Meningen

Bij momenten erg goed.

Cannibal Holocaust is enerzijds een film die het meer dan waard is herdacht te worden, maar anderzijds een jammerlijk gedateerd concept. Althans, het jaren 80 sfeertje waar de film voor velen op leunt. Maar eerlijk is eerlijk Cannibal Holocaust behoort vandaag de dag nog steeds tot de top 10 obscure films aller tijden.

En de film laat zien waarom; een turtle wordt zonder pardon uit elkaar geropt alsof het een naïef speldkussentje is dat wanhopig opzoek is naar draad. De ledematen worden er af gehakt en de nog warme dampende organen worden zo expliciet mogelijk vastgelegd. Erg toffe scene die menig mens zal doen kokhalsen, glimlachen of schreeuwen van plezier, narigheid of ellendigheid. Wat het ook moge zijn, de scene staat, en doet zijn werk dus goed.

Toch enigzinds jammerlijk dat deze bulgor wordt opgevolgd door typische genrecliches, jammer voor Boogeyman, maar laten we wel zijn: Het is een baanbrekend genrefilm, period. Ach, de film ratelt het patvag bij elkaar; penissen en flamoessen vinden het slagersmes in de rituelen van de lokale bevolking.

''Steeds vaker wordt het massa toerisme bekritiseerd omdat de lokale bevolking niet mee profiteert''
- De Telegraaf.

Oh, en ook hier natuurlijk een groepje sjonnies (en Anita) die als dynamische goudvissen door het eiland banjeren vervolgens de gillende bavianen met rastahaar op lopen te naaien tot de druppel over de emmer loopt en zij zelf het slachtoffer worden van een brute marteling. Een erg toffe climax met een tegenvallend einde. (Het materiaal verbranden)

Desalniettemin; een ruige safari met een stabiele gorefactor. Maar af en toe ook tussen de lijntjes saai en oninteressant. Cannibal Holocaust: De gore maakt de film, de film maakt pandemonium.

Zalig,

Dat ik fan ben van kleurrijke filmpjes is geen geheim en dit is wederom een heerlijk kleurenfestijn. Film deed me inderdaad vooral denken aan The World of Kanako met wellicht een klein vleugje Spring Breakers. Plagiaat is me zodoende ook niet echt opgevallen. Maakt ook verder niet zoveel uit, deze film pakt dat stukje eigenlijk ook wel iets grootser uit dan Spring Breakers dat doet. Die dansscènes zijn wel echt fantastisch. Al mag Ken de volgende keer de bikini's van alle dames best matchen (zo'n zebra ding met roze broekje is eigenlijk wel zonde). Nu is er geen regisseur die dat doet (ja Korine, maar die had "maar" 3/4 dames), maar Ken zou best iemand kunnen zijn die dat zou doen. Mja budget/logistiek dingetje denk ik dan vooral.

Ook absoluut geen kritiek, het toont alleen maar dat hij zijn standaard wel echt heul hoog heeft gezet. Zoals gezegd is dit wederom een zeer kleurrijk filmpje. Blijf het indrukwekkend vinden; draagt iemand een groen shirt? Dan kan je er donder op zeggen dat je in de achtergrond ergens iets groens ziet. Dat soort simpele dingen maken een shot zoveel mooier maar 99% van de regisseurs doet het gewoon niet. Hopelijk blijft Ken nog lang films maken, want ik kan hier echt geen genoeg van krijgen.

Enige kritiek puntje is dat de scènes zonder Chiwawa niet altijd even interessant zijn. Het is vooral Chiwawa en het drama om haar heen dat hier de show steelt. Leuke bijrol ook van Asano. Doe daarbij wederom subliem sounddesign en je hebt wéér een fantastisch filmpje.

4.5*

Chcoladedroom,

Nee, Chocolat is niet de meest orginele film, geen intellectuele uitdaging of een visueel pareltje,

het verhaal daarintegen is hartverwarmend, en ook de costuums mogen er wezen, aardige sfeer bij tijd en wijlen, mede door de vrolijke soundtrack, die door de gehele film door horen is.

