Meningen

Mindere Yamanouchi.

Toegegeven, ik ben een enorm fan van zijn werk, maar ondanks veel over-the-top gore en een aantal freaky scenes lesbische nekrofiel scene , vond ik het allemaal wat matig.

De film zit bomvol random titties en lesbische scenes, volop geweld, maar het acteerwerk is schaamteloos slecht, nu zijn Yamanouchi's films eigenlijk altijd goedkoop verpakt, maar deze was helemaal niet verpakt. Overgebleven, een beschadigd product, retour afzender als ik niet zo nieuwschierig was.

Het deed me een beetje denken aan ''The girls rebel force of competitive swimmers'' Ook zo'n in elkaar geflanste droge boterham, gelukkig ook net als deze, wel rijk belegd.

Hersencapaciteit uitbreiden: Ga lekker een boek lezen.
Vermaak: Kijk deze film.

Angelina Jolie, is-ze-of-is-ze-niet-een-Russische spion. Jolie is hier mysterieus en enthousiast in een film die stikt van de meen-je-niet wendingen en twists. Ja we hebben het hier over grote stunts mensen,
We zien barbamama hangen aan grote gebouwen en vermoord clusters vol mensen binnen een hand-om-draai.
Als er niet zoveel verassingen in deze film zaten was het gewoon een standaard actie film geworden.

De film slaat een vermakelijke toonhoogte, ergens tussen de algemene leuke Bond stunts en de intelligentie en spanning van de bourne films. Het staat allemaal schots en scheef en uiteindelijk is er geen touw meer aan vast te knopen, je stikt bijna in je popcorn.

Maar dat hoort er allemaal bij

Seven is niet gewoon een film, het is een mind fuck, een psychologische reis door hel dat je hoofd spinnend achterlaat, je hart pompend en je maag kreunend voor kalmeringsmiddellen met whisky als voorbeeld. Sinds the Exorcist is er geen mainstream Hollywood film zo buitengewoon donker, guur, intens, en spannend als deze.
Van de ruige openings credits, tot en met het desolaat en schokkende einde.

In een onbekende stad in de vernigde staten in waar het altijd regent en niemand ook maar de moeite heeft genomen om de elektriciteits rekening te betalen, een seriemoordenaar vermoord zijn slachtoffers naar aanleiding van de zeven zondes: Vraatzucht, gulzigheid, luiheid, jaloezie, etc, Een ziek feest met de nodige lijken als gevolg, stuk voor stuk vermoord op de manier afhangend van de zonde die van toepassing is; Een successvolle advocaat word gedwongen om een pond uit zijn eigen vlees te snijden (gulzigheid); Een man met overgewicht word gedwongen zichzelf te barsten te vreten tot zijn maag explodeert (vraatzucht); Een prostitué (lust) ach, je moet het met eigen ogen zien.

Regisseur David Fincher, creëert een indrukwekkend gevoel voor ongemakkelijkheid, door een wereld neer te zetten met een afschuwlijke, slechte, droevige, rottende maatschapij waar niet aan te ontsnappen is.

Naarmate de twee agenten dichter bij hun vijand komen, veranderd de film van een thriller in een horrorscenario, precies op ditzelfde punt gebruiken Fincher en screenwriter Andrew Walker hun grote troef. Het meest demotiverende einde wat je kan voorstellen.

Na de film zit je met kippenvel. Emotioneel geschokt, maar zeker doorgeroerd in je stoel naar de credits te kijken, je zegt tegen jezelf dat het onmogelijk is wat ze hebben gedaan. Maar ze hebben het gedaan. En hoe. Voor het einde alleen, dit is gewoonweg onmisbaar.

Tastbare fantasie.

Vandaag zowel de Japanse als de Engelse versie bekeken, John Lasserter van Pixar -- De man van de "Toy Story" reeks -- Is de Executive Producer van de Engelstalige versie.

Opvallend, is de vertaling, wat de Engelse versie dan ook bagger slecht maakt. Desalniettemin, de parade van wilde beesten gaat voort, lopend en kruipend door het badhuis,

en ik vraag me af wat voor creaturen ze moeten voorstellen in de Japanse mythologie. Het culturele aspect van de film verklaard deels waarom deze prent voorbij ging aan de Titanic in de Japanse Box Office.

De schoonheid van de animatie, een proffessionele mix van handgeschilderde voorgrond en een goed geplaatste computer achtergrond, geeft dit verhaal een behoorlijke dosis sfeer.

Het maakt het hoesje van alle karakters uniek en dit voorkomt, zoals je dat vaak ziet, dat ze een paar centimeter boven de grond vliegen. Je voelt de magie van de film, behekst, zelfs je naam ben je vergeten, langzaam vervaag je, hier en daar wat varkens, want wie veel eet is een varken, onthoud dat. Alle ingrediënten voor een braaf maar fantasierijk verhaal, ondersteund door een sfeervolle soundtrack maak je deze reis. Geniet volop maar, onthoud wie je bent.

Gewoon mooi.

