leuk. Een kroeggevecht, er werd een hoop afgeschoten en de paardenstunts. Zeker een leuke Western. Zo snel mogelijk meer zien van zijn 'Lone Star' pruducties.

2.5*

P.S

Zag dat er ook een kleuren versie is via youtube. Dat zijn zeker de Digital Remastering uitgave's. In mijn box is alles Black/White op één na.

Deze film is inderdaad niet erg gedenkwaardig. Hij vermaakt overigens nog wel aardig. Maar Jolie overtuigt nou ook niet echt als spy. Het plot is ook niet echt vernieuwend met een paar twisten die je al van 100 kilometer ver zag aankomen. En ook zijn de actiescenes erg ongeloofwaardig. Het springen van bus naar bus en dan nog maar niet te spreken over die afdaling in de liftschacht.

Nee, het kijkt nog wel aardig weg maar dat is ook alles.

Prachtig gestileerde film met een flegmatieke Alain Delon die hier de coolste huurmoordenaar neerzet die ik tot nu toe heb gezien. Het lijkt wel een mix tussen Bond en Jarmusch (Moet Ghost Dog overigens nog zien).

De film schiet voorbij ondanks dat het tempo erg kalm is zodat men zich kan focussen op de details die deze film maken. Het oog hiervoor is grandioos. Het plot is eigenlijk vrij simpel op de laatste scene na, maar toch weet de film te boeien omdat er mede door de soundtrack en Jef's paranoia een deken van spanning over de film word gelegd.

Je moet van deze stijl houden, en ik merk dat ik steeds meer de neiging heb om films uit te kiezen met een stijl als deze.

Anzio brengt het heerlijk gevoel weer terug van een lekkere WWII film.

Zeker beter dan wat de rating hier doet aangeven. Aardige opbouw standaard missie etc. etc. Maar het voelt gewoon fijn aan. Met fijne karakters, visueel af en toe ook nog wel leuk. Mitchum is gewoon goed als verslaggever op het front. Waarom Robert Ryan hier als 3e staat aangegeven net zoals op IMDB is mij een raadsel. De beste man heeft 2 zinnen. Wat erg jammer is. Hij is onderhand een van mijn favoriete acteurs geworden in Westerns en War movies.

Ben deze film gaan kijken omdat ik eerder vandaag Chino zag waar Coletti zag samenwerken met John Sturges. Plus het feit dat ik weer eens zin had in een war movie.

Als je een pure liefhebber van dit soort films bent net zoals bijv. een Remagen, Von Ryan's Express en een Battle of the Bulge. Dan moet je deze film kunnen waarderen zoals ik deed.

Wisselvallig.

The Searchers komt veel terug in lijstjes, beste westerns en zelf in beste films aller tijden. Maar maakt dat naar mijn mening niet waar. Schitterende beelden van Monument Valley worden afgewisseld door lelijke studio opnames, en ook het theatrale acteerwerk gaat je tegenstaan. De intro en het laatste shot zijn fantastisch maar het meeste daartussen is wisselend.

John Wayne doet het nog wel redelijk maar heb ik zeker beter gezien. De dialogen zijn houterig en bieden ook weinig om uit te blinken. En hoewel het karakter Ethan veel verandering zou doormaken komt dit door deze punten slecht uit de verf.

Ook het verhaal komt te fragmentarisch over, want men springt zonder aankondiging in één keer een paar jaar vooruit wat niet snel op te merken valt. Echter weet de film nog wel te boeien in het midden en naar het einde toe. Wat verder nog overblijft zijn de mooie shots van een schitterend uitgestrekt landschap. Toch wel lichtelijk teleurgesteld na het zien van deze "klassieker".

Lekkere moderne western,

Past het beetje in het rijtje van 3:10 To Yuma (2007). Moderne westen die net zoals de eerdergenoemde 2 grote sterren heeft. In Seraphim Falls zijn dat Pierce Brosnan en Liam Neeson. Ik vind dit beide erg sterke acteurs. En Brosnan ziet er lekker cool uit met zijn baard. Hij speelt erg sterk evenals Neeson, maar die krijgt wat minder ruimte als Pierce.

De besneeuwde setting in het begin deed me denken aan Il Grande Silenzio. Jammer genoeg verlaat de film deze setting na z'n 40 minuten. Maar ook hierna levert de film nog heerlijke natuurbeelden op.

Het plot is mischien wat mager, maar de uitvoering maakt het meer dan goed. Vooral het einde met de Geneesvrouw was zeer goed.