Chocolat is niet bijzonder maar ook niet saai, Lasse Hallström (What's Eating Gilbert Grape) Houd de personages in leven met zijn uitstekende regie, Depp heeft een beperkte rol en voegt afgezien van zijn charisma aanzienlijk weinig toe, wel een leuke rol is weggelegd voor Alfred Molina (Magnolia), als burgemeester van deze kleine gemeenschap, een nors en egocentrisch personage. Toch was het allemaal maar symplistisch, sommige scènes en dialogen waren onnodig,

en vaak ongemakkelijk. Maar een romantiusch persoon kan ik deze zonder spijt aanraden.

Shotje Kaufman,

Lang, lang geleden, toen de kaboutertjes nog de was deden, Hilary Clinton nog een man was, en de borstjes van Britney Spears net begonnen te groeien, zag ik The Toxic Avenger voor het laatst. Ik weet niet meer wat mijn mening toen der tijd er precies over was, alleen herinner ik mij nog dat het mij sterk deed denken aan de toilet geur van de gemiddelde nudisten camping. De vragen en antwoordden daarop daargelaten, kon ik de film volgens mij wel waarderen.

Dat bleek ook gister, toen ik als goedmakertje voor Reinbo, dit vierde avontuur van Toxie opzette.

Toxie en Lardass strijden tegen het kwaad dat naam draagt aan Noxie, en natuurlijk, de Diaper Maffia. De Diaper Maffia gijzelt een klas vol mesjogge-krankjorum tuig dat niet veel meer verstand heeft dan de teelbal van een ezel. In hun goed recht de wereld een betere plaats te maken, hebben ze een bom geactiveerd in het klaslokaal. Gelukkig schieten Toxie en Lardass snel te hulp ....

Daaropvolgend is het één grote Kaufman brei van hysterische personages en toilethumor, beiden kan ik wel waarderen, mits niet op een nudisten camping. Gelukkig kiest Kaufman voor een ietwat charmantere setting, namelijk vuilnisdrek en afval huisjes. Deze setting draagt bij, en bestempeld de zelfspot waaraan Kaufman en zijn Toxic Avenger aan dit project te werk zijn gegaan.

Een bedoeling en instelling die ik zeker appreciëren kan, maar er kan ook gezegd worden dat dientengevolge de kliederboel zichzelf enigszins voorbij streeft, iets té misschien? Ik denk van wel. Waar de opzet grotendeels meer dan geslaagd is, valt het soms wat buiten de boot, zo kreeg ik gaandeweg een klerehekel aan Claire; een willekeurig, maar eigenzinnig personage. Maar om de boel bij het nekvel te pakken: ik was er na 90 minuten gewoon klaar mee.

Ja, er had ergens 15 minuten geknipt mogen worden, zeker aangezien het einde onverbloemd lumineus blijkt.

I've never said you'll have to be afraid of the cookie monster.

Dat zijn pas lyrics. Nee even serieus, wat een heerlijk nummer. Voor zij die niet weten waar ik het over heb, ik heb het over de soundtrack. Lang geleden dat ik zo enorm van een soundtrack heb kunnen genieten.

De film opent met een man op een horizontale roltrap, deze man loopt niet zelf, nee deze man heeft geen haast, hij laat zich meevaren op de eenzaamheid van de roltrap. Ondertussen krijgen we de openingcredits te zien onder begeleiding van het nummer 'Scary World Theory' die als soundtrack dient.

Eenmaal van de roltrap af komen we in een hotel terrecht, in de lobby van dat hotel zit een man, de man vertelt wat, dit wordt gedaan door middel van een voice over, misschien niet het meest orginele aan de film, maar elke andere vertelwijze zou hier niet tot zijn recht zijn gekomen. Het is dan ook het enige stukje structuur wat de film kent. Daarmee wil ik niet zeggen dat de film volledig bestaat uit vaag gezwam of abstract gejannemnan. Nee, daarmee wil ik zeggen dat Conseguenze dell'Amore een film is die alle kanten op kan.