Waar ik eigenlijk 'wisselvallig' wilde neerpennen staat nu opeens 'gewoon mooi', tja ik kan er lang en breed over doen, maar uiteindelijk overheerst het mooie (gevoel).

Men komt tot deze conclusie omdat Sennen Joyu een film is met twee gezichten, in vrijwel elk opzicht. De film opent met wat onzinnig gezwam over iets wat me niet interesseert, dus ik begon al langzaam de vleesresten tussen mijn tanden weg te tongen. Het dialoog wordt opgevolgd door een paar mooie shots van een space dinges, waardoor mijn gemoedstoestand omgeslagen was en ik weer volledig geboeid naar het scherm zat te staren alsof Boes Boes na 10 jaar eindelijk weer op de buis was.

Maar we hadden het over mooie shots en lang dialoog. Nu valt het voor de rest van de film wel mee, maar deze afwisseling blijft intact. Gelukkig dan ook maar dat dat het high tea geklets (wat overigens niet stoort, maar tevens ook niet boeit) wordt afgewisseld door zoals gezegd mooie shots van rook, sneeuw, regen en zonneschijn maar ook door actief edit werk van Satoshi Terauchi. Ja, best leuk gedaan van die man.

Humor is ook wel een 'sleutel' (jaja, helder of niet) in dit project van Satoshi Kon, zo heb je bijvoorbeeld de inmiddels beruchte 2 mans filmcrew, maar ook een aantal kleine indirecte 'grapjes' zijn erg leuk.

Tja dat somt het wel een beetje op; af en toe warm en mooi, af en toe avontuurlijk en explosief maar ook af en toe dromerig en mysterieus. 4 sterretjes voor Kon en zijn mannen.

Chinees bijgeloof voor gevorderden.

Seventh Moon heeft sinds haar release een hoop kritiek op zowel het 'warrige' camerawerk als de pikdonkere setting gehad. Ik als fanatieke Granrieux aanhanger, kan dit daarentegen alleen maar toejuichen.

Amy Smart, dit keer getrouwd met een Chinees blijf ik echter een wankelend lustobject vinden, de spanning op haar gezicht komt niet geheel oprecht over. Of dat nu aan mijn mannelijke hormonen of aan de dame in kwestie ligt, laat ik maar even in het midden, maar het hielp niet echt, laat dat duidelijk zijn.

Toch niet getreurd want Sevent Moon is los daarvan gewoon een geweldig horrorfilmpje. Sanchez speelt opnieuw met het occulte; bovennatuurlijke creaturen afkomstig uit de hel stalkt de bevolking van China tijdens volle maan.

Het horrorspel bestaat grotendeels uit de standaard ingrediënten, maar de duistere setting en het warrige camerawerk creëren hier en daar een aantal zeer intrigerende scenes waar menig horrorfilm jaloers op mag zijn. Toch, als ik zo vrij mag zijn, had de beginnende vrijpartij in die tombe wel iets explicieter en uitgebreider gemogen, niet omdat ik gezegend was met mijn biologische aandrang, maar vooral om de scene uit te rekken en meer kracht geven. Je voelt hem al, ala grandrieux.

Desalniettemin nog steeds 4 dikke sterren voor deze uiterst sfeervolle licht occulte horror prent.

Kijk de serie zelf niet, maar een relatie heeft niet alleen maar voordelen.
Waar ik de eerste film al lang vond, viel het me bij deze film meer op. misschien door de aanzienlijk minder sex scènes, maar ook miste ik hier veel humor.

Allemaal heel leuk zoon tropisch sfeertje, maar geef mij maar gewoon 'the city', dan kan ik; een simpele man, het gewoon nog volgen.

Matig.

Herrie schopper,

Ja, we kennen ze allemaal wel, baldadige rebelse herrieschoppers; buitenbeentjes eerste klas. Ze horen nergens thuis, en passen nergens bij. Echter heeft elk verhaal natuurlijk twee kanten, en de andere kant ervan is ronduit hilarisch, althans wat deze balorige wildebras betreft.

Het buitenbeentje in kwestie bevindt zich in een afgelegen stad, ver van de 'beschaafde' bevolking en heeft als levensdoel de gek aansteken met alles wat los en vast zit. Het getreiter is ronduit ingenieus, en het knullig zooitje ongeregeld wat voor de bevolking moet doorgaan weet absoluut niet wat men er mee aan moet.

Echter één geleerde heeft een briljant plan, om voor eens en altijd van het knots komische lelijke eendje af te komen. Eenmal het plan in werking gaat, wordt onmiddelijke sympathie voor de oproerkraaier gevraagd, het onvergetelijke personage met een onvergetelijke lach is verstrikt in een web van komische elende, een traantje drama, maar zelfs ook een vleugje romantiek.

4.5*

10 jaar geleden voor het laatst gezien, vandaag herbekeken. Ai.

De tijd heeft weinig heel gelaten van mijn mening over deze film. Freeman de zogenamde ster van deze film, wat een hooiberg, en dan heb ik verdorie ook nog hooikoorts ook. Ik zal het onthouden voor als ik weer bij de dokter kom: ''meneer, heeft u allergien?'', ''Ja, ik heb een verschrikkelijke allergie voor Morgen Freeman''. Totaal geen uitstraling die vent, Tim Robbins blijf ik ook het charisma van Tom Hanks vinden hebben.