Goede moderne western met een sterrencastje. En David Von Ancken weet met 15miljoen dollar een sterke film neer te zetten, en dat als zijn debuut. 3.5*

Had er nog wel iets meer van verwacht nadat wat vrienden er lyrisch over waren. Heb mijn verwachtingen iets moeten bijstellen. Maar prima vermaakt. De film heeft een moordend tempo en dat moet ook omdat het verhaal weinig voorstelt. Als je een goede actiefilm wilt zien en de "troep" uit Amerika even zat ben is dit een super alternatief.

Een aardige misser. Waar veel meer inzat. De Rat pack en John Sturges tot de beschikking en dan toch een mager resultaat te brengen.

De film duurt te lang is te saai en weinig origineel.

Hij is inderdaad minder toegankelijk, ik zat eigenlijk nog helemaal in de film toen ik Jefferson Airplane weer hoorde. Een iets te Abrupt einde naar mijn idee. Michael Stuhlbarg acteert geweldig, en het zien van zijn dagelijkse dillemma's is gewoon goed uitgewerkt. toch waren er wat stukken dat de film even mijn aandacht verloor. Maar het is gewoon een degelijke film.

* * *

Geniaal op sommige punten, maar als geheel net te zwak.

Alleen de openingsscène is al briljant. Michael Pitt en Michael Stuhlbarg die ik erg toffe acteurs vind (spelen samen in Boardwalk Empire), hebben maar een klein rolletje. Voordat ze goed en wel hun dialoog kunnen afronden krijgen ze een kogel in hun hersens van Psychopath Nr. 1.

Dit is maar één van een aantal scenes die op zijn minst uitstekend kunt noemen. Het blik acteurs wat word opengetrokken is indrukwekkend en ook Colin Farrel vond ik deze keer niet eens matig. Toch vind ik dat ze zeker een beter acteur hadden kunnen vinden voor deze leading role.
De film rust hierdoor wat meer op Sam Rockwell en Christopher Walken. Die beiden fenomenaal spelen. Snap nog steeds niet dat Rockwell genegeerd word door de Academy Awards.

De film begint erg goed en het is dan ook jammer dat de film wat inzak en de sterke lijn niet weet vast te houden. Dit komt met name omdat er soms wat te van de hak op de tak word gesprongen. Dit is normaal niet eens een probleem bij z'n absurdistische film als deze maar toch voelt het niet altijd even lekker aan. Puspuntje is de erg fijne soundtrack van de film.

Dat z'n slapping scene uit Violent Cop van Kateshi Kitano nog voorbijkomt is iets wat ik altijd wel leuk vind in films.

De verschillende Psychopaths die langskomen zijn allemaal erg leuk al moet men niet veel waarde aan het nummer zelf hechten. Rockwell leeft zich helemaal in de rol en is bij vlagen toch wel hilarisch.

Als verdict dus een erg goede film maar net wat te ruw om als een meesterwerk te kunnen zien. Snel maar eens In Bruges van McDonagh bekijken.

Matige Chan,

Owen en Chan altijd wel te pruimen. Maar samen overtuigden ze niet echt in Shanghai Noon. Het western gedoe is allemaal leuk en aardig. Wat indiaantjes en outlaws. Maar de decors en kostuums faalden nogal eens.

Het clichéverhaaltje word netjes afgewerkt. Cinematografie en soundtrack doen ook weinig bijzonders. Film galoppeert naar zijn einde toe en dan is het "festijn" al weer voorbij. De komst van Lucy Lui kan het ook niet meer redden.

* * voor mijn 250ste stem op Moviemeter. Sinds Augustus

Slechte film met Jackie Chan, het plot sloeg echt nergens op. Die dromen tussen zijn echte leven door. En dan is ook nog is de actie niet geweldig. Niet echt een goede ervaring dus.

1.5*

En alweer evenaart Ritchie niet zijn oudere werken, dat verwachte ik ook niet maar dit was gewoon wat te gewoontjes. Verhaal stelde te weinig voor. De CGI was niet zo mooi, had eerder het grijze, rauwe willen zien zoals hij dat deed in Snatch. Acteerprestaties waren goed, Downey Jr. en Law deden het aardig. Maar deze film blijft niet bij mij hangen. Hij vermaakt me maar dat is dan ook alles. Hopelijk krijgen we weer de oude Ritchie bij zijn volgende werk. Want dit is wat te gewoontjes.

* * *

Vooral de editing van deze film vind ik geweldig.