Om het in perspectief te zetten, wij, de kijker, volgen de man uit de lobby, een man die van natura erg verlegen is, iemand groeten of gedag zeggen zit er dan ook niet in, hij zwijgt en houdt zijn mond, verstandig. Langzaam leren wij Di Girolimo, de man in kwestie, kennen. Er blijkt meer achter de verlegenheid van deze op het oog doodnormale man te zitten, maar wat? Werkt hij bij de MacDonalds, doet hij aan liefdadigheid, of gaat hij stiekum elke donderdagmiddag om precies 1400 uur naar de manicure. Okee, dat waren niet de eerste vragen die in mijn hoofd rondspookte maar u begrijpt mijn punt. Wie is die man in godsnaam en wat is zijn motivatie.

Dit mysterie kent zoals gezegt een fenomenale soundtrack waarvan de credits uiteraard naar Lali Puna gaan, maar een deel van die credits wil ik toch ook geven aan Sorrentino, de timing van het invaden van het nummer is beyond perfection, nergens een lelijke fade out of slechte cut. Al geldt dit niet alleen voor het sounddesign, ook de editting is foutloos.

Met gemak krijgt deze film dan ook de maximale score, en als het kon, zelfs het dubbele.

Pfoe,

Ik wist eigenlijk helemaal niets van de film af voordat ik deze vanmiddag aangezet had. En hoewel ik denk dat het heel vaak een meerwaarde kan zijn is het in dit geval ook wel gevaarlijk. Als je namelijk een coherente film verwacht krijg je al snel een metalen deksel op je neus, en zelfs al verwacht je iets abstracts (wat ik verwachtte) is dit vele malen abstracter dan ik voor mogelijk had kunnen houden.

Het is eigenlijk een soort Umfeld meets Rabbits in een ASMR jasje. Nu zal ik heel eerlijk zeggen dat de beelden me eigenlijk grotendeels gestolen konden worden, want ondanks dat ze zeker bijdragen aan de emotie die ik tijdens het kijken ervaar, is het zonder meer het monotone monoloog van Jena Malone die hier de show steelt. Zelfs met je ogen dicht is dit een fantastische ervaring. Eens met Onderhond dat de dub hier echt een meerwaarde heeft en dat kan ik ook aan iedereen aanraden.

Verder ook absoluut aan te raden aan mensen die net als ik van ASMR houden. Mijn oortjes vonden dit echt waanzinnig!

4.5*

Cynisch drama.

Een film die zijn sterren verdient in het eerste uur, lekker cynisch en af en toe ook nog wat leuke shots. Maar daarna zakt het heel snel in, de luchtige humor slaat om in een vervelend drama, vreemdgaan is ook niet een thema dat mij aanspreekt, verder wel erg prettig dat het niet zo Amerikaans preuts verpakt is.

Beetje jammer van het muffe laatste uur, had het luchtig gehouden en ik was tevree. Nu blijft het allemaal erg gemiddeld, matig.

Heerlijk gewoon.

Ziek zijn, zucht... Gaf mij gelukkig wel de tijd om even wat filmpjes te bekijken. Ook dit 'gewoontje' van Nederlandse bodem stond hoog op mijn lijstje, gekeken: woof woof. Ja ja, de eerste Nederlandse film die bij mij hoger dan een 3* scoort, en niet zomaar.

We nemen een kijkje in het leven van een gewoon/alternatief meisje: Ze bakt een eitje, doet een plasje, danst wat en that's it. Als dit het ook daadwerkelijk was had ik deze film zonder twijfel de volle pot gegeven, maar de zojuist besproken dame wordt gestalkt, er word een spanning gecreerd die niet helemaal overtuigd, het doet overigens niks af aan de film in zijn geheel aangezien het voornamelijk bijzaak is.

Het feinste aan de film is toch wel het feit dat er weinig dialoog/monoloog is te bespeuren, komt de film zeer ten goede. Stijlvol sounddesign maakt het plaatje compleet. Magnefiek.

Opzich een grappig maar tog waterig verhaal, had af en toe zn momenten

maar over het algemeen heeft het niet veel boeiends weten te vertellen.

Waar ik me nu eigenlijk het meest zorgen om maakt is het volgende: de film is bedoelt voor 6+ nou ik denk dat kinderen tussen de 6-12 deze film gewoon ronduit saai vinden.