140 minuten spenderen aan een verhaal, en alleen enkel een verhaal, dat zich binnen 4 muren afspeelt, moet wel verdomd goed zijn om hier vandaag de dag nog een voldoende aan kwijt te kunnen. Audiovisiueel is het dan ook een van de slechtste films die ik heb gezien, hierdoor werd ik gedwongen met het verhaal mee te varen, een verhaal bomvol cliches, inclusief het tranentrekkende muziekje op het eind.

- ''But at the end, when the camera pulls out, if you don't at least have a lump in your throat you aren't human.'' - IGN Had daar al eerder mijn twijfels bij, maar nu weet ik het zeker.

Red Room 2.

Eigenlijk gewoon een herhaling van deel 1, andere personages, maar verder hetzelfde kaartspelletje, iets minder gore maar meer karakterontwikkeling?! zorgen er voor dat ik dit deel over zijn voorganger kies. Verder weinig over te zeggen, geforceerd shoqueren, hate it or love it.

Stanley Kubrick's nagelbijter, bekend van Stephen King's boek, is zo'n film waarvan je naderhand onder je bed gaat kijken, om te controleren dat er niemand onder ligt - Voornamelijk als je, je inbeeld dat Jack Nicholson met zijn bijl achter jouw aanzit. Dit is op een duistere en griezelige manier spookverhalen vertellen met wraak als eindbestemming. Kubrick combineerd the symfonie van horror met meesterlijke precisie, er worden achtervolgende camera's gebruikt om de spanning te verhogen en om de nadruk te leggen op de verschrikking van het opgejaagde slachtoffer. Nicholson heeft een fantastische tijd, waar Duvall een periode van stess en hysterie zal registreren.

Kortom: The shining is het verhaal over een man die langzaam krankzinnig word, met bloeddorstige gevolgen. De langzaam opbouwende spanning, angst en twijfel grijpen de kijker vast en geven je geen moment om adem te halen.

Wij als kijkers van deze klassieker zijn bespeeld als een viool, en we genoten van elke seconde.

Musical voor druktemakers.

De ironie: Het regent namelijk vrijwel nooit in deze hyperactieve asbak. De 10 minuten dat regent zijn ook de enige minuten die een beetje draagbaar zijn, serieus. De personages schreeuwen als een eend zonder zwemvliezen en hebben werkelijk geen idee hoe irritant ze zijn. Daar komt nog eens bij dat het acteer niveau ver beneden de zeespiegel ligt. Nee het begrip 'NAP' hebben ze kennelijk niet op school gehad.

Het zeur stemmetje van princess annoying, de matige choreografie, de muffe songs en kitcherige muziek raken ook kant noch wal. Dus ben je opzoek naar drukke bavianen die je de oren van de kop schreeuwen, be my guest en geef deze film een kans. Otherwise: Run, while you still can.

''I don't know what is left of me, but you can fuck it if you want.''

Duidelijke taal, wat een rit. In Slaughtered Vomit Dolls volgen we het personage Angela Aberdeen (Ameara Lavey) ze bezoekt verschillende hotels waar ze stript, neukt en uiteraard: Kotst. Gedurende film krijgen we flasbacks te zien van Angela's jeugd, dit zorgt voor een mooi contrast tussen onschuldigheid van een kind en corruptie van volwassenen, een lekker zwaar thema dat wordt verspreid over de trilogie.

15-20 Minuten in de film en fun begint, de eerste gore scene: Er word 5 minuten lang een oog uitgepookt, het bloed spuit alle kanten op, driftig zoekt ze naar haar ogen, helaas liggen deze op tafel haar doodleuk aan te gapen. Uiteindelijk vindt ze haar ogen, en kotst vervolgens over deze heen. En dit alles wordt lekker expliciet in beeld gebracht.

Vervolgens komen we in een scene waarbij de armen van een vrouw worden afgehakt, ze wordt op een stoel gezet, krijgt een gitaar op schoot geworpen, en er zegt iemand: ''Play the guitar''. Fantasisch!

Verder hebben we nog Henk Skinny, de kotsmachine. Kotst wat bierglazen vol en lesst zijn dorst..

Enfin, er zijn nog tientallen scenes die ik zou kunnen bespreken, maar dat heeft weinig zin. Gewoon kijken als het je intereseerd, of wie nieuwschierig is, maar aan te raden is deze niet.

Edit: Wat overigens nog wel leuk is om te melden: Er is zijl over de bank gegooit, Lucifer wilde blijkbaar geen bloedvlekken op zijn mooie lederen bank.

Sleeping with the Enemy is een eenvoudige thriller die het vooral moet hebben van haar goede montage en muziek. Het verhaal is magertjes, maar dankzij de sterke acteer prestaties van Patrick

Bergin is er nog enige spanning gedurende film. Toch kon het me afgezien van het mooie begin en prima einde allemaal niet echt boeien. Had wel wat rauwer gemogen.