The Shining

Ik ben niet echt iemand die veel horror kijkt. Ook al wist is dat dit geen gore was. Daarom hem dan maar eindelijk eens bekeken. Alles is eigenlijk al wel gezegd over deze film. Toch doe ik een poging.

De sfeer in deze Kubrick is fenomenaal, deed me een beetje aan Twin Peaks denken qua gevoel. Zoals ik al zei ben ik geen echte horror fan. Dus deze kant van het genre ligt mij dan ook beter. De opening van de film zet al meteen de toon. Waar je tegenwoordig wel vaker zulke helicoptershots ziet word hier al meteen een onheilspellend sfeertje neergezet door de muziek, die de hele film erg krachtig is. Het eerste deel is bijna ongenaakbaar met betrekking tot een sinistere sfeer. Het Overlook hotel is werkelijk perfect neergezet. En dit word alleen maar versterkt door de voortreffelijke cameravoering.

Maar dan komt al snel het struikelpunt van de film. De karakters zijn naar mijn mening heel vlak. Jack Nicholson is voortreffelijk en er valt weinig op hem aan te merken. Het scenario is de boosdoener hier. De transformatie van Jack Torrance naar iemand die het volledig kwijtraakt gaat veel te snel. De transformatie bestaat eigenlijk niet. Na een dik halfuur in de film, is hij al geflipt tegen zijn vrouw over het betreden van zijn werkruimte en enkele minuten daarna staat hij al ijzingwekkend uit het raam te turen. Omdat dit zo snel gaat is het niet echt geloofwaardig en word er niet echt een band geschept. Nicholson kan hier werkelijk niks aan doen, want hij speelt zijn rol perfect.

De sfeer blijft de gehele film van een ongekend hoog niveau, al is het 2e deel zeker wat minder. Als King en Kubrick een soort middenweg hadden gevonden was deze film voor mij een meesterwerk geweest. Nu blijft er gewoon een zeer degelijke film staan. Die het puur van de sfeer en Nicholson moet hebben.

Lekkere Thriller,

hAd hoge verwachtingen, maar die keerden weer om in een wat lagere verwachting. Maar na de prent dan zelf gezien te hebben, ben ik overtuigt van de sterkte van deze film.

De film steunt natuurlijk zwaar op zijn plot. In het begin lijkt het een standaard thriller te worden, maar dit buigt om tot iets wat je niet voor mogelijk hield of uberhaupt aan gedacht had. Dit is weer zon ouderwetse mindfuck maar een hoogst ingewikkelde., niet zoals bij The Game waar 1 zin eigenlijk alles verklaart. De film zelf geef genoeg uitleg en verklaart alles. Behalve de eindscene, daarvoor raad ik de uitleg van Teun25 aan De eindscene liet me wat vertwijfeld achter maar door de uitleg van Teun is deze scene echt een geniale scene. Ik raad aan om deze film te zien in opperste concentratie. Dus niet halfgebakken op een bank waar je ligt te dommelen.

De 2e keer als je deze film ziet is de verassing er wel af. Maar Scorsese en DiCaprio zorgen ervoor dat er genoeg moois overblijft. De donkere mysterieuze uitstraling die Scorsese meegeeft is van een hoog niveau. De ondersteunende soundtrack daarintegen is vrij standaard. Niet verkeerd maar ook niks bijzonders.

DiCaprio is toch wel weer op dreef. In deze film overtuigd hij mij van zijn acteerprestaties. Body of Lies viel zwaar tegen, Titanic de film is niks voor mij. The Departed was gewoon goed en Whats Eating Gilbert Grape heb ik nog in mijn collectie staan. Inception is dan ook de film waar ik op dit moment het meest naar uitkijk.
De hele cast overigens is van een goed niveau. Mark Ruffalo en Ben Kingsley dragon ook hun steentje bij.

Een punt waar Klaas-jan over sprak was het Lynch achtige. Ik ben dus blijkbaar niet de enige. Als het op het einde allemaal niet was verklaard etc. Dan was dit zo een script geweest zijn van Lynch.
De scenes in het Dachau kamp waren ook van een goed niveau alleen het had nog wel wat donkerder gemogen.

Zeer goede Thriller en als je deze film goed vondt jij dit een goede film dan raad ik The Game en The Usual Suspects aan. Zijn anders maar ook van een zelfde niveau.

* * * *

Voelde het niet echt.