Alleerst even een melding: U leest mijn mening op geheel eigen verantwoordelijkheid, ik zal het netjes houden, maar voor zij die zwaar gelovig zijn of een zwakke maag hebben is mijn recensie niet bedoeld. Leest u dan a.u.b. ook niet verder.

Lucifer Valentine, you twisted fuck.

Een geschift idioot geforceerd filmpje, ook hier wordt er weer wat afgekotst, shotglazen vol, een rondje van mij! Lekker op de kop staan je eigen bek vol piesen, gelukkig ligt er zijl op de vloer.
Nee een vieze vloer wordt niemand blij van, we kotsen het toilet vol tot zij overstroomd, we spelen er in als kinderen, plezier.

Spelen, spelen in bad met een crusifix, de warme kots gutst langs haar schede, jezus aan het kruis.
Body lotion is niet nodig, blubber in mijn maag. Kotsen we gewoon weer uit, want dat doen we immers graag. We vinden het lekker, en het houdt papa uit de buurt.

Lekker bizar, het voelt allemaal best 'echt' aan, ruwe sounddesign en chaotisch camerawerk wringen mijn maag extra uit. Beetje jammer van het vele dialoog, desondanks toch een lekker ziek filmpje en een mooie afsluiting van de vomit gore trilogie.

Edit, zieke scene spoiler: Abortus scene, kind wordt op gruwlijke wijze dmv van een amateuristische keizersnee uit de baarmoeder geropt, vervolgens wordt het kind doodgebeten, mishandeld en ondergekotst. Eenmaal dood wordt deze in de blender gegooit en opgedronken.

Blauw groentje,

Small Gods, een debuut om trots op te zijn. Small Gods is een ongewoon alledaags fijn filmpje waar

veel in het midden wordt gelaten, de film drijft als het ware op haar mooie shots en muziek. Lekker vervreemd samen op reis, een kampvuur, we zingen wat liedjes, vreten onszelf te barsten want sfeer is er aan overvloed. Nooit geforceerd, eigenlijk zelfs heel subtiel hobbelt het voort. Hier en daar wat ruwe scènes en grimmige personages die de spanning als abstracte lijnen door de film borduurt.

Small Gods is een spannende roadmovie die je niet op handen draagt maar op voeten, die je niet verteld maar laat zien, die je niet kijkt maar ervaart. Geslaagd.

Abortus.

Van rustig en grauw naar onheilspellend duister, geen blijheid maar bulgor, geen gejank maar geschreeuw, geen geschreeuw maar gekrijs, geen bevalling maar een abortus.

Als het ongeboren kind van morgen mishandeld Sombre haar kijkers door rustig en grauw te openen, de nietsvermoedende personenwagen dwaalt langzaam over het geasvalteerde wegdek het dal in, opeens is het stil ... En de openingscene van Sombre is een feit.

Een openingscene die gevolgt wordt door een eindeloze donkere tunnel van somberheid, wanhoop en ongeluk. Een uiterst onsympathieke man, die verdomme wel eens de hoofdpersoon zou kunnen zijn leidt de weg.

Gewurgde hoeren smeeken naar ongemak, pijn doet enkel het verleden, het verleden dat onaangekondigd met een navelstreng verbonden is aan het heden. Grandrieux zegt: ''wij knippen die navelstreng door''.

Sombre, het vervloekte ongeboren kind van morgen, een mormel dat bekend staat als Grandrieux zijn debuut, een nihilistisch schepsel dat uitsluitend niet valt onder het thema 'feel good'. Het nihilistisch ongeboren kind van morgen met vrouwen aan de strop.

Ook Grandrieux zijn debuut is nare film, een naargeestig plot met met zo nu en dan best hippe muziek. Hier creeerd de man een gedurft contrast. Een gedurft contrast met een grauwe en donkere setting.

Hilarische sitcom wordt tenenkrommende wannabe musical.

South Park is één van mijn favoriete sitcom's maar zag altijd al op tegen deze verfilming. En toen wist ik nog niet eens dat het in musical style gepresenteerd zou worden.

Dus ik schrok me ook best wel een petje toen Stan ineens begon te zingen, maar eerlijk gezegd was die opening song zo slecht nog niet, aangezien het in een mooi contrast gaat met de grap die daarop volgt. Maar afgezien van de 'unclefucker' song vond ik ze maar vreselijk irritant, en erger nog, net als in een musical, voel je ze ook van mijlen ver aankomen waardoor het de al schaarse pret bederft.

De komische momenten die er wél zijn, worden vaak ondergesneeuwd door vervelend gezang. Dus naast de standaard grappen, was verder alleen Cartman met zijn implant hilarisch.

Mijn conclusie lijkt me helder: Hoe cool iets ook kan zijn, gooi er musical elementen in en het is nagenoeg verpest. 2* voor Cartman en zijn implant.

Surrealistisch vermaak.

Southland Tales, een Kelly film met een erg hoog vermakelijkheidsgehalte. Overigens, niet volledig doorgedraaide cinema zoals velen hier schrijven. Maar eerder een surrealistische appocalypse met vreemde lui en bijzondere gegevens.

World war 3 breekt uit in het midden oosten, men komt zonder olie te zitten en is opzoek naar andere methodes om de machines in 'leven' te houden.

Wat komt men zoal tegen in de Southland Tales; Gekloonde mensen met geheugenverlies, neukende auto's en preutse pornosterren, bewapende ijscowagens en Chipsetende dikzakken, dromerig sounddesign en hier en daar een paar erg gave shots.

Echter ondanks haar vermakelijkheid, net als bij Donnie Darko, geen score boven 4 sterren. Hier voor miste ik toch net een visueel overdonderende of sfeervolle doorslag. Niet getreurd, ik heb me kostelijk vermaakt met deze surrealistische glimlach van Kelly.

4*

11 en een halve sigaret Spring Break,

Welgeteld elf en een halve sigaret zijn verslonden en in rook opgegaan eerdat de eindcredits van het scherm spatten. De 9,2 gram nicotine bevredigde in een reflex mijn zeer vermoeide insulaire cortex die dag-in-dag-uit nog steeds om haar dagelijke dosis kanker-op-lange-termijn vraagt. Een overdosis wellicht, want de aangewakkerde dopamine stoomt bijna 12 uur later nog roekeloos door het kwetsbare lichaam.

Het eiland van Reil heeft het er maar druk mee, want het heeft duidelijk een nieuw slachtoffer in haar macht, echter is deze overgebleven drang om Spring Breakers op repeat te zetten in theorie een stuk minder schadelijk, in praktijk zal er met dit tempo over enkele jaren 'Spring Breakers kijken is dodelijk' op de dvd hoes staan, want veel anders zal er de komende weken niet op de planning staan. En ik ben kennelijk niet de enige.

Maar waar komt die psychyscie drang dat dit ondeugende deel van de hersenen zo aanwakkert toch vandaan? De schuld ligt in het jaar 1938, de eerste Spring Break zoals wij Nederlanders dat dankzij MTV, op de bank voor de bus mee kunnen maken. Die schuld mag echter gedeeld worden met MGM's productie 'Where the Boys Are (1960)', waar 4 meiden gevolgd worden gedurende hun lente vakantie, ookwel bekend als de eerste Spring Break productie.

"Beer & the Beach" heette het in 1959 gepubliceerde artikel door de Times; het mooie woord bacchanaal of de platte uitdrukking 'drinkorgie' werd zonder aankondiging mainstream; met als gevolg, dat wij vandaag anno 2013, nog steeds gretig meezingen op deuntjes als "Bier en Tieten" - van de Apres Ski Hut.

Pop muziek, blote borsten, en cocaïne staan vandaag centraal voor The American Dream' , een ideaalbeeld waarin het leven van iedereen volmaakt is. Het mag dan van origine onstaan zijn als droom om de toen hedendaagse kids te voorzien van een goede scholing en carrière zonder kunstmatige barrières, maar face it, dat was het jaar 1774, in en vanaf de 20ste eeuw is dat niet meer genoeg, een mens wil meer breiken, en een nóg beter leven. Een leven zonder stress, school, carriere, en dagelijkse routine. Het dagelijkse leven is simpelweg niet interessant genoeg meer ...

Het antwoord van Harmony Korine op deze stelling echter wél, want Spring Break was nog nooit zo dichtbij; borsten flubberen uit het scherm en het nonverbale geweld wordt als cocaïne uit het audiovisuele sfeerspektakel opgesnoven.

Met het feest naast de deur en Vanessa Hudgens in de hoofdrol zet ik mijn spreekwoordelijke feestmuts op, Spring Breakers van Harmoney Korine deelt niet enkel rake klappen uit met haar beeldspraak, maar werkt ook als stimulans voor de geloofwaardigheid ervan, de 'feeling' die hij creeërt met het hele Spring Break droomrealiteit sfeertje, pompt een overdosis endorfine naar ons brein dat het van genot verlamt raakt, een onbeschrijvelijk gevoel, waar zelfs wikipedia geen antwoord op heeft.

Een andere stimulans was het beschamende maar trotse feit dat 'Everytime' van Britney Spears mijn favoriete guilty pleasure song is, dus dat telt zeker mee. Ik ga d'r ook verder geen woord meer aan vuil maken, de drang om dit nogmaals te beleven wordt te groot; ik zet hem nog eens op!

5*

Iets te dramatisch.

Allereerst is dit bij lange na niet de schokkendste film die ik gezien heb, hij wordt vaak aanbevolen als schokkendste film ooit gemaakt, maar naar mijn mening moet je dit soort beweringen maar beter met een korreltje zout nemen.

Verder erg vreemd dat er bij genre aanduiding nergens het genre ''drama'' wordt genoemd, want spannend was dit allerminst. Verder begint de film inderdaad rustig, een intro dat ik persoonlijk liever niet had gezien, het boeit mij persoonlijk weinig hoe wat en waarom, een 'Eden Log' intro was wat mij betreft prima en zou het potentiele shock effect aardig omhooggeschrooeft hebben, bovendien creerd het een soort mysterie, die hier ver te zoeken was.