Snap best dat dit door velen als een van de beste thrillers word omschreven. Al vind ik het hele plot en opbouw weinig origineel. En op de acteerprestaties valt niks aan te merken. Ik had echter niet het gevoel naar een vooruitstrevende thriller te kijken. Dit hoeft dan ook niet altijd, desondanks kan ik hier geen topscore voor geven. Vond ook de score weinig bijzonders.

Nee, had hier eigenlijk toch wel iets meer van verwacht.

Gemiddelde actiefilm, had wel wat meer verwacht van een James Bond, nu valt hij nauwelijks op in het genre. Eigenlijk best wel weer saai, doch vermakelijk.

Niet bijzonder. Begin en einde boeien nog wel maar het middenstuk is ronduit saai. Voorspelbaar en cliché zijn de woorden die automatisch bij me opkomen. Evenals een paar domme beslissingen van Laura die het plot wel heel goed uitkomen.

Nee aardig voor een keertje maar weinig exceptionaliteit.

Slechte herziening, heb hem net gezien in de bioscoop via school. De 3e keer dat ik hem zag, en hij is van 3.5 naar 3 en nu naar een 1,5 gegaan.

Het concept is allemaal leuk en aardig. En de uitvoering ook wel. Maar als je z’n sloom kijkende acteur de hoofdrol laat spelen. Ook slaat de film op realistisch gebied flink de plank mis. Een “kasteloze” oftewel een onaanraakbare zal nooit bij een Callcenter werken. Dit is al te hoog voor z’n iemand. En ook de vraag met het What weapon does Lord Rama hold in his right hand? , en dat hij dan een traumatische gebeurtenis meemaakt, en er om de hoek iemand staat die verkleed is als een heilige.Kom op zeg, veel te geforceerd. En over de ondervraging nog niet eens te spreken.

Er zijn ook pluspunten. Zoals de de scene waar de kinderen over de daken rennen, is prachtig. Ook de scene op de trein met M.I.A – Paper Planes is mooi. Maar voor de rest was ik me vaag aan het ergeren.

Boyle dacht waarschijnlijk we stoppen er wat arme sloebers/bedelaars in om medelijden te wekken. En het lukt ook nog. Hoe kon hij dit maken na “Trainspotting”.We geven het ook nog een vleugje romantiek in de vorm van een zielig meisje. Het cliché einde is ook weer lekker op z’n Hollywoods. Nee, het was geen beste herziening. En dit maakt het tot weer z’n film die lekker overgewaardeerd is in de Top 250.

1,5* Na een zeer slechte herziening.

Nog best aardig filmpje deze Small Crimes. De film weet soms niet helemaal wat het is, springt nog wel eens van genre naar genre. Maar de hoofdpersoon past hierbij, hij doet echt alles verkeerd en toch voel je nog wel met hem mee. Mede door de aangename speelduur en leuke wendingen(ook al zijn deze absurd) kijkt het toch lekker weg.

De film begint als een videoclip van Jack Johnson maar gaat al gauw verder zoals we het verwachten. Een chinese Badguy, een veel te bruine surfer die toevallig geen blond haar heeft.

Het gaat allemaal nergens over maar de film vliegt voorbij een paar oneliners een videogamende bodygaurd en de film is weer voorbij. Moet je eigenlijk een keer gezien hebben, dit word wel z'n cultklassieker.

Beste komedie die ik heb gezien de laatste tijd. Alle verhaallijnen zijn top. ook hoe ze bij elkaar komen. De personages zijn ook geweldig. Muziek keuze is goed. Brad Pitt zet hier een geniale rol neer. Dat had ik niet van hem verwacht. En Natuurlijk zijn er van die uitspraken van "Before Dze germans get here". Al met al een briljante komedie.

Ik vind Cuba Gooding Jr. niet echt grappig en dat werd maar weer eens bewezen door deze film. Jammer dat hij dan ook een Coburn erin meesleept. Volgens mij ook een van de laatste films waarin Coburn meespeelt.

Soleil Rouge

Red Sun maakt de verwachtingen niet compleet waar. De cast is om je vingers bij af te likken en de film is verre van slecht maar een meesterwerk bleef uit. Toch lekker genoten van de kogels afgewisseld door een lekkere hack and slash met een samoerai zwaard. Bronson is heel sterk evenals Mifune die ik voor het eerst zie in een film(heb 7..... nog liggen).

Ursula Andress is echt een genot om naar te kijken wat anno 2010 niet meer zo is. Haar acting laat misschien iets te wensen over maar het beeld spreekt boekdelen.

Het plot is misschien wat achterhaalt maar de laatste scenes zijn nog erg vermakelijk.

Eerste deel vond ik eigenlijk best tof en dan vooral die scene's waar Solo soldaat is voor The Empire. Erg gritty allemaal en dan vooral de scene's net na de battle waarin hij Beckett ontmoet. Woody als Beckett is best tof maar niet meer dan dat. Chewbacca en vooral Lando vond ik erg sterk in deze film. Na het "soldier in the Empire gedeelte zakt het niveau en de film steeds verder weg en gaat het als een nachtkaars uit..... Toch hoop ik op meer echte standalone films zoals Rogue One. En dan een keertje echt één die met geen enkel draadje vastzit aan de oudere characters of gebeurtenissen. Want tot op heden spelen deze nog steeds een belangrijke rol.

Aangenaam verrast door deze geweldige film. Ik val toch vaak voor wat dromerige films waarin de hoofdpersoon zoekt naar het doel van zijn bestaan. Waar ik bij Lost in Translation er totaal niet in kwam. Vond ik de eerste scene al geweldig. We zien een sportwagen een aantal rondjes rijden op een circuit vanuit een statisch cameraoogpunt. Dit lijkt haast wel een filter van Coppola om aan te geven dat dit geen gewone film is. De setting is erg goed, en straalt rust uit. Maar door dezelfde rust krijgt de gevierde acteur Johnny Marco tijd om over zijn leven na te denken. Hij heeft alles maar lijkt nergens heen te gaan. Om zich enigszins te vermaken drinkt hij, slikt medicijnen en huurt strippers om de slaap te vatten. Hij krijgt opeens een last op zijn schouders waarneer zijn dochter een tijdje logeert omdat zijn Ex wat tijd voor zichzelf heeft. Juist door dit bezoek gaat hij nadenken over zijn tot dusverre bestaan en merkt dat zijn dochter misschien wel degene is die de leegte in zijn leven kan opvullen.

Toch maakt Sofia Coppola er geen zwaar drama van een behoudt de film zijn luchtige ondertoon. Daardoor krijgt de film nooit een climax of impact waardoor de film al gauw vergeten zal worden. Ik heb echter genoten van de stille shots en dit versterkt naar mijn mening de leegte van zijn bestaan.

De casting vind ik verrassend goed uitpakken. Waar Lost in Translation toch wel vooraf een betere cast had. Kiest Coppola hier voor Stephen Dorff wat toch wel een B-acteur is. Elle Fanning die vooraf in de schaduw stond van haar zus. En Chris Pontius, iemand die graag in zijn nakie danst voor de camera. Toch vind ik na afloop prima keuze's. Dorff speelt erg goed de acteur die zich kapot verveelt. Fanning geeft hier aan dat ze waarschijnlijk meer talent heeft dan haar zus. En ook Pontius doet niks verkeerd en speelt toch erg aardig de jeugdvriend van Johnny Marco.

Juist doordat de film nergens heengaat en erg oppervlakkig blijft, vind ik deze beter dan een Lost in Translation. Het leven van Johnny gaat in feite nergens heen dus waarom zo de film dit wel moeten.

De soundtrack in deze film is ook minder aanwezig. Op de Guitar Hero scenes na en het zwempartijtje is het akelig stil en komt er af en toe een korte dialoog voorbij. De stilte geeft desalniettemin de isolatie van Johnny Marco aan. De nummers die in de film zitten zijn overigens allemaal erg goed. Met wat hulp van Coppola's man.

Deze film is dan ook wel een aanklacht tegen de American Dream. De man heeft alles maar toch ook niks. Coppola bewijst maar eens dat minder ook goed is met prachtig camerawerk schotelt ze ons fantastische shots voor.

Wisselend.

Het uitganspunt is perfect voor een keiharde film. Kitano maakt hem ook keihard, maar wel met een korreltje zout. Yakuza's zijn ook maar mensen en laten zich ook wel eens kinderachtig gaan. Dit is een van de boodschappen die Kitano wil meegeven. Dit resulteert in hilarische scenes met de busrit als hoogtepunt. Droger kan bijna niet. Het middenstuk dient vooral als entertainment en is dan ook het meest genietbare. Naar het einde toe word de film weer serieus met een toch wel treffend einde. Toch vond ik wel een paar minpunten. Cameravoering is vrij saai en cinematograpisch is het weinig bijzonder. Het brengt wel sfeer maar echt bijzonder zou ik het niet noemen.

3.5 Grotendeels door de droogheid. Maar een meesterwerk zal die niet zo snel zijn in mijn ogen.