Gore/sex scenes waren wel aardig, maar er van uitgaande dat ze voor shock bedoeld zijn, verre van geslaagd, eerder komisch a la miike dan shoquerend. Wat mij betreft kan het nog wel een tikkie, wat zeg ik, een tik zieker.

Verder wel jammer dat er wat onnodige personages inzitten, met name die dochter van de regisseur en het zoontje van Milos.

Ik ben nog niet klaar met mijn kritiek want hier komt meer. De boel is iets te cool gestyleerd om echt goed te worden, een beetje hetzelfde probleem als wat the matrix heeft, zeg maar. Ook vond ik de muziekkeuze soms wat vreemd, bijvoorbeeld in het begin, bij de jog/meditatie scene.

Gelukkig bevat de film ook goede punten, want die drie sterren komen niet zomaar ergens vandaan. Visueel erg prettig om aan te zien en af en toe wat leuke scenes.baby scene
Het is dat ik gewoon een enorm zwak voor dit soort films heb, anders was deze waarschijnlijk veel lager uitgekomen.

Uiteindelijk denk ik gewoon dat deze film niet goed weet wat het wil, en dat daardoor het goede potentie verkeerd/saai uit de verf komt. Soundtrack is overigens wel erg gaaf.

Dat dit een potentiele cult classic kan worden geloof ik overigens wel, het is tenslotte wel een van de weinigen in zijn soorf.

Ramp Zalig,

Allereerst: De film gaat over een man die twee mannen meeneemt naar een verboden terrein, daar even gaan chillen, en vervolgens weer terug gaan. Een visueel hoogstandje, dialogen zijn schaars, maar sfeervol, deze film is. Dat is het, plat gezegd. Maar details is waar het om gaat in deze film, de setting is een oude industriestad, die huishoud aan voldoende infrastructuur, fabrieken en werkgelegenheid voor de overgebleven inwoners, toch is het sfeervolle stadje in verval geraakt, economische orzaken, verwoeste en verlaten gebouwen en een stuk of wat koppige kerels als overblijfselen.

De Zone is een overblijfsel van een oude fabriek, en naarbij gelegen omgeving, waar de Stalker voorheen werkte. De fabriek (of misschien nucleare reactor) is gesloten na een ongeluk. De aderen van de fabriek waren op één of andere manier verbonden met vergif, zij het chemisch of radioactief. Het maakt ook niet uit, alleen belangrijk is dat het schadelijk is voor mensen, vandaar de zwakke conditie van de Stalker. Verder is de Zone niet heel speciaal, althans, naast het feit dat we geen verdere achtergrond informatie hebben over de vervallen fabriek, en wat er zoal in de grond is gepompt, of dit een bewuste actie is of niet laat ik in het midden. De Stalker is een armzalig, slecht gehumeurd, bitter personage, en is duidelijk in slechte conditie. Hij woont nog steeds in de stad waar hij is geboren, opgegroeid en gewerkt heeft.

Maar waarom speelt hij gidsje, en neemt hij mensen mee naar De Zone? Verschillende redenen. Ten eerste, Geld, logisch. Dit is zijn enige vorm van inkomen.
Afgezien van het geld, is het voor hem een spel, dit houd zijn leven op de been, en houd de moed in zijn schoenen, of sokken. De Stalker is het brein achter deze mythe. Hij bedacht het verhaal, vertelde het aan mensen die het vervolgens weer verder vertelden.. Een Scam, zijn spel. Een soort wraak, wraak op de mensen, die volgens hem verantwoordelijk zijn voor zijn zwakke gesteldheid, de wiskundigen en fysica.

Dit, ondersteund door fantastische afwisseling van kleur, naar zwart wit, naar kleur. Dit bestempeld vaak de stemming waarin de Stalker verkeerd. Sfeervol, zuiver.
Als een hond, gaan waar je wil, springen, blaffen, bijten en los gaan. Vrijheid. Tussen al dit schoon, word het gedult behoorlijk op de proef gesteld, door lange uitgerekte en diepzinnige dialogen. Even doorbijten, gedult word beloont.

Het verleden van vandaag,

Nostalgie schopt alle kritiek op deze film in de kloten, en goed ook. Serieus, ik heb geen goed woord over voor deze klassieker als het op techniek, CGI, camerawerk en eigenlijk alle beoordelingscriteria voor een film aankomt, toch staat deze veroestte drempelweg nog steeds op nummer 3 in mijn top 10, en daar zal hij blijven staan ook. Nostalgie, ik kan het niet uitleggen, maar elke keer als ik deze film op zet, en ik de oerlelijke gele letters onder begelijding van 'de soundtrack' in beeld zie verschijnen, krijg ik een adrealinestoot die een houdbaarheidsdatum heeft van precies 125 minuten.

C3PO blijft mijn favoriet, een slimme banaan die overal kritiek op heeft, vooral op zijn partner R2D2: het piepende krakende robotje op wielen. Heb Luke eigenlijk nooit gemogen, flapkaas dat hij is, 'uitverkorene' zijn schijnt blijkbaar een ziekte te zijn want Neo in The Matrix kan er ook al niet mee omgaan. Ach kunnen zij het helpen. Doet er verder ook niet toe, het gegeven is dat ik bijde films waarderen kan.

Wat je ook van Star Wars vindt, dat mag je helemaal zelf weten. Zelf ben ik hierme opgegroeit en zal deze film mij altijd herrinneren aan mijn jeugd. Zo veel herrinneringen, dromen en invloed heeft deze film op mijn leven gehad, op 3 in mijn top 10 is het minste wat ik terug kan doen.

Ik geloof niet in bijgeloof, dat brengt ongeluk

Stay is David Benioff's derde screenplay, na "25th hour" en "Troy" heb ik het gevoel dat hij lekker aan het spelen is. "Stay" is een eenvoudig "Twilight Zone" Geïnspireerde (wat is realiteit?) hersenkraker, een creatieve schrijf oefening ondernomen door een talentvol schrijver, als een slager die een hamburger bakt. Het screenplay is mooi opgemaakt door indrukwekkend visueel schoon en symboliek. Sommige (visuele) details zijn compleet irrelevant, maar het maakt de film bijzonder aantrekkelijk. Kijk naar wat regisseur Marc Forster (Finding Neverland) doet met de dialogen tussen Sam en Henry: In één scène, wisselen we heen en weer van Henry naar sam terwijl ze aan het spreken zijn, beiden kijken dezelfde kant uit (in beeld, kijkend naar rechts), worden als foto-negatieven in beeld gebracht; Sam in het donker, Henry in het licht, verder zijn de shots identiek.

Later in de film, wanneer de heren op twee verschillende lokaties zijn, identiek geframed -- beiden staan in een deurportiek, beiden zitten in een stoel, etc. -- Dus wanneer de film van de ene naar de andere scène gaat, lijken we dubbel te zien, maar niets is minder waar aangezien we simpelweg beide mannen op dezelfde manier gepositioneerd op het scherm zien.

Dit gebeurd niet zomaar of per ongeluk; Forster speelt spelletjes met opzet. Heeft dit een betekenis? Speelt het een rol in de psychologie van de film? Of hebben Forster, zijn cinematograaf Roberto Schaefer en zijn editor gewoon een leuke tijd?

Kortom, alhoewel Stay niet bijzonder innovatief is, is het een interessante puzzel voor oplettenden. Zelden worden er toch films gemaakt die zo goed gedetailleerd zijn, ook al zijn deze vaak abstract. En wie weet, misschien verduidelijkt een herziening wat. Er moet toch EEN reden zijn waarom Ewan McGregor's broeken zo kort zijn. Zoals ik al zei, zoeits is niet zomaar of zonder reden.

het spel is weer begonnen, ik zit er midden in, verslaaft als een verslaafde, verzetten heeft geen zin. Ik kan alleen verliezen, mijn hart en mijn verstand, de emotie laat pas los, als ze is opgebrand. Bij de eindcredits ben je weer jezelf, alleen en onbemind, maar volwassen en verstandig, totdat het weer begint.

Regen, zonneschijn, Een traan, een lach, een brok in mijn keel, oh en een grasmaaier, groen met geel. The Straight Story leeft, spreekt, je gaat op een verre reis, pak je rugzak, dat is mijn adviesprijs. Een recensie in rijm, ik oefen voor Sinterklaas, een bijzonder man, net als deze pieterbaas. Wen er maar aan want ik ben op dreef, een fantastisch drama, is wat ik beleef, tijdens deze film vol pracht en praal, wordt mij verteld een fantastisch verhaal. Een man van bijna tachtig, een grasmaaier, een reis naar broer, een mooie omgeving, met leverworst als voer.

Er is een snelweeg voor plezier, en een snelweg voor zorgen, een weg voor vandaag, een weg voor morgen, elk pad heeft een verhaal, en hij bewandeld er veel, met zijn twee stokken en baard op de keel, een bijzondere film dat kun je wel zeggen, dat een eenvoudig buskaartje uit had kunnen leggen, helaas, mijn inspiratie stopt hier, dus ik zal jullie niet langer plagen met mijn rijmgeklier.

Suki Dayo.

Brokken in mijn keel, een glimlach op mijn kop. Mijn hart klopt snel, o zo snel, wat is hier godnondeju gebeurd, opgeslokt en vermalen door een slokdarm van een Japans oprecht liefdesverhaal. Ik bevind mij in de maag van de liefde, niet de liefde uit GTST of de Nootboek, niet de liefde zoals men dat graag romantisch voorgeschoteld krijgt, maar gewoon de liefde zoals zij is.

Men fantaseerd en utopiseerd, nu is dat laatste misschien wel geen werkwoord, maar gewoon even voor nu, laten we gewoon even doen als of. Men fantaseerd en utopiseerd, en daar komt boogeyman met z'n cliche, maar men vergeet vaak het gewone, waardevolle alledaags gejanneman.

Nou ja, alledaags gejanneman...

Maar het gejanneman even gelaten voor wat het is, is ook deze Ishikawa beeldschoon, visueel misschien nog wel een pakje mooier dan .Sora, maar ook zeker het hak en plak werk is fabeltastisch. Erg mooi vormgegeven, en ook een prachtige soundtrack.

Overigens, misschien wel leuk om te melden, maar net als bij .Sora kreeg ik het menu pas aan het einde van de film, sympathiek, zullen we maar zeggen.

Echt een speciaal filmpje dit.

Nu zag ik al een paar dikke films in de bios dit jaar: Poor Things (Film, 2023) en Kinds of Kindness (Film, 2024) kregen respectievelijk 5* en 4.5* maar ook deze The Substance biedt serieuze concurrentie voor film van het jaar. Fun fact, Margaret Qualley speelt in alle 3 de films (en tevens in mijn favoriete serie The Leftovers (Serie, 2014 - 2017) ).

Nou wist ik zelf helemaal niets van The Substance (kan dat eigenlijk alleen maar aanraden, stoppen met lezen dus en bios plannen) los van dat Qualley erin speelde en dat dit de regisseuse was van Revenge (Film, 2017) die ik vorig jaar 4* gaf, dus op zich al voldoende reden om de film te gaan zien. Al snel bleek dat deze film ook nog een van mijn persoonlijk favoriete thema's behandeld (de zoektocht naar eeuwige schoonheid) dus dit kon weleens heel speciaal worden.

Nu hoefde ik ook niet lang te wachten op een kleine bevestiging van dit vermoeden want ook het mooie kleurgebruik viel direct op. De kleuren spatten af en toe van het scherm zoals dat ook gebeurde de vergelijkbare film Herutâ Sukerutâ (Film, 2012) en tevens mijn op een na favoriete film allertijden. Het camerawerk is sterk (moest denken aan Aronofsky's Mother! (Film, 2017) ) maar uberhaupt heerlijke afwisseling, van close-up tot POV tot long-shot)

Visueel dus echt waanzinnig, maar dat is nog niet eens het beste wat The Substance te bieden heeft... Body Horror! Zo is deze film een beetje een mix tussen Cronenberg en Aronofsky, denk Black Swan meets The Fly maar dan x500 ofzo. Want in vergelijking met deze film zijn die 2 maar brave schoolkindertjes. Over de body horror zal ik niet teveel zeggen, maar Qualley en Moore spelen het spelletje echt geweldig...

Dan is er nog een hele vette geluidsband, scherpe editing, en heerlijke gore. De film begint rustig maar zo'n elke 5 minuten gaat het in een hogere versnelling en dat stopt pas als de eindcredits over het scherm rollen. En die laatste 15 minuten... echt een ontzettende heerlijke kers op een ontzettend heerlijke taart. Bioscoopzaal zat driekwart vol en zeker de helft bleef tijdens de credits braaf zitten. Wat een krankzinnig film jaar.

5*

Sukai Kurora.

Sky Crawlers een film over Kildren, mensen die niet ouder kunnen worden. Kildren worden in deze Oshii ingezet om oorlog te voeren in de lucht. Tegen wie of wat doet er niet toe, boven de wolken aan de oorlog is hun boterham.

Verwacht echter geen explosieve actie cinema met een zwaar randje, eerder een grauw drama en gevechtsvliegtuigen met een filosofische rand. Uiteraard dan ook wel Oschii eigen, maar van een man met zo veel verschillende stijlen, weet je het maar nooit.

Wel erg wennen was het voor mij. Ik kon in eerste instantie erg moeilijk in de film komen, maar dankzij een aantal fantastische scenes in de lucht en veel mooie shots ondersteund door een erg toffe soundtrack werd ik langzaam in de film gezogen.

4.5*

Een hap zand.

En een volle at that. Erg stoffig oninteressant werkje van heer Wilder. Tevens ook mijn eerste wilder, en hoogswaarschijnlijk ook mijn laatste. Je wordt metteen met je mond in de zandbak geslingerd, een voice over. Alhoewel, de opening was nog allerardigst, helaas duurde het exact 13 minuten voor dat instortte. Veel toevalligheden/wendingen en geneuzel en geleuter.

Af en toe schommeld er toch een fijn sfeertje door de film, jammer dat het dan weer onderbroken wordt door afgrijselijke muziek. Met een droge strot achter gelaten, zo nu aan het bier.

Aardig zij het zoetje, licht verteerbaar, hap-slik-weg-waar-is-hij-nou filmpje. Amy Adams lekker opgewekt als altijd moet haast wel een glimlach op je gezicht toveren. 2 hele sterren aan dit vermakelijke filmpje van de onderste plank. Wat die planken betreft gaat het niet chronologisch maar op smaak. De rom/com's staan nu eenmaal onderaan, ach bekijk het positief, geen ladder nodig om deze erbij te pakken.

Verdacht ouderwets,

Goed verzorgde Hitchcock muziek, maar soms erg stoffig en oninterressant. Af en toe wat flitsende en mooie beelden, maar verder erg standaard a la master of suspense. Ondanks de rimpels gelukkig wel vermakelijk standaard.